III SA/Kr 932/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Bożenna Blitek (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 21 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej kwotę 200,- (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 25 listopada 2009 r. firma A Sp. z o. o. z siedzibą w C, w oparciu o art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej o zmianę decyzji nr [...] z dnia [...] 2008 r. Dyrektora Izby Skarbowej udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punkcie 5 dotyczącym ustalenia nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności z dnia 31 grudnia 2009 roku na dzień 31 grudnia 2010 roku. Na uzasadnienie wskazano m.in. na trudności związane z rezygnacją niektórych właścicieli lokali ze współpracy ze spółką i wypowiedziane umowy najmu przez właścicieli tych lokali, na likwidację działalności gospodarczej przez prowadzących niektóre lokale, a nadto na przeszkody związane z przeciągającymi się remontami. Poinformowano, że z 74 punktów z decyzji uruchomione zostały 54 punkty gry, jeden punkt gry zostanie uruchomiony z początkiem grudnia, a do uruchomienia pozostaje 19 punktów gry przy czym Spółka wystąpiła z wnioskami o zamianę 5 z nich (wniosek z dnia 26.06.2009 r. znak [...] oraz z dnia 12.11.2009 r. znak [...]). Zdaniem strony wnioskującej, przedłużenie terminu umożliwi zwiększenie dochodów własnych spółki, a co za tym idzie również dochodu budżetu państwa, a to wskazuje na słuszny interes strony i interes społeczny. Decyzją z dnia [...] 2010 r. Dyrektor Izby Celnej, podając jako podstawę prawną art. 207 oraz art. 210 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w związku z art. 8, art. 118, art. 129 ust. 1 oraz art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540) oraz w związku z art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.) - odmówił dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] 2008 r. zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w części dotyczącej zmiany terminu rozpoczęcia działalności gier na automatach o niskich wygranych. Na uzasadnienie podano, że art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych wskazywał na konieczne elementy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i - zgodnie z ust. 1 pkt 7 tego przepisu - jednym z koniecznych elementów tego zezwolenia było wskazanie przez właściwy organ nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności i taki termin został określony na dzień 31.12.2009 r. Podano, że "zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.01.2009 r. sygn. akt II GSK 480/08 pojęcie "rozpoczęcie działalności" należy rozumieć jako zainicjowanie działalności chociażby w jednym punkcie w terminie w tym przepisie określonym. Z powyższego wynika, iż podjęcie działalności poprzez uruchomienie chociaż jednego z automatów oznacza, iż działalność została rozpoczęta". Zdaniem tego organu, ponieważ postępowanie w sprawie przedmiotowego wniosku nie zostało zakończone do dnia 1 stycznia 2010 r., tj. do dnia, w którym weszła w życie ustawa o grach hazardowych, to "zgodnie z art. 118 ustawy o grach hazardowych, do postępowań wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej" i zatem "w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 118 ustawy o grach hazardowych". Konsekwencją tego jest stosowanie ustawy o grach hazardowych i zdaniem tego organu – "stosownie do art. 135 ww. ustawy o grach hazardowych zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, mogą być zmieniane na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1 – 3 (...).Zasady dotyczące zmiany ww. koncesji, zezwoleń zostały unormowane w art. 51 do 57 ustawy o grach hazardowych. Przepisy nie zawierają w swojej treści trybu i warunków odnoszących się do zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności" Z powyższych twierdzeń organ wysnuł wniosek, że "w świetle powołanych przepisów, brak jest możliwości zmiany decyzji w zakresie zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności". Powołując się na art. 220 § 1 w związku z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa A Spółka z o.o. w odwołaniu od tej decyzji zarzuciła naruszenie art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, iż decyzja ostateczna może być zmieniona na wniosek strony/podatnika, jeżeli przepis szczególny się temu nie sprzeciwia i przemawia za tym ważny interes strony/podatnika - w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych poprzez jego nie zastosowanie w sprawie jako podstawy prawnej zmiany decyzji oraz oparcie skarżonej decyzji na przepisach ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, która została wprowadzona z naruszeniem prawa wspólnotowego, a to w związku z niezachowaniem przez ustawodawcę krajowego (w toku jej uchwalania) obowiązku jej notyfikacji Komisji Europejskiej (zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego) i z tego względu pozostaje prawnie bezskuteczna, a zatem nie może być stosowana. Decyzją z dnia 21 czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Na uzasadnienie organ powtórzył argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Nadto podano, że "Dyrektor tut. Izby Celnej odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych (...) wyjaśnia, że regulacje zawarte w Ordynacji podatkowej mogą stanowić w sprawach dotyczących gier podstawę prawną podejmowanych rozstrzygnięć jedynie wtedy, gdy pozostają w związku z normami ustawy o grach hazardowych. (...) Przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa nie mogą być bowiem traktowane jako swoiste wypełnienie luk w obowiązujących normach prawnych, co miałoby de facto miejsce, gdyby dopuścić - jak wskazuje Spółka postępowania - możliwość dokonania zmiany zezwolenia w żądanym przez nią zakresie wyłącznie w oparciu o art. 253a Ordynacji podatkowej. Dodatkowo zauważyć należy, że ustawa o grach hazardowych porusza kwestie związane ze zmianą zezwoleń wydanych pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Oznacza to, że zmiany takie możliwe są tylko w zakresie uregulowanym w tej ustawie." Podniesiono także, że "Spółka wykazuje pewną niekonsekwencję w swojej argumentacji: z jednej bowiem strony kwestionuje ustawę o grach hazardowych jako bezskuteczną z uwagi na brak notyfikacji jej przepisów Komisji Europejskiej, z drugiej zaś zarzuca organowi koncesyjnemu brak zastosowania przepisu art. 253 a Ordynacji podatkowej, który - jeśli w ogóle miałby być stosowany - to właśnie wyłącznie na podstawie art. 8 powoł. ustawy o grach hazardowych". Nadto podano, że "Dyrektor Izby Celnej odnosząc się do zarzutu Spółki, iż zaskarżona decyzja narusza postanowienia Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., w szczególności zaś art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 tej Dyrektywy poprzez zastosowanie przepisów ustawy o grach hazardowych, mimo ich bezskuteczności wobec podmiotów, tj. między innymi Spółki, z uwagi na naruszenie procedury notyfikacji Komisji przepisów tej ustawy informuje, że ustawa o grach hazardowych, jako akt prawny, została uchwalona przez organ ustawodawczy, czyli Parlament i podpisana przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej. Do obecnej chwili Europejski Trybunał Sprawiedliwości - jako organ właściwy - nie zajął stanowiska w kwestii zgodności z prawem wspólnotowym przepisów ustawy o grach hazardowych. Ponadto Dyrektor Izby Celnej nie posiada kompetencji dla stwierdzenia, czy dany akt prawny podlega czy też nie podlega procedurze notyfikacyjnej". W skardze na powyższą decyzję Spółka A powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i podniosła, że "art. 135 ustawy o grach hazardowych wprowadza zakaz (de facto z wyjątkami) jedynie zmiany decyzji w części dotyczącej miejsca/punktów gier na automatach o niskich wygranych - poza tą reglamentacją ustawa "milczy" na temat zakazu zmiany decyzji, co potwierdza fakt, iż nie ma ustawowego - owego lex specialis o jakim mowa w art. 253a Ordynacji podatkowej - zakazu zmiany terminu rozpoczęcia działalności. Takowa zaś zmiana przecież nie jest i nie musi wiązać się ze zmianą miejsca prowadzenia działalności na automatach o niskich wygranych, o jakim mowa w powołanym wyżej art. 135 "ustawy hazardowej". Podnieść również należy, co także wynika z treści samego uzasadnienia skarżonej Decyzji, iż bezspornie istnieje ważny również interes A Sp. z o.o. (patrz, dotychczasową praktykę orzeczniczą Organów pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych) - kolejna przesłanka z art. 253a § Ordynacji podatkowej, który uzasadnia dokonanie zmiany przedmiotowej decyzji". To wszystko – zdaniem strony skarżącej - wskazuje na pełną zasadność zarówno samego wniosku o zmianę decyzji jak również przedmiotowej skargi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skarg. W szczególności organ podkreślił, że "zakres możliwych zmian, jakich na wniosek podmiotu może dokonać w koncesji lub zezwoleniu właściwy organ, został w sposób wyraźny wskazany przez ustawodawcę w przepisie art. 51 ustawy o grach hazardowych. W zakresie tym nie mieści się przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności określonego w koncesji lub zezwoleniu". Zdaniem organu, skoro w art. 51 ustawy o grach hazardowych uregulowano zakres możliwych zmian przedmiotowych zezwoleń, to tym samym art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie." Nadto organ powołał się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zawarte w wyroku z 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 157/10 wskazujące, że gra na automatach o niskich wygranych w punktach gier nie spełnia dwóch z czterech podanych w dyrektywie 98/34 WE warunków, gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuję: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Sądu – skarga jest uzasadniona. Bezspornym jest, że w dniu [...] 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję zezwalającą skarżącej Spółce na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 74 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa [...]. Decyzja ta została wydana na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U z 2004 r., nr 4, poz. 27 z późn. zm.). W decyzji ustalono nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na dzień 3 czerwca 2009 r., a następnie, w wyniku decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2009 r. termin ten ustalono na dzień 31 grudnia 2009 r. Bezspornym jest również, że strona skarżąca pismem z dnia 25 listopada 2009 r., a więc w okresie obowiązywania ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r., zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej z wnioskiem o zmianę udzielonego jej zezwolenia na podstawie art. 155 kpa, w części dotyczącej określonego w punkcie 5 terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem. Organ celny rozpoznał przedmiotowy wniosek w dniu 1 marca 2010 r., wydając dla strony skarżącej decyzję odmowną i rozstrzygnięcie swoje oparł o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz o przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. w związku z art. 8, art. 118, art. 129 i art. 135 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. Rozstrzygnięcie to następnie organ utrzymał w mocy decyzją z dnia 21 czerwca 2010 r. Na wstępie rozważań Sąd zauważa, że zgodnie z art. 155 kpa (odpowiednio art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej) - decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przywołana regulacja prawna wprowadza wyjątek od trwałości decyzji ostatecznych. Na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. orzecznictwo przyjęło dopuszczalność zmiany w trybie art. 155 kpa zezwoleń na urządzenie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych (uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 2/09, ONSAiWSA 2010/1/4). Przyjęciu dopuszczalności zmiany – na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. – zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie określenia terminu rozpoczęcia działalności nie stoi na przeszkodzie art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy z 1992 r. Stanowił on o obowiązku określenia w zezwoleniu nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności. W tym miejscu należy zauważyć różnicę między koniecznością ścisłego wskazania terminu rozpoczęcia działalności, a dopuszczalnością zmiany tego terminu na podstawie odrębnej regulacji prawnej – art. 155 kpa, której zastosowanie nie zostało w tym zakresie wyłączone. W ślad za stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wyrażonym w prawomocnym wyroku z dnia 8 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 642/10 (podobnie: II SA/Po 480/10 i II SA/Po 485/10), które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela - postępowanie w sprawie zmiany lub uchylenia decyzji ma inny przedmiot aniżeli postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Nie można zatem uzależniać dopuszczalności prowadzenia jednego z dwóch odrębnych postępowań przesłankami właściwymi dla wydania oraz trwałości decyzji w drugim z tych trybów". Zdaniem Sądu – jest niewątpliwym, że możliwość zastosowania art. 155 kpa trzeba rozważać w świetle regulacji prawnych obowiązujących w okresie wydania ostatecznej decyzji administracyjnej. Oznacza to, że prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 kpa jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Należy jednak zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie z dniem 1 stycznia 2010 r. nastąpiła zmiana stanu prawnego, ponieważ miejsce obowiązującej dotychczas ustawy z 1992 r. zajęła nowa ustawa o grach hazardowych z 2009 r., która zawiera odmiennie od dotychczasowych regulacje w obszarze działalności w zakresie automatów o niskich wygranych, jak również przepisy przejściowe. W myśl tych regulacji zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia (art. 117), natomiast do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy nowe, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 118). Problematyki intertemporalnej dotyczącej zmiany udzielonego zezwolenia dotyczy w sposób bezpośredni art. 135 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. W myśl tego przepisu zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 tej ustawy, mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w ust. 2 i 3 przepisu art. 135. Wyłączenia od dopuszczalności zmiany udzielonego zezwolenia dotyczą braku możliwości zmiany miejsca urządzenia gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych, oraz szczegółowych kwestii postępowania w sprawie udzielenia zgody na zmianę w strukturze kapitału zakładowego oraz na zmianę w składzie zarządu lub rady nadzorczej spółki prowadzącej działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Zdaniem Sądu - przepis art. 135 ustawy z 2009 r. w pełni koreluje z przepisem art. 129 ust. 1 tej samej ustawy albowiem art. 129 ust. 1 formułuje zasadę, że działalność (w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach) wykonywana na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem 01.01.2010 r., jest prowadzona do czasu ich wygaśnięcia według przepisów dotychczasowych, jednocześnie dopuszczając od tej zasady możliwość wyjątku, gdy inne przepisy ustawy o grach hazardowych tak stanowią. Z kolei przepis art. 135 ust. 1 ustawy jednoznacznie przewiduje możliwość zmiany "starych" zezwoleń na zasadach przewidzianych w ustawie o grach hazardowych z 2009 r. Z powyższego wynika, zdaniem Sądu, że skoro postępowanie w sprawie zmiany ostatecznej decyzji w zakresie przedłużenia określonego w zezwoleniu terminu rozpoczęcia działalności nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, to organ miał obowiązek rozstrzygania na gruncie nowej ustawy. Przepisy art. 118 i art. 135 ustawy z 2009 r. nakazywały takie działanie w przypadku wszczętego i niezakończonego postępowania. Należy w tym miejscu wskazać, że w sytuacji, gdy przepisy intertemporalne bez żadnych wątpliwości przesądzają o zastosowaniu nowej ustawy, organ ma obowiązek zastosować ten akt prawny, materializując niejako zasadę praworządności, która wskazuje konieczność zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji. Skoro ani ust. 2, ani ust. 3 art. 135 ustawy o grach hazardowych nie zakazuje zmiany zezwolenia, o którym mówi art. 129 ust. 1 tej ustawy, w zakresie przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności, to z mocy art. 135 ust. 1 taka zmiana może nastąpić, z tym, że na zasadach przewidzianych w ustawie o grach hazardowych z 2009 r., a konkretnie w oparciu o przepis art. 48 tej ustawy. Art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r., odmiennie aniżeli przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r., przewiduje możliwość wystąpienia przez podmiot posiadający koncesję bądź zezwolenie o przedłużenie określonego w nich terminu rozpoczęcia działalności. Termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Dyrektor Izby Celnej rozpoznając wniosek strony skarżącej po dniu 31 grudnia 2009 r. powinien był zatem w oparciu o powołaną regulację prawną rozstrzygnąć o zasadności przedłużenia zezwolenia na rozpoczęcie działalności gospodarczej, przy czym – wobec jednoznacznego przepisu nowej ustawy – za prawnie irrelewantną należy uznać okoliczność, że termin ten był już przedłużany w oparciu o poprzednią regulację. Wobec dopuszczalności zmiany decyzji w zakresie zmiany terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zarówno na podstawie art. 155 kpa w związku z ustawą o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r., jak i na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 2009 r. Sąd pozostawił kwestię zgodności ustawy o grach hazardowych z prawem wspólnotowym jako nie mającą znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Uznając, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w zakresie wyżej opisanym, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – orzekł o ich uchyleniu zaznaczając, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ rozważy zasadność zastosowania art. 48 ust. 1 ustawy z 2009 r. pod kątem przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności przez skarżącą Spółkę, w świetle przedstawionych przez nią okoliczności zawartych we wniosku z dnia 25 listopada 2009 r. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. mając na względzie zwrot stronie skarżącej wpisu uiszczonego w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.).