II SA/Kr 485/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędzia WSA Krystyna Daniel Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Wojewody z dnia 19 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M.S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K., decyzją z dnia 21 maja 2010 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla: "A" Sp. z o.o. w K. na zamierzenie budowlane pn.: "Budowa budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z wewnętrznymi instalacjami : wód.-kań., c.o., gaz., wentylacji mechanicznej oraz garażem podziemnym, drogą dojazdową i infrastrukturą techniczną (rozbudowa sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej kanalizacji deszczowej, energii elektrycznej) na działkach nr "1", "2" (część) obr. [...] przy ul. [...] w K.." W uzasadnieniu organ l instancji podał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy Nr [...] z dnia 14 lutego 2007 r. znak: [...], przeniesionej decyzją Nr [...] z dnia 9 maja 2008 r. znak: [...] oraz decyzji ULICP Nr [...] z dnia 16 listopada 2009r, znak [...] i decyzji ULICP Nr [...] z dnia 16 listopada 2009r., znak [...]. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest zgodny z w/w decyzjami o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Nadto jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant do projektu budowlanego dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości - działki nr: "1", "2", "3", "4", "5", "6", "7" obr. [...]. Odwołania od ww. decyzji wnieśli, osobnymi pismami tej samej treści, E. i M. K. oraz M. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucili rażące naruszenie art. 34 ust. 1 oraz 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Wskazali, że nie prawdą jest, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 14 lutego 2007 r., gdyż decyzja ta wraz z analizą urbanistyczno - architektoniczną odnosiła się do obszaru składającego się z działek o Nr "1", "2" (część) oraz "3" (część) obr. [...]. W ocenie odwołujących się, wskazanie przez inwestora do ustalenia warunków zabudowy działki o nr "3", która nie została następnie ujęta w decyzji o pozwoleniu na budowę, a która nigdy nie stanowiła i nie stanowi jego własności, miało na celu poprawę warunków i wskaźników ustalanych ww. decyzją. Ponadto decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dotyczyła jednorodzinnych budynków mieszkalnych z indywidualnymi garażami. Nie określono w niej, czy garaże mogą mieć charakter podziemny, ale jednoznacznie przesądzała, że każdy budynek powinien mieć indywidualny garaż. Organ l instancji nie dokonał analizy wpływu wybudowania jednego podziemnego garażu na okoliczną gospodarkę wodną, zwłaszcza pod kątem wymogu uzyskania pozwolenia wodnoprawego na podstawie art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2005 roku, Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.). Dodatkowo M. S. poinformował, że wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...] z dnia 14 lutego 2007 roku o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzją z dnia 19 stycznia 2011 r., znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał, że analizę projektu budowlanego przeprowadzono w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Nie stwierdzono, aby projektowany obiekt wprowadzał ograniczenia w ich zagospodarowaniu. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. W projekcie określona została II kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowych. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt zagospodarowania terenu stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kopii aktualnej mapy sytuacyjno - wysokościowej dla celów projektowych, przyjętej do zasobów geodezyjnych. W aktach sprawy znajdują się stosowne oświadczenia i uzgodnienia dotyczące połączenia działki z drogą publiczną tj. ul. [...] oraz zapewnienia możliwości, wraz z warunkami, podłączenia projektowanych budynków do sieci: wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej i elektrycznej. Projektowane budynki zostały usytuowane względem granic działki zgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wysokość projektowanych budynków do poziomu kalenicy wynosi 219,88 m npm i nie przekracza poziomu kalenicy budynku na działce sąsiedniej wynoszącego 220,18 m npm, co jest zgodne z wymogami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zaprojektowano dachy budynków o kącie nachylenia 30°, kalenica dachu (dach symetryczny dwuspadowy) usytuowana została równolegle do osi jezdni. Spełniony został wymóg dotyczący szerokości elewacji frontowej - elewacja frontowa ma szerokość 13,26 m (wg decyzji o warunkach zabudowy dopuszczalna szerokość elewacji frontowej to do 20 m dla zabudowy w układzie bliźniaczym). Przedmiotowa inwestycja jest również zgodna z warunkami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie zachowania powierzchni biologicznie czynnej minimum 40 % powierzchni terenu działki inwestowanej, która w projekcie wynosi 40,9 % i wielkości powierzchni zabudowy do 20 % powierzchni terenu - wskaźnik ten w projekcie wynosi 19,9 % - do obliczeń jako podstawę przyjęto pow. działki nr "1", tj. pow. 3978,00 m2. W toku postępowania odwoławczego organ uzyskał informację od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z której wynika, że decyzja Nr [...] Prezydenta Miasta K. z 14 lutego 2007 r., funkcjonuje nadal w obiegu prawnym oraz, iż nie nastąpiło wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Wojewoda [...] podał, że z analizy akt wynika, że za postawę wyliczenia wskaźników dotyczących zarówno powierzchni biologicznie czynnej, jak i powierzchni zabudowy została przyjęta powierzchnia działki nr "1" bez powierzchni części działek nr "2" i "3" (określonej załącznikiem graficznym do decyzji o WZ). Na części działki nr "2" projektowane jest przyłączenie sieci uzbrojenia terenu, natomiast część działki nr "3" nie jest objęta inwestycją. Ponieważ parametry te spełnione zostały w stosunku do pow. działki nr "1" (czyli powierzchni mniejszej niż objęta decyzją o warunkach zabudowy), tym samym spełnione są w stosunku do większej powierzchni terenu tj. obejmującego pow. działki nr "1" wraz z częścią działki nr "2" (niezabudowana) i częścią działki nr "3". Istniejąca zabudowa na części działki nr "3" również nie przekracza 20 % powierzchni terenu tej części działki. Wyjaśnił również, że decyzją o ustaleniu warunków zabudowy określony został teren inwestycji (wymienione nr działek i obszar zaznaczony załącznikiem graficznym), natomiast pozwolenie na budowę może obejmować jedynie część tego terenu, dlatego nie ma sprzeczności w zakresie powierzchni terenu określonego w ww. decyzjach. Inwestor może bowiem zrealizować inwestycję (uzyskać pozwolenie na budowę) wykorzystując jedynie część terenu wyznaczonego decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. W kwestii garażów podziemnych organ podniósł, że postanowieniem z dnia 1 czerwca 2009 r. zostały wyjaśnione wątpliwości co do treści decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zapisu dotyczącego określenia inwestycji jako budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami. Wskazano bowiem, że zastosowanie wspólnej części garażowej w części podziemnej budynków mieszkalnych zachowuje wymagania zawarte w warunkach zabudowy". Analizując treść art. 122 ustawy Prawo wodne, organ stwierdził również, że brak jest podstawy do żądania pozwolenia wodnoprawnego dla przedmiotowej inwestycji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [...] wniósł M. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego niezgodnego z wymaganiami określonymi w decyzji Prezydenta Miasta K. z 14 lutego 2007 r. Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla tego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie dotyczącym garaży podziemnych. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że teren objęty inwestycją znajduje się na obszarze zalewowym i w związku z bliskim sąsiedztwem rzeki, oraz dużo niższym położeniem względem terenu ul. [...] w okresach nasilonych opadów jest częściowo lub całkowicie zalany. Realizacja inwestycji, która wiąże się ze znaczną zmianą układu geologicznego gruntów spowoduje zachwianie obecnego bilansu wodnego, co w konsekwencji może wywołać dużo większe nasilenie działania wody i tym samym w okresach większych opadów osłabić możliwości retencji glebowej na obszarze inwestycji ale również na obszarze przyległym. W konsekwencji może dochodzić do podsiąkania wody pod budynkiem, osłabienia fundamentów i zagrożenia katastrofą budowlaną. Planowana inwestycja będzie wykonywana z garażami podziemnymi, co wiąże się z wykopaniem dużego obszaru w głąb gruntu a następnie zastąpieniem dużej kubatury gruntu zabudową żelbetową. Taka sytuacja doprowadzi do znacznego pogorszenia warunków wodnych na terenie. Natomiast fakt zaplanowania przez inwestora skomplikowanego rozwiązania jakim jest wielostanowiskowy garaż podziemny wykonany jako jednolita konstrukcja, będzie zapewne zmuszał inwestora do zastosowania rozwiązań zabezpieczających garaże i budynek przed zalaniem i podmakaniem, a tym samym przyczyniających się do zwiększenia ilości wody w sąsiednich częściach gruntu przylegających do działki inwestora. Dlatego między innymi odległości jakie zostały wskazane w decyzji o warunkach zabudowy na tym terenie są niewystarczające dla zapewnienia bezpieczeństwa wodno-geologicznego działki skarżącego. Skarżący ponownie wskazał na niezgodność między zaskarżoną decyzją w części dotyczącej budowy garaży podziemnych z decyzją o warunkach zabudowy. Postanowienia z 1 czerwca 2009 r., w którym wyjaśnione zostały wątpliwości w kwestii garażu nie doręczono skarżącemu. Natomiast rozstrzygnięcie tego problemu w postanowieniu narusza art. 34 ust. 1 prawa budowlanego i świadczy o niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Nadto skarżący wskazał, że działanie inwestora zmierza do zagęszczenia powierzchni mieszkalnej tego terenu, co niewątpliwie pozostaje w sprzeczności z istniejącą w okolicy zabudową, jak również przeznaczeniem tego terenu pod zabudowę jednorodzinną lub szeregową. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Kontrolując zaskarżoną decyzję według wskazanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Postępowanie administracyjne zakończone przedmiotową decyzją było przeprowadzone wadliwie. Wskazać należy, że postanowieniem z dnia 8.04.2009 r., wydanym na podstawie art.35 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, organ nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 14.02.2007 r. w zakresie: a) garażu podziemnego dla całego zespołu budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej - uzyskać wyjaśnienie treści decyzji wz b) wykazać spełnienie warunku punktu 11.1. d i e wz coraz uzupełnienia tego projektu o : a) projekty infrastruktury technicznej zewnętrznej, b) uzgodnienie ZKUPSUT dla infrastruktury technicznej zewnętrznej c) oświadczenie o warunkach przyłączenia MPWiK d) rozpoznania warunków gruntowych - dokumentację geologiczno-inżynierską (punkt II.2.a decyzji wz) e) wymiary w projekcie zagospodarowania oraz sposób odprowadzenia wód opadowych f) sposób zagospodarowania mas ziemnych - w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia pod rygorem wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że postanowienie to nie zostało doręczone wszystkim stronom postępowania, a otrzymał je wyłącznie inwestor w dniu 28.04.2009 r. (k.76). Z kolei zawiadomieniem z dnia 15.04.2009 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, z informacją, że strony mogą zapoznać się z całością materiału dowodowego w terminie 5 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Zawiadomienia tego nie otrzymali J. K. i G. K.. Po złożeniu przez inwestora wniosku z dnia 20.04.2009 r. o zawieszenie postępowania, postępowanie zostało zawieszone postanowieniem z dnia 4.05.2009 r. (jako podstawę prawną błędnie wskazano art.98 § 1 pkt 1 kpa). Przed wydaniem tego postanowienia organ nie uzyskał stanowiska stron odnośnie wniosku o zawieszenie. Tymczasem, stosownie do treści art. 98 § 1 kpa organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Ma to o tyle istotne znaczenie w sprawie, że gdyby postępowanie nie zostało zawieszone, konsekwencją nieuzupełnienia w terminie braków projektu budowlanego, byłoby wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 35 ust.3 prawa budowlanego. Nadto, stwierdzić należy, że postanowienia tego nie otrzymali J. K. i G. K. oraz J. D. i W. D.. Strony te pozbawione zostały zatem możliwości złożenia zażalenia. Z kolei wydanego postanowienia z dnia 15.03.2010 r. o podjęciu zawieszonego postępowania nie doręczono J. K. i G. K.. Po złożeniu przez inwestora kolejnego wniosku o zawieszenie postępowania (do protokołu w dniu 22.03.2010 r. - k. 175), postanowieniem z tej samej daty, wydanym znowu na podstawie art. 98 § 1 pkt 1 kpa, ponownie bez uzyskania stanowiska stron w tym przedmiocie, organ postępowanie zawiesił. Uchybienie to, jak już wcześniej wskazano, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie zostało podjęte przez organ postanowieniem z dnia 19.05.2010 r., a strony otrzymały to postanowienie (z pouczeniem o zażaleniu) w dniach 26-31 maja 2010 r. Powyższe uchybienia wskazują na naruszenie art.6, art.7, art.8, art. 10, art.98 § 2 kpa. Zaskarżona decyzja wydana została również z naruszeniem prawa materialnego. Stosownie do treści art.32 ust.4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei zgodnie z art.33 ust.2 pkt 2 ustawy do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak stanowi natomiast przepis art.35 ust.4 ustawy Prawo budowlane, dopiero w razie spełnienia wymagań określonych w art.35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem, oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone przez inwestora (k.43) obejmuje jedynie działki "1" i "2", a dostęp z drogi publicznej do wymienionych w pozwoleniu nieruchomości prowadzi przez działki "8" i "9". Wskazać również należy, że stosownie do treści art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, podstawą dokonywanych przez organ sprawdzeń winna być decyzja z dnia 14 lutego 2007 r. znak: [...], przeniesiona decyzją z dnia 9 maja 2008 r. znak: [...] oraz decyzja ULICP z dnia 16 listopada 2009r., znak [...] i decyzja ULICP z dnia 16 listopada 2009r, znak [...]. Decyzja o warunkach zabudowy z dnia 14.02.2007 r. dotyczyła zamierzenia budowlanego "Osiedle mieszkaniowe - II etap - budowa budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami, drogą dojazdową i infrastrukturą techniczną na działkach nr "1", "2" (część), "3" (część). W decyzji tej wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu określono: do wysokości 20%. Oznacza to, że cały ten teren, składający się z działki "1", części działki "2" i części działki "3" (w granicach określonych w załączniku graficznym do decyzji) nie może być zabudowany bardziej intensywnie. Udział powierzchni biologicznie czynnej został ustalony na poziomie: nie mniej niż 40%. Oznacza to, że na całym terenie odpowiadającym sumie powierzchni działki "1", części działki "2" i części działki "3" musi pozostać 40% powierzchni biologicznie czynnej. Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, że na karcie 10 projektu (tom l) i w projekcie zagospodarowania terenu, określono jedynie, że działka "1" ma powierzchnię 3 978 m kw., z czego jej powierzchnia przeznaczona do zabudowy wynosi 792, 40 m kw., a jej powierzchnia przewidziana do utwardzenia - 1393,05 m kw. W projekcie nie wskazano jaka jest powierzchnia części działki "2" oraz jaka jest powierzchnia części działki "3" objęta liniami rozgraniczającymi teren inwestycji określony w załączniku graficznym do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Z porównania projektu zagospodarowania terenu z załącznikiem graficznym decyzji z dnia 14.02.2007 r. zdaje się wynikać, że część działki "3" oraz część działki "2" objęta jest granicami opracowania projektu zagospodarowania terenu. Nadto, jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, część działki "3" ma być utwardzona (projektowany teren utwardzony służący do zawracania pojazdów - k. 13 A tom l), co oznacza, że organ nie sprawdził należycie, czy warunek decyzji o warunkach zabudowy dotyczący wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej został w projekcie zachowany. Z części opisowej projektu drogowego (k. 118 tomu l) wynika zaś, że "działka nr "2" stanowi drogę dojazdową o powierzchni betonowej i szerokości 6,5 m." "Dojazd do przedmiotowej inwestycji odbywać się będzie drogą wewnętrzną jako kontynuacja istniejącej drogi dojazdowej". Na projektowany układ drogowy składa się m.in. "odcinek drogi wewnętrznej 1-2 o całkowitej długości 147,77 m i szerokości 5,50 -6m." Nie ma zatem oparcia w materiale sprawy wywód organu odwoławczego, że skoro na części działki nr "2" projektowane jest przyłączenie sieci uzbrojenia terenu, natomiast część działki nr "3" nie jest objęta inwestycją, to ponieważ parametry spełnione zostały w stosunku do pow. działki nr "1" (czyli powierzchni mniejszej niż objęta decyzją o warunkach zabudowy), tym samym spełnione są w stosunku do większej powierzchni terenu tj. obejmującego działkę nr "1" wraz z częścią działki nr "2" (niezabudowana) i częścią działki nr "3". Przedstawiony wyżej stan faktyczny ma oczywisty wpływ na wyliczenie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Błędem było zatem przyjęcie przez organ do wyliczenia tego wskaźnika wyłącznie powierzchni działki "1". Nie wyjaśniona została jeszcze jedna okoliczność. W aktach administracyjnych na stronie 132 znajduje się oświadczenie inwestora, że masy ziemne z wykopów budowy będą przetransportowane na inną działkę stanowiącą własność spółki "A" sp. z oo. Tymczasem w zatwierdzonym projekcie budowlanym (k. 10) określono, że grunty rodzime wydobyte pod realizację kondygnacji garażu zostaną wykorzystane do niwelacji różnicy wysokości między poziomem drogi dojazdowej a projektowanym poziomem terenu. Nadto w części opisowej projektu (k.9) wskazano, że odprowadzenie wód opadowych nastąpi przez przyłącz - nie objęty wnioskiem. Tymczasem zakres ten objęty był postanowieniem z dnia 8.04.2009 r. o uzupełnieniu projektu budowlanego. W postanowieniu tym inwestor został wezwany m.in. o uzupełnienie projektu o projekty infrastruktury technicznej zewnętrznej oraz o przedłożenie uzgodnienia ZKUPSUT dla infrastruktury technicznej zewnętrznej, czyli również kanalizacji opadowej. Zauważyć zatem pozostaje, że w tomie II zatwierdzonego projektu budowlanego znajduje się projekt kanalizacji opadowej. W opisie projektu (k.242) wskazano, że przyłącza kanalizacji opadowej dla poszczególnych budynków ujęte będą w odrębnym opracowaniu. Powyższe narusza art.33 ust.1 prawa budowlanego. Zgodnie z treścią tego przepisu pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Zauważyć również pozostaje, że treść cytowanego przepisu art.33 ust.1 prawa budowlanego wskazuje, że rozdzielanie przez inwestora zamierzenia inwestycyjnego na część wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę i na część wymagającą jedynie zgłoszenia jest niedopuszczalne. Organy nie wypowiedziały się również co do spełnienia warunku określonego w decyzji z dnia 14.02.2007 r. w punkcie 11.1.f. : ustala się maksymalną wysokość wykopów oraz nasypów nie większą niż 1,5 m od naturalnego poziomu terenu dla działek o nachyleniu terenu powyżej 10 %. Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 14.02.2007 r. (pkt Il.2.a.) dla inwestycji wymagane było rozpoznanie warunków gruntowo-wodnych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.09.1998 r. (Dz.U.Nr 126poz.839). Stosownie do § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.09.1998 r. (Dz.U.Nr126 poz.839) kategorię geotechniczną całego obiektu lub jego poszczególnych części określa projektant obiektu w uzgodnieniu z osobą upoważnioną, na podstawie odrębnych przepisów, do ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektu budowlanego. Ustalanie geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, forma ich przedstawienia oraz zakres niezbędnych badań powinny być dostosowane do kategorii geotechnicznej. Zgodnie zaś z § 8 tego rozporządzenia geotechniczne warunki posadawiania obiektów budowlanych opracowuje się w formie ekspertyzy lub dokumentacji geotechnicznej. Dla obiektów budowlanych wymagających wykonania robót geologicznych, zaliczonych do trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych do drugiej kategorii, poza dokumentacją geotechniczną należy wykonać dokumentację geologiczno-inżynierską, opracowaną zgodnie z odrębnymi przepisami. Wymogi takiej dokumentacji określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 3 października 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać dokumentacje hydrogeologiczne i geologiczno-inżynierskie (Dz.U.05.201.1673). W postanowieniu z dnia 8.04.2009 r. organ nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o rozpoznanie warunków gruntowych -dokumentację geologiczno-inżynierską (punkt 11.2.a decyzji wz). W tomie II projektu (k. 156) znajduje się natomiast opinia geotechniczna opracowana przez inż. T. N. w sierpniu 2008 r. Zauważyć jednakże należy, że w opinii tej przekrój geotechniczny (zał. Nr 3) opracowany został dla działek "9", "2" i "10", a nie dla działek objętych decyzją z dnia 14.02.2007 r. o warunkach zabudowy. Nadto organ nie wypowiedział się co do spełnienia przez inwestora obowiązku przedłożenia dokumentacji geologiczno - inżynierskiej i nie wyjaśnił dlaczego uznał przedłożenie opinii za wystarczające. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu l instancji nie dostrzegając wskazanych wyżej nieprawidłowości. Nie wyjaśnił również podnoszonej w odwołaniu M. S. kwestii złożenia przez niego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Odpowiedź SKO, na którą się organ powołał (k.34 akt II instancji) dotyczy postępowania wznowieniowego. Organ odwoławczy nie ustosunkował się również do zarzutu, że odwołujący się nie otrzymał postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 1.06.2009 r. w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Poza kontrolą Sądu rozpoznającego skargę na decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest legalność postanowienia wydanego przez SKO w dniu 28.08.2009 r. i poprzedzającego go postanowienia organu l instancji z dnia 1.06.2009 r. wyjaśniającego wątpliwości co do treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 14.02.2007 r. W oparciu o powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji narusza prawo procesowe i materialne w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie l wyroku. Orzeczenie z punktu II wyroku oparto na przepisie art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.