II SA/Wa 688/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi L.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej i sportowej do celów szkoleniowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] listopada 2010 r. 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego L.K. kwotę 392,40 zł (trzysta dziewięćdziesiąt dwa złote czterdzieści groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z [...] lutego 2011 r. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania L. K. (dalej jako skarżący) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] listopada 2010 r. odmawiającej dopuszczenia skarżącego do posiadania broni palnej bojowej i sportowej w celach szkoleniowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskiem z [...] października 2010 r. skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej i sportowej do celów szkoleniowych, podając iż jest zatrudniony w klubie sportowym [...] w Z. jako instruktor, trener i wykładowca strzelectwa sportowego i bojowego. Wskazał nadto, iż posiada patent strzelecki, licencję strzelecką, licencję trenera II kl. strzelectwa, uprawnienia instruktora strzelectwa sportowego, uprawnienia trenera II kl. strzelectwa sportowego oraz legitymację członka Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego. Pismem z [...] października 2010 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków powyższego wniosku poprzez przedstawienie orzeczenia lekarskiego i psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań do dysponowania bronią. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący wyjaśnił, że jest funkcjonariuszem Policji, ma przydzieloną broń służbową i odwołał się do przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji. Decyzją z [...] listopada 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w G., na podstawie art. 30 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 4 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), odmówił dopuszczenia skarżącego do posiadania broni palnej bojowej i sportowej w celach szkoleniowych. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ podał, iż odmowa uwzględnienia wniosku skarżącego wynikała z nieprzedstawienia przez skarżącego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Odwołując się do treści przepisu art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji organ wywiódł, iż intencją ustawodawcy było stworzenie takiej regulacji prawnej, która wymaga od ubiegających się o przedmiotowe uprawnienie wypełnienia wszelkich ustawowych kryteriów, bez możliwości wyłączenia jakiegokolwiek z nich. Tak więc zapis art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji, stanowiący między innymi, że konieczność przedstawienia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego przy ubieganiu się o pozwolenie na broń nie dotyczy również funkcjonariuszy Policji, nie ma zastosowania w odniesieniu do złożonego wniosku w trybie art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący ponownie podał, że jest funkcjonariuszem Policji, a zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji obowiązek składania orzeczeń lekarskich i psychologicznych nie dotyczy m. in. funkcjonariuszy Policji. Zwrócił również uwagę, że ma przydzieloną broń służbową, co oznacza, że zdał stosowne egzaminy na broń. Wskazał na okoliczność, iż w myśl art. 30 ust. 3 ustawy o broni i amunicji z obowiązku przedstawiania orzeczeń oraz zdawania egzaminu, o których mowa w art. 30 ust. 1 ww. ustawy zwolnione są osoby posiadające licencję pracownika ochrony fizycznej, a z kolei skarżący – jako funkcjonariusz Policji – zwolniony jest z egzaminu na taką licencję. Wskazaną na wstępie decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, uznając że przepis art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji jest skonstruowany w sposób jasny i nie wymaga żadnych zabiegów interpretacyjnych. Dopuszczenie skarżącego do posiadania broni – zdaniem organu – nie może nastąpić bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania i oceny czy skarżący może dysponować bronią należącą do podmiotu w myśl wymogów określonych w ustawie o broni i amunicji. Oznacza to, że skarżący jako funkcjonariusz Policji nie jest zwolniony z obowiązku przedstawienia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Ustawodawca w dyspozycji art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wskazał bowiem, że do osób fizycznych dopuszczonych do posiadania broni stosuje się tylko przepisy art. 15 ust. 1 – 5 i art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, ale już nie art. 15 ust. 6 i art. 16 ust. 2 tej ustawy. Odnosząc się do argumentów odwołania, nawiązujących do licencji pracownika ochrony, organ wskazał, że zwolnienie z egzaminu jest jedynym udogodnieniem, z jakiego mogłaby skorzystać strona ubiegająca się o wydanie licencji. Przepisy ustawy o ochronie osób i mienia nie zwalniają jej jednak z obowiązku przedstawienia orzeczenia lekarskiego. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu i podając, iż organ odwoławczy przekroczył 30 dniowy termin na wydanie decyzji, wnosił o pozytywne rozpatrzenie jego skargi. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał w całości swoją dotychczasową argumentację. Podał, że Komendant Główny Policji nie dopuścił skarżącego do posiadania broni palnej bojowej i sportowej w celach szkoleniowych wobec nieprzedstawienia przez skarżącego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez L. K. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2011 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie. Problematyka dopuszczenia do posiadani broni w celu wykonywania zadań podczas pracy w klubie sportowym na stanowisku trenera strzelectwa sportowego uregulowana jest w art. 30 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten, w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, stanowił, że osoby fizyczne zatrudnione przez podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1 – 5 i art. 16 ust. 1, mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania tych zadań. Dopuszczenie do posiadania broni następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez właściwy organ Policji (art. 30 ust. 2 ustawy o broni i amunicji). Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zwolnienie z mocy art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji funkcjonariusza Policji, w przypadku posiadania przez niego broni służbowej, z obowiązku przedstawiania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego przy ubieganie się o wydanie pozwolenia na broń, obejmuje również dopuszczenie do posiadania broni, określone w art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Skarżący stoi na stanowisku, iż orzeczeń takich, jako funkcjonariusz Policji przedkładać nie musi, gdyż korzysta ze zwolnienia określonego w art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji. Organy Policji uważają natomiast, że przepis art. 15 ust. 6 ww ustawy przy zastosowaniu jego literalnej wykładni, nie ma zastosowania w odniesieniu do wniosku złożonego w trybie art. 30 ust. 1 tej ustawy, co oznacza, że osoba ubiegająca się o przedmiotowe uprawnienie musi wypełnić wszelkie ustawowe kryteria, bez możliwości wyłączenia jakiegokolwiek z nich. W przedmiotowej sprawie organy Policji uznały, że skoro skarżący nie przedłożył orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, to nie wypełnił wymogów ustawowych, co z kolei stało na przeszkodzie wydania mu wnioskowanego pozwolenia. Zauważyć przy tym należy, że choć w zaskarżonej decyzji organ zawarł także rozważania dotyczące przesłanki określonej w art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji tj. konieczności zdania egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią, to treść uzasadnienia decyzji nie wskazuje, iż niespełnienie tej przesłanki miało wpływ na rozstrzygnięcie. Potwierdza to dodatkowo odpowiedź na skargę. Problematyką interpretacji przepisu art. 30 ust. 1 i art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 lutego 2011 r., II OSK 364/10 i Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę stanowisko wyrażone w tym orzeczeniu w pełni podziela uznając, że znajduje ono pełne zastosowanie także w realiach rozpoznawanej sprawy. NSA ocenił, że gramatyczna wykładnia art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, zastosowana przez organy Policji, jest myląca i niewystarczająca do prawidłowego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego. Zdaniem NSA zakładając, że racjonalny prawodawca w sposób kompleksowy uregulował kwestie uzyskania pozwolenia na broń, wskazując warunki jakie winna spełniać osoba ubiegająca się o takie pozwolenie – przepisy regulujące wszystkie te kwestie należy rozpatrywać przy zastosowaniu wykładni systemowej i celowościowej. Podstawowe warunki dotyczące prawa uzyskania pozwolenia na broń oraz przyczyny wykluczające wydanie takiego pozwolenia określa art. 15 ww. ustawy. Jednym z warunków uzyskania pozwolenia jest przedstawienie orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, albowiem stosownie do art. 17 ust. 4 ww. ustawy ich nieprzedstawienie stanowi podstawę do odmowy wydania wnioskowanego pozwolenia na broń. W myśl przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji, funkcjonariusz Policji, posiadający przydzieloną mu broń służbową, w przypadku ubiegania się o pozwolenie na broń, nie ma obowiązku przedstawiania właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Skarżący jest funkcjonariuszem Policji, ma przydzieloną broń służbową. Okoliczności tych organ nie kwestionuje. W ocenie Sądu skarżącemu służy prawo skorzystania z uprawnień, o których mowa w art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji również w odniesieniu do starań o posiadanie broni w czasie wykonywania zadań w klubie sportowym [...], nawet jeżeli w treści art. 30 ust. 1 ww. ustawy nie wymienia art. 15 ust. 6 ustawy. Nie wymaga bowiem powtórzenia treść art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji w jej art. 30, skoro regulacji prawna pozostaje niezmieniona w art. 15 ust. 6 ustawy co do zwolnienia z obowiązku przedstawiania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego przez funkcjonariusza Policji. Wykładnia gramatyczna dokonana przez organ, pomijająca uprawnienia skarżącego zagwarantowane przepisem art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji, tylko dlatego, że nie został on wskazany w art. 30 ust 1 tej ustawy, stanowi bezpodstawne naruszenie praw nabytych skarżącego. Na uwadze mieć przy tym należy, że skarżący, jako funkcjonariusz Policji, musi wykazywać się zdolnością fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, którą to zdolność do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, m. in. w oparciu o badania lekarskie, psychiatryczne i psychologiczne, przeprowadzane na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ustawie o Policji. Dlatego też ustawodawca, wobec wszystkich funkcjonariuszy formacji uzbrojonych, wprowadził, przewidziane w przepisie art. 15 ust. 6 ustawy, zwolnienie z obowiązku przedkładania orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, uznając że ich zdolność do dysponowania bronią została już potwierdzona. Zakładając racjonalność ustawodawcy nie sposób przyjąć, że warunkiem koniecznym wydania decyzji o dopuszczeniu do posiadania broni przez funkcjonariusza Policji, w czasie wykonywania zadań podczas zatrudnienia przez podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, jest przedstawienie odrębnego orzeczenia, które potwierdzałoby, że dana osoba może dysponować bronią. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien mieć na uwadze przedstawioną powyżej ocenę prawną. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 145 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania, Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.