II SA/Rz 279/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik/spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 28 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi H. S. i S. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...]. Decyzją z dnia [..] listopada 2010 r., nr [..], Starosta Powiatu K. dokonał zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu T. gminy D. przez wykreślenie w pozycji rejestrowej nr [..] J.K., s. J. i G. jako użytkownika działki nr [..] o pow. 0,21 ha i wpisanie nieżyjących J.K. s. J. i Z. oraz G.K. c. J. i B. na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej zgodnie z zapisem w ZD nr [..] – T. prowadzonym przez Sąd Rejonowy w Krośnie. Decyzję wydano na podstawie przepisów art. 20 ust. 2 pkt 1) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. 2010, nr 193, poz. 1287; dalej "p.g.i.k."), §10 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U., 2001, nr 38, poz. 454; dalej zwane jako "rozporządzenie z 2001 r.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej zwana jako "k.p.a."). P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. (dalej zwany jako "PWINGiK w R.") decyzją dnia [..] lutego 2011 r., nr [...], uchylił decyzję Starosty K. w całości i orzekł o odmowie wpisania H. i S. S. w operacie ewidencji gruntów i budynków obręb T. gmina D. w pozycji rejestrowej nr [..] jako władających działką nr [..]. W podstawie prawnej PWINGiK w R. powołał przepisy art. 138 §1 pkt 2) k.p.a. oraz art. 20 ust 1 i ust. 2, art. 7b ust. 2 pkt 2) p.g.i.k. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał na wniosek H. i S. S. zawierający żądnie dokonania zmian we wpisie do ewidencji gruntów odnośnie działki ewidencyjnej nr [..] w T. gminie D. Żądanie to oparte zostało na nieformalnej umowie sprzedaży z dnia [..] sierpnia 1986 r. i dotyczyło wpisania wnioskodawców w miejsce ujawnionego władającego J. K. Decyzją z dnia [..] września 2008 r., nr [...] Starosta K. orzekł o zmianie wpisu w jednostce rejestrowej nr [..] przez wykreślenie jako władającego J.K. i wpisaniu jako właścicieli działki nr [..] nieżyjących J.K. i G.K. na prawach wspólności ustawowej, a odmówił wpisania jako władajacych wnioskodawców. Na skutek rozpatrzenia odwołania wnioskodawców PWINGiK w R. decyzją z dnia [..] października 2008 r., nr [..], uchylił decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na wadliwie określony krąg stron postępowania. Następnie postanowieniem z dnia [..] stycznia 2010 r., nr [...], zawiesił postępowanie w sprawie. Jednocześnie wystąpił do Sądu Rejonowego z wnioskiem o ustanowienie kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu L.O., jako następcy prawnego po zmarłym J.K. Postanowienie o zawieszeniu postępowania, po utrzymaniu w mocy przez PWINGiK w R., stało się przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 413/10, skargę oddalił. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt R.III.Ns 324/10 Sąd Rejonowy dla Wrocławia Fabrycznej ustanowił dla L.O. kuratora w osobie A.S. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [..] listopada 2010 r. Przedstawiając motywy wydanego rozstrzygnięcia PWINGiK w R. stwierdził, że żądanie wnioskodawców nie zostało potwierdzone żadnym dokumentem, w oparciu o który możnaby dokonać wpisu do ewidencji. Z przedłożonych przez wnioskodawców kopii dokumentów wynika, że właścicielami pgr [..]/7, obecnie działki nr [..], byli nieżyjący już J.K. i G.K. Starosta wydając decyzję w ocenie organu wyższego stopnia wyszedł poza granice wniosku, ponieważ w/w domagali się wpisania do ewidencji swoich danych jako władających, a nie osób, które ujęto w decyzji. Organ nie może rozstrzygać sprawy dotyczącej tytułu własności, może jedynie rejestrować stan prawny nieruchomości wynikający z określonych dokumentów urzędowych. Dokumentem tym nie jest przedłożona umowa kupna-sprzedaży przedmiotowej działki. Ze stanowiskiem tym nie zgodzili się skarżący H. i S. małżonkowie S. Wyjaśnili, że domagają się wpisania ich jako władających działką nr [..] położonej w obrębie T. gm. D. Działkę tę użytkują na podstawie nieformalnej umowy sprzedaży z dnia [..] sierpnia 1986 r., którą zakupili od G.K. i jej córki L.K. Nie zostało im wówczas wskazane, że władającym działką był syn G.K., a brat L.K.– J.K. Miał on wówczas wyrazić wobec G.K. zgodę na zbycie nieruchomości, a L.K. posługiwała się jego dowodem osobistym. Sam nie czuł się właścicielem działki. Wskazali, że podtrzymują złożone odwołanie i podniesione żądanie. Stanowisko wyrażone przez K.S. uznali za sprzeczne ze stanowiskiem z wyrażanym przez nich jako wnioskodawców. W skardze zawarli również wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków wskazując, że niektóre z dowodów gromadzonych w aktach administracyjnych (protokoły zeznań świadków) były z nich usuwane przez pracownika starostwa zainteresowanego wynikiem sprawy. W odpowiedzi na skargę PWINGiK w R. wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację jak w skarżonej decyzji. Pismem z dnia [..] kwietnia 2011 r. skarżący złożyli kolejne wnioski dowodowe dołączając do niego kserokopie zawiadomienia z dnia [..] czerwca 2009 r. o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w K. nr [...] z załącznikiem wykazu zmian w danych ewidencji gruntów i budynków, wykaz zmian gruntowych nr rejestru grun. [..] za L.ks.robót [...], wypis z rejestru gruntów ze stanem na dzień [..] marca 2003 r. dla działki nr [...], wypis z rejestru gruntów z dnia [..] września 1982 r., postanowienie Sądu Powiatowego w Krośnie z dnia 15 listopada 1958r., Dz.Zd.Nr.213/58, Rep.Zd.3393. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji publicznej i stosują prawem określone środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany jest do ustalenia podstawy prawnej zaskarżonego aktu. Organy obu instancji w podstawie prawnej swoich decyzji wskazywały m.in. § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Sądu § 10 ust. 1 pkt 2 nie mógł być postawą decyzji, gdyż ta musi znajdować się w przepisie ustawy, a nie w akcie wykonawczym. Jednak nawet dopuszczenie możliwości wydania decyzji przez organy geodezyjne na podstawie § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie usuwa problemu podstawy prawnej rozstrzygnięcia w skarżonej sprawie. Zdaniem Sądu, w chwili orzekania przez organy obu instancji brak jest podstawy prawnej dla wydania decyzji, gdyż w porządku prawnym nie funkcjonują już przepisy rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu jego stanowisko znajduje uzasadnienie w podstawowej regule walidacyjnej, która zakłada, że zmiana przepisu upoważniającego do wydania przepisów wykonawczych do ustawy prowadzi do uchylenia przepisów wykonawczych z chwilą wejścia w życie zmiany przepisów upoważniających. Reguła ta jest zasadą, od której może być przewidziany wyjątek, jednak musi się on znajdować w akcie zmieniającym przepisy upoważniające. Wtedy wyraźnie należy przesądzić, które przepisy wykonawcze i w jakim zakresie treściowo-czasowym zostają utrzymane w mocy. Wskazana reguła jest potwierdzona i niewątpliwa w ujęciu doktrynalnym /zob. S. Wronkowska, M. Zieliński, "Zasady techniki prawodawczej". Komentarz, Warszawa 1997, s. 53/. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w doktrynie (zob. G. Wierczyński, Utrata mocy przez akt wykonawczy jako skutek zmiany upoważnienia ustawowego PiP nr 4/2011, s.55-56.) Wprawdzie obowiązujący § 32 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" /Dz.U. nr 100, poz. 908/ wchodzący w życie 1 sierpnia 2002 r., stanowi że zmiana przepisu upoważniającego polegająca na zmianie organu właściwego do wydania przepisów wykonawczych nie prowadzi do uchylenia takich przepisów wydanych przez inny organ, jednak w ocenie Sądu regulacja ta nie spełnia standardu konstytucyjnego wynikającego z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym upoważnienie do wydania przepisów wykonawczych ma wskazywać organ właściwy do ich wydania co oznacza, że przepisy wykonawcze mają pochodzić od organu, który wskazany jest w upoważnieniu ustawowym. Tylko taki model spełnia standard właściwy dla demokratycznego państwa prawnego. Sędziowie zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji w sprawowaniu urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Przywołana zasada jednoznacznie wskazuje, że przepisy wykonawcze nie wiążą Sądu jeżeli stwierdza on, że naruszają przepisy Konstytucji i ustaw. W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdza, że § 32 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej narusza art. 14 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów /Dz.U. z 1999 r., Nr 82, poz. 929/, gdyż treść przepisu wykonawczego wykracza poza upoważnienie zawarte w tym przepisie, a przez to narusza normę konstytucyjną wyrażoną w art. 92 ust. 1 Konstytucji. Pogląd taki znajduje potwierdzenie w doktrynie (zob. G. Wierczyński, glosa do wyroku NSA z dnia 2.10.2009 r., I OSU, GSP nr 1/2010, s.191 także; Z. Czarnik, L. Żukowski, glosa do wyroku NSA z dnia 23 marca 2010, I OSK 774/09, OSP z. 3/2011, poz. 25). Konsekwencją obowiązującej w naszym systemie prawnym zasady wyłączności ustawy w sferze prawa powszechnie obowiązującego jest to, że podustawowe akty prawne o charakterze powszechnie obowiązującym mogą zawierać jedynie takie uregulowania, które stanowią dopełnienie regulacji zastrzeżonej dla ustawy, pod warunkiem że spełnione są wymagania określone w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem "rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu". Oznacza to, że upoważnienie ma być zawarte w ustawie i w celu jej wykonania ma mieć charakter szczegółowy pod względem podmiotowym (ma określać "organ właściwy do wydania rozporządzenia"), przedmiotowym (ma określać "zakres spraw przekazanych do uregulowania") oraz treściowym (ma określać "wytyczne dotyczące treści aktu"). Artykuł 92 ust. 1 Konstytucji nie tylko określa warunki, jakim powinno odpowiadać upoważnienie ustawowe, ale jednocześnie pozwala ustalić przesłanki legalności aktu wykonawczego. Jeśli rozporządzenie nie spełnia tych wymogów, to jest aktem sprzecznym z Konstytucją i nie może być uznane za akt obowiązujący. Organy stosujące prawo powinny odmówić stosowania go. Akt wykonawczy musi spełniać omówione powyżej wymogi nie tylko w chwili jego wydania i początku obowiązywania. Jeśli nawet spełniał je w tym momencie, a później w wyniku zmiany stanu prawnego przestał je spełniać, to konsekwentnie należy uznać, że akt ten nie obowiązuje z początkiem obowiązywania zmienionego stanu prawnego. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie bezspornie przyjmuje się obecnie taką właśnie zasadę walidacyjną. Zmianą stanu prawnego powodującą, że akt wykonawczy należy uznać za nieobowiązujący, może być: - uchylenie ustawy, na podstawie której akt wykonawczy był wydany, - uchylenie przepisu ustawy upoważniającego do wydania tego aktu wykonawczego, - zmiana treści przepisu upoważniającego do wydania aktu wykonawczego, polegająca na istotnej zmianie któregokolwiek z wymogów dotyczących tego aktu. W tym ostatnim przypadku akt wykonawczy należy uznać za nieobowiązujący, jeśli jego dotychczasowa treść nie odpowiada zmienionym wymogom /zob. T. Borkowski, P. Bielski, K. Kaszubowski, M. Kokoszczyński, J. Stelina, J. Warzylewski, G. Wierczyński, "Zasady techniki prawodawczej", Komentarz, Warszawa 2003/. Ze wskazanych wcześniej powodów Sąd nie może uznać konstytucyjności § 32 ust. 3 rozporządzenia, a więc odrzuca jako nie mającą uzasadnienia wskazaną w tym przepisie regułę. Na rzecz takiego stanowiska przemawiają jeszcze inne argumenty. Gdyby reguła wyrażona we wskazanym przepisie rzeczywiście miała jakiekolwiek znaczenie prawne to zbędna byłaby regulacja zawarta w art. 17 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. Nr 21, poz. 125/, w której jednoznacznie wskazano, że dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane przez ministra administracji publicznej zachowują ważność, pomimo że z chwilą wejścia w życie noweli organem właściwym do wydania takich przepisów stał się minister właściwy do spraw środowiska. Wprowadzenie do ustawy nowelizacyjnej tego właśnie wyjątku potwierdza, że reguła wyrażona w § 32 ust. 3 zasad techniki prawodawczej nie prowadzi do skutków w niej wyrażonych. Sąd rozważając zakres reguły opisanej w § 32 ust. 2 rozporządzenia wziął pod uwagę konstytucyjny nakaz wykładni przepisów niższej rangi w sposób zapewniający ich zgodność z przepisami upoważniającymi. Jednak i to podejście nie prowadzi do wniosków przemawiających na rzecz zachowania w porządku prawnym przepisów rozporządzenia z dnia 26 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Pogląd taki Sąd opiera na uniwersalnej zasadzie, że przepisy prawa obowiązują pro futuro, zatem gdyby nawet przyjąć, że § 32 ust. 3 rozporządzenia dot. zasad techniki prawodawczej ma sens normatywny i prowadzi do zachowania w mocy przepisów wykonawczych pomimo zmiany ustawy w zakresie właściwości organu uprawnionego do ich wydania, to konsekwentnie należałoby uznać, że opisana tym przepisem reguła ma zastosowanie do zmian organów zobowiązanych do wydania aktu wykonawczego po dniu 1 sierpnia 2002 r., gdyż w tej dacie weszły w życie zasady techniki prawodawczej. Wcześniejsza regulacja tej materii zawarta w uchwale nr 147 Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1991 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej /M.P. nr 44, poz. 310/ nie przewidywała trwania aktu wykonawczego do ustawy na skutek zmiany w upoważnieniu organu, który akt wydał. Konkludując ten fragment wywodów Sąd stwierdza, że zmiana w upoważnieniu ustawowym rodzaju organu, który jest zobowiązany do wydania aktów wykonawczych do ustawy zawsze musi prowadzić do utraty ich mocy obowiązującej, o ile ustawa zmieniająca nie wprowadza w tym zakresie wyraźnego wyjątku wskazującego na utrzymanie w mocy tych przepisów, niezależnie od treści § 32 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej /Dz.U. nr 100, poz. 908/, który przyjmuje, że przepisy wykonawcze zachowują moc obowiązującą pomimo zmiany organu upoważnionego do ich wydania, gdyż przepis ten jest sprzeczny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i przez to godzi w zasady wyrażone w art. 7 i art. 2 Konstytucji RP. Zasady techniki prawodawczej inne skutki wiążą ze zmianą treści przepisu upoważniającego do wydania aktu wykonawczego dotyczącą rodzaju aktu wykonawczego, zakresu spraw przekazanych do uregulowania aktem wykonawczym lub wytycznych dotyczących treści tego aktu, a inne - ze zmianą treści przepisu upoważniającego do wydania aktu wykonawczego polegającą na tym, że zmienia się organ upoważniony do wydania tego aktu. Zasady określają, że w tym pierwszym przypadku akt wykonawczy traci moc obowiązującą z dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej treść przepisu upoważniającego", natomiast w drugim przypadku przyjmuje się, że taki akt zachowuje moc obowiązującą, a organem upoważnionym do zmiany lub uchylenia aktu wykonawczego wydanego na podstawie zmienionego przepisu upoważniającego jest organ wskazany w zmienionym upoważnieniu. Trudno się zgodzić z tym rozwiązaniem. Nie ma racjonalnych powodów, które nakazywałyby uważać, że zmiana organu upoważnionego do wydania danego aktu wykonawczego jest taką zmianą treści przepisu upoważniającego do wydania aktu wykonawczego, która nie powoduje utraty mocy przez akt wykonawczy. W sprawie objętej skargą organy geodezyjne wydawały decyzje powołując się na rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz.U. nr 38, poz. 454/. W chwili orzekania art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 240, z 2005 r. poz. 2027 ze zm./ wskazywał jako organ właściwy do wydania przepisów wykonawczych ministra właściwego do spraw administracji publicznej. Zmiany organów upoważnionych dokonano w nowelizacji ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 21, poz. 125/. Równocześnie ta ustawa nie przewidziała generalnej reguły przejściowej dla przepisów wykonawczych. Art. 17 zamieszczony w końcowym fragmencie ustawy postanowił, że dotychczasowe przepisy wykonawcze, ale wydane tylko na podstawie art. 73a ust. 3 i art. 108 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze /Dz.U. nr 228, z 2005 r., poz. 1947 ze zm./ zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych na tej podstawie przez "nowy" organ, czyli ministra właściwego do spraw środowiska. Przepisy zachowujące moc obowiązującą wydał w dniu 6 października 2003 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Analiza treści art. 17 ustawy o zmianie ustawy o działach administracji musi prowadzić do wniosku, że tylko wskazane w tym przepisie akty wykonawcze zachowują moc obowiązującą, jeżeli zmianie podlegał upoważniający przepis ustawy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku art. 26 ust. 2 prawa geodezyjnego i kartograficznego, gdyż art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy o działach zmienił organ właściwy do wydania przepisów wykonawczych. Sąd podkreśla, że skutkiem regulacji wskazanej w art. 6 jest zmiana organu, a nie nazwy organu. Wniosek taki wynika z art. 1 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy o działach, który do działu administracja publiczna przeniósł sprawy geodezji i kartografii pozbawiając tych spraw ministra stojącego na czele działu administracji publicznej budownictwa, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa /art. 1 pkt 3 ustawy/. Tak dokonana zmiana ma podstawowy wpływ na ocenę obowiązywania przepisów rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Na rzecz utraty mocy obowiązującej tych przepisów Sąd podnosi dwa argumenty. Pierwszy ma charakter konstytucyjny i wynika z części pierwszej uzasadnienia wyroku. Drugi jest skutkiem reguł wykładni przepisów ustawy o zmianie ustawy o działach administracji rządowej, a w szczególności treści art. 17, który jako zachowujące moc obowiązującą wskazuje niektóre z przepisów wykonawczych. Argument a contrario prowadzi do wniosku, że wszystkie nie wymienione w tym przepisie akty wykonawcze tracą moc obowiązującą z chwilą wejścia w życie noweli ustawy, a więc 24 lutego 2007 r., jeżeli nowela ta dokonywała zmian przepisów, w tym właściwości organu upoważnionego do wydania takich aktów normatywnych. Konsekwencją przyjętego przez Sąd stanowiska jest stwierdzenie, że zarówno skarżona decyzja jak i decyzja Starosty Powiatu w K. wprowadzająca zmiany w ewidencji gruntów i budynków wydane są bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a to oznacza, że Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność tych rozstrzygnięć mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Dodatkowo Sąd zauważa, że organy działając legalnie mają obowiązek posługiwania się poprawnymi nazwami jednostek /organów/. Zauważyć należy, że organem jest Starosta Powiatu M., a nie Starosta M. Nomenklatura wprowadzona instrukcją kancelaryjną nie jest wiążąca w relacjach zewnętrznych. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak na wstępie. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do treści art. 200 p.p.s.a.