II SA/Wa 376/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości wynagrodzenia – oddala skargę – UZSADNIENIE Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. [...] w sprawie ustalenia płk. S. P wysokości wynagrodzenia i przyznał wymienionemu od dnia [...] grudnia 2009 r. dodatek wyrównawczy, w wysokości 1.209,32 zł miesięcznie. W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Obrony Narodowej podniósł, iż Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. przyznał [...] S. P wynagrodzenie miesięczne w kwocie 9.385,32 zł, tj. wynagrodzenie przysługujące sędziemu sądu okręgowego. Jednocześnie w omawianej decyzji stwierdzono, że ponieważ należne płk. S.P uposażenie w kwocie 7.112 zł (uposażenie zasadnicze w stawce przewidzianej dla grupy 16: 6.350 zł oraz dodatek za długoletnią służbę 12%: 762 zł) jest niższe od ustalonego wynagrodzenia sędziego sądu okręgowego wynoszącego 9.385,32 zł, to oficerowi przysługuje dodatek wyrównawczy w kwocie 2.273,32 zł. Od powyższej decyzji płk. S.P, zgodnie z pouczeniem w niej zawartym, wniósł odwołanie do Ministra Sprawiedliwości. Strona w odwołaniu zarzuciła zaskarżonej decyzji niewłaściwe ustalenie wysokości uposażenia żołnierza zawodowego (w stawce przewidzianej dla grupy 16 zamiast w stawce przewidzianej dla grupy 16B,), a także niewłaściwe ustalenie wysokości wynagrodzenia (w wysokości przewidzianej dla sędziego sądu okręgowego zamiast dla Prezesa Sądu Okręgowego,) i z tego powodu wniosła o uchylenie, względnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Odwołanie wymienionego zostało przekazane do rozpatrzenia zgodnie z właściwością - Ministrowi Obrony Narodowej. Minister Obrony Narodowej uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty sprawy, przyznając płk. S.P od dnia [...] grudnia 2009 r. dodatek wyrównawczy w wysokości 1.209,32 zł. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) - w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem, a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Oznacza to, że dowódca jednostki wojskowej - w przedmiotowej sprawie Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] (por. art. 80 ust. 5 w zw. z art. 104 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy) - w oparciu o powyższą regulację prawną, mógł przyznać płk. S. P dodatek wyrównawczy. Ustalenie wysokości zarówno uposażenia wojskowego, jak też wynagrodzenia sędziego sądu okręgowego jest istotnym elementem postępowania wyjaśniającego w sprawie ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego. Natomiast ustalenia te nie mogły być przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji. Z tego też względu - mając na uwadze treść art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., należało uchylić zaskarżoną decyzję ustalającą wysokość wynagrodzenia sędziego sądu okręgowego i wydać w tym zakresie nowe rozstrzygnięcie, dotyczące ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego. Organ II instancji podniósł, iż określając wysokość dodatku wyrównawczego niezbędne stało się ustalenie stanowiska służbowego zajmowanego przez żołnierza zawodowego oraz równorzędnego mu stanowiska sędziego sądu powszechnego. Biorąc pod uwagę, iż Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] stwierdził fakt odwołania płk. S.P z dniem [...] lutego 2009 r. z pełnionej funkcji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] oraz stwierdził dalsze pełnienie zawodowej służby wojskowej przez wymienionego na stanowisku służbowym Sędziego Sądu Okręgowego w Wojskowym Sądzie Okręgowym w [...] od dnia [...] sierpnia 2009 r., płk. S.P pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku sędziego sądu okręgowego, zaszeregowanym do grupy uposażenia 16. Natomiast równorzędnym stanowiskiem sędziowskim w sądzie powszechnym stało się stanowisko sędziego sądu okręgowego. Wysokość uposażenia przysługującego płk. S.P na zajmowanym stanowisku służbowym wynosiła 8.176,00 zł miesięcznie. Na to uposażenie składało się uposażenie zasadnicze w stawce zachowanej dla grupy uposażenia 16B, tj. w kwocie 7.300,00 zł oraz dodatek za długoletnią służbę wojskową, w wysokości 12% kwoty uposażenia zasadniczego, tj. w kwocie 876,00 zł. Na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym [...] S.P przysługiwało uposażenie zasadnicze w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia 16B. Na podstawie art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, płk. S.P zachował prawo do otrzymywania uposażenia zasadniczego w kwocie przewidzianej dla grupy uposażenia 1 6B dopóty, dopóki kwota przewidziana dla grupy uposażenia 16 nie przekroczy uposażenia zasadniczego przewidzianego dla grupy 16B. Przywołana regulacja prawna dotyczyła wyłącznie uposażenia zasadniczego. Nie było więc możliwe zachowanie na tej podstawie prawnej innych składników uposażenia (np. dodatków) otrzymywanych przez żołnierza zawodowego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. Natomiast wysokość porównywalnego wynagrodzenia wyniosła 9.385,32 zł. W skład tego wynagrodzenia - zgodnie z art. 91 § 1, § 1c i § 2 oraz art. 91a § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) - wchodziło wynagrodzenie zasadnicze w stawce 6 w kwocie 7.821,10 zł (2.951,36 x 2,65). Ponadto, na podstawie art. 91 § 7 tej ustawy, sędziemu przysługiwał dodatek za długoletnią pracę w wysokości 20% kwoty wynagrodzenia zasadniczego, tj. 1.564,22 zł. Organ odwoławczy podkreślił, iż przepisy ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych nie przewidywały możliwości dalszego wypłacania dodatku funkcyjnego, który otrzymywał płk. S. P, pełniąc funkcję Prezesa Sądu Okręgowego. Podsumowując organ stwierdził, iż płk. S.P przysługiwały następujące składniki uposażenia w wysokości: 1) uposażenie zasadnicze: 7.300,00 zł, 2) dodatek za długoletnią służbę wojskową: 876,00 zł, 3) dodatek wyrównawczy: 1.209,32 zł. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez S.P do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagając się uchylenia, względnie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na rzecz strony kosztów postępowania wg norm przepisanych, skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu niezgodność z przepisami k.p.a., wojskowej pragmatyki służbowej oraz naruszenia art. 70 § 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., iż został on pozbawiony możliwości kwestionowania właściwości organu uprawnionego do merytorycznego rozpoznania jego odwołania, albowiem nie został poinformowany o przekazaniu środka zaskarżenia przez Ministra Sprawiedliwości Ministrowi Obrony Narodowej. Ponadto w realiach sądu wojskowego prezes wojskowego sądu okręgowego jest stanowiskiem służbowym, określonym w etacie Wojskowego Sądu Okręgowego w [...], związanym z posiadaniem przez osobę zajmującą to stanowisko odpowiedniego stopnia wojskowego i grupy uposażenia, a nie funkcją, tak jak wynika to z treści zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie objęcia przez żołnierza stanowiska służbowego musi nastąpić po uprzednim wyznaczeniu go na to stanowisko. W realiach tej sprawy nikt nie wyznaczył skarżącego na stanowisko służbowe, o którym mowa w treści decyzji, a nie jest to zwykłe sędziowskie stanowisko służbowe, bowiem stanowisko służbowe sędziego w wojskowym sądzie okręgowym charakteryzuje się stopniem etatowym - podpułkownik i grupą uposażenia U: 15B i nie zawiera wyjątków. Tymczasem w tej sprawie wystąpiła sytuacja, gdzie dla stanowiska sędziowskiego określono stopień etatowy - pułkownik, a grupę uposażenia - U: 16. Nadto przepis art. 24 § 3 Prawa o ustroju sądów wojskowych, daje Ministrowi Obrony Narodowej jedynie prawo stwierdzenia objęcia stanowiska służbowego przez sędziego, a nie jego wyznaczenie na to stanowisko. Prawo powołania osoby do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, a także wyznaczenia jej miejsca służbowego zarezerwowane jest do kompetencji Prezydenta RP. Skoro już Minister Obrony Narodowej zdecydował o zachowaniu skarżącemu dotychczasowej grupy uposażenia, tj. U:16B, to nie uwzględnił okoliczności, iż skarżący pozostawał sędzią wojskowym, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych, a w odniesieniu do uposażenia sędziów wojskowych nie istnieje pojęcie dodatku wyrównawczego. Przepis art. 70 § 3 tej ustawy czyni niedopuszczalnym obniżanie żołnierzowi zawodowemu - sędziemu wojskowemu uposażenia, w stosunku do tego jakie otrzymywał na poprzednio zajmowanym stanowisku. Stanowisko służbowe o parametrach st. etat. pułkownik i grupie uposażenia U: 16B w sądownictwie wojskowym, pozostaje równorzędnym ze stanowiskiem prezesa sądu okręgowego w sądownictwie powszechnym. Zatem nie jest wystarczającym samo zachowanie skarżącemu jedynie tożsamości st. etat. i grupy uposażenia z poprzednio zajmowanego przez niego stanowiska, ale i związanego z tym uposażenia zasadniczego, na które nie składa się nie tylko uposażenie zasadnicze według grupy uposażenia i dodatku za wysługę lat, ale i wyrównania do stanowiska równorzędnego, obowiązującego w sądownictwie powszechnym. To z kolei powoduje konieczność uwzględniania otrzymywanego dotychczas dodatku funkcyjnego przy ustalaniu należnego skarżącemu uposażenia. Ponadto, zgodnie z art. 80 ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r., o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w przypadku niewykonywania zadań uzasadniających wypłacanie dodatku funkcyjnego, tak jak w wypadku skarżącego, zawiesić, obniżyć albo wstrzymać jego wykonanie może tylko organ, który przyznał dodatek w formie decyzji. Skoro decyzję o przyznaniu skarżącemu dodatku funkcyjnego podjął Minister Sprawiedliwości i do chwili obecnej go nie odwołał, zatem ani Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...], ani Minister Obrony Narodowej nie mają prawa go skarżącego pozbawić. W tej sytuacji uposażenie, jakie skarżący otrzymywał do tej pory, winno być zachowane w całości, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga S.P nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć kwestię właściwość organu odwoławczego do rozpatrzenia odwołania skarżącego od decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Wojskowego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie ustalenia dodatku wyrównawczego. Zgodnie z art. 5 § 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.), nadzór w zakresie czynnej służby wojskowej żołnierzy pełniących służbę w sądach wojskowych sprawuje Minister Obrony Narodowej. Powołana ustawa nie reguluje zagadnienia wynagradzania sędziów wojskowych, lecz odsyła w tym zakresie do przepisów wojskowej ustawy pragmatycznej. W świetle art. 70 § 2 Prawa o ustroju sądów wojskowych, w sprawach nieuregulowanych w ustawie prawa i obowiązki sędziów sądów wojskowych określają przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Uposażenie sędziów sądów wojskowych określają przepisy o uposażeniu żołnierzy, z tym że nie może być ono niższe od wynagrodzenia sędziów sądów powszechnych na stanowiskach równorzędnych, ustalonych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (art. 70 § 3 tej ustawy). Stosownie do postanowień art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Przepis art. 78 ust. 1 stanowi, iż wysokość uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego jest uzależniona od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe. Zgodnie z art. 80 ust. 1, żołnierze zawodowi otrzymują następujące dodatki do uposażenia zasadniczego: 1) dodatek specjalny - za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej; 2) dodatek służbowy - za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych; 3) dodatek za długoletnią służbę wojskową. Przepis ust. 2 powołanego art. wskazuje, iż w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo asesora lub prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego albo asesora lub prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Przepis ust. 4 ww. artykułu natomiast określa, iż dodatki do uposażenia przyznaje, w formie decyzji, organ, o którym mowa w art. 104, tj. jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe - w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy. Mając powyższe regulacje prawne na względzie, należy dojść do wniosku, iż uposażenie żołnierza zawodowego składa się z kilku elementów, tj. uposażenia zasadniczego uzależnionego od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko – wynika wprost z przepisów prawa i poza decyzją o wyznaczeniu żołnierza na określone stanowisko służbowe nie wymaga wydawania innej decyzji oraz dodatków do uposażenia (np. za długoletnią służbę wojskową), które właściwy organ wojskowy (art. 107 ustawy pragmatycznej) winien ustalić na podstawie dokumentacji kadrowej i przyznać w formie decyzji administracyjnej, która podlega kontroli instancyjnej oraz sądowej. Natomiast w przypadku sędziego sądu wojskowego, mając na uwadze treść powołanego art. 80 ust. 2 wojskowej ustawy pragmatycznej, iż nie wydaje się decyzji ustalającej wysokość miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego, jak to uczynił Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] w decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., lecz decyzję przyznającą dodatek wyrównawczy (art. 80 ust. 4) stanowiący różnicę pomiędzy uposażeniem przysługującemu sędziemu wojskowemu jako żołnierzowi zawodowemu a wynagrodzeniem sędziego zajmującego równorzędne stanowisko w sądzie powszechnym. Organem właściwym do wydania decyzji przyznającej skarżącemu dodatek wyrównawczy był, zgodnie z art. 104 wojskowej ustawy pragmatycznej, Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] – jako dowódca jednostki wojskowej w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 1 wojskowej ustawy pragmatycznej. Trzeba dostrzec, iż w dacie orzekania (27 listopada 2009 r.) nie obowiązywało już rozporządzenie z dnia 21 maja 2004 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach aplikantów, asesorów i sędziów sądów wojskowych oraz aplikantów, asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 135, poz. 1440), które utraciło moc obowiązującą z dniem 4 marca 2009 r., a które w § 4 ust. 3 pkt 2 przyznawało prezesowi wojskowego sądu okręgowego prawo wydawania decyzji w sprawie ustalania przedmiotowego dodatku sędziom tego sądu. Zarówno powołane rozporządzenie, jak i obowiązujące z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2010 r. rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298), które w sposób analogiczny jak poprzednio określało organ właściwy w sprawie wydania decyzji o dodatek wyrównawczy, nie określało organu właściwego do rozpatrzenia odwołania od tego typu decyzji administracyjnej. Skoro prawodawca tej kwestii nie określił odrębnie niż czynią to przepisy wojskowej ustawy pragmatycznej, to w sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 8 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, iż od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (...). Mając na względzie przepis art. 17 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 5 § 3 Prawa o ustroju sądów wojskowych, będzie to Minister Obrony Narodowej. Niewątpliwie ma rację skarżący twierdząc, iż przekazanie jego odwołania przez Ministra Sprawiedliwości Ministrowi Obrony Narodowej, celem rozparzenia zgodnie z właściwością organu, powinno nastąpić w drodze zaskarżalnego postanowienia (art. 65 § 1 k.p.a.). W aktach administracyjnych w istocie nie ma dowodu wskazującego, iż powyższy obowiązek został dopełniony. Niemniej dostrzeżona wada procesowa, z uwagi na powyżej przedstawione rozważania, nie mogła mieć istotnego wpływu na końcowy wynik sprawy. Nie jest pozbawiony podstaw zarzut, że ustalając stronie wysokość dodatku wyrównawczego organ odwoławczy błędnie przyjął, iż właściwą grupą uposażenia skarżącego jest grupa U:16, co wynikało z decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], w miejsce dotychczasowej grupy U:16B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 375/11 uchylił tę decyzję, jak i utrzymującą ją w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]lutego 2010 r. nr [...] (motywy rozstrzygnięcia w uzasadnieniu powołanego wyroku Sądu). Uchybienie to również nie ma wpływu na wysokość przyznanego skarżącemu dodatku wyrównawczego, albowiem przy ustaleniu kwoty uposażenia zasadniczego Minister Obrony Narodowej zastosował przepis gwarancyjny art. 79 wojskowej ustawy pragmatycznej, pozwalający zachować prawo do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku – w tym wypadu grupy uposażenia – U: 16B – 7.300 zł. Nie ma natomiast racji skarżący twierdząc, iż przy ustalaniu wysokości dodatku wyrównawczego organ orzekający powinien uwzględniać przysługujący mu na stanowisku Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] dodatek funkcyjny, albowiem organ, który wydał decyzję przyznającą ten dodatek, nie wyeliminował jej z obrotu prawnego. Przywołany przez skarżącego przepis art. 80 ust. 5 wojskowej ustawy pragmatycznej (organ, który przyznał dodatek do uposażenia, w przypadku niewykonywania zadań uzasadniających wypłacanie dodatku, może zawiesić, obniżyć albo wstrzymać jego wypłacanie, w formie decyzji) nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem dotyczy on sytuacji czasowego niewykonywania zadań – co uzasadniają określone w tym przepisie zwroty "obniżenie", "zawieszenie", "wstrzymanie wypłaty". W sytuacji gdy dochodzi do odwołania z funkcji, nie może być mowy o czasowym niewykonywaniu zadań, lecz o utracie prawa do świadczenia przysługującego tylko i wyłącznie w czasie sprawowania tej funkcji. Odwołanie skarżącego z funkcji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] właśnie ten definitywny, ostateczny stan wywołało. Skutkiem tego była utrata prawa do dodatku funkcyjnego, którego wysokości organ nie mógł uwzględnić przyznając dodatek wyrównawczy. Skoro zatem decyzja Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] nie ustaliła skarżącemu w sposób zgodny z przepisami prawa dodatku wyrównawczego, lecz wysokość wynagrodzenia przysługującego sędziemu sądu powszechnego na równorzędnym stanowisku, to Minister Obrony Narodowej prawidłowo zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty sprawy. W ocenie Sądu, wydane przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie prawidłowo ustala wysokość przysługującego skarżącemu dodatku wyrównawczego, posiada oparcie w obowiązujących przepisach prawa, zaś dostrzeżone nieprawidłowości nie mogą mieć istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.