III SA/Wa 3230/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędzia WSA Bożena Dziełak, Protokolant ref. staż. Patrycja Kęcik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2011 r. sprawy ze skargi W. sp. j. C. W., G. W. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę Prezydent Miasta O. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. określił W. spółka jawna (dalej jako: "Skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości położonych w O. przy ul. A. [...] na rok 2007 w kwocie 41.728,00 zł. W uzasadnieniu decyzji podał, że Skarżąca aktem notarialnym Rep. A nr [...] z 12 marca 2004 r. nabyła od miasta O. prawo własności nieruchomości gruntowej, oznaczonej nr geodezyjnym [...] o pow. 0,6945 ha, zabudowanej budynkiem byłego O. Centrum Kultury. Z postanowień aktu notarialnego wynika, że obiekt ten w momencie zakupu miał funkcję administracyjno-socjalną. Stosownie zatem do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) – dalej jako: "upol" Skarżąca będąca właścicielem ww. nieruchomości stała się podatnikiem podatku od nieruchomości, na której ciążył obowiązek określony w art. 6 ust. 9 upol, polegający na składaniu deklaracji, obliczeniu podatku i bez wezwania dokonywaniu wpłat w terminie do 15 każdego miesiąca. Z uwagi na fakt niedopełnienia przez nią tych obowiązków w terminach określonych w ustawie, w szczególności niezłożenia deklaracji, organ podatkowy stosując art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.) – dalej jako: "O.p." postanowieniem z 6 kwietnia 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. W wyniku postępowania wyjaśniającego wydał przedmiotową decyzję. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie: 1. art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 172 i następnych, art. 180, art. 187, art. 194, art. 197 § 1, art. 199 O.p.; 2. art. 7, art. 1a upol; 3. art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r. Nr 89 poz. 414 ze zm.) dalej jako "prawo budowlane". Skarżąca nie zgadzała się z pozbawieniem jej prawa do zwolnienia podatkowego określonego postanowieniami uchwały Rady Miejskiej z 8 grudnia 2005 r. nr 428/XLVII/2005. W jej ocenie, na zakupionym od Miasta obiekcie przeprowadziła ona inwestycję budowlaną polegającą między innymi na rozbudowie zakupionego obiektu. Przeprowadzonej zaś inwestycji organ nie zakwalifikował jako spełniającej wymogi przedmiotowej uchwały zwalniającej nieruchomość od podatku. Jej zdaniem, takie stanowisko organu podatkowego jest błędne i sprzeczne z uchwałą jak i postanowieniami prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 prawa budowlanego poprzez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Oczywistym jej zdaniem było, iż po zakończeniu inwestycji przedmiotowy budynek zmienił wszystkie parametry, gdyż w większości powstała nowa substancja. Skarżąca zarzucała organowi błędne przeprowadzenie postępowania m. in. przez niezastosowanie środka dowodowego w postaci oględzin. Ponadto podkreślała ona, że to dzięki podjętej inwestycji na przedmiotowej nieruchomości uruchomiono nowe miejsca pracy. W jej ocenie postępowanie dowodowe w tym zakresie obarczone było poważną wadą. Skarżąca podkreślała, że w całości spełniała materialne przesłanki do zastosowania zwolnienia podatkowego, o którym jest mowa w/w uchwale Rady Miasta. Organ podatkowy natomiast zamiast skupić się na przedmiotowym charakterze zwolnienia wyrażonego w ww. uchwale rozpatrywał sprawę tak, jakby zwolnienie to miało charakter podmiotowy tj. analizował formę organizacyjno prawną w jakiej Spółka prowadzi działalność. Organ podatkowy przekazując odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnosił o utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu zakwestionował stanowisko Spółki zawarte w odwołaniu. Uznał, iż zarzut niewłaściwej interpretacji przepisów prawa budowlanego, dotyczący terminu "rozbudowa" jest niesłuszny, ponieważ w słowniczku zawartym w uchwale Rady Miejskiej w § 1 pkt 3 nie ma żadnego odesłania do prawa budowlanego. Jako że organ podatkowy nie dokonał samodzielnej oceny, czy ów budynek rzeczywiście jest obiektem powstałym wskutek rozbudowy, czy też obiektem nowo wybudowanym, w tym celu jako dowód w sprawie wykorzystał dokumentację techniczną, sporządzoną przez osoby mające stosowne uprawnienia budowlane, jak również decyzje, wśród których jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skoro zatem ten organ stwierdził, iż udziela pozwolenia na użytkowanie "rozbudowanego budynku" oraz stwierdza "zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku kina na potrzeby usługowo-handlowe", a § 1 pkt 3 wspomnianej uchwały RM stanowi, że obiekty powstałe wskutek rozbudowy, nadbudowy czy modernizacji ze zwolnienia od podatku nie korzystają, to dla organu podatkowego sprawa nie budziła wątpliwości. Niesłuszny w ocenie organu był również zarzut odnośnie błędów w postępowaniu dowodowym. W przedmiotowej sprawie kluczowy materiał dowodowy opierał się bowiem na faktach, znanych organowi z urzędu, które wynikają z dokumentów, będących w posiadaniu Urzędu w związku z realizowanymi ustawowymi kompetencjami Prezydenta Miasta O., który jest jednocześnie organem podatkowym. Organ zastosował zatem art. 187 § 3 O.p., który stanowi, że fakty powszechnie znane oraz znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Ponadto nie ma w przepisach O.p. zapisu, który zabraniałby wykorzystania danego materiału dowodowego w kilku sprawach, wręcz przeciwnie, art. 180 § 1 nakazuje jako dowód dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Decyzją z [...] września 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu organ przytoczył treść przepisów art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 i 3 upol. Kolejno wskazał na przepis art. 21 § 3 O.p., który stanowi, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na mimo obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Organ wyjaśnił, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja wydana w wyniku wszczętego z urzędu postępowania wskutek niewykonania przez Skarżącą obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów zarówno ustawy podatkowej jak i przepisów O.p. Organ podatkowy wyjaśnił, iż wskutek niewywiązania się przez Skarżącą z obowiązków ustawowych w terminach określonych w przepisach wystosował do Skarżącej wezwanie w wyniku czego do organu wpłynęła deklaracja dotycząca roku 2007, w której Skarżąca wykazała zwolnienie z podatku na podstawie § 2 ust. 5 i 6 Rady Miejskiej w O. z dnia 8 grudnia 2005 r. nie dostarczając jednak stosownych dokumentów potwierdzających spełnienie warunków uprawniających do niego. Organ podatkowy stwierdził, że Skarżącą nie ma prawa do skorzystania ze zwolnienia określonego w § 2 ust. 5 i 6 uchwały Rady Miejskiej w O. na podstawie następujących dowodów: 1. Akt notarialny Repertorium A nr [...] z dnia 12 marca 2004 r., na podstawie którego Skarżąca nabyła od miasta O. prawo własności nieruchomości gruntowej oznaczonej nr geodezyjnym [...] o pow. 0,6945 ha zabudowanej budynkiem byłego O. Centrum Kultury. 2. Decyzja Prezydenta Miasta O. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. zatwierdzająca projekt budowlany i wydająca pozwolenie na budowę, polegające na rozbudowie budynku oraz zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku kina na potrzeby usługowo-handlowe wg projektu budowlanego, kategoria obiektu XVII, na działce nr Ew. [...] położonej w O. przy ul. A.. 3. Projekt budowlany o tematyce: "Adaptacja i rozbudowa budynku W. na potrzeby obiektu usługowo-handlowego", branża architektura, sporządzony przez zespół projektowy mgr inż. architekta A. W., A. Z., B. Z. pod kierownictwem inż. K. E., stanowiącym załącznik do decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] czerwca 2004 r. znak: [...], na podstawie którego ustalono powierzchnię budynku po adaptacji. 4. Inwentaryzacja budowlana budynku W. stanowiąca część składową dokumentacji, o której mowa w pkt 3, na podstawie której ustalono powierzchnię użytkowa budynku przed jego adaptacją. 5. Decyzja Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku oraz wyrażenia zgody na zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku kina na potrzeby usługowo-handlowe, wybudowanego na działce Nr [...] w O. przy ul. A., na podstawie którego ustalono moment powstania obowiązku podatkowego za budynek po rozbudowie i adaptacji. Ponadto zdaniem organu, uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] grudnia 2005 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, korzystając z przepisu art. 7 ust. 3 upol, który stanowi, że rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw, na podstawie § 2 ust. 5 zwolniła od podatku od nieruchomości: "nowo wybudowane w roku podatkowym budynki i budowle, zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorców lub inne podmioty prowadzące działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, będących w myśl odpowiednich przepisów ustawy podatnikami podatku od nieruchomości. W § 1 tejże uchwały Rada Miejska dokładnie określiła jakie budynki mogą być przedmiotem tego zwolnienia, a są to nowo wybudowane w roku podatkowym budynki i budowle, które zostały zrealizowane od podstaw i których budowę zakończono w roku podatkowym, przy czym zakończenie budowy musi zostać potwierdzone decyzją w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie lub potwierdzeniem przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy, wydanym przez stosowny organ, za wyjątkiem budynków i budowli powstałych wskutek rozbudowy, nadbudowy czy modernizacji obiektów już istniejących przed rozpoczęciem roku podatkowego. Przedmiot zwolnienia określony w powoływanej wyżej uchwale Rady Miejskiej w O. został więc jego zdaniem bardzo precyzyjnie określony, co nie daje żadnych podstaw do odmiennej jego interpretacji. W ocenie organu, zebrane w sprawie dokumenty jednoznacznie świadczą o tym, że przedmiotowy budynek niezależnie od rozmiarów prowadzonej inwestycji nie jest budynkiem nowo powstałym i z całą pewnością jest budynkiem powstałym w wyniku rozbudowy i adaptacji. Nieuzasadniony jego zdaniem jest też zarzut naruszenia art. 7 ust. 3 upol, albowiem ustawodawca dając radzie miasta możliwość wprowadzenia innych zwolnień przedmiotowych niż te, które określone są w ustawie podatkowej daje również możliwość określenia cech przedmiotów, jakie powinny one spełniać, aby skorzystać ze zwolnienia. W przedmiotowej sprawie, Rada Miasta określiła, że zwolnieniu podlegają nowo wybudowane budynki w roku podatkowym, a dodatkowo doprecyzowała, że oznacza to budynki zrealizowane od podstaw, (...) za wyjątkiem budynków powstałych wskutek rozbudowy, nadbudowy czy modernizacji obiektów już istniejących przed rozpoczęciem roku podatkowego. Wobec powyższego niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 3 pkt 6 prawa budowlanego. W konkluzji organ stwierdził, iż wobec nie spełnienia podstawowej przesłanki do zastosowania zwolnienia, a mianowicie braku wybudowania od podstaw nowego budynku w roku podatkowym, prowadzenie postępowania w zakresie utworzenia nowych miejsc pracy nie mogło mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Obydwa bowiem warunki tj. wybudowanie nowego budynku od podstaw zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej jak również utworzenie na terenie miasta O. w wyniku tej inwestycji co najmniej 20 pełnoetatowych miejsc pracy muszą być spełnione łącznie. Pismem z 16 listopada 2010 r. Skarżąca złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie: 1. art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 120; art. 121 § 1; art. 122; art. 124; 172 i następne; art. 180; art. 187; art. 192 w związku z art. 191; art. 194; art. 197 § 1; art. 199 O.p.; 2. art. 7 ust.; art. 1 a; upol; 3. przepisów uchwały Rady Miejskiej w O. nr 428/XLVTI/2005 z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości; 4. art. 3 pkt 6 prawa budowlanego. W związku z tym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a także obciążenie kosztami postępowania stronę pozwaną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej jako p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu skargę uznać należy za bezzasadną, gdyż nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa. W pierwszej kolejności Sąd odnieść musi się do zarzutu Skarżącej dotyczącego naruszenia przez organ art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O. p. odnoszącego się do trybu i okoliczności wszczynania postępowania podatkowego oraz wydawania decyzji w zakresie ustalenia istnienia zobowiązania podatkowego. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż Skarżąca była właścicielem nieruchomości gruntowej położonej w obrębie miasta O. przy ul. A. [...], oznaczonej nr geodezyjnym [...], o pow. 0,6945 ha, zabudowanej budynkiem, który w momencie nabycia nieruchomości przez Skarżącą pełnił funkcję administracyjno – socjalną, co zostało wykazane przywołanym powyżej aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 12 marca 2004 r. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 upol podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Art. 6 ust. 1 i 2 tejże ustawy stanowi, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Bezspornym jest więc, że Skarżąca będąca właścicielem wyżej wymienionej nieruchomości stała się podatnikiem podatku od nieruchomości, na której ciążył obowiązek określony w art. 6 ust. 9 upol mówiący o tym, że osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki nie mające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku, a także odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia oraz wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca nie dopełniła wyżej wymienionego obowiązku złożenia stosownej deklaracji w określonym w art. 6 ust. 9 upol terminie, składając ją dopiero w dniu 17 lipca 2007 r. po uprzednim wezwaniu jej przez Prezydenta Miasta O.. Ponadto, z uwagi na fakt, iż dane zawarte w złożonej 17 lipca 2007 r. deklaracji, a odnoszące się do możliwości uzyskania zwolnienia przez Skarżącą od podatku od nieruchomości budziły wątpliwości organu podatkowego I instancji wezwał on Skarżącą do wyjaśnienia tychże wątpliwości poprzez przedstawienie określonych w § 3 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej z 8 grudnia 2005 r. nr 428/XLVII/2005 dokumentów potwierdzających podleganie zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Należy więc zauważyć, że art. 6 ust. 10 upol wyraźnie wskazuje, że obowiązek składania informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz deklaracji na podatek od nieruchomości, o którym mowa w ust. 6 i w ust. 9 pkt 1, dotyczy również podatników korzystających ze zwolnień na mocy przepisów tejże ustawy. Co więcej, kolejny obowiązek, odnoszący się do możliwości uzyskania przez Skarżącą zwolnienia od podatku od nieruchomości wynika z treści § 3 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej z 8 grudnia 2005 r. nr 428/XLVII/2005 stanowiącego, że warunkiem do skorzystania ze zwolnień, o których mowa w § 2 ust. 2, 4 i 5 w/w uchwały jest przedłożenie przez przedsiębiorcę w terminie do 15 stycznia każdego roku lub w terminie do 15 stycznia roku następującego po roku od dnia nabycia nieruchomości, dokumentów potwierdzających spełnienie warunków uprawniających do objęcia zwolnieniem tzn. stanu zatrudnienia na dzień objęcia pomocą, w tym utworzonych nowych miejsc pracy oraz średniego stanu zatrudnienia w okresie 6 miesięcy liczonych w sposób określony w ust. 7 pkt 2 oraz decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie lub zawiadomienia o zakończeniu budowy, wydanego przez stosowny organ, w przypadku, o którym mowa w § 2 ust. 5 oraz informacji o wielkości otrzymanej pomocy de minimis w okresie 3 kolejnych lat, w tym uzyskanie zaświadczenia o pomocy de minimis. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca nie przedstawiła we właściwym terminie stosownych dokumentów potwierdzających spełnienie warunków uprawniających do objęcia zwolnieniem. W myśl art. 21 § 3 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Wobec powyższego, Sąd stwierdza, że podniesione przez stronę zarzuty naruszenia przez Prezydenta Miasta O. art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O. p. nie mają oparcia w ustaleniach faktycznych w niniejszej sprawie, gdyż Skarżąca nie wykonała określonego obowiązku wynikającego z przepisów prawa, zaś Prezydent Miasta O. prawidłowo wszczął postępowanie podatkowe zakończone wydaniem decyzji określającej Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2006. Podobny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu: "Zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, już sam fakt nie złożenia deklaracji - jeżeli taki obowiązek ciąży na podatniku z mocy stosownego przepisu prawa podatkowego - rodzi po stronie organu podatkowego obowiązek wszczęcia postępowania podatkowego i wydania w następstwie tego postępowania decyzji, w której określa on wysokość zobowiązania podatkowego (...)" - wyrok WSA w Opolu z dnia 14 listopada 2007 r. I SA/Op 288/07, teza, zdanie pierwsze. Odnosząc się w następnej kolejności do wskazanych przez Skarżącą naruszeń art. 7, art. 1a upol, art. 3 pkt 6 prawa budowlanego oraz przepisów uchwały Rady Miejskiej z 8 grudnia 2005 r. nr 428/XLVII/2005 Sąd stwierdza, że zgodnie z treścią art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) dalej jako "u.s.g" do wyłącznej właściwości Rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach, zaś art. 5 upol stanowi, że Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Z kolei art. 7 ust. 3 upol zawiera ustawową delegację kompetencji do wprowadzenia zwolnień od podatku od nieruchomości stanowiąc, że Rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Rada Miejska uchwałą z 8 grudnia 2005 r. nr 428/XLVII/2005 zwolniła od podatku od nieruchomości, między innymi, w § 2 ust. 5 nowo wybudowane w roku podatkowym budynki i budowle, zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorców lub inne podmioty prowadzące działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, będących w myśl odpowiednich przepisów ustawy podatnikami podatku od nieruchomości w stosunku do tych obiektów. W ocenie Sądu nie można stwierdzić zatem naruszenia art. 7 upol, gdyż organ prawidłowo skorzystał z przysługującej mu ustawowej kompetencji do określenia katalogu przedmiotowego zwolnień od podatku od nieruchomości na terenie Miasta O.. Co za tym następuje, Sądu uznał, że zarówno zarzut naruszenia przez organ art. 1a ust. 1 pkt 1 upol jak i art. 3 ust. 6 prawo budowlane nie może zostać uwzględniony, gdyż organ wydając uchwałę uściślił w § 1 pkt 3 stanowiącym katalog określeń użytych w tejże uchwale, że "nowo wybudowane w roku podatkowym budynki i budowle" to budynki i budowle zrealizowane od podstaw, których budowę zakończono w roku podatkowym, przy czym zakończenie budowy musi zostać potwierdzone decyzją w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie lub potwierdzeniem przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy wydanym przez stosowny organ, za wyjątkiem budynków i budowli powstałych wskutek rozbudowy, nadbudowy czy modernizacji obiektów już istniejących przed rozpoczęciem roku podatkowego. Sąd podziela ocenę organu, że zebrane w sprawie dokumenty świadczą o tym, że przedmiotowy budynek niezależnie od rozmiarów prowadzonej inwestycji nie jest budynkiem nowo powstałym i z całą pewnością jest budynkiem powstałym w wyniku rozbudowy i adaptacji. Niezawarcie przez Radę Miasta w uchwale z 8 grudnia 2005 r. nr 428/XLVII/2005 jakiegokolwiek odwołania do katalogu określeń użytych w art. 3 prawa budowlanego wyłącza zatem możliwość powoływania się na nie w interpretacji samej uchwały. Natomiast zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 upol użyte w ustawie określenia oznaczają budynek jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach oraz budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zawarte są tu więc sformułowania ogólne, odnoszące się tylko częściowo do niniejszej sprawy, nie mające jednak bezpośredniego zastosowania, stąd w ocenie Sądu nie można stwierdzić jakiegokolwiek naruszenia omawianego przepisu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd podziela stanowisko organu, że przedmiot zwolnienia określony w powoływanej wyżej uchwale został określony wystarczająco precyzyjnie, by nie było podstaw do odmiennej jego interpretacji. Odnosząc się in fine do zarzutów proceduralnych podniesionych przez Skarżącą Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja zawiera elementy wymienione w art. 210 § 1 O.p. Jej uzasadnienie faktyczne zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zaznaczyć należy, że uzasadnienie decyzji nie jest rozprawą polemiczną. Jeżeli zatem zawiera ono wyczerpujące wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia, to nieodniesienie się do niektórych tez i orzeczeń przedstawionych przez Stronę nie stanowi o wadliwości decyzji uzasadniającej jej uchylenie przez Sąd. To samo odnosi się do niewymienienia wszystkich przepisów stanowiących podstawę orzekania. Ponadto Sąd podziela stanowisko organu odnoszące się do sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego. W przedmiotowej sprawie kluczowy materiał dowodowy opierał się bowiem na faktach, znanych organowi z urzędu, które wynikają z dokumentów, będących w posiadaniu organu, w związku z realizowanymi ustawowymi kompetencjami Prezydenta Miasta O., który jest jednocześnie organem podatkowym. Organ zastosował zatem art. 187 § 3 O.p., który stanowi, że fakty powszechnie znane oraz znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. W ocenie Sądu zarzut Skarżącej odnośnie nieprzeprowadzenia dowodu w postaci oględzin jest nieuzasadniony, gdyż posiadane przez organ dowody okazały się wystarczające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ponadto nie ma w przepisach O.p. zapisu, który zabraniałby wykorzystania danego materiału dowodowego w kilku sprawach, wręcz przeciwnie, art. 180 § 1 nakazuje jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Biorąc pod uwagę powyższą argumentację Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.