II SA/Ke 247/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 roku sprawy ze skarg K. M. i S.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargi. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 11g ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań W. M. i S. P. od decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. :"Budowa ulicy S. w K. na odcinku od ul. M. do ul. Ś. wraz z budową odwodnienia i oświetlenia ulicznego oraz przebudową kolidującej infrastruktury niezwiązanej z budową drogi". - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy cytując treść stosownych przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa gdyż: Wniosek Miejskiego Zarządu Dróg z dnia 16 lipca 2010r., następnie uzupełniony 21 września 2010r. dot. wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. :"Budowa ulicy S. na odcinku od ul. M. do ul. Ś. wraz z budową odwodnienia i oświetlenia ulicznego oraz przebudową kolidującej infrastruktury niezwiązanej z budową drogi" zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 11b ust. 1 i art. 11d ust. 1 w/w ustawy tj.: mapę w skali 1:500, przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekt podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, wymagane opinie Zarządu Województwa, Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz pisma Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, pismo Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych i pismo Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego . Ponadto do wniosku została załączona decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. Postępowanie administracyjne prowadzone przez Prezydenta Miasta K. było poprawne i spełniało wymogi zgodnie z art.11d ust. 5 i ust. 6 oraz 11f ust.3 i ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Prezydent zawiadomił o wszczęciu postępowania dotyczącego wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wszystkie strony postępowania w drodze obwieszczenia w urzędzie gminy, właściwym ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie wywieszenia obwieszczenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta K. oraz fragment wydania kieleckiego "Gazety Wyborczej" z wydrukowanym obwieszczeniem. W toku prowadzonego postępowania w związku z zastrzeżeniami i uwagami S. P., K. M., M. O., W. S. organ zwrócił się do inwestora o zajęcie stanowiska w sprawie zastrzeżeń i uwag, a zainteresowanych poinformował o przyjętych rozwiązaniach. 3. Sentencja przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. :"Budowa ulicy S. na odcinku od ul. M. do ul. Ś. wraz z budową odwodnienia i oświetlenia ulicznego oraz przebudową kolidującej infrastruktury niezwiązanej z budową drogi" spełnia wymogi, o których mowa w art. 11f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W sentencji decyzji ustalono lokalizację drogi wraz z określeniem linii rozgraniczających teren i warunków lokalizacji inwestycji, określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej, zatwierdzono projekt podziału nieruchomości związany z lokalizacją oraz projekt budowlany, ustalono obowiązek przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu poza liniami rozgraniczającymi teren wraz z określeniem ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji tego obowiązku, określono ustalenia dotyczące warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Zamieszczono informację o skutkach prawnych decyzji, powstających z chwilą uzyskania przez nią waloru ostateczności, a co ma związek z przejęciem prawa własności nieruchomości wskazanych w liniach rozgraniczających teren drogi na rzecz Miasta K. na prawach powiatu 4. Zgodnie z przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Prezydent Miasta K. doręczył decyzję z dnia [...] wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony postępowania w drodze obwieszczeń we właściwym urzędzie gminy oraz w prasie lokalnej. Akta sprawy zawierają potwierdzenie wywieszenia obwieszczenia w Urzędzie Miasta K. w dniach 13 – 27 grudzień 2010r. oraz fragment wydania "Gazety Wyborczej" z dnia 13 grudnia 2010r. z wydrukowanym obwieszczeniem. Ponadto organ zawiadomił o jej wydaniu wszystkich właścicieli nieruchomości, znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, na adres z ewidencji gruntów. Odnosząc się do zarzutów odwołania podnoszonych przez W. M. i S. P. organ odwoławczy wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. W. M. jest właścicielem działki nr ewidencyjny 149/1 o pow. 0,0006 ha w całości przeznaczonej pod inwestycję, oraz działki nr ewidencyjny 149/2 pozostającej w jej władaniu, na której realizowana będzie przebudowa istniejącej sieci uzbrojenia terenu. Natomiast S. P. jest właścicielem działki nr ewidencyjny 411/3 o pow. 0,0055 ha w całości przeznaczonej pod inwestycję, oraz działki nr ewidencyjny 185 pozostającej w jej władaniu, na której realizowana będzie przebudowa istniejącej sieci uzbrojenia terenu. Organ odwoławczy wskazując na wyjaśnienia Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg znajdujące się w aktach sprawy oraz biorąc pod uwagę stanowisko organu pierwszej instancji przedstawione w uzasadnieniu decyzji uznał, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutów skarżących kwestionujących przebieg drogi. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisami przedmiotowej ustawy wniosek musi spełniać wymogi art. 11b i art. 11d ust. 1 ustawy co znaczy, że organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, działając w oparciu o złożony wniosek, nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania przebiegu, zasięgu oraz rodzaju inwestycji, a zadaniem organu jest sprawdzenie, czy złożony wniosek spełnia wymogi zawarte w przepisach prawa i czy jest zgodny z przepisami przedmiotowej ustawy. Organ odwoławczy wskazał w tym miejscu na utrwalone orzecznictwo m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2009r. sygn. akt II OSK 1507/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 października 2009r. sygn. akt IV SA/Wa 1865/08. Ponadto organ odwoławczy powołując dyspozycję art. 11e przedmiotowej ustawy wskazał, że nie można uzależniać wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. W zakresie zarzutów dotyczących drgań spowodowanych ruchem pojazdów, negatywnie wpływających na budynki mieszkalne organ odwoławczy wskazuje, że w pkt II.2 zaskarżonej decyzji przedstawiono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, w tym odniesiono się do oddziaływania inwestycji w związku z emitowanym dźwiękiem i przenoszonymi drganiami pochodzącymi od środków transportu samochodowego na etapie realizacji i eksploatacji. Organ wskazał, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia oddziaływanie wibracji spowodowane ruchem pojazdów zamknie się w granicach projektowanego pasa drogowego. Co do kwestii dotyczących zbliżenia odległości rozbudowywanej drogi do zabudowań mieszkalnych co zarzucają odwołujący Wojewoda jeszcze raz stwierdził, że w postępowaniu ustalającym lokalizację drogi publicznej Prezydent Miasta K. nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanego we wniosku przebiegu drogi. Inwestor bowiem sam dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych. Także Wojewoda, do którego służy odwołanie od takiej decyzji, nie może uwzględnić propozycji strony odwołującej się i samodzielnie dokonywać zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu drogi. Inwestycja musi być zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym m.in. z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), a tym samym zaplanowane rozwiązania projektowe mają zapewnić usprawnienie ruchu drogowego, a także bezpieczeństwo w rejonie inwestycji. Natomiast zgodnie z art. 43 ust 1 ustawy o drogach publicznych, który określa minimalną odległość sytuowania obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni, nie dotyczą sytuowania drogi publicznej przy istniejącym obiekcie budowlanym co zostało m.in. potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008r. sygn. akt II OSK 1687/07. W przedmiotowej sprawie z dokumentacji projektowej z załącznika 4 do decyzji Prezydenta Miasta K., wynika zbliżenie pasa drogowego ustalonego za pomocą linii rozgraniczających do budynków mieszkalnych, niemniej nie następuje zbliżenie jezdni – części drogi przeznaczonej do ruchu pojazdów – do budynków mieszkalnych. Odnosząc się natomiast do stwierdzeń odwołujących się, a dotyczących utraty wartości nieruchomości, uniemożliwienia prac remontowo-budowlanych wokół budynku i odkupienia całej ewentualnie nieruchomości Wojewoda stwierdza, że za przejęcie prawa własności nieruchomości bądź jej części przysługuje odszkodowanie, którego wysokość ustalana jest według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania – art. 18 ust. 1 przedmiotowej ustawy -, w odrębnym postępowaniu przez organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – art. 12 ust. 4a ustawy. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy jeśli pozostała część nieruchomości nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do jej nabycia, na wniosek właściciela w imieniu i na rzecz skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Również zarzut odwołujących się, iż przedmiotowa decyzja nie spełnia wymogów art. 1 ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jak podkreśla organ odwoławczy zgodnie z art. 11i ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Reasumując, Wojewoda stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta K. nie narusza prawa. Powyższą decyzję zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. M. i S. P.. Skarżąca K. M. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody zarzucając decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] niezgodność z art. 7 kpa, natomiast decyzji Wojewody z dnia [...] naruszenie art. 6 kpa. Wskazała ponadto, że realizacja inwestycji spowoduje naruszenie przepisów prawa materialnego tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 poz. 690). Skarżąca S. P. wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: - obrazy art. 7 kpa wobec braku podjęcia przez organ I-ej instancji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a ponadto załatwieniu sprawy wbrew słusznemu interesowi strony, który nie pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym; -rażącą obrazę przepisu art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie stronie wyrażenia ostatecznego stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy, co miało wpływ na wynik sprawy; -rażącą obrazę przepisów art. 24 § 1 pkt 1 i 4 kpa polegającą na wydaniu decyzji przez organ I instancji, pełniącego rolę jednocześnie wnioskodawcy (strony), organu wydającego decyzję jak i przedstawiciela jednostki samorządu terytorialnego, na rzecz której następuje nabycie nieruchomości pod inwestycję; oraz naruszenie przepisów prawa materialnego: -§ 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U z dnia 14 maja 1999r.) poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem sztywnej normy co do szerokości ulic; -art. 5 kc poprzez jego niezastosowanie, skutkujące wykorzystaniem swoich uprawnień przez inwestora w stosunku do właścicieli nieruchomości – stron objętych decyzją w sprawie remontu ulicy, wbrew istniejącym zasadom współżycia społecznego. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zarządził połączenie sprawy o sygn. akt II SA/Ke 247/11 ze skargi K. M. ze sprawą o sygn. akt II SA/Ke 248/11 ze skargi S. P. w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Ke 247/11. W odpowiedzi na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wbrew zarzutom skarg stanowisko organów obu instancji jest prawidłowe. Postępowanie przed organami toczyło się w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( Dz. U z 2008r. Nr 193 poz. 1194), zwanej dalej w skrócie specustawą. Celem tej specustawy jest usprawnienie postępowania w sprawach dotyczących realizacji dróg publicznych i mając na uwadze ten cel ustawodawca wprowadził uproszczoną procedurę w zakresie jej stosowania. Budowa dróg publicznych stanowi warunek postępu cywilizacyjnego, co stanowiło ratio legis ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( Dz. U z 2008r. Nr 193 poz. 1194) Celem ustawy było uproszczenie procedur inwestycyjnych oraz przyśpieszenie nabywania gruntów na potrzeby inwestycji drogowych, a decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w sobie zatwierdzenie podziału nieruchomości. Zgodnie z art. 11c specustawy "do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy". Tak więc przepis ten nakłada na strony postępowania, wnioskodawcę i organ wydający decyzję obowiązek przestrzegania przedmiotowej ustawy, a art. 11a ust. 1 stanowi, że "Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi", Tak więc nie ma podstaw do wyłączenia prezydenta miasta na prawach powiatu od wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotyczącej drogi gminnej. Należy ponadto podkreślić, że decyzje wydawane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U z 2008r. Nr 193 poz. 1194), nie różnią się od decyzji wydawanych w postępowaniu "zwyczajnym", kiedy lokalizacja inwestycji celu publicznego, w tym także drogi publicznej następuje w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U Nr 80, poz. 717 ). Tak więc skoro w postępowaniu według ogólnych reguł nie jest podważana kompetencja prezydenta miasta, działającego na prawach powiatu, do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy drogi powiatowej, do decyzji w sprawie ewentualnego podziału nieruchomości na ten cel, a także decyzji o wywłaszczeniu na ten cel publiczny, to brak jest uzasadnienia, aby organ ten nie był uprawniony do wydania decyzji na podstawie przepisów przedmiotowej specustawy, która zawiera wszystkie etapy postępowań zwyczajnych, zmierzających do realizacji zamierzonego celu. Należy wskazać, iż prezydent w tym przypadku działa jako organ administracji publicznej realizujący szerszy interes społeczny niż interes gminy, czy powiatu jako osoby prawnej, której jest organem. Pełnienie funkcji zarządcy drogi publicznej gminnej, powiatowej lub wojewódzkiej stanowiącej formalnie własność gminy, powiatu lub samorządu województwa, nie jest równoznaczne z działaniem w interesie danej jednostki samorządu terytorialnego jako osoby prawnej. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy o drogach publicznych z drogi publicznej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, a ich sieć jest powszechnie dostępna. Należy podkreślić, że drogi publiczne należące formalnie do jednostek samorządu terytorialnego nie są budowane i utrzymywane w interesie tych jednostek, czy nawet w interesie mieszkańców tych gmin, czy powiatu, województwa ale w interesie wszystkich użytkowników dróg a więc obywateli danego państwa i nie tylko. Nie można uznawać, że budowa i utrzymanie drogi gminnej, powiatowej, wojewódzkiej służy jedynie interesom danej gminy czy miasta. Nie ulega zatem wątpliwości, iż prezydent miasta na prawach powiatu (jak w niniejszej sprawie), działający jako starosta w postępowaniach administracyjnych zmierzających do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, działa jako organ administracji publicznej, a nie jako organ reprezentujący miasto-gminę jako osobę prawną. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie wyprowadzenie wyłączenia organu samorządu terytorialnego w drodze wykładni, w następstwie prowadzące do pozbawienia kompetencji organu samorządu terytorialnego nie znajduje podstaw. Tak więc zarzut sformułowany w skardze dotyczący wydania decyzji przez organ I instancji, który pełni jednocześnie rolę wnioskodawcy, organu wydającego decyzję i przedstawiciela jednostki samorządu terytorialnego, na rzecz której następuje nabycie nieruchomości pod inwestycję, jest bezzasadny. Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2010r. sygn. akt II OSK 88/10 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 29 października 2009r. sygn. akt II SA/Bk 621/08). Wprawdzie orzeczenia te odnoszą się do postępowań prowadzonych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w brzmieniu do dnia 10 września 2008r. (decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi), to jednak są w swej istocie jak najbardziej aktualne w odniesieniu do przepisów ustawy w jej aktualnym brzmieniu (decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej). Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania podnoszonych przez skarżące należy wskazać, iż są one bezzasadne. Organ pierwszej instancji a następnie organ odwoławczy w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej analizują dokumentację, wniosek inwestora i decyzję pod względem ich zgodności formalnej z wymaganiami specustawy oraz innymi przepisami prawa, tak więc organy przy wydawaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej związane są wnioskiem inwestora, którym jest zarządca drogi. Jeżeli wniosek pochodzi od zarządcy drogi i zgodnie z art. 11a ust. 1 specustawy spełnia wszystkie wymagania zawarte w art. 11b i art. 11d ust. 1, to organy administracji publicznej są zobligowane do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Należy wskazać, iż na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji skarżące wnosiły zastrzeżenia i uwagi co do projektowanego przebiegu drogi na ich działkach i w każdym przypadku organ pierwszej instancji zwracał się do inwestora o zajęcie stanowiska co do zgłaszanych zastrzeżeń i uwag i stanowisko to przedstawiał zainteresowanym. W każdym przypadku zarówno inwestor w swoich odpowiedziach jak również organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji w sposób obszerny i wyczerpujący wyjaśnili przyczyny takiego rozwiązania przebiegu drogi. Również zaskarżona decyzja Wojewody zawiera pełne odniesienie do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniach co świadczy, że organy dokładnie zbadały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, dokładnie wyjaśniły stan faktyczny i przy rozstrzygnięciu uwzględniły zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżących, a fakt że organy nie uwzględniły żądań skarżących nie świadczy o tym, że ich nie badały. Należy wskazać, że w prowadzonym postępowaniu zgodnie z art. 11d ust. 5 i 6 specustawy strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania poprzez obwieszczenie z dnia 7 października 2010r. oraz zawiadomienie z dnia 6 października 2010r. wysłane dotychczasowym właścicielom i użytkownikom wieczystym na adres z ewidencji gruntów. W zawiadomieniu organ dokładnie określił zakres przedsięwzięcia i materiały, które pozwoliły na wszczęcie postępowania, a materiał dowodowy nie uległ zmianie od momentu zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania do wydania decyzji. Należy jeszcze raz podkreślić, że skarżące bardzo aktywnie brały udział w całym toczącym się postępowaniu poprzez składanie uwag i zastrzeżeń i za każdym razem otrzymywały odpowiedź na swoje wystąpienia. tak więc zarzut naruszenia dyspozycji art. 10 kpa nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, podnoszonych przez skarżące należy stwierdzić, iż są one nieuzasadnione. Naruszenie dyspozycji § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U z dnia 14 maja 1999r.) poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem sztywnej normy co do szerokości ulic, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Organ wskazał że zgodnie z cytowanym przepisem szerokość ulicy w liniach rozgraniczających nie powinna być mniejsza niż określają to przepisy, a w przypadku dróg powiatowych, a taką jest ulica S., wartość ta wynosi 12m i w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, dopuszcza się przyjęcie mniejszych szerokości ulic, jednak pod warunkiem spełnienia wymagań, o których mowa o § 6, a przyjęcie mniejszej szerokości ulicy w liniach rozgraniczających wymaga przeprowadzenia analizy. Jak wynika z akt sprawy inwestor przedstawił konkretne rozwiązanie projektowe, nie naruszające przepisów cytowanego rozporządzenie, a uwzględnienie żądań skarżących wymagałoby zmiany parametrów geometrycznych drogi, w tym osi drogi, co z kolei powodowałoby konieczność nabycia dodatkowych terenów na długości około 70 m i szerokości 3 metrów. Nie bez znaczenia wydają się tutaj podnoszone przez inwestora i organy argumenty ekonomiczne o zwiększonych kosztach zarówno odszkodowań jak również samej budowy z uwagi na przełożenie sieci uzbrojenia. Również należy wskazać, że przedmiotowa inwestycja stanowi kontynuację rozbudowy ulicy S., rozpoczętej w 2007r. i oba odcinki tej samej ulicy będą posiadać te same parametry i założenia projektowe pod względem sytuacyjnym i konstrukcyjnym. Natomiast sugestie, aby na spornym odcinku nie było chodnika i był on tylko z jednej strony jezdni również z powodów bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie mogły odnieść pozytywnego rezultatu. Co do zarzutu naruszenia art. 5 kodeksu cywilnego to nie znajduje on w niniejszej sprawie zastosowania. Odnosząc się natomiast do zarzutu zawartego w skardze K. M., że przedmiotowa inwestycja spowoduje, iż jej nieruchomość nie będzie odpowiadała warunkom określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 poz. 690), należy stwierdzić, iż jest on nieuzasadniony, przepisy tego rozporządzenia stosuje się do projektowania i realizacji budowy rozbudowy budynków i budowli spełniających funkcje budynków nowo powstających a nie już istniejących. Do projektowania i realizacji rozbudowy ulicy nie mają zastosowania przepisy przedmiotowego rozporządzenia. Skoro zatem podniesione w skargach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.