II SA/Lu 301/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi G. Ł. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Wnioskiem z dnia 31 sierpnia 2010r. P. D. Z. spółka z o.o. wystąpiła o wydanie decyzji zezwalającej na wejście na teren działek nr 243/1 i nr 243/2, położonych w B. przy Al., stanowiących własność G. Ł., w celu przeprowadzenia urządzeń energetycznych. Do wniosku tego dołączono dokumentację z przeprowadzonych rokowań z właścicielem nieruchomości, które nie doprowadziły do porozumienia i uzyskania zgody na przeprowadzenie i wybudowanie urządzeń energetycznych na powyższych nieruchomościach. Starosta decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 3, 4 i 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( tekst jedn. Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) ograniczył sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej nr 243/1, położonej w B. przy Al., stanowiącej własność G. Ł. przez zezwolenie Spółce na założenie i przeprowadzenie na tej nieruchomości linii kablowej średniego napięcia /SN/ na głębokości 80 cm i linii kablowej niskiego napięcia /nn/ na głębokości 70 cm o powierzchni służebności przesyłu 74,55 m² oznaczonej literami FGHIF na kopii mapy zasadniczej, stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji, a także działki nr 243/2 poprzez wybudowanie na niej wnętrzowej stacji transformatorowej wraz z dojściem i dojazdem do stacji od drogi publicznej Al. o powierzchni 42,54 m² oznaczonej literami ABCDE oraz ułożenie linii kablowej średniego napięcia /SN/ i linii kablowej niskiego napięcia /nn/ o powierzchni 4,50 m² oznaczonej literami DEFG na kopii mapy zasadniczej, stanowiącej załącznik do decyzji. Jednocześnie organ zobowiązał właściciela nieruchomości do udostępnienia Spółce terenu swojej nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii urządzeń energetycznych oraz nakazał spółce przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu przewodów oraz wybudowaniu urządzeń energetycznych. Organ I instancji po przeprowadzeniu w dniu 12 stycznia 2011 r. rozprawy administracyjnej przyjął, że rokowania w niniejszej sprawie dotyczyły zarówno działki nr 243/1, jak i nr 243/2. Umowa w sprawie wyrażenia zgody na budowę urządzeń energetycznych była sporządzona przed wydaniem decyzji o podziale działki nr 243, a więc dotyczyła całej działki. Ustalił ponadto, że rokowania nie doszły do skutku, gdyż właściciel nieruchomości żądał odszkodowania w wysokości 175 zł/m², a Spółka oferowała 120 zł/m². Poza tym organ wskazał, że działka nr 243 (przed podziałem) została objęta prawomocną decyzją Burmistrza Miasta nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 9 kwietnia 2009 r. Z załącznika graficznego do tej decyzji wynikało, że na działce nr 243 zlokalizowana została budowa wnętrzowej stacji transformatorowej oraz linie kablowe średniego i niskiego napięcia. W związku z tym organ I instancji uznał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a budowa przedmiotowych przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 tej ustawy. Obszar ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki nr 243/1 i nr 243/2 został przedstawiony na mapie dla celów projektowych, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...], która stanowi załącznik do niniejszej decyzji. Od powyższej decyzji odwołał się G. Ł. zarzucając, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 124 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku za art. 3 pkt 11 a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne oraz art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 kpa. Zdaniem odwołującego organ I instancji błędnie uznał, że założenie i przeprowadzenie na jego nieruchomości linii kablowych niskiego i średniego napięcia oraz wybudowanie na działce nr 243/2 wnętrzowej stacji transformatorowej stanowi inwestycję celu publicznego. Wskazał, że art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie podaje definicji przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów niezbędnych do korzystania z tych przewodów. W związku z tym konieczne jest posłużenie się art. 3 pkt 11a Prawa energetycznego, który określa, że siecią przesyłową jest "sieć elektroenergetyczna najwyższych lub wysokich napięć, za której ruch odpowiedzialny jest operator systemu przesyłowego". W związku z tym za przewody i urządzenia służące do przesyłania energii elektrycznej w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jego zdaniem należy uznać sieci przesyłowe elektroenergetyczne najwyższych i wysokich napięć. Ponadto w ocenie skarżącego przedmiotowa inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego również dlatego, że stanowi ona jedynie realizację zapotrzebowania na dostawę energii elektrycznej zgłoszonego przez indywidualnego odbiorcę G. M. Wyjaśnił także, że działania Spółki wskazywały jednoznacznie, że nie była zainteresowana uzyskaniem dostępu do jego nieruchomości w sposób umowny. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja Burmistrza z dnia [...], w której ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji transformatorowej STL mb-3, budowie linii kablowej SN - 15kV, budowie linii kablowych NN - 0,4 kV, złączy kablowych - 0,4 kV, przebudowie istniejących słupów NN - szt. 2, obejmującej działki nr 155 ark. mapy nr 39, numer: 52/2, 35/2, 54, 173/1,215/2,243, 244/2, 244/4 i 264/6, ark. mapy nr 38, położonych w B. przy ul. D., ul. K. i Al. w B. Z załącznika do tej decyzji wynika, że na działce nr 243 zlokalizowana ma być stacja trafo STL mb-3 i ww. linie kablowe. Decyzja ta jest decyzją ostateczną, w związku z tym jej uchylenie lub zmiana, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Odnosząc się zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że planowana przez spółkę inwestycja - wbrew twierdzeniu G. Ł. - mieści się w definicji celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazał ponadto, że przepis ten nie posługuje się pojęciem "sieć przesyłowa", które zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 11a Prawa energetycznego. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowiła dla P. D. Z. Sp. z o.o., poprzednika prawnego spółki P. D. S.A. Oddział Z., podstawę do podjęcia i przeprowadzenia z właścicielem działki nr 243, a po jej podziale działek: 243/1 i nr 243/2, rokowań w przedmiocie udzielenia przez niego zgody na wykonanie prac związanych z realizacją na jego gruncie inwestycji, proponując możliwą do uiszczenia przez siebie kwotę za nabycie działki nr 243/2 bądź ustanowienie służebności na całym gruncie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określa formy prowadzenia rokowań. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. W przedmiotowej sprawie rokowania pomiędzy inwestorem i współwłaścicielami prowadzone były zarówno przed wszczęciem postępowania w sprawie, jak i w jego trakcie za pośrednictwem organu I instancji, który w tym celu wyznaczył termin rozprawy administracyjnej. W związku z tym, że strony nie doszły do porozumienia, a inwestor podtrzymywał wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na przeprowadzenie przedmiotowej inwestycji na nieruchomości będącej własnością G. Ł., Starosta prawidłowo – zdaniem organu odwoławczego - ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości. Wojewoda podniósł także, że zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości został sprowadzony do niezbędnego minimum. G. Ł. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Wojewody z dnia [...], podniósł te same zarzuty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Przede wszystkim zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego tj: art. 124 ust. 1 i 3 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku - prawo energetyczne, jak i procesowego poprzez naruszenie art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Poza tym podniósł, że jego zdaniem zastosowana przez organy obu instancji interpretacja art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z konsekwencjami w postaci ingerowania w konstytucyjne prawo własności nie jest właściwa. Wskazał również, że Wojewoda w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do tego, iż planowana przez spółkę inwestycja nie ma lokalnego znaczenia, a stanowi jedynie realizację indywidualnego zapotrzebowania G. M. W związku z tym to na jego, a nie na skarżącego nieruchomości, powinna być instalowania sieć przesyłowa i stacja transformatorowa. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, na który wskazał skarżący, uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga by przebieg planowanej inwestycji był dla jego nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum. Skarżący jako budzące niesmak uznał prowadzenie rokowań przez spółkę. Zaproponowana przez nią oferta sprowadzała się do tego, że albo przyjmie proponowaną cenę, albo zostanie wszczęte postępowanie o ograniczenie korzystania z nieruchomości. Skarżący zwrócił uwagę, że w rozmowach z podmiotami fizycznymi inwestor wykorzystuje swoją monopolistyczna pozycję jako dostawca energii na terenie B. Zdaniem skarżącego spółka nie była zainteresowana uzyskaniem dostępu do jego nieruchomości w sposób umowny. Mimo przedstawienia przez niego kolejnych cen za nieruchomość , spółka trwała przy swojej pierwotnej wersji. Oznacza to, zdaniem wnoszącego skargę, że inwestor traktował rokowania jedynie jako konieczną przesłankę formalną wszczęcia procedury ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.) starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, że zezwolenie może być udzielone tylko wówczas, gdy właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyrażają zgody na budowę i zakładanie urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy. Wynikające z powołanego przepisu przesłanki ograniczenia prawa własności zostały w niniejszej sprawie spełnione. Za nieuzasadnione uznać należy zarzuty skarżącego upatrującego wadliwości zaskarżonej decyzji w nie rozważeniu charakteru inwestycji, która według niego nie ma charakteru inwestycji celu publicznego. Zauważyć należy, że kwestia ta została już przesądzona w decyzji Burmistrza z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, w której szczegółowo określono zarówno zakres inwestycji jak i działki na których ma ona zostać zlokalizowana, w tym działkę skarżącego 243 ( przed podziałem ). W aktach sprawy nie ma żadnej informacji, która pozwalałaby sądzić o złożonym przez skarżącego odwołaniu od tej decyzji czy składanych protestach. Argumentów tych nie podnosi się także w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania nie było ustalenie, czy zamierzenie i przebieg planowanej inwestycji jest celowe, a także czy na nieruchomości G. M. (na którego wskazuje skarżący) możliwe było założenie i przeprowadzenie linii kablowych średniego i niskiego napięcia, wybudowanie wnętrzowej stacji transformatorowej z dojściem i dojazdem, ale czy zachodzą wymienione w art. 124 ust.1ustawy przesłanki udzielenia zezwolenia na przeprowadzenie tego typu inwestycji na konkretnej nieruchomości bez zgody jego właściciela. Należy zauważyć, że decyzje wydawane na podstawie art. 124 ust.1 ustawy ze swej istoty naruszają interes własny strony (właściciela nieruchomości), ograniczając sposób korzystania z nieruchomości. Są to bowiem decyzje ograniczające prawo własności, których wydawanie ustawodawca dopuścił w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich inwestycji, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 lutego 2011r., sygn. akt II SA/Ke 567/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Równie nieuzasadniony jest zarzut nieuwzględnienia przez organ administracji uzasadnionych interesów skarżącego. Zwrócić przy tym należy uwagę, że zarzut ten skarżący łączy z wcześniejszą uwagą odnoszącą się do oceny inwestycji jako inwestycji celu publicznego. W jego mniemaniu bowiem skoro większe zapotrzebowanie na energię złożył sąsiad G. M., to najbardziej właściwym wydaje się udostępnienie jego nieruchomości, bez instalowania sieci przesyłowej i transformatora na działkach 243/1 i 243/2. W żadnej części skargi, jak również w toku postępowania skarżący nie podał konkretnych okoliczności przemawiających za forsowaną przez niego tezą o nierozważeniu uciążliwości związanej z zajęciem nieruchomości, ograniczając się wyłącznie do wskazania orzeczeń sądów administracyjnych omawiających zagadnienia wynikające z zastosowania wspomnianego art.124 ust.1ustawy. Przypomnieć zatem należy, ze w orzecznictwie sadowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, według którego analiza uciążliwości nie może wykraczać poza uregulowania art.112 ust.3 i art.124 ustawy o gospodarce nieruchomościami ( por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009r. I OSK 185/09 Legalis). Niedopuszczalne jest zatem formułowanie jakichkolwiek innych, niż określone w tych przepisach przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia o jakim mowa w art.124 ustawy. Stąd też spostrzeżenie skarżącego co do wielkości zapotrzebowania na energię elektryczną przez jego sąsiada nie ma dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia. Do przesłanek tych zaliczyć trzeba wskazane w art. 124 ust. 3 ustawy rokowania, które powinny poprzedzać wydanie zezwolenia. Dopiero brak zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust. 1 ustawy. W orzecznictwie uznaje się, iż niemożność uzyskania zgody właściciela zachodzi wówczas, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Z akt sprawy wnosić należy, że już 11 marca 2010r. w Rejonowym Zakładzie Energetycznym w R. odbyły się rozmowy ze skarżącym w czasie których zaproponowano mu zakup działki 243/2, o powierzchni 117 m2, na której miała zostać wybudowana stacja transformatorowa, po cenie 120 złotych za m2 , zgodnie z wyceną rzeczoznawcy. Wobec propozycji skarżącego zapłaty 300 złotych za m2, miał on odnieść się do oferty w późniejszym czasie. Z pisma z dnia 7 kwietnia 2010r. sporządzonego przez Zastępcę Gospodarki Nieruchomościami P. D. Z. spółka z o.o wynika, że skarżący nie wyraził zgody na podaną cenę i zaproponował 250 zł za m2. Nie przedłożył jednak własnej oferty. 24 czerwca 2010r. spółka ponownie przedstawiła propozycję zakupu działki, podtrzymując dotychczasową cenę. Kolejnym pismem z dnia 11 sierpnia 2010r. inwestor ponownie podtrzymał chęć zakupu działki nr 243/2, jednocześnie proponując zawarcie umowy o służebność przesyłu dla projektowanych urządzeń elektroenergetycznych tj. wnętrzowej stacji transformatorowej i linii kablowych Sn i nn za jednorazowym wynagrodzeniem w kwocie 8 761,38 złotych. Według załączonej do pisma mapy służebność ta miałaby obejmować część działki 243 przed podziałem dokonanym 18 stycznia 2010r., a więc po podziale działek 243/1 i 243/2. Według mapy obszar służebności pod stację transformatorową wraz dojazdem i dojściem wynosił 42, 54m m2, natomiast pod kablowe linie Sn i nn 79,05m2. W odpowiedzi skarżący w piśmie z dnia 27 sierpnia 2010r. stwierdził, że nie jest zainteresowany ustanowieniem służebności przesyłu na działce 243/2, zaś zaproponowana mu cena zakupu działki nie jest dla niego satysfakcjonująca. Do porozumienia nie doszło także na rozprawie, jaka miała miejsce 12 stycznia 2011r. w Starostwie Powiatowym w B. Co istotne jednak , skarżący oświadczył wówczas, ze inwestor prowadził z nim rokowania nie tylko w stosunku do działki 243/2 , ale także co do działki 243/1. Potwierdzeniem tego jest znajdujący się w aktach sprawy projekt umowy, podpisany przez skarżącego, według którego wyraża on zgodę na budowę urządzeń elektrycznych linii kablowych i stacji transformatorowej na działce 243. Podczas rozprawy skarżący zaproponował kwotę 175 zł za m2, która jednak nie została przyjęta. Warto podkreślić, że fiasko rozmów pomiędzy inwestorem, a właścicielem nieruchomości nie oznacza braku rokowań. W wyroku z dnia 20 kwietnia 2011r. ( I OSK 2036/10 CBOSA ) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie podlega weryfikacji okoliczność, iż inwestor zaproponował skarżącemu warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla skarżącego nie do przyjęcia. Nie ma także podstaw do kwestionowania określonego w decyzji zakresu ograniczenia korzystania przez skarżącego z prawa własności nieruchomości. Oczywiście zgodzić się należy, że decyzja o zajęciu nieruchomości nie może jedynie powoływać się na brzmienie decyzji lokalizacyjnej, która nie powoduje powstania obowiązku znoszenia przez właściciela ograniczenia w prawie korzystania z nieruchomości. Musi ona natomiast wyraźnie rozstrzygać o zakresie tego ograniczenia, co oznacza, że powinna określać przedmiot ograniczenia i jego zakres, choć oczywiście nie może odbiegać od ustaleń wynikających z decyzji o lokalizacji celu publicznego. Co więcej, w ramach postępowania prowadzonego w trybie art.124 ust.1 ustawy, organ nie jest władny zmieniać ustaleń przyjętych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego ( wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2009r. I OSK 664/08 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Jest to podyktowane tym, że w braku zgody właściciela lub braku służebności decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zmianami). Jak wynika z akt sprawy spółka wraz z wnioskiem przedłożyła mapę sporządzoną dla celów projektowych, na której zaznaczony został obszar służebności przesyłu na działkach nr 243/1 i nr 243/2. Mapa ta w szczególności uwzględniała ustalenia ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia 9 kwietnia 2009 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego i precyzyjnie określała zakres niezbędnych (minimalnych) ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości Poza tym nie ulega wątpliwości, że w stanie faktycznym sprawy skarżący mimo prowadzonych rokowań, zgody, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 ustawy, nie wyraził, w związku z czym nie doszło zawarcia umowy, na podstawie której inwestor mógł zrealizować cel publiczny określony w decyzji z dnia 9 kwietnia 2009 r. Trzeba zauważyć, że fakt konkretnej lokalizacji spornych linii kablowych na nieruchomości skarżącego podlegała badaniu tylko w zakresie stwierdzenia, czy uszczuplenie władztwa właściciela nastąpiło w zakresie minimalnym i niezbędnym do wykonania planowanej inwestycji. W zaskarżonej decyzji sprecyzowano, że projektowana linia średniego i niskiego napięcia na działce 243/1 ma zostać przeprowadzona na głębokości 80 i 70cm, a powierzchnia przesyłu ma wynosić 74.55m2. Na działce 243/1 teren zajęty pod te linie ma wynosić 4,5m2. Na mapie do celów projektowych stanowiącą załącznik do decyzji widać natomiast, że linie te mają być poprowadzone przy granicy z drogą publiczną Al. na długości 60,35m, pasem o szerokości 1,5m. Mając na uwadze wielkość omawianej działki tj.:0,0270ha, jak i jej "podłużny" kształt, widoczne jest, że organy wskazały rozwiązanie najmniej uciążliwe dla właściciela zajętego gruntu. Natomiast według decyzji stacja transformatorowa wraz z dojściem i dojazdem, ma zostać usytuowana na działce nr 243/2, a zajęta pod nią działka ma mieć powierzchnię 42,54m2 ( 9,15 x 4,65m ). Ze względu na wielkość działki tj. 117 m2, uzasadnione jest przekonanie, że jakakolwiek lokalizacja stacji na tej działce, z uwzględnieniem obszaru zajętego pod linie energetyczne, w istotny sposób ograniczałaby jej wykorzystanie. Zwrócić jednak należy uwagę, że skarżący w takiej sytuacji może wykorzystać uprawnienie jakie przysługuje właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu określone w art. 124 § 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Warto przy tym podkreślić, że takie usytuowanie stacji, jak i przebieg linii energetycznych pokrywa się z ich usytuowaniem zaznaczonym na mapie stanowiącej załącznik do decyzji o realizacji celu publicznego z dnia 9 kwietnia 2009r. W związku z powyższym w ocenie Sądu udzielone w sprawie zezwolenie na założenie i przeprowadzenie linii kablowych, jak i wybudowanie stacji, w sposób wystarczająco precyzyjny wskazuje przebieg planowanej inwestycji przez nieruchomość skarżącego, jak i zakres uszczuplenia jego władztwa w zakresie niezbędnym do wykonania tej inwestycji, w sposób najmniej uciążliwy dla korzystania z nieruchomości oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z decyzji o lokalizacji celu publicznego. Z tych powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zmianami ) skargę należało oddalić.