II OSK 2322/11

Dnia 28 marca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary /spr./ sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 220/11 w sprawie ze skargi I. i J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2011 r. NR [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 220/11, po rozpoznaniu skargi I. i J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania I. M. i J. M. od decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] października 2010 r., którą wymierzono administracyjną karę pieniężną w wysokości 116.538,33 zł za zniszczenie drzewa z gatunku jesion wyniosły rosnącego na terenie działki nr [...], obręb [...] w C.. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Kolegium wskazało, że w dniu 22 listopada 2010 r. nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji Burmistrz Miasta C. z dnia [...] października 2010 r. pełnomocnikowi stron - adwokatowi A. D.. Tym samym czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 6 grudnia 2010 r. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie złożone w dniu 7 stycznia 2011 r. przez pełnomocnika I. M. i J. zostało złożone z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.). Skargą I. i J. M. zaskarżyli powyższe postanowienie, zarzucając mu: błąd w ustaleniach przyjętych za podstawę jego wydania, a także naruszenie zasad postępowania, a to art. 58 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że niezachowanie terminu do złożenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] października 2010 r. nastąpiło z winy skarżącego; naruszenie określonej w art. 8 k.p.a. zasady zaufania obywateli do organów Państwa poprzez całkowite pominięcie w rozważaniach kwestii wskazanej przez skarżącego, że pismem z dnia 10 listopada 2010 r. został poinformowany o tym, że jego odwołanie zostało wniesione prawidłowo, co spowodowało niedochowanie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] października 2010 r.; naruszenia art. 112 k.p.a. poprzez błędne i nieuzasadnione przyjęcie, że wprowadzające w błąd pouczenie Burmistrza Miasta C. o prawidłowości wniesionego odwołania nie ma wpływu na złożenie odwołania od decyzji z dnia [...] października 2010 r. po terminie, mimo że treść tego przepisu wyraźnie wskazuje, że błędne działanie organu nie może szkodzić stronie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu [...] lutego 2011 r. SKO w L. wydało postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza C. z dnia [...] października 2010 r. Postanowienie to poprzedzone zostało postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. o odmowie przywrócenia terminu. W ocenie skarżących stanowisko Kolegium jest nieuzasadnione, bowiem wbrew twierdzeniom zawartym w postanowieniach SKO w L. trudno dopatrzyć się winy skarżących w uchybieniu terminu. Kolegium całkowicie pomija bowiem fakt, że po złożeniu odwołania od decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] października 2010r. strona otrzymała od Burmistrza pismo z dnia 10 listopada 2010 r., w którym została poinformowana o tym że jej odwołanie zostało złożone w prawidłowy sposób oraz w terminie. Organ oraz strona w ramach postępowania administracyjnego działa m.in. w oparciu o zasady wynikające z art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a., które wzmocnione są treścią art. 112 k.p.a., zgodnie z którym błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Przepis ten zgodnie z orzecznictwem winien być interpretowany szeroko i nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązek przestrzegania wszelkich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, zwłaszcza tych, które chronią interesy strony. Strona nie może ponosić ujemnych skutków wynikających z zaniedbań lub błędnych działań organu administracji. Takim właśnie błędnym i wprowadzającym stronę w błąd było pismo Burmistrza C. z dnia 10 listopada 2010 r. Ponadto znamienne jest, że ww. pismo strona otrzymała w dniu 18 listopada 2010 r., czyli jeszcze przed doręczeniem jej kserokopii decyzji potwierdzonej za zgodność przez Sekretarza Miasta. Oznacza to, że strona otrzymując w dniu 22 listopada 2010 r. kserokopię decyzji pozostawała już w przekonaniu wynikającym z otrzymanego cztery dni wcześniej zapewnienia złożonego przez Burmistrza, że odwołanie zostało wniesione w sposób prawidłowy. Postępując zatem w zaufaniu do otrzymywanych od organów administracji dokumentów i oświadczeń strona miała prawo działać w oparciu o ich treść. Skoro stronę poinformowano, że złożyła odwołanie w terminie, miała ona prawo działać w oparciu o to zapewnienie. Sytuację zmieniło dopiero postanowienie SKO z dnia [...] grudnia 2010 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Od daty doręczenia tego postanowienia stronie powstała dopiero konieczność złożenia wniosku o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem od decyzji z dnia [...] października 2010 r. W ocenie skarżących nie do przyjęcia jest pogląd, że z racji tego że byli oni reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika k.p.a. nakłada na nich wyższą staranność w działaniu. Przepisy k.p.a. nie różnicują sytuacji prawnej strony w zależności od tego czy jest ona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika czy nie (z wyjątkiem obowiązku doręczania pism pełnomocnikowi). Nie przewidują też wystąpienia innych skutków prawnych w stosunku do strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika od występującej samodzielnie. Jeśli zatem strona została wprowadzona w błąd przez organ administracji, to nie ma większego znaczenia czy była ona reprezentowana przez pełnomocnika czy nie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że skarga I. i J. M. zasługuje na uwzględnienie, bowiem doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 134, art. 109, art. 8, art. 9 k.p.a., dającego podstawę do jego uchylenia. Zaznaczył, że rozważać czy w ogóle doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jak i oceniać przesłanki przywrócenia uchybionego terminu, można dopiero po bezsprzecznym ustaleniu, że decyzja została skutecznie doręczona. W niniejszej sprawie takiego bezsprzecznego ustalenia, że decyzja Burmistrza Miasta C. z dnia [...] października 2010 r. została skutecznie doręczona skarżącym nie ma. Sąd wskazał, że decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] października 2010 r. Na egzemplarzu decyzji znajdującym się w aktach sprawy widnieje ręcznie dokonany zapis na ostatniej stronie, z którego wynika, że w dniu 21 października 2010 r. wysłano faksem decyzję na numer kancelarii pełnomocnika skarżących. Pismem z dnia 2 listopada 2010 r. (data wpływu do organu – 4 listopada 2010 r.) pełnomocnik skarżących wniósł od decyzji organu I instancji odwołanie, przy czym w nagłówku zapisał, że jest to odwołanie "od decyzji Burmistrz C. z października 2010 r. (nie doręcznej skarżącemu ani jego pełnomocnikowi)". Pismem z dnia 10 listopada 2010 r. Burmistrz C. przekazał powyższe odwołanie do organu odwoławczego, wskazując w nim, że decyzję z dnia [...] października 2010 r. przesłano w dniu 21 października 2010 r. faksem do kancelarii pełnomocnika skarżących. W piśmie tym organ I instancji wskazał ponadto, że z uwagi na przesłanie faksem ww. decyzji organu I instancji pełnomocnik znał treść przedmiotowej decyzji, od której złożył odwołanie. Odwołanie zostało wniesione w terminie. Ponadto poinformował, że dnia 8 listopada 2010 r. decyzja ta została przesłana na prawidłowy adres strony. Sąd zauważył, że wprawdzie przepisy k.p.a. przewidują możliwość przesłanie decyzji faksem, zgodnie bowiem z art. 391 § 1 k.p.a. doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.), jednakże zostanie ono uznane za skuteczne, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania: 1) wystąpił do organu administracji publicznej o doręczenie albo 2) wyraził zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek oświadczenia pełnomocnika skarżących w powyższym zakresie. Ponadto data widniejąca na decyzji, jako data wysłania faksu, jest zapisem dokonanym ponownie, bowiem na korektorze. Zamieszczenie zatem w piśmie z dnia 10 listopada 2010 r. powyższych twierdzeń, a w szczególności dotyczących kwestii, że odwołanie z dnia 2 listopada 2010 r. zostało wniesione w terminie, co wynika z błędnego przyjęcia, że doręczenie faksem decyzji było prawidłowe, narusza zasadę zarówno z art. 8, jak i art. 9 k.p.a. Sąd zaznaczył, że przepisy powyższych artykułów nie różnicują sytuacji stron w zależności od tego czy działa ona samodzielnie czy też jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto organ I instancji wprowadził stronę w błąd co z świetle powyższych zasad jest niedopuszczalne. W dniu 18 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżących otrzymał do wiadomości pismo z dnia 10 listopada 2010 r., w związku z czym pismem z dnia 18 listopada 2010 r. poinformował Kolegium (data doręczenia do organu 23 listopada 2010 r.), że nie otrzymał decyzji organu I instancji. Należy również, zdaniem Sądu, zwrócić uwagę na rozdzielnik decyzji organu I instancji, na którym wprawdzie widnieje jako adresat adw. A. D., jednakże podano tam błędny adres kancelarii. W dniu 8 listopada 2010 r. organ I instancji podjął kolejną próbę doręczenia decyzji, jednakże także bezskutecznie. Należy bowiem zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się koperta wraz ze zwrotnym potwierdzaniem odbioru, na którym widnieje data nadania przesyłki 8 listopada 2010 r., jednakże doręczenie to było nieskuteczne, bowiem błędnie podano na kopercie adres kancelarii. W ocenie Sądu powyższe okoliczności wpłynęły na treść postanowienia SKO w L. z dnia [...] grudnia 2010 r., którym po rozpoznaniu odwołania skarżących z dnia 2 listopada 2010 r., stwierdzono niedopuszczalność tego odwołania, gdyż zostało ono wniesione przed skutecznym doręczeniem pełnomocnikowi stron decyzji. Po otrzymaniu powyższego postanowienia pismem z dnia 3 stycznia 2011 r. pełnomocnik skarżących wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] października 2010 r., w którym podniósł m.in., że na obecnym etapie nie sposób się zgodzić z tym, że decyzja została w ogóle doręczona pełnomocnikowi. Stąd też w odrębnym piśmie złożył wniosek o doręczenie decyzji organu I instancji. Ponadto wskazał, że w dniu 22 listopada 2010 r. pełnomocnikowi skarżących doręczono jedynie odpis decyzji uwierzytelniony przez Sekretarza Miasta. Do wniosku dołączył odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2010 r. Sąd zgodził się z twierdzeniem pełnomocnika skarżących, że do skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji nie doszło w dniu 22 listopada 2010 r. Zgodnie bowiem z art. 109 § 1 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie. Przepis ten wprawdzie nie określa formy doręczanej stronie decyzji (oryginał, odpis, czy też kopia decyzji), jednakże zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie przyjęto, że przepis art. 109 § 1 stanowi o doręczeniu stronom "decyzji", a więc jej oryginału, a nie odpisu, wyciągu z protokołu posiedzenia organu czy też kopii decyzji. Strona jest uprawniona do otrzymania w oryginale, z własnoręcznym podpisem osoby reprezentującej organ, dokumentu, jakim jest decyzja sporządzona na piśmie. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie za nieprawidłowe należało uznać doręczenie dokonane w dniu 22 listopada 2010 r., bowiem nie przesłano w tym dniu oryginału decyzji, ale jej kopię. Zatem w rozpoznawanej sprawie nie mamy w dalszym ciągu skutecznego doręczenia pełnomocnikowi skarżących decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] października 2010 r., co powoduje, że zaskarżone postanowienie jest nieprawidłowe. Badanie czy w ogóle doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jak i ocena przesłanek przywrócenia uchybionego terminu nie znajduje uzasadnienia w sytuacji, gdy nie mamy skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji. Sąd wskazał, iż z przedstawionych motywów uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że po pierwsze, Kolegium dokonało oceny skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji, uznając za prawidłowe doręczenie w dniu 22 listopada 2010 r., po drugie - ocenę zawinienia strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania związało z przesłanką skuteczności doręczenia decyzji uznając, że doręczenie kopii decyzji organu I instancji jest prawidłowe. Zdaniem Sądu powyższa ocena nie zasługuje na aprobatę i świadczy ona wręcz o pobieżnym i mało wnikliwym zapoznaniu się przez organ odwoławczy z aktami sprawy oraz o braku należytej analizy zaistniałego stanu faktycznego sprawy. Zestawienie przywołanych wyżej przepisów art. 129 § 2 i art. 58 k.p.a. wskazuje natomiast, że zarówno kwestię samego uchybienia terminu do wniesienia odwołania jak też kwestię przywrócenia uchybionego terminu, można rozważać dopiero po ustaleniu, że termin ten, rozpoczął skutecznie swój bieg. Warunkiem skutecznego rozpoczęcia biegu terminu jest zaś skuteczne doręczenie lub ogłoszenie decyzji stronie. Organ odwoławczy na powyższą okoliczność nie zwrócił uwagi i wadliwie przyjął, że doręczenie decyzji w dniu 22 listopada 2010 r. wywołało skutek prawny. Taka ocena, wobec zaistniałego w niniejszej sprawie naruszenia art. 109 § 1 k.p.a., nie znajduje wsparcia w obowiązujących przepisach. Wskazane uchybienie w połączeniu z argumentacją skarżących nakazuje przyjąć nieskuteczność prawną doręczenia decyzji organu I instancji. Podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie bez należytej oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ II instancji naruszył art. 6, art. 7 oraz art. 80 k.p.a. Uchybienia proceduralne wynikłe z naruszenia przywołanych przepisów doprowadziły w rezultacie do naruszenia art. 109 § 1, a wreszcie art. 134 k.p.a. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium zbada prawidłowość doręczenia pełnomocnikowi skarżących decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] października 2010 r. i w zależności od dokonanej oceny rozważy, czy istnieje konieczność jej ponownego doręczenia. W każdym przypadku niedoręczenia decyzji w sposób prawidłowy organ pierwszej instancji zobligowany jest mocą art. 109 k.p.a. do jej doręczenia zgodnie z przepisami k.p.a. Skargą kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżyło powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu wynikające z niezasadnego zarzutu Sądu w stosunku do Kolegium, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 6, 7, art. 80 k.p.a., a w konsekwencji także naruszenia art. 109 § 1 i art. 134 k.p.a., w związku z brakiem skutku doręczenia w dniu 22 listopada 2010 r. kopii decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, podczas gdy w ocenie organu była to czynność procesowo skuteczna. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem Sądu, że zarówno w doktrynie, jak i licznym orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że stronie doręcza się wyłącznie oryginał decyzji administracyjnej. Powołując się następnie na orzeczenia reprezentujące odmienne stanowisko w tej kwestii organ stwierdził, że omawiana kopia decyzji, doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 22 listopada 2010 r., spełniała wszelkie wymogi dokumentu (decyzji administracyjnej) i została potwierdzona za zgodność z oryginałem przez Sekretarza Miasta C. - czemu również nie przeczył pełnomocnik skarżących. W tych okolicznościach sprawy, zdaniem Kolegium, należy przyjąć, iż doręczenie pełnomocnikowi strony kopii decyzji w dniu 22 listopada 2010 r. było procesowo skuteczne. W odpowiedzi na skargę kasacyjną I. M. i J. M. wnieśli o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w sprawie nie występuje. Wyrażona w powyższym przepisie zasada oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Oceniając zasadność wniesionej skargi kasacyjnej we wskazanych wyżej granicach uznać należało, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Kluczowym zagadnieniem dla niniejszej sprawy jest kwestia skuteczności doręczenia pełnomocnikowi skarżących decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] października 2010 r., którą wymierzono administracyjną karę pieniężną w wysokości 116.538,33 zł za zniszczenie drzewa z gatunku jesion wyniosły rosnącego na terenie działki nr [...], obręb [...]w C.. W ocenie Kolegium skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 22 listopada 2010 r. , w tym bowiem dniu pełnomocnik stron pokwitował odbiór kserokopii decyzji z dnia [...] października 2010 r. potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez Sekretarza Miasta C.. Organ pomija przy tym okoliczności związane z wielokrotnym nieskutecznym doręczaniem tej decyzji wymiarowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyjął natomiast, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać takiego doręczenia za skuteczne. WSA powołał się przy tym na stanowisko doktryny i orzecznictwa odnośnie wykładni art. 109 § 1 k.p.a. oraz szczegółowo przytoczył okoliczności sprawy i uchybienia organu, które miały miejsce przy doręczaniu przedmiotowej decyzji. Stanowisko Sądu i instancji należy uznać za prawidłowe. Zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie. Doręczenie jest czynnością procesową organu administracji publicznej, z którą przepisy kodeksu wiążą skutki prawne. Jak to trafnie podkreślono w wyroku NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 3/08, Lex nr 468732 "Czynność doręczenia pisma (w tym także decyzji administracyjnej ) została uregulowana w rozdziale 8 k.p.a. pt: Doręczenia (art. 39-49 k.p.a.). Normy te z uwagi na ich ogólny cel stanowią w istocie gwarancję przestrzegania przez organ administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego. Regulacje te mają chronić obywatela przed nadużyciami ze strony administracji. Zatem nie mogą być interpretowane niejako "na szkodę" obywatela w sytuacji gdy ten podejmuje wszelkie starania mające zapewnić mu prawo do wniesienia skutecznego odwołania od wydanej decyzji". W zaskarżonym wyroku zasadnie wskazano, że w orzecznictwie i doktrynie dominuje pogląd, że przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału. Każda "kopia" decyzji, która zostaje doręczona stronom, musi być podpisana przez osobę (osoby) upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału. Nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy można pozostawić oryginał wydanej decyzji, a stronie doręczyć li tylko wypis lub odpis decyzji - por. postanowienie NSA z dnia 27 października 1998 r. sygn. akt II SA/Gd 1618/96, Lex nr 44208; wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 782/10, Lex 9520600. Stanowisko takie jest także konsekwentnie prezentowane w piśmiennictwie. W komentarzach do Kodeksu postępowania administracyjnego zarówno prof. Janusz Borkowski jak i prof. Andrzej Wróbel jednoznacznie przyjmują, że przepis art. 109 § 1 k.p.a. zobowiązuje organ administracji do doręczenia stronie decyzji na piśmie, co należy rozumieć jako obowiązek doręczenia stronie oryginału pisemnej decyzji. "Przepis art. 109 § 1 k.p.a. stanowi o doręczeniu stronie "decyzji", a więc oryginału, a nie odpisu, wyciągu z protokołu posiedzenia organu czy też kopii decyzji. Strona jest uprawniona do otrzymania w oryginale, z własnoręcznym podpisem osoby reprezentującej organ, dokumentu, jakim jest decyzja sporządzona na piśmie" – por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 11 wydanie Wyd. C.H.Beck 2011, s. 443; M. Jaśkowska, A. Wrobel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz LEX, 4 wydanie Wyd. Wolters Kluwer Polska 2011, s. 680-681. Także A. Skóra w glosie do wyroku SN z dnia 12 grudnia 2003 r., III RN 135/03, GSP-PO 2005, nr 1-2, poz. 31 wskazuje, że "przepis art. 109 § 1 k.p.a. stanowi expressis verbis o doręczeniu stronie "decyzji", a zatem jej oryginału, a nie odpisu, kopii, czy też wyciągu z protokołu posiedzenia organu kolegialnego. Uprawniony wydaje się zatem wniosek, iż gdyby ustawodawcy chodziło o doręczenie jedynie "odpisu" decyzji, przesądziłby o tym w wyraźny sposób zarówno w treści art. 109 k.p.a., jak i innych przepisach dotyczących doręczenia pism uczestnikom postępowania administracyjnego (w szczególności art. 39 i n. k.p.a.). Skoro zatem nie czyni tego wyraźnie, w sposób nie budzący wątpliwości, to zamiaru takiego przypisać mu nie można. Warto w tym miejscu zauważyć, że ustawodawca w niektórych przepisach szczególnych wyraźnie zezwala na doręczanie jedynie odpisu decyzji, określając expressis verbis krąg adresatów, którym odpis decyzji może zostać doręczony. Sytuacje takie są jednak zupełnie wyjątkowe w systemie postępowania administracyjnego." W świetle powyższego podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu art. 109 § 1 k.p.a. nie może być uwzględniony, dokonana bowiem przez sąd I instancji ocena skuteczności doręczenia decyzji z dnia [...] października 2010 r. nie narusza prawa i jest zgodna z ww. poglądami doktryny i orzecznictwa. To, że w orzecznictwie prezentowane są także odmienne stanowiska nie może świadczyć o wadliwości wyroku i naruszeniu wskazanego przepisu. Zasadnie wskazuje również Sąd I instancji, że przy ocenie skuteczności prawnej doręczenia decyzji Burmistrza C. z dnia [...] października 2010 r. pełnomocnikowi skarżących a w konsekwencji także przesłanek z art. 134 k.p.a. należało mieć również na uwadze szczególne okoliczności niniejszej sprawy. Fakty, że organ trzykrotnie podejmował w sposób niewłaściwy próby doręczenia decyzji (przesyłając ją faksem pomimo braku przesłanki z art. 391 § 1k.p.a., a następnie dwukrotnie kierując przesyłkę z decyzją pod błędny adres), nie reagował na wnioski pełnomocnika o prawidłowe doręczenie decyzji, błędnie pismem doręczonym w dniu 18 listopada 2010r. poinformował stronę o skuteczności wniesionego odwołania a następnie w dniu 22 listopada doręczył temu pełnomocnikowi jedynie kserokopię decyzji uwierzytelnioną przez Sekretarza Miasta C. – nie mogą być pominięte. Strona postępowania nie powinna być obciążona skutkami błędnego działania organów. Przywołać w tym miejscu należy raz jeszcze zacytowaną wyżej tezę wyroku NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 3/08. Trafnie więc wskazał Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku na naruszenie przez organ przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lutego 2011 r. zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6, 7 i 80 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 109 § 1 k.p.a. oraz art. 134 k.p.a. Nie doszło więc również do niewłaściwego zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.