I FSK 1637/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Sędzia NSA Jan Zając (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Lu 264/11 w sprawie ze skargi J.B. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 4 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz J. B. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 29 czerwca 2011 r., I SA/Lu 264/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi J. B., uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z 4 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku we wniosku o udzielenie interpretacji skarżący przedstawił następujący stan faktyczny: firma wnioskodawcy zajmuje się sprzedażą hurtową komputerów, sprzętu peryferyjnego i oprogramowania. Dokonuje dostaw towarów z Polski do innych krajów członkowskich UE na warunkach DDU. W marcu 2010 r. firma wnioskodawcy dokonała sprzedaży towaru na rzecz kontrahenta z Francji. Po dokonaniu załadunku wystawiona została faktura obejmująca całą wartość towaru. Przewoźnik/spedytor dokonał przewozu towaru poza terytorium kraju do miejsca przeznaczenia zgodnie z danymi umieszczonymi na fakturze sprzedaży. Faktycznie towar został odebrany pod wskazanym adresem przez nieznane osoby. W konsekwencji okazało się, że firma wnioskodawcy padła ofiarą zorganizowanego przestępstwa, mającego na celu kradzież towaru. Na podstawie oświadczeń uzyskanych od przewoźnika i zgromadzonych dokumentów, firma jest w stanie stwierdzić, że kradzież towarów nastąpiła we Francji. Przestępstwo polegało na dokonaniu dostawy towarów osobie bezprawnie posługującej się dokumentami finansowymi firmy legalnie działającej i zarejestrowanej we Francji. W związku z powyższym podatnik zapytał o to, jak w odniesieniu do przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego, prawidłowo należy wykazać transakcję zgodnie z ustawą o VAT? Przedstawiając własne stanowisko w tej sprawie podatnik wskazał, że dokonana transakcja związana była bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wyłudzenie towaru było celowym działaniem zorganizowanej grupy, która bezprawnie posłużyła się dokumentami finansowymi czynnego kontrahenta unijnego co stanowiło zdarzenie, któremu trudno było zapobiec. Wnioskodawca podkreślił, że strata towaru nie była wynikiem jakiegokolwiek zaniedbania. Jego firma sprawdziła dokładnie wiarygodność nabywcy, w tym zweryfikowała numer VAT, który na dzień przeprowadzenia transakcji był aktywny. Także firma ubezpieczeniowa po weryfikacji wniosku udzieliła ochrony ubezpieczeniowej dokonywanej transakcji wewnątrzwspólnotowej. Wnioskodawca w związku z nieotrzymaniem w terminie płatności podjął kroki prawne zmierzające do wyjaśnienia sprawy oraz odzyskania należności. Podejrzenie popełnienia przestępstwa zgłosił policji w Polsce oraz w miejscu gdzie przesyłka została doręczona, tj. we Francji. W wyniku prowadzonego śledztwa nie udało się jednak ustalić sprawcy przestępstwa, o czym wnioskodawca został powiadomiony w postanowieniu o umorzeniu śledztwa. Prowadzone postępowanie nie doprowadziło również do odzyskania utraconego towaru lub jego równowartości. Ponadto wnioskodawca bezskutecznie dochodził od przewoźnika uznania reklamacji i wypłaty odszkodowania z tytułu nienależytego wykonania usługi transportowej. Wnioskodawca działając w dobrej wierze zaliczył wartość sprzedaży do przychodów podatkowych danego miesiąca i dysponując wymaganymi dokumentami wykazał w deklaracji VAT powyższą transakcję, jako dostawę wewnątrzwspólnotową. Stosownie do art. 42 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej: "ustawa o VAT" transakcja sprzedaży opodatkowana została stawką 0% ze względu na spełnienie następujących wymogów: firma dokonała dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych i podała ten numer oraz swój numer VAT UE na fakturze stwierdzającej dostawę towarów; firma posiadała dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika, które potwierdzały, że towary wywiezione zostały z terytorium kraju i dostarczone do miejsca przeznaczenia. Zdaniem wnioskodawcy opisane zdarzenie, w wyniku którego nastąpiło wyłudzenie towaru, nie powinno być traktowane jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów z uwagi na nie spełnienie warunków przewidzianych w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Do faktycznej sprzedaży towaru nie doszło, a jedynym nabywcą towarów jest niezidentyfikowany sprawca kradzieży. Firma wnioskodawcy nie dysponuje oryginałem faktury sprzedaży, ponieważ wpadł on w ręce oszustów wraz ze skradzionym towarem. Brak oryginału nie upoważnia do anulowania wystawionej faktury. Uwzględniając w związku z tym, że faktura sprzedaży nie dokumentuje zdarzenia gospodarczego, gdyż do sprzedaży nie doszło, według wnioskodawcy prawidłowym będzie wystawienie faktury korygującej sprzedaż i skorygowanie deklaracji pierwotnej VAT-7 w pozycji "Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów" o wartość wykazanej sprzedaży. Zaistniałe zdarzenie nie podlega bowiem w ocenie wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem VAT oraz nie powinno zostać wykazane w deklaracji VAT-7 oraz VAT-UE. Z powyższym stanowiskiem nie zgodził się Minister Finansów i w zaskarżonej interpretacji, wskazując na stosowne przepisy ustawy o VAT, tj.: art. 2 pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 13, jak również art. 106 ust. 1 i 8 oraz art. 6 pkt 2 podniósł, że wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności dokonał transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Jakkolwiek za wystawioną fakturę wnioskodawca nie otrzymał zapłaty, to jednak ustawa o podatku od towarów i usług nie uzależnia opodatkowania czynności od otrzymania zapłaty. Organ podatkowy podkreślił, że brak jest podstaw, aby przyjąć, że w sytuacji opisanej we wniosku o udzielenie interpretacji dokonanie dostawy i wystawienie faktury było wynikiem przestępstwa. Dopiero bowiem po dokonaniu transakcji okazało się, że firma wnioskodawcy padła ofiarą przestępstwa. Zatem zdarzenie gospodarcze, jakim jest wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów zaistniało, a do obrotu prawnego wprowadzona została faktura VAT. Jednocześnie dokonana dostawa nie spełnia przesłanek do uznania jej za czynność nie mogącą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, gdyż powyższa transakcja została przeprowadzona prawidłowo, w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, i prawidłowo udokumentowana fakturą VAT. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 6 pkt 2 ustawy o VAT. Według organu zaistniałe zdarzenie należało więc kwalifikować, jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, która na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Odnośne do stawki podatku organ stwierdził natomiast, że skoro jak twierdzi sam podatnik nie dysponuje on dowodami potwierdzającymi dostarczenie towaru do właściwego nabywcy, to nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, warunkująca prawo do zastosowania obniżonej stawki podatku VAT. A skoro transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów doszła do skutku, wystawiono potwierdzającą to zdarzenie fakturę VAT i dokument ten został wprowadzony do obrotu prawnego, to transakcja ta podlega opodatkowaniu zgodnie z przepisami ustawy o VAT według stawki podstawowej 22%. Podatnik jest zobowiązany wykazać przedmiotową transakcję w deklaracji VAT-7 oraz informacji podsumowującej VAT-EU za właściwy okres rozliczeniowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik zarzucił organowi interpretacyjnemu naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 6 oraz art. 5 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 13 ust. 1 i ust 2 i art. 42 ust 1 ustawy o VAT. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko, zgodnie z którym w przedstawionym stanie faktycznym nie doszło do zawarcia żadnej umowy, ani wykonania dostawy, ponieważ nie miało miejsca przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast jeśli chodzi o wystawioną fakturę VAT, to ponieważ nie dokumentuje ona rzeczywistej sprzedaży i wystawiona została z naruszeniem przepisów ustawy, to nie może być korygowana jakąkolwiek fakturą legalnego obrotu. W takim przypadku, nie ma potrzeby wystawienia faktury korygującej, gdyż faktura niedokumentująca rzeczywistej sprzedaży jest bezskuteczna prawnie i w związku z tym, nie może wywołać żadnych skutków podatkowych u jej wystawcy ani odbiorcy. W przedstawionym stanie faktycznym faktura, która została wystawiona, w ogóle nie powinna istnieć i należy ją anulować, ewentualnie skorygować wszystkie dane zarówno towaru jak i odbiorcy. Po zbadaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że jest ona zasadna. Na wstępie Sąd pierwszej instancji powołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 13 ust. 1, art. 106 ust. 1 i 8 ustawy o VAT oraz zwrócił uwagę na przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług i uznał, że w świetle tych uregulowań możliwość i dopuszczalność anulowania wystawionej faktury VAT dotyczy jedynie sytuacji, gdy faktura nie została jeszcze wprowadzona do obrotu prawnego. W zaistniałym stanie faktycznym natomiast, skoro poza sporem jest, że w marcu 2010 r. firma skarżącego dokonała sprzedaży towaru na rzecz nabywcy z Francji zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, co potwierdziła, po dokonaniu załadunku, wystawieniem faktury obejmującej cały towar, w której to fakturze podała numer identyfikacyjny nabywcy oraz własny numer VAT UE, a przewoźnik (spedytor) dokonał, na zlecenie podatnika, przewozu towaru poza granice kraju do miejsca przeznaczenia zgodnie z danymi wskazanymi w fakturze sprzedaży, z którego to miejsca towar został odebrany, to w pełni zasadnie stwierdzić należy, że transakcja powinna być uznana za wspólnotową dostawę towarów w rozumieniu przywołanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Dalej Sąd argumentował, że istotę konstrukcji dostawy towarów i pojęcia "dostawy towarów" - którym na gruncie przepisu art. 13 ust. 1 operuje ustawodawca definiując pojęcie WDT przez odesłanie do czynności określonych w art. 7, tj. do dostawy, jako przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel – opisywać należy przez pryzmat pojęcia przeniesienia posiadania, tj. wydania rzeczy, rozumianego szeroko, a mianowicie z uwzględnieniem kontekstu skutkującego przekazaniem szerokiej kontroli ekonomicznej nad towarem, tj. przeniesienia nad nim władztwa ekonomicznego. Istotne znaczenie ma więc nie prawny (na gruncie prawa cywilnego), lecz ekonomiczny aspekt czynności. W kontekście okoliczności stanu faktycznego sprawy za istotną Sąd uznał kwestię zakresu unormowania i zastosowania art. 6 pkt 2 ustawy o VAT. W tym zakresie Sąd podzielił pogląd wyrażony w wyroku NSA z 5 lutego 2009 r. I FSK 1920/07, zgodnie z którym przepis ten reguluje sytuacje, w których określona czynność in abstracto nie będzie mogła w żadnych okolicznościach faktycznych stać się przedmiotem prawnie skutecznej umowy, a nie przypadków, gdy skutek nieważności (bezskuteczności) w rozumieniu prawa cywilnego wynika z wad czynności prawnej czy też niedochowania rygorów, od spełnienia których uzależniona jest ocena ważności i skuteczności zawieranej umowy. Następnie Sąd zwrócił uwagę, że sprzedaż sprzętu komputerowego przez skarżącego dokonywana była na warunkach DDU (delivered duty unpaid), a zatem biorąc pod uwagę brzmienie powołanych wcześniej przepisów oraz reguły DDU skarżący zdaniem Sądu zrealizował przedmiotową dostawę wewnątrzwspólnotową - dostarczył towar w miejsce wskazane w wystawionej fakturze, z którym to momentem uwolnił się od ryzyk wynikających z reguły DDU, którym poddana była transakcja sprzedaży, a w konsekwencji przeniósł prawo do rozporządzania towarami, jak właściciel. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonał więc sprzedaży sprzętu komputerowego, w odniesieniu do której to czynności nie sposób zasadnie wywodzić, że w ogólności nie może ona być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Natomiast fakt, że towar po opuszczeniu terytorium Polski został skradziony, czego dowodzić mogą np. protokoły policyjne potwierdzające, że do kradzieży doszło za granicą, nie wyklucza uznania transakcji za dostawę wewnątrzwspólnotową. Jednocześnie Sąd zauważył, że brak zapłaty za towar nie ma wpływu na opodatkowanie tej czynności. W dalszej części uzasadnienia Sąd pierwszej instancji przyznał rację skarżącemu odnośnie wydania interpretacji z naruszeniem art. 42 ust. 1 ustawy o VAT. Sąd wskazał na treść art. 42 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy, jak również tezę wyrażoną przez NSA w uchwale z 11 października 2010 r. I FPS 1/10, zgodnie z którą w świetle art. 42 ust. 1, ust. 3 i ust. 11 ustawy o VAT dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczające jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Sąd uznał więc, że skoro tak jak w okolicznościach stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, skarżący dysponuje dowodami w postaci protokołów policyjnych, z których wynika, że towar został skradziony poza terytorium kraju oraz spełnia pozostałe warunki określone w art. 42 ustawy o podatku od towarów i usług, to w takiej sytuacji nie sposób podważać jego prawa do zastosowania stawki 0 %, pomimo braku potwierdzenia odbioru towaru przez nabywcę. Kategoryczne stanowisko organu kwalifikujące przedmiotową transakcję, jako niespełniającą przesłanki określonej w pkt 2 ust. 1 art. 42 ustawy o VAT i bezwzględnie podlegającą stawce podatkowej w wysokości 22 % Sąd uznał za wadliwe. Powyższy wyrok został zaskarżony przez Ministra Finansów, który zarzucił Sądowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: "p.p.s.a." naruszenie prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 1 ustawy o VAT poprzez uznanie, że dysponowanie przez wewnątrzwspólnotowego dostawcę towarów protokołami policyjnymi, z których wynikało, że towar będący przedmiotem dostawy został skradziony poza terytorium i tym samym brakiem potwierdzenia odbioru towaru przez nabywcę, przy spełnieniu pozostałych warunków określonych w art. 3 i ust. 1 art. 43 ustawy o VAT upoważniał podatnika do zastosowania stawki podatkowej 0%. W związku z tak sformułowanym zarzutem organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organów kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną podatnik wniósł utrzymanie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna Ministra Finansów nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Organ podatkowy w skardze kasacyjnej stawia jeden zarzut, a mianowicie przypisuje Sądowi pierwszej instancji naruszenie (nie precyzując przy tym, czy chodzi o błędną jego wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie) art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Należy zatem przyjąć, że ocena prawna przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności faktycznych jest bezsporna, a w szczególności strony są zgodne co do tego, że opisana przez skarżącego transakcja spełnia warunki do uznania jej za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Warunek przeniesienia na nabywcę prawa do rozporządzania towarami jak właściciel został w realiach omawianej sprawy spełniony, skoro kontrahenci przyjęli formułę Incoterms, zgodnie z którą z chwilą dostarczenia towaru do miejsca przeznaczenia określonego w wystawionej fakturze ryzyko utraty towarów przechodzi na nabywcę towaru. Kluczową kwestię sporną na obecnym etapie postępowania stanowi natomiast ocena tego, czy w przedstawionych przez skarżącego okolicznościach faktycznych przy realizacji dokonanej przez skarżącego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zastosowanie znajdzie obniżona stawka podatku VAT 0%. Warunki zastosowania obniżonej stawki podatku zawarte zostały w art. 42 ustawy o VAT. Stosownie do tego art. (ust. 1) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że: 1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów; 2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Zgodnie z art. 42 ust. 3 natomiast dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju: 1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), 2) kopia faktury, 3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, 4) (uchylony) - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 (zastrzeżenie to nie znajduje jednak zastosowania w omawianej sprawie). Zwrócić ponadto uwagę należy na treść ust. 11 art. 42 ustawy o VAT, który stanowi, że w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: 1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Istotnie, ze stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego we wniosku o interpretację wynika, że w związku z kradzieżą towaru objętego dostawą nie dysponował on dokumentami wymienionymi w cytowanym przepisie. Nie mniej jednak, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji powołując się na uchwałę składu 7 sędziów NSA z 11 października 2010 r., I FPS 1/10, w świetle powołanych przepisów dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczające jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Nie ma wątpliwości, że "innym dowodem w formie dokumentu", o którym mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, jest protokół policyjny, potwierdzający fakt kradzieży dostarczonego już na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju towaru. A zatem, skoro fakt zrealizowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jest bezsporny, a posiadane przez skarżącego dokumenty w postaci policyjnych protokołów spełniają warunki zastosowania obniżonej stawki podatku od towarów i usług, o jakich mowa w art. 42 ustawy o VAT, za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia wskazanego przepisu, podniesiony przez Ministra Finansów w skardze kasacyjnej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy.