III SA/Gd 170/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie WSA Alina Dominiak, NSA Marek Gorski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody z dnia 24 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 stycznia 2009 r. nr [...]; 2) przyznaje radcy prawnemu B. B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku) 295,20 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zawierające należny podatek od towarów i usług – tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu oraz 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu wydatków. J. J. WYSTĄPIŁ DO URZĘDU MIEJSKIEGO W G. O PODANIE ADRESU M. K. W UZASADNIENIU WNIOSKU WSKAZAŁ, ŻE INFORMACJĘ O TYM NALEŻY PRZESŁAĆ DO SĄDU OKRĘGOWEGO W G. DO SPRAWY L C 1075/07. W PIŚMIE Z DNIA 11 GRUDNIA 2008 R. PODAŁ, ŻE M. K. JEST RADCĄ PRAWNYM NALEŻĄCYM DO OKRĘGOWEJ IZBY RADCÓW PRAWNYCH W G. ZATEM O DANE PERSONALNE MOŻNA ZWRÓCIĆ SIĘ DO TEJ IZBY. DECYZJĄ Z DNIA 28 STYCZNIA 2009 R. PREZYDENT MIASTA, POWOŁUJĄC SIĘ NA ART. 44H UST. 1 I UST. 3 USTAWY Z DNIA 10 KWIETNIA 1974 R., O EWIDENCJI LUDNOŚCI I DOWODACH OSOBISTYCH (T.J. DZ. U. Z 2006 R. NR 139, POZ. 993 ZE ZM.), - ZWANEJ DALEJ USTAWĄ, ORAZ § 1 ROZPORZĄDZENIA RADY MINISTRÓW Z DNIA 19 LISTOPADA 2008 R., W SPRAWIE WYSOKOŚCI OPŁAT ZA UDOSTĘPNIENIE DANYCH ZE ZBIORÓW MELDUNKOWYCH (DZ. U. NR 207, POZ.1298), ODMÓWIŁ UDOSTĘPNIENIA DANYCH OSOBOWYCH ZE ZBIORÓW MELDUNKOWYCH. ZDANIEM ORGANU WNIOSKODAWCA NIE WYKAZAŁ INTERESU PRAWNEGO W UZYSKANIU PRZEDMIOTOWYCH DANYCH, NIE PODAŁ BLIŻSZYCH DANYCH UMOŻLIWIAJĄCYCH IDENTYFIKACJĘ TEJ OSOBY ORAZ - POMIMO WEZWANIA ORGANU - NIE UIŚCIŁ OPŁATY ZA UDOSTĘPNIENIE DANYCH OSOBOWYCH ZGODNIE Z ART. 44 H UST. 9 PKT 2 USTAWY. W ODWOŁANIU J. J. TWIERDZIŁ, ŻE PRZEDSTAWIŁ PODSTAWĘ FAKTYCZNĄ I PRAWNĄ ŻĄDANIA - POSTANOWIENIE SĄDU POWSZECHNEGO, ORGAN ROZPOZNAŁ WNIOSEK LAKONICZNIE, A PODJĘTA DECYZJA GODZI W JEGO PRAWO DO SĄDU. PO ROZPATRZENIU ODWOŁANIA WOJEWODA DECYZJĄ Z DNIA 24 LUTEGO 2009 R., UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI. ORGAN ODWOŁAWCZY ZACYTOWAŁ ART. 44H UST. 2 PKT 1 USTAWY, A NASTĘPNIE STWIERDZIŁ, ŻE ZGODNIE Z ART. 44H UST. 9 PKT 2 USTAWY UDOSTĘPNIENIE DANYCH ZE ZBIORÓW MELDUNKOWYCH, ZBIORU PESEL ORAZ EWIDENCJI WYDANYCH I UTRACONYCH DOWODÓW OSOBISTYCH NASTĘPUJE ODPŁATNIE. W OCENIE ORGANU INTERES PRAWNY STRONY WYNIKA Z ZOBOWIĄZANIA SĄDU OKRĘGOWEGO W G. ALE NIE MA MOŻLIWOŚCI ZWOLNIENIA GO Z OPŁATY ZA UDZIELENIE ŻĄDANEJ INFORMACJI ADRESOWEJ. W SKARDZE DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU J. J. WNIÓSŁ O UCHYLENIE DECYZJI ORGANU ODWOŁAWCZEGO. W OCENIE SKARŻĄCEGO ORGAN POWIELIŁ BŁĘDNE STANOWISKO ORGANU NIŻSZEJ INSTANCJI, A WNIOSKODAWCA UDOWODNIŁ SWÓJ INTERES W UZYSKANIU DANYCH ADRESOWYCH M. K. PODNIÓSŁ PRZY TYM, ŻE OD PREZYDENTA MIASTA UZYSKAŁ ŻĄDANE DANE ADRESOWE OSÓB BEZ WNOSZENIA OPŁAT. STANOWISKO WOJEWODY STOI W SPRZECZNOŚCI Z PRAWAMI SKARŻĄCEGO ZAGWARANTOWANYMI W KONSTYTUCJI RP I UNIEMOŻLIWIA REALIZACJĘ ZOBOWIĄZANIA SĄDU. NA ROZPRAWIE W DNIU 8 PAŹDZIERNIKA 2009 R., PEŁNOMOCNIK SKARŻĄCEGO STWIERDZIŁ, ŻE WIADOMYM MU JEST, IŻ M. K. BYŁ PEŁNOMOCNIKIEM SKARŻĄCEGO W INNEJ SPRAWIE PRZED SĄDEM. ZDANIEM PEŁNOMOCNIKA FAKT ZOBOWIĄZANIA SKARŻĄCEGO PRZEZ SĄD POWSZECHNY DO WSKAZANIA ADRESU M. K. ŚWIADCZY O ISTNIENIU INTERESU PRAWNEGO PO STRONIE SKARŻĄCEGO, A TO UPRAWNIA DO UZYSKANIA ŻĄDANYCH DANYCH ADRESOWYCH. WYROKIEM Z DNIA 8 PAŹDZIERNIKA 2009 R. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ODDALIŁ SKARGĘ ARGUMENTUJĄC, ŻE PODSTAWY DO UJAWNIENIA DANYCH OSOBOWYCH W TEJ SPRAWIE NIE MOŻE STANOWIĆ ART. 44H UST. 2 PKT 1 USTAWY, GDYŻ SKARŻĄCY NIE WYKAZAŁ INTERESU PRAWNEGO W UDOSTĘPNIENIU DANYCH OSOBOWYCH WSKAZANEJ OSOBY. W OCENIE SĄDU NA ORGANIE EWIDENCYJNYM - ADMINISTRATORZE DANYCH OSOBOWYCH, NIE SPOCZYWA OBOWIĄZEK POSZUKIWANIA DOWODÓW NA WYKAZANIE INTERESU PRAWNEGO SKARŻĄCEGO. TO OSOBA UBIEGAJĄCA SIĘ O UZYSKANIE DOSTĘPU DO TYCH DANYCH WINNA WYKAZAĆ, ŻE MA INTERES PRAWNY. SĄD WSKAZAŁ, ŻE ZGODNIE Z ART. 44I UST. 5 USTAWY ORGAN ROZPATRUJĄCY WNIOSEK ODMAWIA, W DRODZE DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ, UDOSTĘPNIENIA DANYCH OSOBOWYCH, JEŻELI UDOSTĘPNIENIE DANYCH SPOWODOWAŁOBY NARUSZENIE DÓBR OSOBISTYCH OSOBY, KTÓREJ DANE DOTYCZĄ, LUB INNYCH OSÓB. ZATEM NAWET W PRZYPADKU LEGITYMOWANIA SIĘ INTERESEM PRAWNYM I WYJAŚNIENIEM OKOLICZNOŚCI, KTÓRE UZASADNIAJĄ ŻĄDANIE UDOSTĘPNIENIA DANYCH ORGANOWI UDOSTĘPNIAJĄCEMU POZOSTAWIONA JEST FAKULTATYWNOŚĆ W ICH UDOSTĘPNIENIU. ZDANIEM SĄDU SKARŻĄCY NIE TYLKO NIE WYKAZAŁ INTERESU PRAWNEGO W UZYSKANIU DANYCH ADRESOWYCH M. K., ALE NAWET NIE UPRAWDOPODOBNIŁ, ŻE TAKA POTRZEBA ISTNIEJE. SKORO W POSTĘPOWANIU WYKAZANO, ŻE W EWIDENCJI LUDNOŚCI MIASTA G. FIGURUJE WIĘCEJ OSÓB O IMIENIU I NAZWISKU M. K., TO RZECZĄ SKARŻĄCEGO BYŁO TAKIE SPRECYZOWANIE WNIOSKU, BY UMOŻLIWIĆ IDENTYFIKACJĘ OSOBY, KTÓREJ WNIOSEK DOTYCZY. JEŚLI POMIMO WEZWANIA SKIEROWANEGO DO SKARŻĄCEGO PRZEZ ORGAN NIE WSKAZAŁ ON ŻADNYCH INFORMACJI POZWALAJĄCYCH NA IDENTYFIKACJĘ OSOBY, KTÓREJ WNIOSEK DOTYCZY, TO UZNAĆ NALEŻY ZA TRAFNY POGLĄD, ŻE SKARŻĄCY NIE WYKAZAŁ INTERESU PRAWNEGO W ROZUMIENIU PRZEPISÓW USTAWY. SĄD ZAUWAŻYŁ RÓWNIEŻ, ŻE WNIOSKODAWCA UCHYBIŁ PRZEPISOM, KTÓRE PRZEWIDUJĄ ZŁOŻENIE WNIOSKU NA STOSOWNYM FORMULARZU. W SKARDZE KASACYJNEJ J. J. ZARZUCIŁ NARUSZENIE PRZEPISU PRAWA MATERIALNEGO, TJ. ART. 44H UST. 2 PKT 1 USTAWY POPRZEZ BŁĘDNĄ JEGO WYKŁADNIĘ POLEGAJĄCĄ NA PRZYJĘCIU, ŻE W RAMACH BADANIA INTERESU PRAWNEGO OCENIE PODLEGA TAKŻE PRAWIDŁOWE OZNACZENIE (INDYWIDUALIZACJA) OSOBY, KTÓREJ DOTYCZY WNIOSEK O UDOSTĘPNIENIE DANYCH ZE ZBIORÓW MELDUNKOWYCH. SKARŻĄCY PODTRZYMAŁ SWOJE STANOWISKO, ŻE WYKAZAŁ INTERES PRAWNY DO UZYSKANIA MIEJSCA ZAMIESZKANIA M. K. W ZWIĄZKU ZE SPRAWĄ CYWILNĄ. NIEUZYSKANIE PRZEDMIOTOWYCH INFORMACJI PRZEZ SKARŻĄCEGO UNIEMOŻLIWIA PROWADZENIE TEGO POSTĘPOWANIA CYWILNEGO, A W KONSEKWENCJI REALIZACJĘ CYWILNOPRAWNYCH ROSZCZEŃ SKARŻĄCEGO. BADANIE W RAMACH OCENY INTERESU PRAWNEGO, O KTÓRYM MOWA W ART. 44H UST. 2 PKT 1 USTAWY KWESTII PRAWIDŁOWEGO OZNACZENIA OSOBY, KTÓREJ DANYCH DOTYCZY WNIOSEK JEST NIEUPRAWNIONE. CZYM INNYM JEST BOWIEM PRAWIDŁOWE OZNACZENIE OSOBY, KTÓREJ DANYCH DOTYCZY ŻĄDANIE, ABY MOŻLIWE BYŁO UDOSTĘPNIENIE TYCH DANYCH, A CZYM INNYM INTERES PRAWNY, KTÓRY POWINIEN BYĆ ROZUMIANY ZGODNIE Z WYPRACOWANYMI W NAUCE PRAWA I W ORZECZNICTWIE SĄDOWYM DYREKTYWAMI - INTERES W REALIZACJI OKREŚLONYCH UPRAWNIEŃ LUB OBOWIĄZKÓW WYNIKAJĄCYCH Z PRAWA MATERIALNEGO. WYKŁADNIA ART. 44H USTAWY DOKONANA PRZEZ SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI, ŁĄCZĄCA INTERES PRAWNY Z OBOWIĄZKIEM DOKŁADNEGO WSKAZANIA OSOBY, KTÓREJ DOTYCZY WNIOSEK, POZBAWIA WNIOSKODAWCĘ, DYSPONUJĄCEGO JEDYNIE IMIENIEM I NAZWISKIEM INNEJ OSOBY, MOŻLIWOŚCI OCHRONY JEGO UZASADNIONEGO INTERESU PRAWNEGO, CO ZNACZNIE ZAWĘŻA ZAKRES ZASTOSOWANIA PRZEDMIOTOWEJ NORMY. SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI BŁĘDNIE UZNAŁ, ŻE SKARŻĄCY NIE WSKAZAŁ JAKICHKOLWIEK DODATKOWYCH DANYCH M. K. POZWALAJĄCYCH ZINDYWIDUALIZOWAĆ OSOBĘ, O KTÓREJ UDOSTĘPNIENIE DANYCH WNOSIŁ. WYROKIEM Z DNIA 9 LUTEGO 2011 R. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY UCHYLIŁ WYŻEJ OPISANY WYROK I PRZEKAZAŁ SPRAWĘ WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU W GDAŃSKU DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA. W UZASADNIENIU SĄD ODWOŁAWCZY STWIERDZIŁ, ŻE WNIOSKODAWCA UBIEGAJĄCY SIĘ O UDOSTĘPNIENIE DANYCH ZE ZBIORÓW MELDUNKOWYCH MA INTERES PRAWNY W UZYSKANIU DANYCH ZE ZBIORÓW MELDUNKOWYCH OSOBY PRZECIWKO KTÓREJ WYTOCZYŁ POWÓDZTWO PRZED SĄDEM POWSZECHNYM W SYTUACJI, GDY SĄD POWSZECHNY ZOBOWIĄZAŁ POWODA DO PODANIA AKTUALNEGO ADRESU ZAMIESZKANIA POZWANEGO. OD SPEŁNIENIA TEGO WYMOGU ZALEŻY DALSZE POSTĘPOWANIE CYWILNE. NIE OZNACZA TO JEDNAK, ŻE WNIOSKODAWCA MA INTERES PRAWNY W UZYSKANIU DANYCH ZE ZBIORÓW MELDUNKOWYCH WSZYSTKICH OSÓB O IMIENIU I NAZWISKU TAKIM JAKIE POSIADA POZWANY. JEGO INTERES PRAWNY DOTYCZY KONKRETNEJ OSOBY, TJ. M. K., WOBEC KTÓREGO WYSTĄPIŁ Z POWÓDZTWEM DO SĄDU POWSZECHNEGO. TYMCZASEM W POSTĘPOWANIU ADMINISTRACYJNYM WYKAZANO, ŻE W EWIDENCJI LUDNOŚCI MIASTA G. FIGURUJE KILKA OSÓB O IMIENIU I NAZWISKU M. K. SKORO ZARÓWNO W ZBIORZE DANYCH STAŁYCH MIESZKAŃCÓW JAK I W ZBIORZE DANYCH BYŁYCH MIESZKAŃCÓW GROMADZONE SĄ DANE WYSZCZEGÓLNIONE W ART. 44A UST. 2 PKT 1 - 21 USTAWY, TYM SAMYM PODANIE TYCH DANYCH PRZEZ WNIOSKODAWCĘ MOŻE SŁUŻYĆ DO IDENTYFIKACJI OSOBY, KTÓREJ DOTYCZY WNIOSEK. JEST RZECZĄ OCZYWISTĄ, ŻE WNIOSKODAWCA MOŻE PODAĆ TYLKO TAKIE DANE O OSOBIE POSZUKIWANEJ, KTÓRE SĄ MU ZNANE. RZECZĄ ORGANU ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ JEST SPRAWDZENIE, CZY PODANE PRZEZ WNIOSKODAWCĘ DANE SĄ DOSTATECZNE DO ODNALEZIENIA W ZBIORACH POSZUKIWANEJ OSOBY, A TYM SAMYM, CZY POZWALAJĄ NA UDOSTĘPNIENIE WNIOSKODAWCY ŻĄDANYCH PRZEZ NIEGO DANYCH ZE ZBIORÓW MELDUNKOWYCH. POWYŻSZE OZNACZA, ŻE W KONKRETNYCH PRZYPADKACH INNE DANE MOGĄ OKAZAĆ SIĘ WYSTARCZAJĄCE DO ZINDYWIDUALIZOWANIA OSOBY, KTÓREJ DOTYCZY WNIOSEK. TO ZAŚ OZNACZA, ŻE KAŻDĄ SPRAWĘ NALEŻY ROZPATRYWAĆ INDYWIDUALNIE OCENIAJĄC OKOLICZNOŚCI ISTNIEJĄCE W KONKRETNYCH PRZYPADKACH. PRZEZ INFORMACJE O OSOBIE UMOŻLIWIAJĄCE WYSZUKANIE W ZBIORZE ŻĄDANYCH DANYCH, NALEŻY ROZUMIEĆ WSZELKIE INFORMACJE O TEJ OSOBIE, NAWET IDENTYFIKUJĄCE JĄ POŚREDNIO (NP. WYKONYWANIE ZAWODU RADCY PRAWNEGO I PRZYNALEŻNOŚĆ DO OKREŚLONEJ IZBY RADCÓW PRAWNYCH), A NIE TYLKO INFORMACJE IDENTYFIKUJĄCE JĄ BEZPOŚREDNIO, JEŻELI TYLKO STWARZAJĄ MOŻLIWOŚĆ WYSZUKANIA W ZBIORZE ŻĄDANYCH DANYCH. W OKOLICZNOŚCIACH SPRAWY SĄDOWI PIERWSZEJ INSTANCJI NIE MOŻNA SKUTECZNIE ZARZUCIĆ BŁĘDNEJ WYKŁADNI ART. 44H UST. 2 PKT 1 USTAWY. ZAZNACZYĆ PRZY TYM NALEŻY, IŻ STRONA NIE POSTAWIŁA ZARZUTU NIEWŁAŚCIWEGO ZASTOSOWANIA TEGO PRZEPISU. JAKO BŁĘDNE NATOMIAST UZNAŁ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY STANOWISKO, ŻE SKARŻĄCY NIE PODAŁ BLIŻSZYCH DANYCH M. K. I PRZEDWCZESNE JEST STWIERDZENIE, IŻ PRZEDSTAWIONE DANE NIE POZWALAJĄ NA ZINDYWIDUALIZOWANIE OSOBY, KTÓREJ ADRES MIAŁBY BYĆ UDOSTĘPNIONY. SKARŻĄCY DWUKROTNIE PODAWAŁ, ŻE OSOBA, O KTÓREJ DANE SIĘ UBIEGA JEST RADCĄ PRAWNYM NALEŻĄCYM DO OIRP W G. TA OKOLICZNOŚĆ POZOSTAŁA POZA OCENĄ SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI. TYMCZASEM NALEŻAŁO ROZWAŻYĆ, CZY NA PODSTAWIE INFORMACJI PODANEJ PRZEZ SKARŻĄCEGO ISTNIAŁA MOŻLIWOŚĆ ZIDENTYFIKOWANIA M. K. W ZBIORZE DANYCH I TYM SAMYM UDZIELENIA WNIOSKODAWCY ŻĄDANYCH DANYCH. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU WINIEN TEŻ ROZWAŻYĆ, CZY I JAKIE CZYNNOŚCI WINIEN PODJĄĆ ORGAN W NINIEJSZEJ SPRAWIE NA PODSTAWIE INFORMACJI PODANEJ PRZEZ SKARŻĄCEGO I OCENIĆ, CZY DZIAŁANIE ORGANU CZYNIŁO ZADOŚĆ OGÓLNYM ZASADOM POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO, W TYM PRZEPISOWI ART. 7 K.P.A. W SZCZEGÓLNOŚCI SĄD NIE ROZWAŻYŁ, CZY ORGANY ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ WINNY PODJĄĆ DZIAŁANIA W CELU USTALENIA W OIRP W G. BLIŻSZYCH DANYCH M. K., A NASTĘPNIE PORÓWNANIA TYCH DANYCH Z DANYMI ZAWARTYMI W ZBIORZE DANYCH STAŁYCH MIESZKAŃCÓW JAK I W ZBIORZE DANYCH BYŁYCH MIESZKAŃCÓW. W OCENIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO ORGANY MELDUNKOWE MAJĄ MOŻLIWOŚCI PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO Z ZACHOWANIEM REGUŁ WYNIKAJĄCYCH Z PROCEDURY ADMINISTRACYJNEJ. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: SKARGA JEST ZASADNA, JEDNAKŻE Z INNYCH POWODÓW NIŻ WSKAZANE W SKARDZE. KWESTIA INTERESU PRAWNEGO SKARŻĄCEGO JEST PRZESĄDZONA. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ROZPOZNAJĄC SKARGĘ KASACYJNĄ W UZASADNIENIU WYROKU Z DNIA 9 LUTEGO 2011 R. W SPRAWIE II OSK 262/10 STWIERDZIŁ, ŻE WNIOSKODAWCA UBIEGAJĄCY SIĘ O UDOSTĘPNIENIE DANYCH ZE ZBIORÓW MELDUNKOWYCH MA INTERES PRAWNY W UZYSKANIU TYCH DANYCH CO DO OSOBY PRZECIWKO KTÓREJ WYTOCZYŁ POWÓDZTWO PRZED SĄDEM POWSZECHNYM W SYTUACJI, GDY SĄD TEN ZOBOWIĄZAŁ POWODA DO PODANIA AKTUALNEGO ADRESU ZAMIESZKANIA POZWANEGO, A OD SPEŁNIENIA TEGO WYMOGU ZALEŻY DALSZE POSTĘPOWANIE CYWILNE. STANOWISKO TO WIĄŻE SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI. ZAUWAŻYĆ NALEŻY, ŻE PODOBNY POGLĄD WYRAZIŁ ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI W POSTĘPOWANIU ADMINISTRACYJNYM NIE KWESTIONUJĄC INTERESU PRAWNEGO J. J. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY WSKAZAŁ, ŻE WOBEC USZCZEGÓŁOWIENIA DANYCH POPRZEZ PODANIE INFORMACJI, IŻ M. K. JEST RADCĄ PRAWNYM NALEŻĄCYM DO OIRP W G. ORGAN NIE ROZWAŻYŁ CZY NA TEJ PODSTAWIE NIE MOŻNA BYŁO ZIDENTYFIKOWAĆ OSOBY, KTÓREJ WSKAZANIA ADRESU DOMAGAŁ SIĘ SKARŻĄCY. TYMCZASEM POWODEM ODMOWY UDOSTĘPNIENIA DANYCH BYŁO NIEUISZCZENIE STOSOWNEJ OPŁATY ZGODNIE Z TREŚCIĄ ART. 44 H UST. 9 PKT 2 USTAWY Z DNIA 10 KWIETNIA 1974 R. O EWIDENCJI LUDNOŚCI I DOWODACH OSOBISTYCH, MIMO WEZWANIA SKARŻĄCEGO DO JEJ UISZCZENIA, A ZDANIEM ORGANU USTAWA NIE PRZEWIDUJE MOŻLIWOŚCI ZWOLNIENIA Z TAKIEJ OPŁATY. ISTOTNIE W USTAWIE O EWIDENCJI LUDNOŚCI I DOWODACH OSOBISTYCH NIE MA ZAPISU WSKAZUJĄCEGO JEDNOZNACZNIE NA MOŻLIWOŚĆ ZWOLNIENIA OSOBY ZAINTERESOWANEJ OD UISZCZENIA OPŁAT, TYMCZASEM POSTĘPOWANIE W SPRAWIE TOCZY SIĘ NA ZASADACH OKREŚLONYCH W PRZEPISACH KODEKSU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO, A USTAWA WYŻEJ CYTOWANA NIE STANOWI UREGULOWANIA SZCZEGÓLNEGO CO DO POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO DOTYCZĄCEGO OPŁAT I KOSZTÓW POSTĘPOWANIA. PRZEPIS ART. 261 § 1 K.P.A. STWIERDZA, ŻE JEŻELI STRONA NIE WPŁACIŁA NALEŻNOŚCI TYTUŁEM OPŁAT I KOSZTÓW POSTĘPOWANIA, KTÓRE ZGODNIE Z PRZEPISAMI POWINNY BYĆ UISZCZONE Z GÓRY, ORGAN ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ, PROWADZĄCY POSTĘPOWANIE WYZNACZY TERMIN DO WNIESIENIA TYCH NALEŻNOŚCI. TERMIN TEN NIE MOŻE BYĆ KRÓTSZY NIŻ 7 DNI A DŁUŻSZY NIŻ 14 DNI. JEŻELI W WYZNACZONYM TERMINIE OPŁATY NIE ZOSTANĄ UISZCZONE PODANIE PODLEGA ZWROTOWI LUB CZYNNOŚĆ ZOSTANIE ZANIECHANA. STOSOWNIE DO ART. 261 § 3 K.P.A. NA POSTANOWIENIE W SPRAWIE ZWROTU PODANIA SŁUŻY ZAŻALENIE. W PRZYPADKU ART. 261 § 4 K.P.A. PRZEWIDZIANO JEDNAK MOŻLIWOŚĆ ZAŁATWIENIA PODANIA MIMO NIEUISZCZENIA OPŁATY, A W ART. 267 K.P.A. USTAWODAWCA ZAWARŁ ZAPIS, IŻ W RAZIE NIEWĄTPLIWEJ NIEMOŻNOŚCI PONIESIENIA PRZEZ STRONĘ OPŁAT KOSZTÓW I NALEŻNOŚCI ZWIĄZANYCH Z TERMINEM POSTĘPOWANIA ORGAN ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ MOŻE JĄ ZWOLNIĆ W CAŁOŚCI LUB W CZĘŚCI OD PONOSZENIA OPŁAT. POWYŻSZE OZNACZA, ŻE WOBEC ZŁOŻENIA PRZEZ SKARŻĄCEGO WNIOSKU O ZWOLNIENIE OD NINIEJSZEJ OPŁATY ORGAN W PIERWSZYM RZĘDZIE WINIEN TEN WNIOSEK ROZPATRZYĆ I WYDAĆ STOSOWNE POSTANOWIENIE NA KTÓRE SŁUŻY ZAŻALENIE. ZWOLNIENIE OD OPŁAT NASTĘPUJE NA OGÓLNYCH ZASADACH, CO OZNACZA, ŻE ORGAN ADMINISTRACJI MA PRAWO USTALENIA RZECZYWISTEJ SYTUACJI MATERIALNEJ OSOBY SKŁADAJĄCEJ WNIOSEK. SĄDOWI WIADOMO Z URZĘDU, IŻ SKARŻĄCY WYTOCZYŁ ROZLICZNE POWÓDZTWA O ODSZKODOWANIE PRZECIWKO OSOBOM FIZYCZNYM ALE TAKŻE PRZECIWKO SKARBOWI PAŃSTWA. RZECZĄ ORGANU JEST USTALENIE, CHOCIAŻBY W DRODZE WYWIADU ZE SKARŻĄCYM, CZY KTÓRAKOLWIEK Z WYTOCZONYCH PRZEZ NIEGO SPRAW O ODSZKODOWANIE ZAKOŃCZYŁA SIĘ DLA NIEGO SUKCESEM, A JEŚLI TAK TO JAKIE ŚRODKI FINANSOWE UZYSKAŁ I GDZIE SIĘ ONE ZNAJDUJĄ. OCZYWIŚCIE NIE MOŻNA WYKLUCZYĆ, IŻ SKARŻĄCY PRZEGRAŁ WSZYSTKIE SPRAWY CYWILNE JEDNAKŻE TĄ KWESTIĘ WYJAŚNIĆ MOŻE SZCZEGÓŁOWY WYWIAD ZE SKARŻĄCYM, KTÓRY W PRZYPADKU PODANIA FAŁSZYWYCH DANYCH NARAŻA SIĘ NA ODPOWIEDZIALNOŚĆ KARNĄ. MAJĄC POWYŻSZE ROZWAŻANIA NA UWADZE WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY, NA MOCY ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. C USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. – PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.), UCHYLIŁ ZASKARŻONĄ DECYZJĘ ORAZ POPRZEDZAJĄCĄ JĄ DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI. ORZECZENIE O WYNAGRODZENIU DLA PEŁNOMOCNIKA USTANOWIONEGO Z URZĘDU UZASADNIA ART. 250 P.P.S.A.