II SA/Lu 323/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi [...] Galerii S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...]; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej [...] Galerii S.A. w Lublinie kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku B. G. S.A. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...], nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji zespołu zabudowy usługowo-mieszkalnej wraz z zagospodarowaniem i uzbrojeniem terenu oraz zjazdami z drogi publicznej na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...] położonych przy ul. [...] w L. W pkt 3 decyzji organ ustalił warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego, w tym m.in. nieprzekraczalną linię zabudowy (ppkt a), wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu max. 55%, udział powierzchni biologicznie czynnej - min. 25% (ppkt b), szerokość elewacji frontowej obiektu - w obrębie zajmowanej wielkości - nie ogranicza się, geometrię dachu - przekrycie płaskie tarasowe, wysokość zabudowy - do V kondygnacji nadziemnych, z nawiązaniem górnego poziomu elewacji przyulicznej do krawędzi wieńczącej fasadę budynku przy ul. W. 11, z tym iż dopuścił podwyższenie eksponowanego widokowo narożnego segmentu o jedną kondygnację, w formie akcentującej kompozycję architektoniczną projektowanego zespołu zabudowy; maksymalną wysokość planowanego obiektu nakazał jednak utrzymać poniżej poziomu zwieńczenia wieży kościoła p.w. Św. M., usytuowanego naprzeciw przy ul. F. 19 (ppkt e). Ponadto organ stwierdził, że projektowane rozwiązania powinny odpowiadać aktualnym standardom techniczno-użytkowym zainwestowania, z uwzględnieniem komplementarnego wyposażenia terenu w urządzenia niezbędne w zabudowie mieszkaniowej typu wielorodzinnego oraz obiektach użyteczności publicznej (usług), w tym: zaplecze gospodarcze i parkingowe, elementy nawierzchni i zieleni rekreacyjnej oraz obiekty małej architektury przy zapewnieniu dostępności terenów i obiektów dla osób niepełnosprawnych. Organ I instancji zwracając również uwagę na położenie terenu inwestycji, tj. miejsce o wysokim obciążeniu ruchem drogowym i kolejowym (hałas, drgania) zaznaczył, iż wprowadzenie programu mieszkaniowego w projektowanym kompleksie zabudowy dopuszczone zostanie przy zastosowaniu środków skutecznie eliminujących uciążliwości pochodzenia komunikacyjnego - w uzgodnieniu z Wydziałem Ochrony Środowiska Urzędu Miasta. Obsługę komunikacyjną terenu inwestycji organ I instancji przewidział od ul. W. (droga powiatowa) oraz ul. F. (droga powiatowa) warunkując ją jednakże uzyskaniem przez inwestora prawa do działki nr ew. [...], której właścicielem jest Spółdzielnia Gminnych Spółdzielni "SCH" w L. W uzasadnieniu orzeczenia organ poinformował o uzupełnieniu przez inwestora, w toku ponownego rozpatrywania sprawy, wniosku o działkę nr ew. [...], położoną w bezpośrednim sąsiedztwie pierwotnie wymienionych działek (pismem z maja 2010 r.). W konsekwencji organ orzekający w sprawie - powołując się na wyniki sporządzonej analizy terenu - ustalił, że istnieje możliwość realizacji planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami przedstawionymi w przedmiotowej decyzji, bowiem przedsięwzięcie na omawianym terenie nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi i uwzględnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. G. S.A. reprezentowana przez prokurenta J. M., w którym zarzuciła naruszenie przepisów procesowych normujących zagadnienie terminów załatwiania spraw administracyjnych (art. 35 § 3 k.p.a.). Wskazała również, że organ nie dołączył, pomimo że stanowi załącznik do decyzji, analizy terenu, jej części tekstowej i graficznej, co nie pozwala na odniesienie się w pełni do zakwestionowanego orzeczenia. Natomiast wyznaczona linia zabudowy- zdaniem odwołującej się - jest niezgodna z obecną zabudową oraz własnością terenu inwestora. Podniosła, że cały teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, należący do wnioskodawcy, jest zagospodarowany Centrum U.-H. B. G. wraz z parkingiem. W związku z tym, istnieją już linie zabudowy, które muszą zostać uwzględnione w powstającym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast wskazane obowiązujące nowe linie zabudowy ograniczają planowane zagospodarowanie, w tym wielkość powierzchni zabudowy, co jest niezgodne z wnioskiem. Zdaniem wnioskodawczyni takie postępowanie organu I instancji, przesądzające o konkretnym charakterze obiektów, a nie o ich zgodności z ustaleniami planu miejscowego i kompetencją organu, jest niedopuszczalne, gdyż stanowi przejmowanie kompetencji organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Na powyższy zarzut strona przytacza stanowisko doktryny w tej materii oraz wyroki Trybunału Konstytucyjnego. Wskazała poza tym, że przepisy dopuszczają wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu ww. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [,,,], decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, mając na uwadze § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), że wyznaczenie linii nowej zabudowy od ul. W. (droga powiatowa), w odległości min. 15 m dokonane zostało zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. z 2007 r. Dz. U. Nr 19, poz. 115 ze zm.). W tym konkretnym przypadku – jak wskazał organ - mamy do czynienia z terenem zabudowanym o ewidentnie dużym natężeniu negatywnych czynników komunikacyjnych, wywołanych ruchem kołowym i kolejowym w bezpośrednim sąsiedztwie i takie wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jest zgodne z § 4 ust. 4 cyt. rozporządzenia, który dopuszcza inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy. W odniesieniu bowiem do terenu inwestycji nie da się zastosować przypadków wyznaczania tej linii uregulowanych w § 4 ust. 1-3 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że - wbrew przedstawionemu stanowisku strony - fakt aktualnej zabudowy terenu inwestycji, w tym jej części od strony ul. W. nie jest punktem odniesienia dla wyznaczania obowiązującej nowej linii zabudowy zwłaszcza, gdy planowana inwestycja powiązana została z wyburzeniem dotychczasowej zabudowy. W związku z tym nie odpowiada prawdzie twierdzenie strony, iż istniejąca linia zabudowy powinna być uwzględniona w powstającym planie miejscowym. Linia ta powinna być zgodna z przepisami ustawy o drogach publicznych. Wypada dodać, że organ w odniesieniu do pozostałych granic terenu inwestycji nie wprowadził żadnych ograniczeń poprzez wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, pomimo tego, że teren przylega m.in. do terenu zamkniętego PKP. Organ odnosząc się do kwestii wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy wskazał, że analiza obszaru wykazała, iż wskaźnik ten kształtuje się w przedziale 23% - 84% i jego średnia wartość to 55%. Taki wskaźnik ustalono dla wnioskowanej zabudowy, przy czym jak wykazała analiza dla zabudowy mieszkaniowej wskaźnik ten nie przekracza 40%. Zdaniem organu odwoławczego, nie ma znaczenia okoliczność, że wyznaczenie tego wskaźnika jest niezgodne z wnioskiem i dotychczasowym zagospodarowaniem terenu inwestycji. Ustosunkowywując się do kwestionowanej wysokości planowanego obiektu organ przyjął, iż na obszarze analizowanym znajdują się obiekty od II do V kondygnacji (budynki mieszkalne oraz biurowo-magazynowe), i są to budynki o wysokościach odbiegających od tych wskazanych we wniosku. Zauważył, także że w obszarze tym występuje wysokościowa dominanta przestrzenna, którą stanowi kościół p.w. Św. M., będący jednocześnie obiektem zabytkowym. Jest on położony naprzeciw terenu inwestycji i do tego właśnie obiektu oraz posiadanego przez niego zwieńczenia wieży odniósł organ dopuszczalną wysokość wnioskowanej inwestycji, co nie stanowi naruszenia zasad obowiązujących w zakresie wyznaczania wysokości obiektu, a pozostaje w zgodzie z przytoczonymi wyżej regulacjami prawa. Kolegium na poparcie przedstawionego stanowisko wskazało orzecznictwo sądów administracyjnych w przedmiotowym zakresie np. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 777/08, publ. LEX nr 519032, WSA w Krakowie z dnia 8 września 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 543/08, publ. LEX nr 519036. B. G. S.A. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 7 - 10 § 1 kpa, art. 77 § 1, art. 80 kpa, art. 138 § 1 pkt 1 i 2, przez to, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem tych przepisów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego tj. art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r., Nr 80, poz. 717), oraz § 1 pkt 1, 2 i 4, § 3, § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 7 ust. 4, § 9 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) przez błędną wykładnię niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca wskazała ponadto, że w okresie od wszczęcia postępowania organy administracji publicznej obu instancji rozpatrywały sprawę sześciokrotnie. Mimo to sprawa nie została rozpoznana i rozstrzygnięta zgodnie zarówno z interesem inwestora, który nie jest sprzeczny z prawem, jak i zgodnie z prawem. Wszystkie decyzje organu I instancji zawierają w istocie identyczną treść zarówno jeśli idzie o rozstrzygniecie, jak i uzasadnienie. Zatem nie można – zdaniem skarżącej - uznać za zgodną z prawem także decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], która jest identyczna jak dotychczasowe, uznane za wadliwe we wcześniejszych orzeczeniach organu odwoławczego. Skarżąca wskazała, że załączniki do przedmiotowej decyzji nie zostały stronie doręczone, chociaż obowiązek ten wynika z art. 129 § 2 w zw. z art. 39 k.p.a. Takie działanie organu I instancji narusza zawartą w art. 9 k.p.a. zasadę informowania stron oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu określoną w art. 10 § 1 k.p.a. Poza tym wskazała, że do tej kwestii Kolegium nie odniosło się w zaskarżonej decyzji. Ponadto odnosząc się merytorycznie do zaskarżonej decyzji strona skarżąca podniosła, że nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona w sposób dowolny. Zamierzona inwestycja została bowiem usytuowana w miejscu istniejących obiektów, które zostały zrealizowane zgodnie z prawem i udzielonymi wcześniej pozwoleniami. Żaden przepis prawa nie zakazuje budowy zamierzonego obiektu w miejscu dotychczasowego. Równocześnie żaden przepis prawa nie nakazuje by realizacja zamierzonego obiektu była dopuszczalna tylko przy uwzględnieniu nieprzekraczalnej linii zabudowy wskazanej w zaskarżonej decyzji. Organ administracji nie wskazał na podstawie analizy stanu faktycznego i prawnego, by nieprzekraczalna linia zabudowy mogła przebiegać tylko w miejscu wyznaczonym przez organ I instancji. Organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, nie wyjaśnił także przyczyn, dla których wskaźnik nowej zabudowy winien wynosić 55%, w sytuacji kiedy w decyzji z dnia 18 listopada 2008r., organ odwoławczy wyraźnie stwierdził, że wskaźnik zabudowy winien mieć wyższą wartość, gdyż ma to oparcie w wynikach analizy. Takie postępowanie organów administracji naruszyło art. 107 § 3 k.p.a. oraz określoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania. Również w odniesieniu do wysokości zabudowy określonej do V kondygnacji, skarżąca uznaje, że rozstrzygnięcie jest wadliwe. Chybione jest bowiem odniesienie wysokości zabudowy do wysokości kościoła św. M. W L. występują liczne przypadki, w których wśród zabudowy III - IV kondygnacyjnej wzniesiono obiekty X-XII kondygnacyjne. W świetle § 7 ust. 4 cyt. rozporządzenia dopuszczalne jest określenie wysokości zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. Przepisy § 7 ust. 1-3 rozporządzenia nie stanowią przeszkody by wysokość zabudowy sięgała wyżej niż V kondygnacja. Niezależnie od powyższego strona wskazała, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy wszczynane jest tylko na wniosek strony. W sprawie niniejszej skarżąca spółka wyraźnie określiła we wniosku obiekt jaki zamierza realizować. Tymczasem organ administracji ustalił warunki zabudowy dla zupełnie innego obiektu niż wnioskowała to skarżąca. Rozstrzygając sprawę organ administracji pominął zawartą w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadę swobody zagospodarowania terenu. W konsekwencji naruszono też określoną w art. 64 Konstytucji zasadę ochrony prawa własności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumenty podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, do czego sąd administracyjny jest zobowiązany na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwana jako "p.p.s.a.", stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 litera a) i c) p.p.s.a., co powoduje, że wniesiona skarga podlega uwzględnieniu. Przepisy stanowiące podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji: ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – zwana dalej "ustawą" oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) – zwane "rozporządzeniem" nie zostały właściwie zastosowane w sprawie, co oznacza, że organy dokonały wadliwej wykładni tych przepisów i poczyniły dowolne ustalenia bez przeprowadzenia postępowania w sposób wskazany w ustawie i rozporządzeniu. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku, gdy co najmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Innymi słowy planowana inwestycja musi stanowić kontynuację funkcji terenu w myśl zasady dobrego sąsiedztwa. W celu ustalenia wystąpienia przesłanki kontynuacji funkcji (a także przesłanki dobrego sąsiedztwa) ustawodawca nakazał wykonanie analizy na wyznaczonym wokół działki budowlanej obszarze. Sposób ustalania obszaru analizowanego określa § 3 rozporządzenia, który stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy organ wyznacza wokół działki budowlanej obszar analizowany i na nim przeprowadza analizę cech zabudowy w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ustawy. Ustawodawca pozostawił organom administracji swobodę w wyznaczeniu obszaru analizowanego, zastrzegając jedynie, iż ma on obejmować teren wokół działki w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m. Obszar analizowany należy wyznaczyć dookoła działki, czyli we wszystkich kierunkach, nie zaś ograniczać się do obszaru wzdłuż drogi, przy której leży działka objęta wnioskiem (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 października 2007r., sygn. akt II SA/Łd 571/07, publ. LEX nr 394803). Jednak trzeba mieć na uwadze fakt, że każda sprawa w przedmiocie udzielenia warunków zabudowy stanowi indywidualny przypadek i wymaga odrębnej analizy w kontekście ochrony istniejącego ładu przestrzennego. Zadaniem organu administracji jest ustalenie, czy nowa zabudowa będzie mogła obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją istniejącej zabudowy, a także, czy charakter nowej zabudowy w przyszłości nie ograniczy zastanego sposobu użytkowania sąsiedniego terenu. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na nieprawidłowść, której dopuścił się organ I instancji wydając decyzję z dnia 27 lipca 2010r. ustalającą warunki zabudowy. W decyzji tej w pkt 1 określono linie rozgraniczające teren inwestycji i wskazano, że teren ten oznaczono liniami koloru czerwonego i literami: ABCDEF-A, na mapie syt.-wys. w skali 1:500, stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji, który stanowi jej integralną część. W aktach sprawy (k. 92 akt admin.) znajduje się powyższy załącznik, na którym jest oznaczona sporna linia rozgraniczeniowa kolorem czerwonym, jednak opisana innymi literami tj.: ABCDEFGHIJ-A. Poza tym linie rozgraniczające teren inwestycji wskazane linią czerwoną na załączniku nr 3 do decyzji tj. załączniku dotyczącym części graficznej wyników analizy, nie pokrywają się z liniami wskazanymi w załączniku nr 1 do decyzji. Taka niespójność dokumentów w tej samej sprawie jest niedopuszczalna. Nie może bowiem być tak – zdaniem Sądu - że załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, jako jej integralna część składowa, zawiera w swojej treści warunki sprzeczne z treścią samej decyzji, czy z treścią innego załącznika do tej samej decyzji, w sytuacji, gdy taki załącznik stanowi źródło ustaleń, które następnie znajdują odzwierciedlenie w decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008r., sygn. akt IV SA/Wa 1783/07 publ. LEX nr 560155). Poza tym stosownie do § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, decyzja o warunkach zabudowy winna określać szerokość elewacji frontowej znajdującej się od strony frontu działki. Jest to element niezbędny każdej decyzji tego typu, a ustalenie szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku powinno być wyznaczone w sposób konkretny. Przede wszystkim jednak, skoro przepis odnosi się do szerokości elewacji frontowej, a nie tylnej lub bocznej projektowanego budynku, to z treści decyzji o warunkach zabudowy winno jednoznacznie wynikać, gdzie znajduje się front działki. Pojęcie to definiuje rozporządzenie wskazując, iż front działki w rozumieniu przepisów rozporządzenia oznacza część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5). Natomiast w niniejszej sprawie, z treści decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy przez zaskarżoną decyzję, nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, którą część działki uznano za frontową (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 lutego 2011r., sygn. akt II SA/Lu 643/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że obsługa komunikacyjna przedmiotowej inwestycji przewidziana została od ul. W. oraz od ul. F., z czego tę ostatnią warunkując uzyskaniem przez inwestora prawa do działki nr ewid. [...], której właścicielem jest Spółdzielnia G. S. "S." w L. Nie wiadomo jednak, od której ulicy zaprojektowano główny wjazd lub wejście na teren inwestycji. Element ten powinien być zatem jednoznacznie określony i wynikać z treści decyzji. W kontrolowanej decyzji zabrakło również prawidłowego określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość tę mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Powyższy przepis zawiera normatywną treść, która powinna być wypełniona w decyzji o warunkach zabudowy. Jego wykładnia gramatyczna nakazuje jednoznacznie przyjąć, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki powinna być ściśle określona w decyzji o warunkach zabudowy z uwzględnieniem określonego w rozporządzeniu nazewnictwa. Dlatego też zastąpienie pojęcia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki pojęciem "wysokość zabudowy" należy uznać za niezgodne z przywołanym przepisem rozporządzenia. Należy tę wysokość bowiem określić konkretnie w metrach (por. wyroki WSA w Lublinie: z dnia 8 lutego 2011r., sygn. akt II SA/Lu 643/10 i z dnia 28 lutego 2010r., sygn. akt II SA/Lu 796/10 publ. Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach oraz wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2008r., sygn. akt II SA/Bd 800/07, publ. Lex nr 512279). Mając na uwadze powyższe trzeba pamiętać, że określenie konkretnych wymagań również w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ma służyć zapewnieniu ładu urbanistycznego, którego elementami są gabaryty sąsiadujących budynków. W celu określenia tej wielkości konieczne jest oczywiście wcześniejsze wskazanie, która elewacja jest elewacją frontową, o czym była mowa wcześniej. Brak w decyzji wymaganych konkretnych rozstrzygnięć odnośnie parametrów nowej zabudowy, będących istotnym elementem zapewnienia ładu przestrzennego, wraz z wynikającym z analizy uzasadnieniem przyjętych rozwiązań, jak również określenie ich w sposób nie odpowiadający obowiązującym przepisom prawa stanowi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy. Poza tym organy nie usunęły uchybień, które zostały już podniesione w poprzedniej decyzji Kolegium z dnia [...], Nr [...] dotyczących sposobu wyliczenia odległości granic obszaru analizowanego, co uniemożliwia skontrolowanie prawidłowości wyznaczenia tego obszaru oraz braków analizy funkcji i cech zabudowy, która powinna wskazywać omówione parametry, a ich określenie ma wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania opartego na wyliczeniach matematycznych. Zatem przedstawione okoliczności potwierdzają, że organy obu instancji wydały decyzje także bez dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy tj. z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Wskazanych wyżej mankamentów organ odwoławczy w obecnie zaskarżonej decyzji nie zauważył, co może świadczyć o zmianie stanowiska w tym względzie, jednak w takim przypadku należało tę zmianę uzasadnić. Naruszenie przepisów postępowania mogło doprowadzić organy orzekające do odmiennych ustaleń końcowych w powyżej niewyjaśnionych kwestiach. Konsekwencją wskazanych uchybień jest brak możliwości dokonania przez Sąd - na podstawie przedstawionego w sprawie materiału dowodowego, co do niektórych faktów – oceny, czy zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji jest zgodna z przepisami prawa materialnego – art. 61 ustawy. Okoliczność doręczenia przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia [...] bez załączników, na którą wskazuje strona skarżąca – zdaniem Sądu – należy traktować w kategoriach uchybienia procesowego. Nie jest to jednak uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkować uchyleniem decyzji, ponieważ działanie organu w żaden sposób nie uszczupliło praw strony, tj. np. nie uniemożliwiło jej wniesienie odwołania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2009r., sygn. akt IV SA/Wa 735/09 publ. Lex nr 574172). W omawianej sprawie strona skarżąca nie została pozbawiona czynnego udziału w sprawie, a nie doręczenie jej wymaganych prawem załączników, nie miało wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie sprawy. Jak wynika z akt sprawy strona wniosła skutecznie odwołanie, a sporne załączniki pozostawały do wglądu w aktach sprawy i strona mogła się z nimi zapoznać na każdym etapie postępowania. Mając na względzie przedstawiony stan rzeczy i wskazane wyżej uchybienia Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Wobec uchylenia decyzji zbędne i przedwczesne byłoby odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących wysokości przedmiotowego obiektu oraz linii zabudowy zwłaszcza, że niezbędne jest dokonanie dodatkowych ustaleń dotyczących obszaru analizowanego. Na podstawie art. 152 p.p.s.a Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadniają art. 200 oraz art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni zawarte w treści uzasadnienia wskazania Sądu i na podstawie ponownie dokonanej oceny całokształtu sprawy wyda decyzję odpowiadającą wymogom prawa materialnego i procesowego. W pierwszym rzędzie należy usunąć sprzeczność między treścią decyzji a jej załącznikami i w sposób prawidłowy określić konieczne elementy decyzji o warunkach zabudowy: szerokość elewacji frontowej oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Niezbędne jest także dokonanie ustaleń dotyczących omówionych wyżej okoliczności w kwestii granic i odległości obszaru analizowanego z przedstawieniem stosownych wyliczeń.