II SA/Kr 564/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie WSA Aldona Gąsecka –Duda (spr) WSA Ewa Rynczak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 28 września 1999r., nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na użytkowanie budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji , II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego S. G. kwotę 10 zł ( dziesięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania . Prezydent Miasta K. decyzją Nr [...] z dnia 18 września 1995r., znak [...], na podstawie art. 104 k.p.a. , art. 42 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz na mocy porozumienia z dnia 20 grudnia 1993r. zawartego między Wojewodą [...] a Prezydentem Miasta K. w sprawie przekazania niektórych zadań i kompetencji z zakresu administracji rządowej do wykonania organom Gminy K. ( Dz. Urz. Woj. [...] nr 2, poz. 5 ze zm. z dnia 31 grudnia 1994r. ), nałożył na P. P. - właściciel budynku jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr "1", obr.[...], przy ul. [...] w K. - obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie powyższego obiektu budowlanego wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę i w tym celu przedłożenia : - inwentaryzacji architektonicznej powykonawczej, - inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej; - dziennika budowy, - protokołów sprawdzeń instalacji, -orzeczenia technicznego dotyczącego prawidłowości wykonanych robót budowlanych, - oświadczenie kierownika budowy, - opinii określającej wpływ istniejącej zabudowy działek nr "1" i nr "2" - obr.[...], na przewidywaną zabudowę działki nr "3" budynkiem dwurodzinnym, z uwzględnieniem wymogów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K.. Takie rozstrzygnięcia wydał w sprawie organ pierwszej instancji uwzględniając stan zaawansowania robót budowlanych przy opisanym w osnowie budynku , po uchyleniu przez NSA wyrokiem z dnia 24 lutego 1995r., sygn. akt II SA/Kr 108/94 decyzji znak [...] z dnia 5 sierpnia 1995r. i utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody [...] znak [...] z dnia 4 listopada 1993r., na podstawie których obiekt był wnoszony. W związku z odwołaniami A. P. i P. P. powyższa decyzja została uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia 6 grudnia 1995r., znak [...], na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz art. 138 §2 k.p.a., jako wydana przedwcześnie, a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie niniejszej wydanie rozstrzygnięcia warunkowane było uprzednim wydaniem decyzji z art. 40 Prawa budowlanego w związku z art. 103 albo na podstawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, z uwzględnieniem obowiązku uprzedniego zebrania materiału dowodowy w oparciu o art. 77 i 123 k.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 19 października 1998r., znak [...], na podstawie art.103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), art. 104 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 listopada 1995r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz miejskich stref usług publicznych (Dz. U. Nr 141, poz. 692), nałożył na P. P. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na działce nr "1", obr.[...], przy ul. [...] w K.. Orzekając o powyższym podał, że zgodnie z art.103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane należało traktować przedmiotowy budynek, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie administracyjne przed wejściem w życie ustawy, w trybie przepisów obowiązujących w okresie jego realizacji. W takiej zaś sytuacji organ może na podstawie art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Wojewoda [...] decyzją z dnia 29 grudnia 1998r., znak [...], po rozpoznaniu odwołania P. G., na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i art. 104 kpa oraz art. 87 ust. 1, pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, utrzymał w mocy jako prawidłową zaskarżoną decyzję Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 19 października 1998r., znak [...]. Za bezzasadne uznał przy tym zarzuty, że pokrywa się ona z wcześniejszą, uchyloną decyzją z dnia 18 września 1995r., oraz że w sprawie niniejszej należy wydać najpierw decyzję w trybie art. 40 Prawa budowlanego w związku z art. 103 lub też na podstawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Jak wyjaśnił, z treści art.42 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974r. wynika, że jego zastosowanie jest uzasadnione w przypadku, gdy nie wydano decyzji przewidzianej art. 40 tej ustawy. Natomiast w niniejszym przypadku, kiedy do wykonania pozostały roboty wykończeniowe, czyli niewymagające zezwolenia budowlanego zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994r. nie ma uzasadnienia. W ocenie Wojewody [...] pozostałe zarzuty odwołania, dotyczące zgodności spornego obiektu z przepisami technicznymi, na obecnym etapie postępowania nie były zasadne, gdyż przyjęcie budynku do użytkowania będzie możliwe tylko w przypadku braku takich niezgodności w obiekcie. Następnie Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 31 grudnia 1998r., znak [...], na podstawie art. 59 ust. 5, w związku z art. 57 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr.89, poz. 414 ze zm.), art. 104 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 listopada 1995r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz miejskich stref usług publicznych (Dz. U. Nr 141 poz. 692), po rozpatrzeniu wniosku P. P. z dnia 30 grudnia 1998r. - odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce "1", obr.[...], przy ul. [...] w K., podając w rozstrzygnięciu, że w celu uzyskania pozwolenia na użytkowanie należy wykonać roboty wykończeniowe oraz instalacje wewnętrzne w terminie do końca grudnia 1999r., a po zakończeniu robót do wniosku o pozwolenie na użytkowanie dołączyć: oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonanych robót budowlanych z obowiązującymi przepisami, protokół odbioru wewnętrznej instalacji elektrycznej podpisany przez Zakład Energetyczny lub osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, protokół szczelności wewnętrznej instalacji gazowej podpisany przez Zakład Gazowniczy lub osobę posiadającą uprawnienia budowlane w zakresie instalacji bądź sieci gazowej, oświadczenie uprawnionej osoby o prawidłowości wykonania wewnętrznej instalacji wodociągowo-kanalizacyjnej i centralnego ogrzewania, aktualną opinię kominiarską. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że obecnie realizacja obiektu nie została całkowicie zakończona i nie nadaje się on do zamieszkania. W tej sytuacji uznano za uzasadnione nałożenie obowiązku wykonania robót wykończeniowych oraz niezbędnych instalacji wewnętrznych. Po zakończeniu tych prac inwestor winien wystąpić o pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego, załączając wymagane przepisami dokumenty. Po rozpatrzeniu odwołania S. G., Wojewoda [...] decyzją z dnia 24 marca 1999r., znak [...], na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo Budowlane (Dz.U. Nr.89, poz. 414 ze zm.), a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydent Miasta K. nr [...] z dnia 31 grudnia 1998r., znak [...], jako wydaną przez organ właściwy oraz prawidłową. Także organ odwoławczy uznał, że inwestor wystąpił przedwcześnie z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie, nie wypełniając obowiązków określonych w art. 57 Prawa budowlanego. Kolejną decyzją - nr [...] z dnia 15 lipca 1999r., znak [...], Prezydent Miasta K. na podstawie art. 55 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz art.104 k.p.a., udzielił inwestorowi P. P. pozwolenia na użytkowanie domu jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr "1", obr.[...], przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu powyższego powołał rozstrzygnięcie zawarte w decyzji nr [...] z dnia 19 października 1998r., znak [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 29 grudnia 1998r., znak [...], jak również w decyzji nr [...] z dnia 31 grudnia 1998r., znak [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody z dnia 24 marca 1999r. znak [...]. Wskazał dalej, że ponowny wniosek o pozwolenie na użytkowanie obiektu został złożony przez inwestora w dniu 21 czerwca 1999r. łącznie z wymaganymi dokumentami, takimi jak : oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu z przepisami, protokoły badań i sprawdzeń, inwentaryzacją geodezyjną powykonawczą i zawiadomieniem o nadaniu numeru. Ponadto, w trakcie wizji w terenie stwierdzono, że budowa została ukończona i budynek nadaje się do zamieszkania. Do zrobienia pozostały jeszcze tynki zewnętrzne oraz uporządkowanie terenu, co inwestor zobowiązał się wykonać do 30 września1999 r. Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 15 lipca 1999r. , znak [...] wniósł w terminie S. G. zarzucając, że nie uwzględnia ona treści wyroku NSA z dnia 24 lutego 1995r., sygn. akt II SA/Kr 108/94, w którym orzeczono, iż : "odległość między budynkami (...) powinna być równa co najmniej wysokości budynku, lecz nie mniejsza niż 3 m. Oznacza to, że w przypadku projektowania budynku o wysokości przekraczającej 8 m, przy braku zabudowy na działce sąsiedniej, ze względu na treść § 15 ust. 3, a nie § 12 ust. 1 dot. zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego, należy usytuować go w odległości większej niż 4 m od granicy, a mianowicie takiej, by suma 4 m dla zabudowy na działce sąsiedniej i odległości od granicy obiektu projektowanego, była równa co najmniej jego wysokości (...)Dopuszczenie zaś do budowy domu zainteresowanego w odległości odpowiadającej wprawdzie § 12 ust. 1 cyt. rozporządzenia, piętrowego z poddaszem mieszkalnym o wysokości 11,35m, prowadzi do ograniczenia uzasadnionych interesów właścicieli działki nr "3" przez narzucenie zabudowy, w odległości większej niż 4 m od granicy - celem zapewnienia dostępu światła do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w przyszłym budynku - zagwarantowanego przepisem § 15 ust. 3 cyt. rozporządzenia." Skarżący zarzucał dalej, że przedmiotowy budynek powstał jako samowola budowlana. Jego realizacja została rozpoczęta bez dopełnienia podstawowych warunków, takich jak uprawomocnienie się pozwolenia na budowę, a także zawiadomienie o przystąpieniu do robót. Ponadto, została przekroczona wysokość budynku z dopuszczalnych 8 m do ok. 12 m w stosunku do pierwotnego poziomu terenu, bowiem do wysokości 11, 35 m określonej w projekcie, doszło jeszcze ok. 0,5 m, rzeczywistego podniesienia (podsypania) terenu i zarazem wyniesienia budynku ponad pierwotny poziom terenu, odpowiadający poziomowi działek sąsiadów. Zdaniem odwołującego się jest to sprzeczne z przepisami o warunkach technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia 28 września 1999r., znak [...], działając na podstawie art. 81 ust.1 pkt 2 i art. 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo Budowlane (Dz.U. Nr.89, poz. 414 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Orzekając w ten sposób nawiązał do decyzji o pozwoleniu na budowę wyeliminowanych z obrotu prawnego wyrokiem NSA z dnia 24 lutego 1995r. oraz decyzji wydanych następnie po tej dacie w sprawie przedmiotowego obiektu budowlanego, wymieniając szczegółowo obowiązki i nakazy wynikające dla inwestora z decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 31 grudnia 1998r., znak [...], utrzymanej w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia 24 marca 1999r. znak [...]. W dalszych wywodach wyjaśnił, że inwestor w dniu 21 czerwca 1999r. złożył ponowny wniosek o pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego obiektu wraz z wymaganymi dokumentami. Do akt sprawy dostarczono również dokumentację geodezyjną powykonawczą oraz zawiadomienie o nadaniu numeru. W dniu 8 lipca 1999r. organ pierwszej instancji dokonał oględzin przedmiotowego budynku. Ze sporządzonego wówczas protokołu wynika, że budynek nadaje się do użytkowania, a inwestor zobowiązał się uporządkować teren posesji do 30 września 1999r. Wobec spełnienie wszystkich warunków określonych decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 15 lipca 1999r. organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną obecnie decyzję n podstawie art. 55 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Ustosunkowując się do odwołania Wojewoda [...] podał, że nie jest prawdziwy zarzut niedopełnienia przez inwestora obowiązku zawiadomienia stosownego organu o rozpoczęciu robót świetle treści pisma P. P. do Urzędu Miasta K. Wydział Nadzoru Budowlanego z dnia 26 sierpnia 1993r. Wyjaśnił dalej, że na etapie postępowania odwoławczego do akt sprawy dołączono opinię techniczną dotyczącą analizy wpływu budynku P. P. na zabudowę sąsiedniej działki S. G., opracowaną przez mgr inż. arch. L. S. - biegłego Sądu Wojewódzkiego w Krakowie w zakresie architektury, rewaloryzacji zabytków i wyceny nieruchomości oraz rzeczoznawcę budowlanego w zakresie architektury i budownictwa z listy Wojewody [...]. Według przedmiotowej opinii, "w omawianym przypadku nie można mówić o rażącym naruszeniu interesów osoby trzeciej, gdyż takowe naruszenie interesów w rozumieniu przepisów ustawy nie istnieje". Z przeprowadzonej analizy wynika, że istnieje możliwość realizacji zabudowy na działce S. G. w sposób zapewniający normatywny czas nasłonecznienia pomieszczeń. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie na powyższą decyzję Wojewoda [...] decyzją z dnia 28 września 1999r., znak [...] wniósł w terminie S. G.. Skarżący wskazywał na fakt uprzedniego wniesienie skarg od wcześniej wydanych decyzji w przedmiotowej sprawie oraz zarzucał, że udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku inwestorowi , który złamał liczne przepisy rażąco narusza prawo. Cytował także zawarte w zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji wnioski pochodzące z opinii mgr inż. arch. L. S., podkreślając, że samo stwierdzenie o możliwości zabudowy działki nr "4" bez rażącego naruszenia interesów nie jest satysfakcjonujące dla jej współwłaścicieli. Podkreślał przy tym, że inwestor złamał przepisy co do wysokości zabudowy, dlatego nie było zasadnym udzielenie mu pozwolenia na użytkowanie. Wskazywał też na dowolność ustaleń i przekroczenie granic interpretacji przepisów przy wydaniu kolejnych decyzji , jak również zarzucał, że aktualnie organ drugiej instancji nie odniósł się do zarzutów odwołania. Mając na uwadze treść postanowienia z dnia 30 sierpnia 1999r. sygn. akt II SA/Kr 907/99 , skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia 28 września 1999r., znak [...], W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania P. P. wnosił o oddalenie skargi oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz uczestnika kosztów zastępstwa procesowego. Podnosił, że przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974r., przy czym istotne znaczenie ma fakt, że jeszcze przed wyrokiem NSA z dnia 24 lutego 1995r. budynek został wybudowany w stanie surowym zamkniętym ( 15 sierpnia 1994r.) W związku z powyższym niemożliwa była już zmiana usytuowania budynku, jego bryły. Nie zachodziły podstawy do zarządzenia rozbiórki budynku i nie mógł mieć w sprawie zastosowania art. 40 Prawa budowlanego, gdyż wymaganego przepisami szczególnymi stanu nie można było uzyskać w wyniku zmian i przeróbek przewidzianych tym przepisem. W tej sytuacji właściwym było zastosowanie art. 42 Prawa budowlanego, z uwzględnieniem ustaleń wynikających z opinii biegłego na okoliczność stopnia naruszenia interesów osoby trzeciej. Uczestnik wskazywał też, że jako inwestor postępuje zgodnie ze wskazaniami kierowanymi do niego przez organy administracji oraz Naczelny Sąd Administracyjny. Następnie podnosił także, że na działce sąsiedniej, z zabudową której związanych jest spór, powstał już budynek mieszkalny. W toku postępowania sądowoadministracyjnego S. G. podał w piśmie z dnia 20 listopada 2008r. , że w wyniku zniesienia współwłasności nieruchomości nie jest już właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. ( działka nr "3", obr. [...] ), a jego nastepcą prawnym jest uczestnik R. G.. S. G. podtrzymał skargę w niniejszej sprawie, co potwierdził dodatkowo w piśmie z dnia 16 grudnia 2008r. Uczestnik R. G., który w sprawie brał udział już uprzednio będąc stroną strona postępowania administracyjnego, w piśmie z dnia 26 listopada 2009r. akcentował obowiązek organów prowadzenie niniejszego postępowania legalizacyjnego na gruncie przepisów art. 37- 42 Prawa budowlanego z 1974r., przy respektowaniu wiążącej oceny prawnej zawartej wyroku NSA 24 lutego 1995r., co winno skutkować wydaniem nakazu na podstawie art. 40 w celu dostosowania przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem przez dokonanie niezbędnych zmian i przeróbek, tj. obniżenia dachu budynku o 3,5m. Zarzucał, że działania organów administracji publicznej miały na względzie wyłączenie interes inwestora i wbrew jednoznacznym wskazaniom wynikającym z powyższego wyroku oraz z naruszeniem prawa właścicieli działki nr "3" ograniczyły się do stworzenia dokumentacji sankcjonującej samowolę budowlaną. Uzasadnieniem dla powyższego nie mogą być koszty poniesione przez inwestora, zwłaszcza wobec faktu, że jego działania były świadome i zamierzone. W celu jak najszybszego przeprowadzenia inwestycji rozpoczął on budowę z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu na budowę i przed uprawomocnieniem się decyzji, na własne ryzyko kontynuował ją pomimo toczącego się postępowania odwoławczego, a potem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Do daty wyrokowania stanowiska stron i uczestników nie uległy zmianie, przy czym rozprawie dnia 21 czerwca 2011r. S. G. oświadczył dodatkowo, że faktycznie zabudował swoją działkę, ale musiał dostosować się do zabudowy istniejącej już na działce P. P.. W sprawie niniejszej po wniesieniu skargi wydano następujące orzeczenia w kwestiach incydentalnych. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2002r., sygn. akt II SA/Kr 2118/99 , Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie orzekł o zawieszeniu postępowanie sądowego z powodu śmierci uczestniczki A. W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który stał się właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy na podstawie na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ), postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2009r. podjął z urzędu postępowanie , zaś sprawę prowadzono do sygn. akt. II SA/ Kr 1259/09. Postępowanie sądowoadministracyjne zostało zawieszone ponowie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010r. sygn. akt. II SA/ Kr 1259/09, z uwagi na śmierć w jego toku uczestnika W. P., z przyczyn podanych szczegółowo w tym orzeczeniu. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Postępowanie sądowoadministracyjne zostało podjęte postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2011r., sygn. akt II SA/Kr 1258/09 , po uzyskaniu w celach dowodowych akt Sądu Rejonowego dla [...] w Krakowie sygn. [...] oraz złożeniu przez M. P. dodatkowych wyjaśnień w piśmie z daty 28 lutego 2011r. I tak, z odpisu skróconego aktu zgonu W. P., dostępnego w aktach sprawy sygn. II SA/Kr 563/11 ( k. 58) - znanej stronom i Sądowi z urzędu, jak również z takiego dokumentu ze znajdującego się w aktach [...] wynika, że wyżej wymieniony zmarł [...] sierpnia 2003r., zaś jego małżonką jest M. P.. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2004r., sygn. akt [...] wydanym w sprawie z wniosku R. G. przy uczestnictwie A. G., M. P., P. C. P. i D. P. o stwierdzenie nabycia spadku po W. P. wniosek został oddalony. Apelacja od tego postanowienia złożona przez A. G. i R. G. została odrzucona postanowieniem z dnia 22 marca 2004r., sygn. sygn. akt [...], jako wniesiona po upływie ustawowego terminu, zaś zażalenie wnioskodawcy i uczestniczki na to postanowienie oddalono prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2004r., sygn. akt. [...]. Nie są znane motywy oddalenia wniosku o stwierdzenie nabycia spadku po W. P., albowiem nie sporządzono uzasadnienia postanowieniem z dnia 17 lutego 2004r., sygn. akt [...]. Wszelkie zgromadzone w aktach [...] dokumenty dotyczące kręgu spadkobierców po W. P., nie wskazują by zmarły pozostawił testament lub spadkobierców ustawowych innych niż żona M. P. oraz dzieci P. P. i D. P. ( np. oświadczenia w protokole rozprawy dnia 18 listopada 2003r. w sprawie [...] – k. 23, pisma M. P. i P. P. z daty 28 października 2003r. k. 13-14). Stan powyższy pokrywa się z faktami podawanymi w pismach , w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto, M. P. wyjaśniła w piśmie z dnia 28 luty 2011r., że spadek po W. P. został objęty przez spadkobierców – w tym uczestniczkę, nie wskazując innych niż wyżej wymienieni , uprzednio ujawnieni synowie spadkodawcy. Po podjęciu zawieszonego postępowania niniejsza sprawa została zarejestrowania do sygn. akt II SA/Kr 564/11, przy czym także po tej dacie do chwili wyrokowania nie ujawniono odmiennego niż dotąd wskazywany kręgu spadkobierców zmarłego W. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje . Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym wnioskami i zarzutami skargi ( art. 134 §1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania skargę należy uznać za zasadną. Zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydanie z naruszeniem licznych przepisów prawa, zaś wystąpienie stwierdzonych uchybień uzasadnia uchylenie obu kontrolowanych aktów administracyjnych. Stosownie do art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności i wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 §1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej uzasadnienia faktycznego - które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także uzasadnienie prawnego, zwierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przestrzeganie obowiązków organów w zakresie uzasadniania faktycznego decyzji ma też ścisły związek z przyjętą w art. 80 k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów, która nie może być jednak dowolna. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.04.2005r. III SA/Wa 180/05, zam zb. LEX nr 166546 ). Nadto, powinnością organów administracji publicznej jest właściwe ustalenie kręgu stron postępowania, którym należy zapewnić czynny udział na każdym jego etapie ( art. 10 k.p.a. ), zaś uchybienie w tym zakresie skutkują wystąpieniem wady kwalifikowanej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. , będącej przesłanką wznowienie postępowania. Z powołanych na wstępie decyzji oraz przedstawionych wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych, a także akt pozostałych, związanych z orzeczeniami wydanymi uprzednio , dołączonych do sprawy sygn. akt II SA/Kr 562/11 wynika, że przedmiotem niniejszego postępowania jest wydanie odpowiedniego rozstrzygnięcia dotyczącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, piętrowego, z mieszkalnym poddaszem, realizowanego przez P. P. na działce nr "1", obr.[...], przy ul. [...] w K. na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 sierpnia 1993r., nr [...], znak [...] o zatwierdzeniu planu realizacyjnego i pozwoleniu na budowę , którą utrzymano w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 4 listopada 1993r., znak [...]. Obie te decyzje zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 24 lutego 1995r. , sygn. akt SA/Kr 108/94, jako wydane przedwcześnie , bez wyjaśnienia w sposób niewątpliwy , czy realizacja budynku o wysokości 11,35 ograniczy zamierzenia budowlane skarżącego S. G. i innych właścicieli nieruchomości sąsiednich. W wyroku tym wskazano na istotne w stanie faktycznym przepisy prawa , dokonano ich wykładni, jak również zawarto zalecenia co do dalszego toku postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy o wydanie pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 24 lutego 1995r. , sygn. akt SA/Kr 108/94 w sprawie niniejszej - odmiennej przedmiotowo - ma to znaczenie, że eliminuje od momentu jego wydania na przyszłość ostateczną decyzję o zatwierdzeniu planu realizacyjnego i pozwoleniu na budowę dla przedmiotowego budynku, co nawet przy braku innych, wcześniejszych powodów dla działań organów nadzoru budowlanego otworzyło drogę w sprawie rozstrzygnięcia o legalności robót budowlanych. Zwraca też uwagę na istotne przepisy służące ochronie praw osób trzecich z uwagi na wysokość projektowanego budynku, która przy określonym jego usytuowaniu może mieć wpływ na niedopuszczalne ograniczenie prawa do zabudowy sąsiednich nieruchomości. Zaskarżona w sprawie niniejszej decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydent Miasta K. nr [...] z dnia 15 lipca 1999r. , znak [...] przedstawiają szerzej lub węziej w rysie historycznym przebieg postępowania z zakresu nadzoru budowlanego, prowadzonego po uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowego budynku mieszkalnego. Obie decyzje odwołują się przy tym wprost do obowiązków nałożonych na inwestora wydaną bezpośrednio przed niniejszymi, ukształtowaną przez sposób rozstrzygnięcia jako wykonalna ( nałożenie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w wyznaczonym terminie ) decyzją Prezydent Miasta K. nr [...] z dnia [...] grudnia 1998r., znak [...], utrzymaną w mocy ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia 24 marca 1999r., znak [...]. Abstrahując w tym miejscu od prawidłowości tych ostatnich aktów administracyjnych należy zwrócić uwagę na okoliczność, że stosownie do stanu faktycznego oraz oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 30 sierpnia 1999r., sygn. akt II SA/Kr 907/99, wykonalność decyzji Wojewody [...] z dnia 24 marca 1999r., znak [...] została wstrzymana z mocy prawa. Taki akt administracyjny nie mógł zatem zostać uznany za wiążącą podstawę wydania kolejnych decyzji, w szczególności zaś zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji organu odwoławczego. O ile inwestor postąpił zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji decyzją Wojewody [...] z dnia 24 marca 1999r., znak [...], której wykonalność została wstrzymana z mocy prawa, powyższe uczynił na własne ryzyko. Zarówno decyzja Wojewody [...] z dnia 24 marca 1999r., znak [...], jak i poprzedzająca ją decyzje Prezydent Miasta K. nr [...] z dnia 31 grudnia 1998r., znak [...], zostały uchylone wydanym uprzednio w dacie wyrokowania w niniejszej sprawie, nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 czerwca 2011r. sygn. akt II SA/Kr 563/11, podobnie jak jeszcze wcześniejsza decyzja Wojewody [...] z dnia 29 grudnia 1998r., znak [...] i poprzedzającą ją decyzja Prezydent Miasta K. nr [...] z dnia 19 października 1998r., znak [...], uchylone wydanym jako pierwszy w dniu 21 czerwca 2011r., nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do sygn. akt II SA/ Kr 562/11. Wady kontrolowanych w niniejszym postępowaniu aktów administracyjnych można podzielić na dwie kategorie, tj. takie, które nie są niezależne od poprzednich rozstrzygnięć, oraz takie, które są pochodną uchybień popełnionych przy wydaniu opisanych kolejno decyzji, wyeliminowanych z obrotu prawnego wcześniej zapadłymi w dniu 21 czerwca 2011r., nieprawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w sprawach II SA/Kr 526/11 i II SA/ Kr 563/11. Analizując pierwszą z wymienionych kategorii wad należy wskazać na treść przepisów powołanych przez organ pierwszej instancji w podstawie rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia decyzji. I tak, jedynym przepisem prawa materialnego - poza kompetencyjnymi, jaki wskazał wydając rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji jest art. 55 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane (Dz.U. Nr.89, poz. 414 ze zm. ) . Przepis ten nie został w decyzji zacytowany, nie wyjaśniono też zasad jego stosowania. Został on zresztą wyrwany z kontekstu szerszej regulacji i bez dodatkowych wskazań nie mógł samodzielnie stanowić podstaw prawnej rozstrzygania. W szczególności, obowiązujący ówcześnie art. .55 Prawa budowlanego przewidywał, że : 1. Uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wymagane, jeżeli właściwy organ: 1) nałożył taki obowiązek w wydanym pozwoleniu na budowę lub 2) stwierdził, że zgłoszony przez inwestora obiekt budowlany został wykonany z naruszeniem warunków, określonych w pozwoleniu na budowę lub 3) wydał, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 71 ust. 3, decyzję nakazującą dokonanie określonych czynności, zmian lub przeróbek. 2. Uzyskanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest wymagane także, jeżeli: 1) zachodzą okoliczności wymienione w art. 49 ust. 1, 2) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Regulacja z art. 55 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy pozostaje za tym w nierozerwalnym , bezpośrednim związku z przesłankami wymienionymi w art. 55 ust. 1 pkt 1- 3, których jednakże nie powołano. W decyzji organu pierwszej instancji nie ma bowiem mowy by obowiązek uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na użytkowania wynikał z pozwolenia na budowę, lub by stwierdzono, że obiekt budowlany został wykonany z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu na budowę , lub by na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 71 ust. 3 wydano decyzję nakazującą dokonanie określonych czynności, zmian lub przeróbek albo zachodziły okoliczności wymienione w art. 49 ust. 1, względnie przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego miało nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych, niezbędnych dla jego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem. W tej sytuacji nie można uznać, że decyzję o pozwoleniu na użytkowanie organ pierwszej instancji wydał mając ku temu podstawy przewidziane w obowiązujących przepisach. Zważyć należy dalej, że wywody zawarte w decyzji organu pierwszej instancji , czynione bez powołania art. 57-59 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, zdają się nawiązywać do tych właśnie podstaw prawnych. Artykuł 57 powyższej ustawy stanowił, że : 1. Do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć: 1) oryginał dziennika budowy, 2) oświadczenie kierownika budowy: a) o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami, b) o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu, 3) oświadczenie o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania, 4) protokoły badań i sprawdzeń, 5) inwentaryzację geodezyjną powykonawczą. 2. W razie zmian nie odstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę, dokonanych podczas wykonywania robót, do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego, z naniesionymi zmianami, a w razie potrzeby także uzupełniający opis. W takim przypadku oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a), powinno być potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru inwestorskiego, jeżeli został ustanowiony. 3. Inwestor jest obowiązany dołączyć do wniosku, o którym mowa w ust. 1, oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56. 4. Inwestor jest obowiązany uzupełnić dokumenty wymienione w ust. 1-3, jeżeli, w wyniku ich sprawdzenia przez właściwy organ, okaże się, że są one niekompletne lub posiadają braki i nieścisłości. 5. Inwestor jest obowiązany zawiadomić właściwy organ o zakończeniu robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, w terminie 14 dni od dnia ich zakończenia. Artykuł 59 przewidywał natomiast, że : 1. Właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy: 1) zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, 2) uporządkowania terenu budowy. 2. Właściwy organ może w pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego określić warunki użytkowania tego obiektu albo uzależnić jego użytkowanie od wykonania, w oznaczonym terminie, określonych robót budowlanych. 3. Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. 4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do instalacji i urządzeń służących ochronie środowiska. 4a. Inwestor jest obowiązany zawiadomić właściwy organ o zakończeniu robót budowlanych prowadzonych, po przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego, na podstawie pozwolenia na użytkowanie. 5. Właściwy organ, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1, w art. 57 ust. 1-4 lub w art. 58. Przepisy art. 51 stosuje się odpowiednio. 6. Decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego właściwy organ przesyła niezwłocznie organowi, który wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym kontekście należy wytkną jako wadę ogólnikowość decyzji organu pierwszej instancji, także co do uzasadnienia faktycznego. Nie podano w niej bowiem, czy inwestor przedłożył do wniosku o pozwolenie na użytkowanie wszystkie wymagane przepisami dokumenty, jakie protokoły badań i sprawdzeń do wniosku dołączono, jak oceniono dostępne dokumenty i co ustalono na ich podstawie pod kątem dopuszczalności wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Tak wydana decyzja narusza wymogi wynikające z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jedynie tytułem przykładu można wskazać, że zgromadzony materiał dowodowy jest wewnętrznie sprzeczny . Na to, że obiekt realizowano z odstępstwami od decyzji o pozwoleniu na budowę , która funkcjonowała pierwotnie w obiegu prawnym naprowadza choćby zapis w dzienniku budowy o wykonaniu dodatkowego okna. Zapis ten pozostaje jednakże w sprzeczności z treścią oświadczenia Z. C. z dnia 19 czerwca 1999r., który nie ujawnił w nim żadnych odstępstw od pozwolenia na budowę z dnia 5 sierpnia 1993r. znak [...]. Poza wszelkimi ustaleniami pozostała przy tym kwestia zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wysokości i usytuowania obiektu - w tym rzędnych określających poziom terenu, co należało wyjaśnić. Organ pierwszej instancji winien rozważyć także, czy bez udziału innych stron niż inwestor mogły zostać wydane niewadliwe decyzje - z dnia 26 maja 1997r. Nr [...], znak [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przyłącza wodno-kanalizacyjnego oraz gazowego dla przedmiotowego budynku mieszkalnego, jak również z dnia 11 marca 1998r. Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej w przedmiotowym budynku mieszkalnym, zwłaszcza że sam znacznie szerzej określił krąg podmiotów mających interes prawny. W takim przypadku, winien także pouczyć zainteresowanych w trybie art. 9 k.p.a. o ich sytuacji faktycznej i prawnej oraz potencjalnej możliwości żądania wznowienia postępowania. Niezależnie od tych uchybień, wydana przez organ pierwszej instancji decyzja jest błędne także, z tej przyczyny, że pomimo stwierdzenia faktu niewykonania części prac wykończeniowych i nieuporządkowania terenu budowy nie nakłada na P. P. w osnowie ( rozstrzygnięciu ) stosownych obowiązków w sposób umożliwiających ich wyegzekwowanie. W uzasadnieniu decyzji wspomina się jedynie, że do zrobienia pozostały jeszcze tynki zewnętrzne oraz uporządkowanie terenu, co inwestor zobowiązał się wykonać do 30 września1999 r. Tych wszystkich uchybień nie dostrzegł organ drugiej instancji, wydał decyzję obarczoną analogicznymi wadami, naruszając dodatkowo art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Postępowanie odwoławcze jest także obarczone wadą kwalifikowaną, skutkującą wystąpieniem przesłanki do jego wznowienia z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zważyć należy bowiem, że pomimo przeprowadzenia w drugiej instancji postępowania uzupełniającego, co do zarzutów i okoliczności uznanych za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, Wojewoda [...] sprzecznie do obowiązków wskazanych w art. 10 § k.p.a. przed wydaniem decyzji nie zawiadomił stron o zgromadzonym dodatkowo materiale dowodowym w postaci opinii technicznej dotyczącą analizy wpływu budynku P. P. na zabudowę sąsiedniej działki S. G., opracowaną przez mgr inż. arch. L. S.. Niezależnie od już sygnalizowanych uchybień w postawie faktycznej rozstrzygnięcia, których wystąpienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, kolejną przesłanką do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Prezydent Miasta K. nr [...] z dnia 15 lipca 1999r. , znak [...] jest brak ustaleń w decyzjach co do kręgu stron, czemu towarzyszy brak dokumentów urzędowych dotyczących własności umożliwiających ich prawidłowe określenie. Krąg stron nie był przedmiotem zarzutów na etapie postępowania administracyjnego . Niemniej jednak, toku postępowania sądowoadministracyjnego, w związku z czynnościami mającymi na celu ustalenie spadkobierców uczestniczki A. W. w sprawach oznaczonych ostatecznie po kolejnych zmianach sygn. akt II SA/Kr 562/11 i II SA/ Kr 563/11 uzyskano niekwestionowane przez strony i uczestników informacje, w myśl których jeszcze przed śmiercią A. W. zbyła powyższą nieruchomość S. J., zaś ten sprzedał ją M. K. i G. W. aktem notarialnym z dnia [...] września 1999r., Rep. A Nr [...]. Wady zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 15 lipca 1999r. , znak [...]/, które mogą być uznane za pochodną poprzednio wydanych w przedmiotowej sprawie z naruszeniem prawa decyzji - co do których wydano wcześniej w dniu 21 czerwca 2011r. odrębne wyroki, sporządzając z urzędu uzasadnienia w sprawach II Sa/Kr 562/11 i II SA/Kr 563/11 - przejawiają się w niespójności wydawanych aktów administracyjnych, zaś skutkują niewyjaśnieniem w sposób dostateczny na jakimkolwiek etapie zgodności z przepisami zrealizowanych przez inwestora robót budowlanych oraz nieokreśleniem prawidłowo podstaw prawnych rozstrzygania. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych, przy czym wskazane wyżej uchybienia proceduralne stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 19 października 1998r., znak [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c " p.p.s.a., przy odstąpieniu dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do przeprowadzenia której zmierzając pozostałe zarzuty skargi. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ), zaś w sprawie niniejszej z uprzednio wskazanych przyczyn jest ona niemożliwa. W związku z sygnalizowaną przez skarżącego zmianą stanu prawnego w toku postępowania sądowoadministracyjnego, na skutek której S. G. w dacie orzekania nie był już współwłaścicielem nieruchomości stanowiącej działkę nr "3" należy wskazać, że powyższe nie pozbawia go przymiotu strony w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Skierowane do S. G. decyzje, które zaskarżył funkcjonowały bowiem w obrocie prawnym, rodząc określone konsekwencje jeszcze przed zmianą stanu prawnego, co powoduje, że także aktualnie skarżący ma interes prawny w żądaniu dokonania kontroli ich legalności. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c " p.p.s.a., zaś rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia po eliminacji wytkniętych uchybień . O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Wniosek uczestnika P. P. o zasądzenie na jego rzecz od skarżącego zwrotu kosztów postępowania nie znajduje podstaw prawnych.