VII SA/Wa 463/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Ewa Machlejd ( spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2011 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) umorzył postępowanie w sprawie wybudowanego budynku garażowego, dobudowanego zadaszenia do budynku produkcji rzemieślniczej oraz dobudowanego garażu do budynku mieszkalno-gospodarczego na działce nr ewid. [...] położonej w Z. w gminie R. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że dalsze postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ wybudowany budynek garażowy, dobudowane zadaszenie do budynku produkcji rzemieślniczej oraz dobudowany garaż do budynku mieszkalno - gospodarczego na działce nr ewid. [...] położonej we wsi Z. w gminie R. są zlokalizowane zgodnie z przepisami, są w dobrych stanach technicznych, nie stwarzają zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organ podał, iż D. C. i J. C. w dniu 5 lipca 2007 r. wystąpili do organu z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie wybudowanych budynków gospodarczych na działce nr ewid. [...] położonej we wsi Z. w gminie R. W dniu 9 lipca 2007 r. zostało wszczęte na wniosek D. C. i J. C. postępowanie w sprawie wybudowanego budynku gospodarczego oraz budynku produkcyjnego z jego rozbudową na ww. działce. W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 5 września 2007 r. stwierdzono, że na przedmiotowej działce został wybudowany budynek mieszkalno-gospodarczy z dobudowanym garażem. Do budynku mieszkalno-gospodarczego dobudowano budynek produkcyjny z zadaszeniem oraz budynek garażowy. Wszystkie obiekty zostały wybudowane w latach 80-tych. Organ podał, iż podczas oględzin J. M. przedłożył do wglądu decyzję Naczelnika Miasta i Gminy R. z dnia [...] lutego 1981 r. znak [...] zatwierdzającą plan realizacyjny inwestycji na działce nr ewid. [...] w Z. i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-gospodarczego. Z przekazanych w dniu 08-10-2007 r. dokumentów z Urzędu Miasta i Gminy R. wynikało, że inwestor posiada również decyzję Naczelnika Miasta i Gminy R. o wyrażeniu zgody K. M. (poprzedniemu inwestorowi) na zmianę sposobu użytkowania całości budynku gospodarczego produkcji pszczelarskiej na budynek produkcji rzemieślniczej z tworzyw sztucznych w Z. przy drodze wiejskiej na działce nr ewid. [...]. Organ stwierdził, iż z przedłożonych dokumentów wynikało, że bez wymaganego pozwolenia na budowę został wybudowany budynek garażowy wolnostojący, dobudowane zadaszenie do budynku rzemieślniczego oraz dobudowany garaż do budynku mieszkalno-gospodarczego. Poza budynkiem mieszkalno-gospodarczym pozostałe obiekty podczas oględzin nie były w użytkowaniu. Przy granicach działek nr ewid. [...] i [...], [...] (powstałych z podziału działki nr ewid. [...]) zostało rozbudowane zadaszenie przy budynku rzemieślniczym oraz wolnostojący garaż. Organ podał, że inwestorzy przystępując do budowy i rozbudowy obiektów na ww. działce nie zastosowali się do wówczas obowiązujących przepisów art. 28 i 29 ustawy z dnia 24-10-1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38,poz. 229), w myśl których roboty budowlane z wyjątkiem rozbiórek można było rozpocząć dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Uzyskanie pozwolenia na budowę uprawniało do wykonywania robót budowlanych, a właściciele takiego zobowiązania nie dopełnili. Jednocześnie organ wskazał, iż obiekty zostały zlokalizowane na terenie przeznaczonym pod tego rodzaju zabudowę. Organ zauważył, że postanowieniem z dnia [...]-05-2008 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. znak [...] nałożył na J. M. obowiązek opracowania i dostarczenia mapy inwentaryzacyjnej, geodezyjnej, inwentaryzacji z oceną techniczną wykonanych robót budowlanych w wybudowanym budynku garażowym i dobudowanym zadaszeniu do budynku produkcji rzemieślniczej, dobudowanego garażu do budynku mieszkalno - gospodarczego bez wymaganych pozwoleń na budowę na działce nr ewid. [...] położonej w Z. gm. R., w terminie sześciu miesięcy od otrzymania postanowienia. W dniu 1 października 2009 r. J. M. przedłożył wymagane dokumenty związane z wybudowanymi samowolnie obiektami. Organ stwierdził, iż z przedłożonej inwentaryzacji z oceną techniczną wykonanych robót budowlanych wynikało, że obiekty są w dobrym stanie technicznym i nie stwarzają zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Ponadto, opracowana inwentaryzacja z oceną techniczną potwierdza zgodność wybudowanych bez pozwoleń na budowę obiektów z przepisami, nie określa także robót koniecznych do wykonania w tych obiektach. A zatem nie mają zastosowania przepisy art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229), w myśl których w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy obiektu decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. W ocenie organu, budynek garażowy wolnostojący oraz dobudowane zadaszenie do budynku produkcji rzemieślniczej zlokalizowane przy granicy są zgodne z przepisami § 13 działu 2 Warunków i wymagań obowiązujących przy sytuowaniu budynków rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. (Dz. U Nr 17, poz. 61), w myśl których - § 13 ust. 1 - dopuszcza się sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachami o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na terenach zabudowy zagrodowej w indywidualnych gospodarstwach rolnych zgodę na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy wyraża terenowy organ administracji państwowej, właściwy w sprawach pozwolenia na budowę. Wybudowane obiekty posiadają ściany i dachy budynków z niepalnych materiałów budowlanych. Spadki dachów skierowane są na teren własnej działki. Organ wskazał, iż działka sąsiednia była wolna od zabudowy i w dacie budowy miała przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako uprawy rolne i leśne. Działki nr ewid. [...] i [...] powstałe z podziału nadal są niezabudowane. Wybudowane obiekty na działce nr ewid. [...] przy granicy w żaden sposób nie utrudniają zabudowy na sąsiednich działkach. Lokalizację budowy przy granicy działki ustalił Naczelnik Miasta i Gminy R. (jako właściwy terenowy organ w sprawach pozwoleń na budowę) przy wydanym pozwoleniu na budowę budynku o produkcji pszczelarskiej i przy zmianie sposobu użytkowania wybudowanego obiektu na budynek o produkcji rzemieślniczej. Zdaniem organu, w danym przypadku nie mogą mieć również zastosowania przepisy art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229), ponieważ obiekty te zostały wybudowane na terenie przeznaczonym pod tego rodzaju zabudowę, nie powodują niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia, nie pogarszają warunków zdrowotnych i użytkowych otoczenia. A zatem, wybudowany garaż wolnostojący, dobudowane zadaszenie do budynku produkcji rzemieślniczej oraz dobudowany garaż do budynku mieszkalno - gospodarczego nadają się do użytkowania. Organ stwierdził, iż zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. C., uchylił powyższą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w całości i na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229) odmówił nakazania rozbiórki wolnostojącego budynku garażowego, zadaszenia dobudowanego do budynku produkcji rzemieślniczej oraz garażu dobudowanego do budynku mieszkalno-gospodarczego, usytuowanych na działce nr ewid. [...], położonej w Z. w gminie R. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, że przedmiotowy budynek mieszkalno-gospodarczy został zrealizowany na podstawie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy R. z dnia [...] lutego 1981 r. znak [...] zatwierdzającej plan realizacyjny inwestycji na działce nr ewid. [...] w Z. i udzielającej pozwolenia na budowę. Decyzją Naczelnika Miasta i Gminy R. wyrażono zgodę na zmianę sposobu użytkowania całości budynku gospodarczego produkcji pszczelarskiej na budynek produkcji rzemieślniczej z tworzyw sztucznych. Następnie decyzją Naczlenika Miasta i Gminy R. z dnia [...] lipca 1988 r. znak [...] zatwierdzono plan realizacyjny inwestycji na terenie położonym w Z. nr [...] przy drodze dojazdowej i udzielono I. i J. M. pozwolenia na rozbudowę budynku produkcji rzemieślniczej. Organ zauważył, iż wnioskodawcy pismem z dnia 9 lipca 2007 r. wystąpili do organu I instancji z prośbą o wydanie decyzji o rozbiórce budynków usytuowanych na granicy działki nr [...]. Wydając decyzję kończącą sprawę co do istoty organ powiatowy powinien ustosunkować się do tego żądania, a nie wydawać decyzję o umorzeniu postępowania. Organ odwoławczy podał, że w postępowaniu administracyjnym wszczynanym na wniosek strony żądanie uprawnionego ma charakter decydujący. Jeżeli strona jest zainteresowana uzyskaniem decyzji merytorycznej, po dokładnym ustaleniu okoliczności faktycznych, wydanie przez organ administracyjny decyzji o umorzeniu postępowania, kończącej formalnie postępowanie w sprawie, nie znajduje uzasadnienia w przepisach k.p.a. Ewentualny brak przesłanki do uwzględnienia żądania zgłoszonego w piśmie wnioskodawcy nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym, ale bezzasadnym. Bezzasadność żądania musi być natomiast wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do istoty (stosownie do złożonego wniosku), a nie prowadzić do umorzenia postępowania. Organ ma bowiem obowiązek rozpatrzenia sprawy merytorycznie. Organ stwierdził, iż z ustaleń dowodowych poczynionych w toku postępowania wynika, że budynek garażowy wolnostojący, dobudowane zadaszenie do budynku rzemieślniczego oraz dobudowany garaż do budynku mieszkalno-gospodarczego zrealizowano w latach 80-tych, czyli pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, bez wymaganego przepisem art. 28 ust. 1 pozwolenia na budowę. Podał, że zgodnie z dyspozycją art. 103 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy z zastrzeżeniem ust. 2, zgodnie z którym przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ wskazał, że w świetle powyższego, jeżeli budowa obiektu została wykonana przed dniem 1 stycznia 1995 r., inwestor ponosi konsekwencje samowoli budowlanej na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., zgodnie z którym obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zdaniem organu odwoławczego, z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że usytuowanie przedmiotowych obiektów budowlanych nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy R. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w R. nr [...] z dnia [...].06.1998r. (Dz. Urz. Nr [...]. poz. [...]). Zgodnie z zapisami w/w planu, działka oznaczona nr ewid. [...] w obrębie S. znajduje się na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w strefie urbanistycznej warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Ponadto, zgodnie z inwentaryzacją budowlaną oraz oceną stanu technicznego sporządzoną przez J. S. (upr. bud. nr [...]), przedmiotowe obiekty znajdują się w dobrym stanie technicznym i nie stwarzają zagrożenia bezpieczeństwa mienia i ludzi. Z przedłożonej inwentaryzacji budowlanej wynika także, iż przedmiotowe obiekty posiadają ściany i dachy z materiałów niepalnych, a spadki dachów skierowane są na teren własnej działki. Zdaniem organu, funkcjonowanie przedmiotowych obiektów nie powoduje groźby dla życia i zdrowia przebywających w pobliżu osób, jak też realnego niebezpieczeństwa dla szkody w mieniu, a także nie powoduje istotnego, niedającego sie pogodzić z obowiązującymi przepisami pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia. W sprawie nie zachodzą zatem przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Jednocześnie organ zauważył, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy wyłącznie wolnostojącego budynku garażowego, zadaszenia dobudowanego do budynku produkcji rzemieślniczej oraz garażu dobudowanego do budynku mieszkalno-gospodarczego. Organy nadzoru budowlanego nie zajmują się natomiast budynkiem mieszkalno-gospodarczym i rozbudową budynku produkcji rzemieślniczej, które zostały wybudowane i oddane do użytkowania w aktualnym kształce za zgodą właściwych organów. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła D. C. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym art. 37 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) przez orzeczenie odmowy rozbiórki w szczególności na skutek poczynionych przez organ błędnych ustaleń co do stanu technicznego obiektów budowlanych usytuowanych na działce nr ewid. [...] w Z. oraz zagrożeń, jakie te obiekty stwarzają dla bezpieczeństwa mienia i ludzi, jak również na skutek pominięcia kwestii związanych z niedopuszczalnym pogorszeniem warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zarzuciła także naruszenie uchwały Rady Miejskiej w R. z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy R. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) przez błędne ustalenie, że kwestionowane obiekty budowlane nie kolidują z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym: - art. 7, 8, 77, 80 k.p.a. wskutek niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego, w tym zaniechania zlecenia sporządzenia ekspertyzy przez niezależny od stron podmiot oraz dokonania błędnych ustaleń na podstawie jedynie prywatnej ekspertyzy, kwestionowanej przez skarżącą, a tym samym niewyjaśnienie stanu faktycznego, - art. 107 § 3 k.p.a. przez lakoniczne zaprezentowanie przesłanek, jakimi kierował się organ drugiej instancji oraz nieodniesienie się do wszystkich wniosków i zarzutów podniesionych w odwołaniu, - art. 136 k.p.a. przez zaniechanie przez organ odwoławczy przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w tym zaniechanie zlecenia sporządzenia nowej ekspertyzy technicznej dotyczącej bezpieczeństwa i stanu technicznego obiektów budowlanych, przeprowadzenia szczegółowych oględzin na miejscu ich posadowienia, dokonania uzgodnień z właściwą miejscowo jednostką straży pożarnej oraz Regionalną Ryrekcją Ochrony Środowiska. Skarżąca wskazała, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu przewiduje zabudowę mieszkaniowo-rekreacyjną, a na sąsiednich działkach planowana jest zabudowa domami jednorodzinnymi. Posadowiony zaś w granicy działek budynek garażowy w złym stanie technicznym i z oknami wychodzącymi na działki sąsiednie uniemożliwia planowaną inwestycję. Zarzuciła również, że wbrew twierdzeniom organów obu instancji, budynek garażowy wolnostojący oraz dobudowane zadaszenie do budynku produkcji rzemieślniczej nie są wykonane z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych. Ponadto stwierdziła, iż organy nie odniosły się do kwestii znajdujących się od strony sąsiedniej nieruchomości okien, których usytuowanie stoi w kolizji z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa oraz interesem strony skarżącej. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Sąd kontrolował decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], uchylającą w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oraz odmawiającą nakazania rozbiórki wolnostojącego budynku garażowego, zadaszenia dobudowanego do budynku produkcji rzemieślniczej oraz garażu dobudowanego do budynku mieszkalno-gospodarczego, usytuowanych na działce nr ewid. [...], położonej w Z., gm. R. Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji odmawiającej nakazu rozbiórki stanowił art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), zgodnie z którym obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Na wstępie zauważyć należy, iż skoro budynek garażowy wolnostojący, dobudowane zadaszenie do budynku rzemieślniczego oraz dobudowany garaż do budynku mieszkalno-gospodarczego zrealizowano w latach 80-tych, zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje art. 103 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane stanowiący, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy z zastrzeżenim ust. 2, zgodnie z którym przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy poprzedził wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], zlecającym na podstawie art. 136 k.p.a. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w W. przeprowadzenie postępowania uzupełniającego przez: - dostarczenie wypisu i wyrysu obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu obejmującego przedmiotową działkę, - zaznaczenie na kopii mapy przedmiotów objętych niniejszym postępowaniem, - złożenie pisemnych wyjaśnień odnośnie otworów okiennych znajdujących się w ścianie usytuowanej w granicy działki, dotyczących tego, w którym obiekcie się znajdują, ich ilości oraz tego, czy w stosunku do nich prowadzone jest odrębne postępowanie administracyjne. W odpowiedzi na powyższe postanowienie organ I instancji przy piśmie z dnia 3 września 2010 r. nadesłał wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy R. oraz mapę terenu z oznaczonymi obiektami, w treści pisma podając, iż otwory okienne w ilości czterech sztuk występują tylko w elewacji budynku produkcji rzemieślniczej, zlokalizowanej w granicy działki. Organ wskazał, że otwory okienne w elewacji budynku produkcji rzemieślniczej zlokalizowanej w granicy działki nie są nowe. Zostały zamontowane w latach 80 podczas prowadzonych robót budowlanych. Wybudowany budynek gospodarczy produkcji pszczelarskiej, następnie budynek produkcji rzemieślniczej po jego rozbudowie został przyjęty do użytkowania wraz z wmontowanymi otworami okiennymi. W sprawie otworów okiennych nie było prowadzone odrębne postępowanie. W pozostałych obiektach nie występują otwory okienne w elewacjach zlokalizowanych w granicy działki. Uwzględniając powyższe zauważyć należy, iż bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia pozostają zarzuty skargi związane z istnieniem otworów okiennych od strony sąsiedniej nieruchomości, gdyż dotyczą budynku, który nie był objęty niniejszym postępowaniem. Jak bowiem prawidłowo wskazał organ odwoławczy, przedmiotowe postępowanie dotyczyło wyłącznie wolnostojącego budynku garażowego, zadaszenia dobudowanego do budynku produkcji rzemieślniczej oraz garażu dobudowanego do budynku mieszkalno-gospodarczego. Organy nadzoru budowlanego nie zajmowały się natomiast budynkiem mieszkalno-gospodarczym i rozbudową budynku produkcji rzemieślniczej, które zostały wybudowane i oddane do użytkowania za zgodą właściwych organów. Organ prowadząc postępowanie w sprawie samowolnych robót budowlanych winien w pierwszej kolejności dokonać oceny, czy nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., obligujące go do wydania nakazu rozbiórki. W szczególności, w postępowaniu dotyczącym przymusowej rozbiórki uregulowanym przepisem art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., organ administracji publicznej winien dokonać analizy przepisów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy przez organ, tj. w dacie wydawania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego (wyrok NSA z dnia 12.05.2010 r. sygn. akt II OSK 812/09, Lex nr 597879). Jak wynika z akt sprawy, usytuowanie przedmiotowych obiektów budowlanych nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy R., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...] (Dz. Urz. Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z zapisami ww. planu, działka nr ewid. [...] w obrębie S., gm. R. położona jest na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w strefie urbanistycznej warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Ponadto, zgodnie z inwentaryzacją budowlaną oraz oceną stanu technicznego sporządzoną przez J. S. (upr. bud. nr [...]), przedmiotowe obiekty znajdują się w dobrym stanie technicznym i nie stwarzają zagrożenia bezpieczeństwa mienia i ludzi. Z przedłożonej inwentaryzacji budowlanej wynika także, iż obiekty te posiadają ściany i dachy z materiałów niepalnych, a spadki dachów skierowane są na teren własnej działki. W sprawie nie zachodzą zatem przesłanki, które uzasadniałyby zastosowanie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. W odniesieniu do pozostałych zarzutów zawartych w skardze stwierdzić należy, iż ocena stanu technicznego spornych obiektów została sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-inżynieryjnej oraz będącą członkiem [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. A zatem, ocena ta stanowi wiarygodny dowód w sprawie. Jednocześnie wskazać trzeba, iż organ odwoławczy prawidłowo zauważył, że z treści wniosku D. C. i J. C. z dnia 5 lipca 2007 r. wszczynającego przedmiotowe postępowanie wynika, iż zawarte w nim żądanie dotyczyło nakazu rozbiórki spornych budynków. W przypadku wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek strony, żądanie uprawnionego podmiotu ma charakter decydujący. Jeśli zatem w niniejszej sprawie wnioskodawcy byli zainteresowani uzyskaniem decyzji co do istoty sprawy, to organ nie był uprawniony do umorzenia postępowania administracyjnego. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, ewentualny brak przesłanki do uwzględnienia żądania wnioskodawcy nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym, ale bezzasadnym. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.