II GSK 2307/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędziowie NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Marzenna Zielińska Protokolant Sylwia Nerkowska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2013 r. skargi kasacyjnej Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej F. M. R. W. - jednostki organizacyjnej F. M. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 czerwca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 549/11 w sprawie ze skargi Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej F. M. R. W. - jednostki organizacyjnej F. M. Spółki z o.o. w W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej F. M. R. W. - jednostki organizacyjnej F. M. Spółki z o.o. w W. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 549/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej F. M. R. W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z następującym uzasadnieniem. W dniu [...] grudnia 2007 r. W. Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) ogłosił postępowanie prowadzone w trybie rokowań w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na okres obowiązywania umowy od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2010 r. w rodzaju: pomoc doraźna i transport sanitarny, w zakresie: świadczenia udzielane przez zespół ratownictwa medycznego specjalistyczny. Do postępowania zaproszono dwóch oferentów, tj.: NZOZ F. M. R. W. Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) oraz Rejonową Stację Pogotowia Ratunkowego w P. Obaj uczestnicy złożyli w zakreślonym terminie swoje oferty – spełniające wymogi formalne Zamawiającego i niepodlegające odrzuceniu. Po dokonaniu przez komisję konkursową końcowej oceny, oferta skarżącej otrzymała w sumie 84,43 pkt, w tym: w kryterium ciągłości 6 pkt, kryterium kompleksowości 10 pkt, jakości 42,5 pkt, zaś w kryterium ceny 25,93 pkt. Wybrana oferta Rejonowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w P., wg tych samych kryteriów, otrzymała w łącznej ocenie 95 pkt, w tym za kryterium kompleksowości 10 pkt, ciągłości 15 pkt, jakości 40 pkt oraz za kryterium ceny 30 pkt - dla każdego z miejsc wyczekiwania. W dniu [...] stycznia 2008 r. Dyrektor W. Oddziału Wojewódzkiego NFZ wydał decyzję, którą oddalił odwołanie wniesione przez F. M. Sp. z o.o. na rozstrzygnięcie postępowania prowadzonego w trybie rokowań. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Prezes NFZ nie uwzględnił odwołania wniesionego od decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r., wobec czego decyzja Prezesa NFZ została przez stronę zaskarżona do sądu administracyjnego. Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 691/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji powinien dołączyć do akt sprawy ofertę drugiego z oferentów startujących w przedmiotowym konkursie, a także akty prawne, na które powołuje się organ w uzasadnieniu (zarządzenia Prezesa NFZ). Powinien on również dokonać analizy porównawczej ofert podmiotów uczestniczących w konkursie. W dniu [...] lutego 2009 r. Dyrektor W. Oddziału Wojewódzkiego NFZ wydał decyzję nieuwzględniającą odwołania wniesionego od rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie rokowań, stojąc na stanowisku, że postępowanie to zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa i zachowaniem zasad uczciwej konkurencji oraz zasad równego traktowania świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji, Prezes NFZ wydał w dniu [...] kwietnia 2009 r. decyzję, którą ponownie utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolejno, decyzja ta została zaskarżona przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1225/09, uchylił tę decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] lutego 2009 r. W uzasadnieniu m.in. podniesiono, że organy obu instancji ponownie rozpoznały sprawę w oparciu o wcześniej zgromadzony materiał dowodowy, poszerzony jedynie o ofertę drugiego świadczeniodawcy biorącego udział w postępowaniu konkursowym i na tej podstawie dokonały zestawienia ocen punktowych dla poszczególnych świadczeniodawców, uzyskanych w toku postępowania. Nie dokonano zaś szczegółowego wyjaśnienia zasad punktowania poszczególnych elementów oferty, ograniczając się przy tym do przedstawienia zasad punktacji, porównania liczby punktów uzyskanych przez oferentów na różnych płaszczyznach oceny (kryteriach) itp., nie próbując nawet zindywidualizować swojej oceny i wyjaśnić dlaczego w konkretnym przypadku każdy z oferentów został oceniony przyznaniem tej, a nie innej sumy punktów: Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Dyrektor W. Oddziału Wojewódzkiego NFZ oddalił odwołanie skarżącej. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zarówno na etapie części jawnej, jak i niejawnej konkursu, oferta NZOZ F. M. R. W. oraz oferta Rejonowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w P. były rozpatrywane na tych samych zasadach, zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, jak i przepisami wydanymi na ich podstawie przez Prezesa NFZ. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego od tej decyzji przez NZOZ F. M. R. W., Prezes NFZ decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że ocena złożonych ofert została dokonana w oparciu o zarządzenie nr 71/2007/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 27 września 2007 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Organ za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 134 i art. 148 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm. , zwanej dalej: ustawą o świadczeniach) wskazując, że wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem, udostępnione zostały oferentom na takich samych zasadach. W przedmiotowej sprawie w rankingu końcowym Rejonowa Stacja Pogotowia Ratunkowego w P. otrzymała 95 punktów, natomiast strona skarżąca 84,43 pkt. Obydwaj oferenci otrzymali taką samą liczbę punktów w kryterium kompleksowości (10 pkt), a zatem kryteriami różnicującymi oferty były: 1. kryterium ciągłości: NZOZ F. M. R. W. - 6 pkt, Rejonowa Stacja Pogotowia Ratunkowego w P. - 15 pkt; 2. kryterium jakości: NZOZ F. M. R. W. - 42,5 pkt, Rejonowa Stacja Pogotowia Ratunkowego w P. - 40 pkt; 3. kryterium ceny: NZOZ F. M. R. W. - 25,93 pkt, Rejonowa Stacja Pogotowia Ratunkowego w P. - 30 pkt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., oddalając skargę NZOZ F. M. R. W., za niezasadne uznał zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15 oraz art. 77 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.) oraz art. 148 pkt 2 ustawy o świadczeniach, poprzez szczegółowe odniesienie się do kwestii punktacji ofert podczas wskazania na prawidłowość przeprowadzonego postępowania, w sytuacji gdy strona skarżąca nie zna uzasadnienia przyjętej oceny punktowej, co – w jej ocenie – uniemożliwia polemikę z przedstawioną przez organ argumentacją. W ocenie Sądu I instancji, Prezes NFZ, zgodnie z uzasadnieniem wyroku WSA w W. z dnia 21 sierpnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 691/08 oraz uzasadnieniem wyroku WSA w W. z dnia 17 marca 2010 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1225/09, dokonał bardzo szczegółowych i kompleksowych wyjaśnień dotyczących zasad przyznawania punktów oceny. Poszczególne kryteria oceny ofert omówione zostały osobno, a każde z nich zostało rozbite na poszczególne parametry oceny ofert. Każdy parametr oceny został indywidualnie objaśniony, z uwzględnieniem zasad przyznawania punktów jednostkowych oraz wynikających z nich punktów oceny. Dzięki temu, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja umożliwia zidentyfikowanie pochodzenia i zasad przyznania każdego z punktów jednostkowych i każdego z punktów oceny przyznanych ofertom złożonym w omawianym postępowaniu. Objaśnienia i analizy przygotowano w oparciu o zgromadzoną w postępowaniu dokumentację oraz zarządzenie nr 71/2007/DSOZ Prezesa Funduszu z dnia 27 września 2007 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w szczególności Tabelę 1.9a zawartą w załączniku nr 1 do tego zarządzenia, na podstawie którego oferty były w rozpatrywanym postępowaniu oceniane. Sąd I instancji podniósł, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ poddał analizie całość zgromadzonej w postępowaniu dokumentacji, co umożliwiło mu dokonanie pełnej kontroli jej prawidłowości. Strona skarżąca w zaskarżonej decyzji została w sposób wyczerpujący poinformowana o uzasadnieniu przyjętej oceny punktowej w odniesieniu do jej oferty, w odniesieniu do oferty konkurencyjnej oraz w odniesieniu do ogólnych zasad oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie warunki postępowania zostały spełnione, a skarżąca, przystępując do postępowania miała możliwość zapoznać się z warunkami wymaganymi od świadczeniobiorców oraz kryteriami oceny ofert, jednakowymi dla wszystkich oferentów. W zaproszeniach do wzięcia udziału w rokowaniach poinformowano oferentów, gdzie są dostępne materiały informacyjne dotyczące przedmiotowego postępowania. Wskazane zarządzenie Prezesa NFZ było opublikowane na stronie internetowej NFZ w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed przystąpieniem do postępowań. Sąd wskazał, że na ocenie oferty strony skarżącej zaważył fakt, że cena jakiej oczekiwała była znacznie wyższa niż cena przedstawiona przez konkurenta. Ponadto strona skarżąca nie zapewniała tych samych co Rejonowa Stacja Pogotowia Ratunkowego w P. standardów jakości dotyczących personelu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej F. M. R. W. - jednostka organizacyjna F. M. Sp. z o.o. w W. - zaskarżając go w całości i domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - oddalenie skargi przez WSA, gdy postępowanie organów NFZ, tj. Dyrektora Oddziału NFZ i Prezesa NFZ, dotknięte było wadą polegającą na braku przedstawienia odwołującemu się pełnych dokumentów postępowania administracyjnego w postaci dokumentów składających się na ofertę drugiego oferenta, co spowodowało brak możliwości po stronie skarżącego sformułowania zarzutów dotyczących treści oferty złożonej przez drugiego oferenta. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, doprowadziło to do sytuacji braku prawidłowego ustalenia przez WSA stanu faktycznego w sprawie. W związku ze wskazanymi naruszeniami, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wyrokowi Sądu I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a., a także art. 1 § 2 p.p.s.a. poprzez zamknięcie rozprawy pomimo niewyjaśnienia okoliczności sprawy i w konsekwencji wydanie wyroku po przeprowadzeniu postępowania w sposób wadliwy i w oparciu o niewyjaśniony w pełni stan faktyczny, co spowodowało przedstawienie w uzasadnieniu wyroku wadliwego stanu faktycznego sprawy oraz przedstawienie wadliwej podstawy prawnej wraz z jej wyjaśnieniem, co następnie spowodowało błędną wykładnię przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i doprowadziło także do nieprawidłowego ustalenia zakresu kontroli sądowoadministracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 183 § 1 p.p.s.a. wprowadza zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Z urzędu pod rozwagę mogą być wzięte jedynie przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozwijać ani doprecyzowywać stawianych zarzutów. W postępowaniu kasacyjnym kontrola zaskarżonego orzeczenia ogranicza się więc do podstaw kasacyjnych, sprecyzowanych w skardze kasacyjnej. Przedmiotem oceny mogą być jedynie te zarzuty, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Jeżeli zatem strona nie sformułowała zarzutów zgodnie z powołanymi przepisami, to działający na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, pozbawiony jest możliwości dokonania ich merytorycznej oceny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podstawy kasacyjne skargi kasacyjnej nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. W rozpatrywanym przypadku skargę kasacyjną oparto bowiem wyłącznie na podstawie określonej art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – zgodnie z którym podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach tej podstawy Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, poprzez wadliwe oddalenie skargi, podczas gdy – w ocenie strony - postępowanie organów Narodowego Funduszu Zdrowia dotknięte było wadą polegającą na braku przedstawienia odwołującemu pełnych dokumentów postępowania administracyjnego, w postaci dokumentów składających się na ofertę drugiego oferenta. Formułując ten zarzut, autor skargi kasacyjnej wskazał jedynie na naruszenie art. 141 § 4, art. 133 § 1 w związku z art. 54 § 2, a także art. 1 § 2 p.p.s.a. - przez zamknięcie rozprawy pomimo niewyjaśnienia okoliczności sprawy i wydanie wyroku w oparciu o niewyjaśniony stan faktyczny. Tymczasem - w ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego - przepisy procesowe, objęte podstawami skargi kasacyjnej, nie mogą skutecznie podważyć prawidłowości gromadzenia materiału dowodowego sprawy i czynienia na ich podstawie ustaleń faktycznych. Art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis reguluje więc wymogi jakim odpowiadać ma uzasadnienie wyroku. Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, przytoczony przepis może jednak stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego, przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja w sprawie nie zachodzi. Jeżeli strona zamierzała kwestionować prawidłowość zgromadzenia materiału dowodowego sprawy, a w konsekwencji jej intencją było podważenie poczynionych ustaleń faktycznych, konieczne było wskazanie wskutek naruszenia jakich przepisów proceduralnych postępowanie dowodowe - przeprowadzone w kontrolowanym przez sąd postępowaniu administracyjnym - było wadliwe. Takich zarzutów brak. Art. 54 § 1 p.p.s.a. reguluje z kolei tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego (" /.../ za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi"). Obowiązek organu przekazania sądowi akt – ustanowiony art. 54 § 2 p.p.s.a. – jest jedynie konsekwencją pośredniego trybu wnoszenia skarg. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że akta zostały Sądowi przez organ przekazane. Zarzut naruszenia art. 54 § 2 p.p.s.a. nie jest zaś zarzutem właściwym dla podważenia prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego przez organ administracyjny. Co do prawidłowości gromadzenia materiału dowodowego w sprawach dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej Naczelny Sąd Administracyjny kilkakrotnie wypowiadał się już w swych orzeczeniach (w ocenie składu orzekającego, wskazać należy w szczególności na wyroki NSA: z 11 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 121/12, z dnia 7 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1054/11 oraz z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II GSK 2056/11). W rozpoznawanej sprawie jednakże brak stosownych zarzutów nie daje możliwości szczegółowego odniesienia się do tej kwestii. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na postawie akt sprawy /.../. W rozpoznawanym przypadku nie tylko nie budzi wątpliwości, ale i nie jest zarzucane, że Sąd pierwszej instancji wydał wyrok po zamknięciu rozprawy, a sprawę rozpoznał w oparciu o całość przekazanych akt administracyjnych, z uwzględnieniem akt sądowoadministracyjnych, nie pomijając zgromadzonych dowodów, jak i nie korzystając z materiałów spoza akt sprawy. Odnośnie do oparcia skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia art. 1 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że art. 1 powołanej ustawy nie ma jednostek redakcyjnych. Nawet gdyby uznać, że strona miała na myśli art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a) – zarzut ten nie jest trafny. Skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela bowiem wyrażany w orzecznictwie NSA pogląd, że art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. ma charakter przepisu ustrojowego, który Sąd mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (vide np. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 2/08). Taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie wystąpiła. Stwierdzić trzeba, że wadliwej wykładni czy też wadliwego zastosowania przez sąd przepisów prawa nie można utożsamiać z zarzutem zastosowania przy kontroli kryterium innego, niż kryterium zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia omówionych wyżej przepisów postępowania nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Wprawdzie w treści uzasadnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej stwierdził też, że w sprawie doszło do powołania wadliwej podstawy prawnej – co spowodowało błędną wykładnią przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej ze środków publicznych. Tak zaprezentowane stanowisko strony nie może być jednak uznane za zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię czy też niewłaściwe jego zastosowanie. Zarzut naruszenia prawa musi być bowiem postawiony wyraźnie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd i uzasadnienia ich naruszenia. Takich zarzutów w zakresie naruszenia prawa materialnego nie sformułowano. Wobec powyższego skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w art. 204 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).