II OZ 1023/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 410/11 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 410/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, odmówił M. I. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Sąd podkreślił, że [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K., za pomocą której nadano przesyłkę ze skargą, nie jest operatorem publicznym w rozumieniu Prawa pocztowego, a zatem do przesyłek nadanych za jej pośrednictwem nie stosuje się wyjątku przewidzianego przepisem art. 83 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W uzasadnieniu postanowienia podkreślono także, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka określona w art. 86 § 1 p.p.s.a., skarżącego bowiem obciąża odpowiedzialność związane z wyborem jednostki, której zlecił pomoc prawną, a skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań obciążają mocodawcę. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. I. zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania - art. 86 § 1 p.p.s.a., wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym strona zobowiązana jest do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kryterium braku winy, wynikające z powyższych przepisów, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności, takiej której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu, a zatem nie wypełnił dyspozycji art. 87 § 2 p.p.s.a. Odnosząc się do argumentów przedstawionych w uzasadnieniu zażalenia w pierwszej kolejności podnieść należy, że przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego pozostaje jedynie kwestia istnienia po stronie skarżącego winy bądź jej braku w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Podnoszone przez wnoszącego zażalenie zarzuty zmierzające do wykazania, że strona nie uchybiła terminowi, nie mogą mieć znaczenia dla kwestii przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, albowiem przywróceniu terminu może podlegać jedynie taka czynność, która została uchybiona, a ponadto kwestia ta badana jest w postępowaniu ze skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi na skutek uchybienia terminowi do jej wniesienia. Odnosząc się zaś do argumentów które zdaniem wnoszącego zażalenie wskazują na brak winny w uchybieniu terminowi, podzielić należy pogląd wyrażony przez Sąd pierwszej instancji, zgodnie z którym od fachowego pełnomocnika należy wymagać znajomości przepisów dotyczących doręczeń, a uchybienia w zakresie jego znajomości obowiązujących przepisów nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia terminu (por. postanowienia NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 181/11, z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 28/11, z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II FZ 486/08). Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że strona nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw co powoduje, że nie wykazała zaistnienia nie dającej się przezwyciężyć przeszkody przez nią niezawinionej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zażalenie oddalił.