II SA/Op 125/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Ujazdu z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz "A." Sp. z o.o. w O. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu działając, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania "A." Sp. z o.o. z siedzibą w O. od decyzji Burmistrza Ujazdu odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "Elektrownia wiatrowa o mocy 600 kW oraz odcinka przyłączeniowej linii elektroenergetycznej na działce nr A. położonej w K., obręb O., k.m. [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu 27 listopada 2009 r. wpłynął do Burmistrza Ujazdu wniosek firmy "A." Sp. z o. o. z siedzibą w O. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla elektrowni wiatrowej o mocy 600 kW oraz odcinka przyłączeniowej linii elektroenergetycznej, na działce nr A. położonej w K., obręb O., k.m. [...]. We wniosku inwestor wskazał, że przedsięwzięcie będzie polegało na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 600 kW, dla własnych potrzeb inwestora (pokrycie zapotrzebowania na energię dla istniejących obiektów budowlanych), odcinka przyłączeniowej linii elektroenergetycznej i indywidualnych stacji transformatorowych, a także wykonaniu kabli energetycznych niskiego i średniego napięcia, oraz utwardzeniu terenu i przystosowaniu części istniejących dróg na potrzeby transportowe w trakcie realizacji inwestycji. Wysokość masztu inwestor określił na 75 m, a powierzchnię zabudowy na ok. 20 m². Według oświadczenia inwestora projektowane przedsięwzięcie będzie źródłem emisji zanieczyszczeń powietrza jedynie na etapie jego realizacji. Moc akustyczną elektrowni określono na poziomie 100 dB(A) na etapie eksploatacji i od 70 do ponad 100 dB(A) na etapie realizacji. Inwestycja nie będzie źródłem emisji zanieczyszczeń wód, odpadami generowanymi w trakcie realizacji elektrowni wiatrowej będą głównie odpady ogólnobudowlane, zaś na etapie eksploatacji - niewielkie ilości odpadów niebezpiecznych o kodach 16 02 13 i 15 02 02 oraz odpady inne niż niebezpieczne o kodzie 15 02 03. Inwestor wykluczył możliwość transgranicznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz potrzebę ustanawiania obszaru ograniczonego oddziaływania. Podał, że w rejonie planowanego przedsięwzięcia znajduje się otulina Parku Krajobrazowego "[...]", lecz elektrownia wiatrowa nie będzie oddziaływała na stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, ani nie wpłynie negatywnie na przedmiot ochrony obszarów Natura 2000. Wskazał, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka nr A. oznaczona została symbolem: RP - tereny rolnictwa, ośrodków produkcji rolnej i leśnictwa. Do wniosku dołączył kopię mapy ewidencyjnej w skali 1:5.000 oraz wypis z rejestru gruntów dla działki nr A. z k.m. [...] , obręb O. z 20 listopada 2009 r. Burmistrz Ujazdu decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego wyżej przedsięwzięcia, uznając jego lokalizację za niezgodną z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu zrelacjonował stan faktyczny sprawy. Stwierdził, że planowana inwestycja kwalifikowana jest jako przedsięwzięcie z mocy § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Następnie uznał, iż zamierzenie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr XXIII/103/2004 Rady Miejskiej w Ujeździe z dnia 6 lipca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Op. Nr 57, poz. 1601). Dostrzegł, że działka nr A., na której planuje inwestycję Spółka, leży na obszarze, którego funkcję podstawową określa plan jako "tereny użytków rolnych", bez dopuszczenia możliwości lokalizowania obiektów infrastruktury technicznej jak elektrownie wiatrowe. W odniesieniu do tego organ pierwszej instancji wywiódł, że przedmiotowe zamierzenie nie mieści się w rodzaju i funkcji zabudowy przeznaczonej i dopuszczonej w planie. Dodał, że obowiązujące plany miejscowe nie przewidują możliwości budowy elektrowni wiatrowych na terenie całej gminy U., a to z uwagi na szczególne walory krajobrazowe tego terenu oraz położenie części gminy w granicach Parku Krajobrazowego "[...]" i obszarów Natura 2000. Ponadto zaakcentował, że lokalizacja elektrowni wiatrowej w odległości około 1500 m od granicy obszarów Natura 2000 w O. stanowi zagrożenie dla chronionego ptactwa, a nadto zmieni charakter "przestrzeni walorów krajobrazowych" i przyczyni się do powstania bariery ekologicznej dla swobodnego przemieszczania się ptaków. Od powyższej decyzji odwołała się Spółka "A.", wnosząc o jej uchylenie i wydanie decyzji merytorycznej. Zarzuciła organowi pierwszej instancji błędną interpretację miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniosła, iż budowa elektrowni wiatrowej nie będzie wiązała się z trwałym przeznaczeniem gruntów rolnych na cele nierolnicze, a grunty te będą wykorzystywane "jak dotychczas." W ocenie Spółki, materiał dowodowy nie potwierdził, aby na terenie planowanej inwestycji obowiązywał zakaz lokalizacji tego rodzaju zamierzenia. Nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że przedsięwzięcie zagrozi chronionym gatunkom ptaków, tym bardziej że organ oparł swoje twierdzenia w tej kwestii na podstawie artykułów, opracowań i informacji publikowanych w Internecie, a i to wybiórczo, gdyż przywołał jedynie te publikacje, które uzasadniały decyzję odmowną. W świetle przedstawionej argumentacji odwołująca się Spółka podkreśliła, iż ogólne zasady postępowania administracyjnego (art. 6 K.p.a. i następne) nie pozwalają organowi opierać się na pozaprawnych opracowaniach, nie mających umocowania w obowiązujących przepisach. W piśmie procesowym z 11 lutego 2010 r. Spółka ponownie zaakcentowała, iż podstawą działania organów administracji publicznej są przepisy prawa, a Burmistrz Ujazdu nie miał podstaw prawnych do stwierdzenia, że zamierzenie inwestycyjne narusza obszary prawem chronione. Decyzją, omówioną na wstępie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję Burmistrza Ujazdu. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wywiodło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, co potwierdza treść art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Zwróciło jednak uwagę, że w świetle art. 80 ust. 2 cyt. ustawy organ wydaje powyższą decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dopiero po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zauważyło, że kolizja zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu miejscowego uniemożliwia wydanie decyzji pozytywnej. Kolegium nadmieniło, iż stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z planem zwalnia organ właściwy do wydania decyzji "środowiskowej" z obowiązku przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie. Poza tym, organ odwoławczy stwierdził, że wypis i wyrys planu miejscowego przyjętego uchwalą Nr XXIII/103/2004 Rady Miejskiej w Ujeździe z dnia 6 lipca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Ujazd dla części terenów wsi O. potwierdza, że działka nr A., przeznaczona pod inwestycję, położona jest na terenie oznaczonym symbolami: 1) RP, RZ, Lz, w odniesieniu do których jako przeznaczenie podstawowe wymieniono tereny użytków rolnych: upraw polowych - RP, łąk, pastwisk i łęgów - RZ, zadrzewień i zakrzywień – Lz, 2) DR/kr - drogi rolnicze wraz ze ścieżkami rowerowymi, 3) 15kV - linia średniego napięcia jednotorowa. Następnie Kolegium odnotowało, że na terenach oznaczonych jako RP, RZ, Lz: a) należy zachować podstawowe przeznaczenie terenów, z możliwością zmian użytkowania rodzajów upraw rolnych; b) nakazuje się utrzymanie i wzbogacenie istniejących zadrzewień i zakrzewień śródpolnych oraz szpalerów drzew przydrożnych; c) urządzenia i obiekty terenowe wraz z wyposażeniem, związane z technologią i techniką upraw, mogą podlegać wymianie, rozbudowie i przebudowie, oraz zmianie sposobu użytkowania pod warunkiem utrzymania przeznaczenia terenu i niepowodowania pogorszenia stanu środowiska przyrodniczego; d) dopuszcza się prowadzenie sieci napowietrznych i podziemnych, infrastruktury technicznej oraz związane z nimi urządzenia, niepowodujące trwałego przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze; e) zakazuje się realizacji obiektów budowlanych z wyjątkiem obiektów lub urządzeń służących produkcji rolnej na gruntach rolnych klas IV-VI. Analizując natomiast § 4 ust. 9 planu, który dopuszcza na obszarach aktywności gospodarczej SAG "O.", z zastosowaniem wymogów ust. 8 i 9 lokalizację przedsięwzięć zaliczanych do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek opracowania raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany; nie dopuszcza zaś lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających sporządzenia raportu w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, Kolegium wywiodło, iż przepis ten jednoznacznie potwierdza, że w części wsi O. objętej planem, w tym na działce nr A., niedopuszczalna jest realizacja przedsięwzięć wymienionych w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Zaś przedsięwzięcia ujęte w § 3 rozporządzenia (druga grupa) dopuszczono do realizacji jedynie w obszarze SAG "O.". Organ odwoławczy podkreślił, że strefę aktywności gospodarczej SAG "O." i przyjęte dla niej szczegółowe oznaczenia określa § 5 ust. 3 uchwały. Zauważył, że zgodnie z tą regulacją wyznaczony obszar "SAG" obejmuje tereny oznaczone symbolami: PP - tereny produkcyjne, wytwórcze, baz budowlanych, dystrybucji towarów, składowe i obsługi transportu, z wyróżnieniem działalności produkcyjnej, wytwórczej, budowlanej oraz tereny składowania, magazynowania, przeładunku i dystrybucji towarów (PS), tereny usług komercyjnych (UX) oraz tereny obsługi komunikacji - bazy logistyczne, zajezdnie samochodów osobowych i ciężarowych, stacje obsługi, warsztaty napraw i stacje paliw (KS), a także jako przeznaczenie towarzyszące: parkingi (KP), obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej (EE, EG, ET), drogi i ulice wraz z sieciami uzbrojenia (K.Z, KL, KD) ze ścieżkami rowerowymi - kr, drogi wewnętrzne i zakładowe oraz zieleń. W konsekwencji na podstawie przytoczonych przepisów planu organ drugiej instancji uznał, iż inwestycje wymienione w § 3 cyt. rozporządzenia nie zostały dopuszczone do realizacji na obszarach oznaczonych symbolami: RP, RZ i Lz, w granicach których znajduje się działka nr A.. W ocenie Kolegium, zasada ta dotyczy planowanej elektrowni wiatrowej, dlatego jej budowę w granicach opisanej nieruchomości uznało za sprzeczną z ustaleniami planu miejscowego, zaś rozstrzygnięcie Burmistrza Ujazdu - za zgodne z przepisami prawa. Na koniec Kolegium podało, że wobec wykazanej bezspornie sprzeczności zamierzenia z planem zbędna była analiza pozostałych uwarunkowań jego realizacji, w tym ocena oddziaływania na obszary Natura 2000 i park krajobrazowy. W skardze na powyższą decyzję "A." Sp. z o. o. z siedzibą w O. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania sądowego w przepisanej wysokości. Uzasadniając swoje stanowisko Spółka zakwestionowała argumentację przedstawioną przez obie instancje w wydanych decyzjach. Stwierdziła, że przywoływane przez organy obu instancji zapisy planu, w myśl których dopuszcza się prowadzenie sieci napowietrznych i podziemnych, infrastruktury technicznej oraz związane z nimi urządzenia, nie powodujące trwałego przeznaczenia gruntów rolnych na cele rolnicze (lit. d) oraz zakazuje się realizacji obiektów budowlanych z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących produkcji rolnej na gruntach klasy IV-VI (lit. e), pozwalają na usytuowanie na tym terenie jednego masztu jako elektrowni wiatrowej na własne cele inwestora. Skarżąca zwróciła uwagę, że tak jak "oddziaływuje" na teren rolny wnioskowany maszt, tak samo "oddziaływują" sieci napowietrzne (w tym słupy i maszty tych sieci) oraz związane z nimi urządzenia. Zdaniem Spółki, maszt elektrowni wiatrowej jak i słup energetyczny (zwłaszcza sieci wysokiego napięcia), czy telekomunikacyjny to są obiekty wymienione w ww. punkcie d planu. Dostrzegła, że zgodnie z zapisem zacytowanego pkt d planu na terenie tym mogą być realizowane inne sieci podziemne, jak gazociągi wysokoprężne, czy inne sieci przesyłowe, zatem jej zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Jeszcze raz podkreśliła, że teren, na którym planuje lokalizację masztu elektrowni wiatrowej nie leży ani w obszarze parku krajobrazowego [...] , ani w obszarze Natura 2000, tymczasem organ odwoławczy tych zarzutów nie zbadał, a wręcz uznał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wystarczy stwierdzenie niezgodności z obwiązującym planem zagospodarowania lokalizacji. Ponadto organ odwoławczy nie uzasadnił - oprócz zacytowania tekstu planu - dlaczego uważa, że lokalizacja przedsięwzięcia jest niezgodna z planem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 P.p.s.a skarga podlega oddaleniu. W wyniku rozpoznania skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego. W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną stanowił przepis art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.- zwanej dalej ustawą). Zgodnie z tym przepisem właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W niniejszej sprawie "A." Sp. z o. o. z siedzibą w O. wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 600 kW oraz odcinka przyłączeniowej linii elektroenergetycznej, na działce nr A. położonej w K., obręb O., k.m. [...]. Na terenie, na którym Spółka zamierza zrealizować opisaną inwestycję obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla Gminy Ujazd dla części terenów wsi O. przyjęty uchwalą Nr XXIII/103/2004 Rady Miejskiej w Ujeździe z dnia 6 lipca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Op. Nr 57, poz. 1601). W świetle przytoczonego przepisu rzeczą organu było zatem ustalenie zgodności przedmiotowej inwestycji z postanowieniami ww. planu. Przyjdzie zauważyć, że zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i w skardze do Sądu inwestor kwestionował ocenę organów obu instancji skutkującą ustaleniem, iż lokalizacja zamierzonego przedsięwzięcia nie jest zgodna z postanowieniami planu, a to z uwagi na fakt, że działka nr 305/05 położona w K. leży na obszarze oznaczonym symbolami RP, RZ, Lz, w odniesieniu do których jako przeznaczenie podstawowe wymieniono tereny użytków rolnych: upraw polowych, łąk, pastwisk i łęgów, zadrzewień i zakrzywień. W ocenie organów, istniejące zapisy planu, które m.in. postanawiają, że należy zachować podstawowe przeznaczenie terenów, ale również dopuszczają na tym terenie prowadzenie sieci napowietrznych i podziemnych, infrastruktury technicznej oraz związane z nimi urządzenia, niepowodujące trwałego przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, nie dają możliwości lokalizowania na nich elektrowni wiatrowej, albowiem w planie brak jest "wskazań dopuszczenia możliwości lokalizacji obiektów infrastruktury technicznej takich jak elektrownie wiatrowe." Innymi słowy, zdaniem organu pierwszoinstancyjnego, przedsięwzięcie inwestora nie mieści się w pojęciu infrastruktury technicznej, gdyż plan nie przewidział wyraźnie możliwości budowania tego rodzaju obiektów. Ponadto skoro, w ocenie organu pierwszej instancji, plan dopuszcza na tym terenie jedynie funkcję podstawową – użytków rolnych, to - już tylko ta okoliczność - wyłącza możliwość pozytywnego rozstrzygnięcia złożonego wniosku. Kolegium zaakceptowało tę argumentację i dodatkowo uznało, dokonując analizy ogólnych ustaleń planu, że przedmiotowa inwestycja, jako zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek opracowania raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany może i inwestycja może zostać zrealizowana wyłącznie na obszarach aktywności gospodarczej SAG "O.". Dokonując kontroli sprawy Sąd stwierdził, iż organy obu instancji nie dokonały wszechstronnej i prawidłowej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie § 4 ust. 9 i 5 ust 4 pkt 4, które w ich ocenie, na obszarze działki nr A. wyłączają usytuowanie wnioskowanej inwestycji, a w konsekwencji wydały decyzję z naruszeniem przepisu art. 80 ust. 2 ustawy, a także z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. Zgodnie z postanowieniami § 5 ust.4 pkt 4 planu na terenie opisanym jako RP, RZ, Lz, ustalono jako podstawowe przeznaczenie trenu - tereny użytków rolnych: upraw polowych, łąk, pastwisk i łęgów, zadrzewień i zakrzywień. Trzeba także dostrzec, że w świetle planu, na terenach użytków rolnych, niewątpliwie należy zachować podstawowe przeznaczenie terenów, ale też na tym terenie plan dopuszcza prowadzenie sieci napowietrznych i podziemnych, infrastruktury technicznej oraz związane z nimi urządzenia, niepowodujące trwałego przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze (pkt d) oraz zakazuje realizacji obiektów budowlanych z wyjątkiem obiektów lub urządzeń służących produkcji rolnej na gruntach rolnych klas IV-VI (pkt e). Bezspornie działka o nr ewidencyjnym A. położona w K. usytuowana jest na obszarze oznaczonym RP, czyli użytków rolnych. Nie oznacza to jednak, iż na tym obszarze plan zabrania lokalizacji inwestycji związanych z szeroko pojętą infrastrukturą techniczną, a zatem zaopatrzeniem mieszkańców gminy w wodę, energię elektryczną, ciepło, gaz, łącza telefoniczne itd. Wręcz przeciwnie o tej możliwości przesądza pkt d) planu. Tymczasem oba organy, dokonując interpretacji planu nie wypowiedziały się w tym zakresie. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji, cytując i opierając się na powyższym zapisie planu enigmatycznie uznał, że plan w ogóle nie dopuszcza lokalizacji obiektów infrastruktury technicznej, takich jak elektrownie wiatrowe, zaś organ odwoławczy dopuścił możliwość usytuowania zamierzenia inwestora jedynie na terenie obszaru aktywności gospodarczej SAG "O." (§ 4 pkt 9 planu), podczas gdy organy powinny były dokonać wykładni planu pod kątem wniosku inwestora. Przyjdzie przypomnieć, że Spółka na wskazanej działce planuje, na potrzeby własne, budowę elektrowni wiatrowej o mocy 600 kW oraz odcinka przyłączeniowej linii elektroenergetycznej. Zdaniem Sądu, na terenie użytków rolnych dopuszczono funkcję uzupełniającą w postaci możliwości lokalizowania, m.in. infrastruktury technicznej, gdy nie będzie powodować trwałego przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W tym miejscu zauważyć trzeba, że zarówno w omawianym planie, jak też w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) nie zostało zdefiniowane pojęcie "infrastruktura techniczna". W myśl Uniwersalnego Słownika Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza "infrastruktura to urządzenia i instytucje usługowe (...) niezbędne do należytego funkcjonowania życia społecznego i produkcyjnych działów gospodarki" (zob. tom 1, str.1213, Wydawnictwo Naukowe PWN, W-wa 2003). Infrastruktura techniczna według Popularnej Encyklopedii Powszechnej to urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty świadczące niezbędnie i podstawowe usługi dla określonej jednostki przestrzenno-gospodarczej, w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, techniki itp. (zob. tom VII, str.238, Wydawnictwo Pinnex, Kraków 1995). Na podstawie tych definicji orzecznictwo sądowe wypracowało pogląd, iż wiatraki (elektrownie wiatrowe) zaliczane są do obiektów z zakresu infrastruktury technicznej (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 1284/10, wyrok WSA w Opolu z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt II SA/Op 520/08). Należy zatem stwierdzić, że inwestycja objęta wnioskiem to urządzenie infrastruktury technicznej stanowiące obiekt budowlany będący budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej, według definicji zawartej w art. 143 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651), rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Innymi słowy: urządzenie elektryczne wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią jest urządzeniem infrastruktury technicznej. Przenosząc powyższe konstatacje na grunt kontrolowanej sprawy uznać trzeba, że bardzo pobieżna próba wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jakiej dokonały organy nie zasługuje na akceptację. Świadczą o tym powyższe wywody i omówione przepisy planu. Organy oprócz przytoczenia przepisów nie przeanalizowały zapisów planu i nie dokonały ich wykładni. Twierdzenia organu pierwszej instancji w tej kwestii są arbitralne, nieuzasadnione i nie wynikają z przywołanych regulacji planu, zaś argumentacja odnosząca się do uwarunkowań środowiskowych jest przedwczesna, gdyż z postanowień art. 80 ust. 2 ustawy wprost wynika, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z tego przepisu) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań. Stwierdzenie zaś sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie. Również argumentacja organu odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie albowiem uszło uwadze Kolegium, że inwestor nie zamierza produkować prądu w celach przemysłowych, lecz na swoje potrzeby, zatem wskazywanie skarżącej, jakoby jedynie na obszarze aktywności gospodarczej SAG "O." może powstać planowana inwestycja jest nieuprawnione. Wbrew twierdzeniom Kolegium w obszarze planu, po myśli § 4 ust. 9 planu (zdanie drugie) zakazuje się jedynie lokalizowania przedsięwzięć zaliczonych do mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W świetle uregulowania (zdanie pierwsze), które stanowi, że "Dopuszcza się na obszarach aktywności gospodarczej SAG "O.", z zastosowaniem ust. 8 i 9, lokalizację przedsięwzięć zaliczanych do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek opracowania raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany; (...)." nie można wysnuć wniosku, iż tylko na tym terenie mogą być lokalizowane opisane inwestycje. Przepis ten tylko i wyłącznie przesądza o tym, że na tym terenie niewątpliwie mogą powstać wymienione przedsięwzięcia, nie ustanawia natomiast zakazu sytuowania tych przedsięwzięć na innych obszarach planu. Końcowo należy wspomnieć, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca Spółka konsekwentnie podnosiła, że skoro plan na wskazanym obszarze dopuszcza sytuowanie infrastruktury technicznej, a do niej powinna zostać zaliczona elektrownia wiatrowa, to planowana inwestycja, wbrew stanowisku organów, jest zgodna z przywołanymi przepisami, które w ocenie organu miały uzasadniać niezgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy obu instancji nie poczyniły jednak jakichkolwiek ustaleń w tym przedmiocie i nie wykazały ewentualnej sprzeczności planowanej inwestycji z postanowieniami powołanego planu, opierając swoje decyzje wyłącznie na arbitralnie stwierdzonej niezgodności wynikającej z § 5 ust. 4 pkt 4 i § 4 ust. 9 planu. Ta zaś, jak słusznie wskazuje skarżąca Spółka i co wykazano wyżej, w żaden sposób nie została uzasadniona w sposób właściwy, stosownie do treści art. 107 § 3 K.p.a., a wręcz przyjęta wadliwie. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu pierwszej instancji. O zwrocie poniesionych przez skarżącą kosztów postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 P.p.s.a.