II SA/Sz 28/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędzia WSA Arkadiusz Windak ( spr.) Protokolant Krzysztof Chudy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 marca 2010r. sprawy ze skargi B. i P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę Starosta [...] decyzją z dnia [...] , w oparciu o art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2005 r. Nr 175, poz. 1459 ze zm.), odmówił B. i P.Z. przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, oznaczonych działką nr [...] ha, położonych w obrębie [...], zapisanych w KW pod nr[...]. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. B. i P.Z. złożyli w dniu [...] r. wniosek do Starosty [...] o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] położonej w [...] w prawo własności. Organ, po uzyskaniu z Urzędu Gminy [...] wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pismem [...] r. poinformował zainteresowanych, że ich wniosek nie może być rozpatrzony pozytywnie ze względu na przeznaczenie gruntów w miejscowym planie [...] - na usługi handlu. Od wyżej wymienionego pisma B. i P.Z. złożyli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które po uznaniu wymienionego pisma z dnia [...] r. jako decyzji odmownej, decyzją z dnia [...] r. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, celem zebrania dodatkowych materiałów dowodowych w przedmiotowej sprawie. Starosta [...], po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, wydał w dniu [...] r. decyzję, w której ponownie odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w/w działki. Jednak decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego , rozpoznając sprawę na skutek wniesionego odwołania, uchyliło wymienione rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność ustalenia na jakie cele przedmiotowa działka przeznaczona była w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] r. Starosta [...] wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę, zgodnie z wytycznymi Kolegium, uzyskał od Urzędu Gminy [...] informację, że dla w/w działki nigdy nie była przewidziana funkcja mieszkaniowa, a na dzień [...] r. nie było dla niej obowiązującego planu miejscowego (poprzedni utracił moc z dniem [...] r.). Organ ponadto zaznaczył, że w akcie notarialnym rep. A nr [...] z dnia [...] r. - na podstawie którego wnioskodawcy nabyli prawo użytkowania wieczystego działki nr [...], na mocy wyroku Sądu Rejonowego w [...] - wprawdzie nie został określony cel, na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste, ale wskazano w nim, iż działka zabudowana jest pawilonem handlowo-usługowym. Również z wypisu z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działkę sklasyfikowano jako użytek "[...]" - inne tereny zabudowane, a nie jako tereny mieszkaniowe "[...]". Ponadto, opłatę za użytkowanie wieczyste działki nr [...], ustalono w wysokości [...]%, a więc według stawki procentowej przewidzianej za pozostałe nieruchomości gruntowe. W ocenie Starosty [...], powyższe okoliczności świadczą o tym, że przedmiotowa działka w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. nie była zabudowana na cele mieszkaniowe lub pod tego rodzaju zabudowę przeznaczona, a zatem należało odmówić przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wymienionej nieruchomości Skarbu Państwa. Od w/w decyzji B. i P.Z. złożyli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając jej naruszenie: - przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, punktu 3 podpunkt 1 i 3 "Załącznika 6. Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych" do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, - przepisów prawa procesowego: art. 11 w zw. z art. 103 § 3 kpa, poprzez nieodniesienie się do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie (np. do protokołu z oględzin nieruchomości przeprowadzonych z dnia 27 listopada 2008 r. jak i zarzutów wskazanych w piśmie z dnia 31 stycznia 2009 r.); sformułowanie ustaleń faktycznych od strony negatywnej, niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji; art. 6 kpa w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez żądanie spełnienia warunków niewskazanych w ustawie, tj. całorocznego zamieszkania na terenie nieruchomości; art. 10 § 1 w zw. z art. 81 kpa, poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do dowodu z ewidencji gruntów i budynku; art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie "w procesie wykładni prawa materialnego wskazanych w nim wartości" co skutkowało stwierdzeniem, że przedmiotowa działka nie była zabudowana na cele mieszkaniowe oraz art. 12 § 1 w zw. z art. 35 § 1 kpa wobec nieuzasadnionej przewlekłości postępowania. Według odwołujących się, organ I instancji błędnie ustalił, że nieruchomość nie była w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., jak i obecnie, nie jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. B. i P.Z. wskazali, iż skoro działka była i jest zabudowana budynkiem (co jest niekwestionowane przez organ), to celem postępowania powinno być ustalenie charakteru tej zabudowy, a nie przeznaczenia gruntu, na którym posadowiony jest budynek. W związku z tym powoływanie się przez organ na akt notarialny, zapisy dokonane w księgach meldunkowych, informacje z ewidencji gruntów i budynków oraz opłatę za wieczyste użytkowanie jest bezzasadne. Zdaniem stron, o charakterze mieszkalnym budynku świadczy funkcja jaką on pełni. W przeważającej części budynek ten przystosowany jest do zamieszkania w nim ludzi, a w mniejszej części do prowadzenia działalności gospodarczej, co potwierdziła wizja lokalna przeprowadzona w dniu [...] r. Poza tym, z pisma Urzędu Gminy [...] znajdującego się w aktach sprawy wynika, że [...]% budynku opodatkowane jest podatkiem od nieruchomości według stawek mieszkaniowych. B. i P.Z. podnieśli, iż organ rozpoznając sprawę nie uwzględnił w procesie wykładni art. 1 ustawy, tj. celu ustawy, którym było umożliwienie maksymalnie dużej liczbie użytkowników wieczystych osiągnięcie stabilizacji sytuacji prawnej przez stanie się właścicielami nieruchomości. W wyniku rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, decyzją z dnia [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył treść art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wyjaśniając, że o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności mogą się ubiegać osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, tj. dniu [...] r., użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę. Według ustaleń organu, na dzień [...] r. przeznaczenie działki nr [...] nie było określone. Powyższe wynika, z pisma Urzędu Gminy [...] z dnia [...], w którym poinformowano, że na dzień wejścia w życie ustawy nie było dla omawianej działki obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż poprzedni plan z dnia [...] r. utracił moc z dniem [...] r., zaś obecny plan obowiązuje od [...] r. Ponadto, według dodatkowych informacji uzyskanych od pracownika urzędu (notatka służbowa k. [...]), plan z [...] r. dla omawianej działki przewidywał funkcję usług handlu i gastronomi ([...]), zaś obecnie obowiązujący plan - usług i handlu (k. [...]), tak więc funkcja mieszkaniowa dla tej działki nigdy nie była przewidywana. Dalej Kolegium zwróciło uwagę, iż w akcie notarialnym rep. A nr [...] r. z dnia [...] r., na podstawie którego wnioskodawcy nabyli prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej działki, w myśl wyroku Sądu Rejonowego w [...], nie został określony cel, na jaki nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste stronie skarżącej, jednakże § 1 tego dokumentu zawiera oświadczenie B. i P.Z., iż działka zabudowana jest budynkiem stanowiącym pawilon [...]. Nadto, z danych z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w [...] wynika, że omawiana działka sklasyfikowana jest jako użytek "[...]", czyli inne tereny zabudowane. Zdaniem Kolegium, również dowód w postaci zdjęć utrwalonych na płycie CD wskazuje, że budynku znajdującego się na działce nr [...] nie można uznać za budynek mieszkalny. W tych okolicznościach organ stwierdził, że skoro działka w dniu [...]r. nie była zabudowana na cele mieszkaniowe, zatem strona nie spełnia warunków wyrażonych w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. uprawniających do przekształcenia w prawo własności prawa użytkowania wieczystego w/w nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na w/w decyzję B. i P.Z. wnieśli o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...]. Organom obu instancji zarzucili naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, punktu 3 podpunkt 1 i 3 "Załącznika 6. Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych" do Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 kpa w zw. z art. 103 § 3 kpa oraz art. 77 kpa, ponawiając argumenty przedstawione wcześniej w odwołaniu. Skarżący podnieśli, że wbrew twierdzeniom organów, na dzień wejścia w życie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości byli użytkownikami wieczystymi działki nr [...], zabudowanej na cele mieszkaniowe. W stosunku do tej nieruchomości, na dzień [...]r., nie było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec tego dowodzenie przez organy charakteru zabudowy w oparciu o zapisy planu miejscowego istniejącego przed tym dniem, jak i uchwalonego po tym dniu, stanowi rażące naruszenie art. 1 ust. 1 w/w ustawy. W ocenie skarżących, badanie przeznaczenia nieruchomości w sytuacji, gdy w dniu wejścia w życie ustawy istniała zabudowa, jest w świetle powołanego przepisu nieuprawnione. Podkreślili, że dokumentacja zdjęciowa, na którą powołano się w zaskarżonej decyzji, nie stanowi dowodu przesądzającego o charakterze niemieszkalnym budynku w sytuacji, gdy w rozstrzygnięciu nie podano konkretnych okoliczności przemawiających za takim stanowiskiem organu. W przypadku wątpliwości co do rodzaju istniejącej zabudowy organ powinien powołać biegłego z zakresu budownictwa, a nie opierać swoje ustalenia na pośrednich wrażeniach wzrokowych. Odnosząc się do zapisów aktu notarialnego z dnia [...] r., wyjaśnili, że użyte w nim pojęcie pawilonu [...] nawiązywało do firmy pod jaką B.Z. prowadzi w przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarczą, a nie do charakteru budynku. O przeznaczeniu budynku nie świadczy bowiem jego nazwa, a jedynie faktyczny charakter zabudowy. Według strony, zakwalifikowanie w ewidencji gruntów i budynków działki jako "[...]" - innego terenu zabudowanego, nie oznacza, że nieruchomość nie może być zabudowana na cele mieszkaniowe, a jedynie świadczy o istnieniu mieszanego charakteru zabudowy i trudnościach w jednoznacznym sklasyfikowania terenu jako mieszkalnego. Powołując się na wyrok NSA z dnia 27 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1676/07, wskazali, że ustalenia z ewidencji nie stoją na przeszkodzie wykorzystywaniu gruntu w inny sposób. Skarżący podnieśli, iż organy nie odniosły się do dowodów przemawiających na korzyść strony, w tym: protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r., stwierdzającego, że przeważająca część budynku jest urządzona i przystosowana do celów mieszkaniowych (znajduje się kuchnia, łazienka, osobne wejście od części usługowej, pomieszczenia wyposażone są w łóżka i instalację elektryczną), deklaracji podatkowej, w której wskazano, że nieznaczna część budynku wykorzystywana jest na cele usługowe, jak i informacji z Urzędu Gminy [...], zawartej w piśmie z dnia [...] r., potwierdzającej o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości [...]% budynku wg stawek związanych z działalnością gospodarczą, a [...]% budynku według stawek mieszkaniowych. B. i P.Z. zarzucili Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, iż naruszyło ono procedurę administracyjną, gdyż nie wyjaśniło w jaki sposób rozumie wymogi wskazane w art. 1 ustawy oraz nie odniosło się do wszystkich zarzutów odwołania. Organ ten naruszył także zasadę pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli poprzez zmienność wskazań w kolejnych decyzjach kasacyjnych co do dalszego postępowania dowodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, która odbyła się w dniu [...] r. pełnomocnik skarżących – syn T.Z., podniósł, iż jeżeli chodzi o funkcję mieszkaniową przedmiotowego budynku, to miała ona charakter dominujący, natomiast funkcja usługowa i dochód z tego tytułu uzyskiwany, miały charakter uzupełniający budżet domowy. Ustawodawca nie przewiduje rozróżnienia budynków na takie, w którym zamieszkuje się w okresie tylko letnim. W sytuacji, gdyby była taka potrzeba, to również w okresie zimowym można byłoby tam mieszkać. Ponadto oświadczył, że skarżący nie pamiętają na jaki budynek zostało wydane pozwolenie na budowę z [...] r., ale niewątpliwie nie zwracali się oni do organu o zmianę sposobu użytkowania obiektu zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę, ponieważ od początku funkcja mieszkalna była w tym obiekcie zrealizowana. W momencie wybudowania tego budynku ponad [...]% powierzchni tego budynku było przeznaczone na mieszkanie. Po zakończeniu budowy nastąpiło zgłoszenie, a organ nie wniósł sprzeciwu. Po zakończeniu budowy i zamieszkaniu w nim organ wielokrotnie dokonywał wizytacji obiektu i nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń. Dalej pełnomocnik skarżących podał, że miały miejsce takie wizytacje, w czasie których organ szczegółowo dokonywał pomiaru części handlowej. Obiekt znajdował się w części technicznej pasa nadmorskiego. Sąd, mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, postanowił dopuścić dowód z decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia [...]r. wydanych przez Prezydenta Miasta [...]. W związku z powyższym, pismem z dnia [...] r. zobowiązał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do nadesłania w terminie 7 dni, pozwolenia na budowę (rozbiórkę) obiektu zlokalizowanego na działce nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia [...] r. W odpowiedzi na wezwanie organ nadesłał kserokopie posiadanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia [...] r. oraz decyzji z dnia [...] r. udzielającej pozwolenie na rozbudowę pawilonu handlowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona pod kątem jej zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), doprowadziła Sąd do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem kwestionowana decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem skargi, a tym samym kontroli sądu, stała się decyzja wydana w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Aktem prawnym stanowiącym zasady dokonania takiego przekształcenia jest ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.). W myśl art. 1 ust. 1 w/w ustawy, osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Przez nieruchomość rolną rozumie się nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy na cele inne niż rolne. W związku z tym, że będąca przedmiotem sprawy nieruchomość, w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu [...] r., nie była objęta postanowieniami planu miejscowego a była już zabudowana, należało ustalić, czy zgodnie z wymogiem ustawowym, była ona "zabudowana na cele mieszkaniowe". Oczywistym jest, że w takiej sytuacji należało przede wszystkim poszukiwać takich dowodów, które pozwoliłyby na ustalenie charakteru jaki miała istniejąca zabudowa w momencie wejścia w życie ustawy. Przede wszystkim winny to być dowody, których pochodzenie jest najbliższe dacie [...] r. lub okresowi datę tą bezpośrednio poprzedzającemu, bowiem w późniejszym czasie, tj. po [...] r. zabudowa mogła już zmienić swój dotychczasowy charakter zarówno w sensie faktycznym jak i prawnym. Z pośród zgromadzonych w sprawie materiałów, najbliższym, a zarazem dowodem bezpośrednio opisującym charakter zabudowy jaki istniał przed [...] r., jest sporządzona, w formie aktu notarialnego z dnia [...]r., umowa oddania gruntu w użytkowanie wieczyste wraz z przeniesieniem prawa własności budynku znajdującego się na będącej przedmiotem sprawy działce o nr [...]. Stający do tej umowy B. i P.Z., zgodnie z przedłożonym opisem i mapą oraz wypisem z rejestru gruntów, oświadczyli, że powyższa działka gruntu stanowi teren zabudowy innej, jest zabudowana budynkiem stanowiącym pawilon [...] o konstrukcji drewnianej z poddaszem i że powyższy budynek został zbudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] r. Określenie charakteru istniejącej zabudowy "pawilonem [...]" pojawia się kilkakrotnie w tejże umowie i o wprowadzeniu zapisu o takiej treści zadecydowali skarżący wnioskując o założenie dla tej działki gruntu księgi wieczystej (dowód: akt notarialny z dnia [...] r., Repertorium A numer [...] znajdujący się w aktach organu I instancji). Fakt, że pozwolenie na budowę obejmowało zrealizowanie pawilonu [...] jest w sprawie niesporny. Taki charakter obiektu był zresztą zgodny z obowiązującym, w dniu wydania pozwolenia na budowę, planem miejscowym z dnia [...] r., który dla przedmiotowej działki przewidywał funkcję "usług handlu i gastronomi". Celem potwierdzenia powyższej okoliczności Sąd dopuścił dowód z decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. oraz z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia [...] r. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie wykazali, iż dokonali rozbudowy, przebudowy obiektu lub zmiany sposobu jego użytkowania. Nie można bowiem za tożsamych z tymi działaniami uznać czynności faktycznych polegających na takim sposobie wykorzystywania obiektu jak gdyby stanowił on budynek mieszkalny. Wyposażenie przez skarżących posiadanego obiektu w urządzenia takie, których używa się w gospodarstwie domowym, a nawet faktyczne wykorzystywanie obiektu jak budynku mieszkalnego, nie może przekreślać celu zabudowy nieruchomości, dla jakiego została ona zrealizowana i w jakim, zgodnie z prawem, może być użytkowana. Nie ulega wątpliwości, że sposób użytkowania obiektu budowlanego określony w decyzjach administracyjnych stanowiących podstawę do jego realizacji, jest konsekwencją przeznaczenia terenu, na którym znajduje się ów obiekt, na określone cele z punku widzenia planowania i zagospodarowania przestrzennego. Sposób użytkowania obiektu lub jego części może oczywiście ulegać zmianie. Przyjąć jednak należy, zgodnie z linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego, że aby zmiana taka wywoływała określone skutki prawne, winna być przeprowadzona w sposób prawem przewidziany (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 marca 2007 r. sygn. II SA/Łd 1094/06). Powoływane przez skarżących jako dowody w sprawie dokumenty związane z uiszczeniem podatku od nieruchomości i budynku, z których wynika różna klasyfikacja części pomieszczeń posadowionego na działce obiektu, w ocenie Sądu, nie mogą przesądzać o charakterze obiektu w kontekście zabudowania go na konkretny cel, czy to mieszkaniowy, czy jakikolwiek inny, bowiem to nie dokumenty rozliczeniowo-księgowe kształtują i decydują o formalno-prawnym charakterze zabudowy, będącej realizacją celu przeznaczenia danej nieruchomości. Zauważyć w tym miejscu należy, że ustalenie podatku od nieruchomości dokonywane jest, co do zasady, przede wszystkim w oparciu o deklarację wypełnioną przez właściciela nieruchomości. Samo zaś ustalenie opłat nie może determinować rodzaju zabudowań, których charakter winno się oceniać przez pryzmat ich statusu prawnego (wynikającego np. z pozwolenie na budowę lub z pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania) nie zaś stanu faktycznego, który z tym pierwszym nie zawsze jest zgodny. Powoływanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przez Kolegium na treść zapisów w ewidencji gruntów i budynków należy traktować jako jeden z dowodów i to o charakterze pomocniczym w sprawie o ustalenie charakteru istniejącej zabudowy. Zarzuty natury procesowej, które zostały podniesione w skardze, a zasadzające się przede wszystkim na uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym organ nie odniósł się do wszystkich argumentów strony oraz naprowadzonych przez nią dowodów, pomimo, iż okazały się zasadne, to jednak w ocenie sądu, nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu naruszenia art. 7 kpa, które miało polegać na nienależytym rozważeniu słusznego interesu stron i uwzględnieniu interesu społecznego. Pomimo, iż niewątpliwie skarżący mieli interes w określonym załatwieniu sprawy, o tyle trudno uznać, iż jest to interes "słuszny" w rozumieniu art. 7 kpa, czyli taki, który jest godny ochrony i nie stoi w sprzeczności z prawem, skoro prawidłowo zinterpretowane i zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego, w niewadliwie ustalonym przez organy stanie faktycznym, uniemożliwiały podjęcie rozstrzygnięcia oczekiwanego przez wnioskodawców. Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, interes obywatela winien być słuszny w rozumieniu obiektywnym (szerzej: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" wyd. II, s. 146 i nast.). Brak jest również podstaw do uwzględnienia skargi z uwagi na wyeksponowaną przez skarżących "zmienność wskazań" Samorządowego Kolegium Odwoławczego, naruszającą zasadę kształtowania i pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli (art. 8 kpa), które w decyzji z dnia [...] r. nakazało przeprowadzenie dowodów z oględzin nieruchomości i uwzględnienia deklaracji podatku od nieruchomości. Podkreślić bowiem należy, że przedmiotem kontroli Sądu jest przede wszystkim zaskarżona decyzja, natomiast wszelkie uchybienia natury procesowej, nawet gdy wystąpiły przy wydawaniu poprzedzających ją decyzjach w sprawie, mogą stanowić podstawę uwzględnienia skargi jedynie wówczas, gdy skład orzekający dojdzie do przekonania, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skoro rozpoznając sprawę Sąd uznał, że podjęte w wyniku zakończenia postępowania administracyjnego rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, to zarzut oparcia się przez Kolegium również na innych dowodach niż te, o które zostały, na wniosek Kolegium, uzupełnione akta sprawy, nie jest naruszeniem prawa determinującym uwzględnieniem skargi lecz stanowi naturalną konsekwencję oceny dowodów, realizowaną zgodnie z art. 80 kpa. W takim stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 w/w ustawy, orzekł o oddaleniu skargi.