II GZ 287/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 4 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 341/10 w zakresie odrzucenia sprzeciwu od zarządzenia w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu wyrobów nieoznaczonych znakiem bezpieczeństwa postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 25 czerwca 2012 r. odrzucił sprzeciw od zarządzenia w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu wyrobów nieoznaczonych znakiem bezpieczeństwa. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2012 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. pozostawił bez rozpoznania wniosek H. S. o przyznanie prawa pomocy. Odpis zarządzenia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o przysługujących środkach zaskarżenia i trybie ich wniesienia został stronie skarżącej doręczony 7 maja 2012 r. Sprzeciw od powyższego zarządzenia nadany został w dniu 14 maja 2012 r. na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., który w dniu 31 maja 2012 r. przekazał sprzeciw WSA w W., jako Sądowi właściwemu do jego rozpoznania. Skoro sprzeciw wniesiony został do niewłaściwego Sądu, za datę jego nadania należało przyjąć datę przekazania go Sądowi właściwemu tj. dzień 31 maja 2012 r. Tymczasem ostatnim dniem skutecznego wniesienia sprzeciwu był dzień 14 maja 2012 r. H. S. zaskarżył powyższe postanowienie zażaleniem domagając się jego uchylenia i nadania biegu sprzeciwowi. W uzasadnieniu podał, że "datą, która wiąże Sąd jest data wpływu do Sądu, który jeżeli swoja niewłaściwość, niezwłocznie przekazał do Sądu Administracyjnego w W.". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że z art. 259 § 1 zdanie pierwsze w zw. z 258 § 2 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., wynika, że od zarządzeń referendarza o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie podlega odrzuceniu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie zarządzenie Referendarza Sądowego z dnia 13 kwietnia 2012 r. wraz z pouczeniem o trybie wniesienia sprzeciwu, zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 maja 2012 r. i od tego dnia należało liczyć siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia, który upłynął w dniu 14 maja 2012 r. Skarżący nadał sprzeciw w ostatnim dniu tego terminu (14 maja 2012 r.), jednakże nie na adres właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego – jak stanowi art. 259 § 1 p.p.s.a i jak to zostało określone w dołączonym do zarządzenia pouczeniu - ale na adres WSA w G.. W orzecznictwie podkreśla się, że w przypadku wniesienia sprzeciwu do niewłaściwego sądu decyduje data przekazania sprzeciwu właściwemu sądowi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 1718/06 oraz z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II GZ 126/07). Skoro sprzeciw w niniejszej sprawie został wniesiony w dniu 31 maja 2012 r., czyli po upływie terminu przewidzianego w art. 259 § 1 p.p.s.a. należy uznać, że zasadnie został odrzucony przez Sąd I instancji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.