II FSK 2604/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Płusa, , , po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. F. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 85/11 w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 6 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. postanawia: oddalić skargę kasacyjną Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 czerwca 2011 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 85/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę J. F. - zwanej dalej "Skarżącą" - na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 6 grudnia 2010 r., w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2011 r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi. Odpis zarządzenia została wysłany za pośrednictwem publicznego operatora pocztowego na adres wskazany w skardze. Z uwagi na nieobecność Skarżącej pod wskazanym adresem przesyłka została pozostawiona w placówce pocztowej; równocześnie w dniu 1 lutego 2011 r., a następnie w dniu 14 lutego 2011 r. pozostawiono Skarżącej zawiadomienie, o którym jest mowa w art. 73 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." Jako, że przesyłka zawierająca zarządzenie nie została odebrana w ciągu 14 dni od momentu pozostawienia jej w placówce pocztowej, sąd pierwszej instancji uznał, że została ona doręczona stronie, stosownie do art. 73 P.p.s.a. w dniu 15 lutego 2011 r. Ponieważ Skarżąca nie uiściła w przewidzianym 7 dniowym terminie wpisu sądowego, skarga została odrzucona w oparciu o art. 220 § 3 P.p.s.a. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie przepisów powstępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - 220 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 220 § 1 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy nie zachodziły do tego przesłanki określone treścią powyższego przepisu, a w szczególności w sprawie nie można było dojść do wniosku, że Skarżącej zostało prawidłowo doręczone wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi; - art. 67 § 5 P.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżącej zostało skutecznie doręczone wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sytuacji, gdy pomimo ustanowienia pełnomocnika, także do reprezentowania Skarżącej przed sądami wszystkich instancji oraz dodatkowego wskazania właśnie jego adresu jako adresu do doręczeń, sąd pierwszej instancji wbrew treści powyższego przepisu wysłał to wezwanie na adres Skarżącej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik Skarżącej zwrócił uwagę, że w aktach administracyjnych znajduje się udzielone mu pełnomocnictwo do reprezentowania Skarżącej przed organami podatkowymi oraz sądami administracyjnymi. Widnieje w nim, jako adres do doręczeń adres pełnomocnika; stad też zarządzenie nie zostało prawidłowo doręczone ze względu na pominięcie pełnomocnika. Ponieważ pozostawienie w aktach administracyjnych pełnomocnictwa obejmującego przyszłe postępowanie sądowe skutecznie wiąże sądy, obowiązkiem sądu pierwszej instancji było przesłanie zarządzenia do pełnomocnika. Na poparcie swojego stanowiska powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 1467/06. Ponadto wskazał na problemy z doręczaniem listów poleconych w miejscu, w którym mieszka Skarżąca; między innymi często zdarza się, że ginie korespondencja, a skrzynki są otwierane przez osoby nieuprawnione. Skarżąca w czasie, gdy awizowano zarządzenie odbierała w urzędzie pocztowym inne pisma - również awizowane - co świadczy o braku winy po jej stronie. Bez wskazania konkretnych przepisów pełnomocnik Skarżącej zwrócił uwagę na nieprawidłowe awizowania przesyłki: pierwsze z nich datuje się na dzień 1 lutego 2011 r., drugie natomiast na dzień 14 lutego 2011 r. - co świadczy o faktycznym niedoręczeniu zarządzenia i nie zostało przez sąd pierwszej instancji wyjaśnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu pełnomocnika Skarżącej dotyczącego nieprawidłowości w doręczeniu zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu polegającej na nie doręczeniu go pełnomocnikowi, tj. naruszenia art. 67 § 5 P.p.s.a. Argument przemawiający za objęciem pełnomocnictwem również postępowania sądowego, dotyczący wykładni jednostronnych oświadczeń woli jest nietrafny. Pełnomocnictwo - rozumiane jako oświadczenie woli - musi dotrzeć do adresata, w tym przypadku sądu. Kwestia ta została uregulowana w art. 37 § 1 i art. 46 § 3 P.p.s.a. Złożenie pełnomocnictwa do akt administracyjnych - nawet, jeżeli obejmuje ono postępowanie sądowe - nie zwalnia pełnomocnika od obowiązku określonego w art. 37 § 1 P.p.s.a.: dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej. Przez akta sprawy należy rozumieć akta sprawy sądowoadministracyjnej, a nie akta administracyjne, co wynika z zakresu regulacji ustawy Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi - unormowano w niej postępowanie sądowe. Skoro art. 37 § 1 P.p.s.a. wymaga w postępowaniu sądowoadministracyjnym pozostawienia pełnomocnictwa w aktach sprawy, a nigdzie w ustawie nie wyrażono wyjątku od tego obowiązku, pełnomocnictwo złożone w postępowaniu administracyjnym nie umocowuje pełnomocnika przed sądem administracyjnym (tak też postanowienia NSA: z dnia 21 grudnia 2010 r., I FSK 1612/10; z dnia 21 grudnia 2010 r., I FSK 1576/10; z dnia 26 maja 2009 r., II FSK 413/09). Podkreślić należy, że w sprawie skargę złożyła sama Skarżąca, bez udziału pełnomocnika, podając w skardze swój adres. Zważywszy na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że zarządzenie prawidłowo zostało przesłane na adres skarżącej. Odnosząc się do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2007 r., II FSK 1467/06, zauważyć należy, że przytoczony ustęp rekapituluje jedynie uzasadnienie rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gliwicach, które zostało uchylone tymże wyrokiem. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska sądu pierwszej instancji, przyjął natomiast, że brak pełnomocnictwa w aktach sprawy sądowej stanowi przesłankę z art. 178 w zw. z art. 46 § 3 P.p.s.a. do odrzucenia skargi kasacyjnej ze względu na nieprawidłowe umocowanie pełnomocnika. Tym samym przytoczony przez pełnomocnika ustęp powyższego wyroku nie wyraża poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie może dowodzić prawidłowości poglądu pełnomocnika Skarżącej. W świetle powyższego zarzuty naruszenia art. 67 § 5 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 220 § 1 P.p.s.a. należy uznać za nietrafne. Oceny tej nie mogą zmienić wątpliwości podniesione w końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej odnośnie prawidłowości w awizowaniu. Pełnomocnik Skarżącej nie sprecyzował, na czym nieprawidłowości te polegały jak również nie wymienił żadnego przepisu, który w jego przekonaniu został naruszony; wskazał jedynie ogólnikowo na naruszenie przepisów regulujących instytucję doręczenia. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem Skarżącej - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 P.p.s.a). Wobec czego wątpliwości te nie mogą stanowić przedmiotu merytorycznego rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a.