I FSK 1906/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. T. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 3021/10 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ze skargi T. T. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 1 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2004 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. Pismem datowanym na dzień 20 października 2010 r., T.Ż. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą T. T.Ż. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego C.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 1 września 2010 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług. Na rozprawie w dniu 20 czerwca 2011 r., postanowieniem wydanym na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe na zgodny wniosek stron. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja dotyczy określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2004 r. podstawowe znaczenie ma wykładnia przepisu art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. Następnie Sąd wskazał, że konstytucyjność powyższego przepisu jest przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny, gdyż o zbadanie zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 roku, postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 525/10, wystąpił Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd stwierdził, że wskazane powyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego zakresem swym obejmuje następujące pytanie prawne: "Czy art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., w zakresie w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik nie jest informowany, do momentu uznania go za podejrzanego - jest zgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?" Zdaniem Sądu ocena konstytucyjności powyższego przepisu ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem dotyczyć będzie kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik nie jest informowany, które to zagadnienie z uwagi na okoliczności niniejszej sprawy ma kluczowe znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 10 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 3021/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania zapadło w dniu 20 czerwca 2011 r., zaś wniosek o podęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty wydania postanowienia o zawieszeniu. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wywiódł pełnomocnik skarżącego, zarzucając błędne zastosowanie art. 130 § 1 P.p.s.a. oraz błędną interpretację złożonych oświadczeń przez strony jako wniosku o zawieszenie postępowania, tj. błędne zastosowanie art. 126, a nie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. W myśl art. 126 P.p.s.a. Sąd może również zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, postępowanie zainicjowane skargą wniesioną w dniu 20 października 2010 r. zostało zawieszone postanowieniem z dnia 20 czerwca 2011 r. na postawie art. 126 P.p.s.a. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w trybie art. 73 P.p.s.a. (k. 46). Wynikające z tego przepisu doręczenie zastępcze stwarza domniemanie prawne oparte na założeniu, że strona mogła zapoznać się z pismem awizowanym, a jeśli tego nie uczyniła, to nastąpiło to z przyczyn leżących po jej stronie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FZ 111/13, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący nie zakwestionował w drodze kontroli międzyinstancyjnej w/w postanowienia, konsekwencją czego było jego uprawomocnienie. W myśl art. 130 § 1 zd. 1 P.p.s.a. sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron, jak również z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu. Wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu. Zasadnie zatem Sąd I instancji umorzył postępowanie w sprawie. Odnośnie argumentacji pełnomocnika strony skarżącej zawartej w skardze kasacyjnej należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny na gruncie niniejszego postępowania kasacyjnego bada prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie. Nie może natomiast odnieść się do zarzucanego przez stronę skarżącą zarzutu błędnej interpretacji złożonych oświadczeń przez strony jako wniosku o zawieszenie postępowania, tj. błędne zastosowanie art. 126, a nie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. czego konsekwencją było wydanie postanowienia z dnia 20 czerwca 2011 r. o zawieszeniu postępowania, bowiem jak już powyżej wskazano, postanowienie to nie zostało przez stronę skarżącą zaskarżone. Reasumując, Sąd I instancji w skutek braku wniosku o podjęcie postępowania, który winien być złożony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu, prawidłowo rozstrzygnął o umorzeniu postępowania w niniejszej sprawie. Mając to na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 w zw. z art. 192 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.