V SA/Wa 172/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K.P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złote dwadzieścia groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi z dnia 14 grudnia 2010 r., wniesionej przez A. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Skarżona decyzja została wydana w następująco ustalonym stanie faktycznym; A., obywate[...] A., deklarując[...] narodowość B. (zwan[...] dalej "stroną"), w dniu [...] grudnia 2009 r. złoży[...] wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Jako przyczynę wyjazdu z kraju pochodzenia i wszczęcia procedury uchodźczej wskaza[...] prześladowania przez władze [...] rodziny, bicie i wywożenie [...]. Z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy w RP wystąpił również [...] strony - B. oraz [...] - C. i krewny [...] E. Strona oświadczyła, że w kraju pochodzenia nie należała do żadnej z partii politycznych, organizacji religijnych lub etnicznych. Strona nie prowadziła działalności politycznej, nie walczyła i nie udzielała jakiejkolwiek pomocy bojownikom. Strona nie była zatrzymywana, aresztowana, nie prowadzono przeciwko niej postępowania administracyjnego lub sądowego, jak też nie została skazana wyrokiem sądu. W trakcie przesłuchania statusowego odbytego w dniu [...] grudnia 2009 r. Strona oświadczyła, że powodem wyjazdu z kraju pochodzenie była niestabilna sytuacja w B. oraz problemy, jakie miał z władzami B. i E. Strona podała, że w czasie wojny [...] miało miejsce pewne zdarzenie. Z tego powodu B. był zatrzymany na 3 dni. Ustalono później, że zdarzenie to nie dotyczyło B. Do drugiego zatrzymania miało dojść w listopadzie 2009 r. W dzień przyjechali wojskowi i milicjanci i pytali B. i o krewnego H. W nocy B. i E. zostali zabrani przez ludzi w maskach. B. został wypuszczony następnego dnia wieczorem, a E. po 3 dniach. Obaj byli pobici i mieli siniaki. Po tym wydarzeniu ani B. ani E. nie nocowali w domu. Cała rodzina złożyła wnioski o paszporty zagraniczne i wyjechała. W wyniku rozpoznania ww. wniosku Strony Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. odmówił nadania stronie statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i postanowił wydalić Stronę z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Organ wskazał, iż stona nie podała żadnych przyczyn uzasadniających obawę przed prześladowaniami, o których mówi Konwencja Genewska. Ponadto wyjaśnił, że Strona nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009r. Nr 189, poz. 1472), koniecznych dla udzielenia ochrony uzupełniającej, jak też że nie zachodzą wobec niej przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP w rozumieniu art. 97 ust.1 pkt 1 i 1a cytowanej ustawy. Organ podkreślił, że sama możliwość wystąpienia zagrożenia przewidzianego w art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a nie jest wystarczająca, a wnioskodawca nie wykazał indywidualnych, realnych przesłanek wskazujących na zaistnienie wobec niego takich zagrożeń. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem A. odwołała się do Rady do Spraw Uchodźców. Po rozpatrzeniu odwołania i ponownym przeprowadzeniu postępowania, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż Strona nie uprawdopodobniła prześladowań, na które się powoływała i które w istocie zdaniem organu bezpośrednio jej nie dotyczyły. Wyjaśniono, iż opisane przez Stronę okoliczności wyjazdu z A., świadczą o tym, że nie była ona przedmiotem zainteresowania władz A. Stwierdzono również, iż w ocenie organu ani Strona ani nikt z członków jej rodziny nie był prześladowany z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. Przedmiotem analizy Rady była również sytuacja polityczno-społeczna panująca w B. Wskazano przy tym, iż wiedza o warunkach pochodzenia jest dla organu jedynie elementem branym pod uwagę przy określaniu wiarygodności Strony. Rada podzieliła stanowisko Szefa Urzędu, iż w sprawie brak jest podstaw do objęcia Strona ochroną uzupełniającą, czy udzielenia zgody na pobyt tolerowny. Organ odwoławczy miał tutaj na uwadze, iż UNHCR nie zaleca już, by wnioski azylowe składane przez [...]., rozpatrywane były w oparciu o przesłankę, że w B. panuje powszechna przemoc. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zarzucając naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów: art. 13, art. 14, art. 15, art. 34, art. 48 i art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz.U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1176 ze zm.) - prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie a wynikających z: art.7 i art.77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.). Rozwijając zarzuty w motywach skargi Skarżąca wskazała m.in., iż przy rozpatrywaniu jej wniosku należało odnieść się i zastosować zasadę jedności rodziny. Powołując się tutaj na akt końcowy Konferencji Pełnomocników ONZ nt. Statusu Uchodźców i Bezpaństowców z 1951 r. wskazno na zelecenia skierowane do rządów o podjęcie koniecznych działań dla ochrony rodziny ucodźcy. Skarżąca wyjaśniła, iż B. brał czynny udział w obronie [...] i konflikcie zbronym w latach [...]. Dlatego też zdaniem Skarżącej, niezasadne jest zaprzeczenie przez organ istnienia związku pomiędzy zaangażowaniem B. w konflikt zbrojny a zatrzymaniem, bezprawnym przetrzymywaniem i pobiciem B. i E. w listopadzie 2009 r. przez funkcjonariuszy mundurowych. Zdaniem Skarżącej organ winien dążyć do ustalenia czy przywołane zdarzenia miały charakter zamierzonego prześladowania ze strony władz federalnych. Odnosząc się do twierdzenia organu o braku okoliczności wskazujących na ewentualne prześladowania Strony, Skarżąca wskazała, iż osoba będąca ofiarą nielegalnych działań, różnorodnych form dyskryminacji może obowiać się prześladowania. Ponadto łącząc subiektywny charakter obawy z negatywnymi czynnikami zewnętrznymi, takimi jak brak bezpieczeństwa w kraju pochodzenia, można uznać w ocenie Skarżącej, iż taka obawa przed prześladowaniem jest uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, która sprowadza się do sprawowania wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Niezależnie od zakresu zarzutów skargi podkreślenia wymaga, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania stanowi materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku postępowania. Kierując się omówionymi regułami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające, wobec czego stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 3 tej ustawy, prześladowanie, o którym mowa w ust. 1, musi: 1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub 2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1. Jednocześnie, art. 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi a contrario, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy, jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Powołane wyżej przepisy zawierają zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy. Uchodźcą jest osoba, która spełnia kryteria określone w przytoczonej wyżej definicji, a kluczowym elementem tej definicji jest uzasadniona obawa przed prześladowaniem. Definicja posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Niewątpliwie kwestią kluczową – w świetle art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP – jest obawa przed prześladowaniem, jednakże obawa prześladowania musi mieć charakter uzasadniony. Uchodźcą jest zatem osoba, która żywi obawę przed prześladowaniem, jednakże obawa ta musi być uzasadniona sytuacją obiektywną. Ubiegający się o status uchodźcy powinien więc wykazać, że powrót do kraju pochodzenia może narazić go na prześladowania. Ponadto przesłanki do nadania statusu uchodźcy, należy interpretować wąsko, nie nadaje się, bowiem statusu uchodźcy ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia. Wskazać należy, iż ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te muszą być rozważane w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno – prawnej i polityczno – ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Przenosząc powyższe reguły na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, iż z uzasadnień zapadłych orzeczeń wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń Strony zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jej wypowiedzi złożonych podczas późniejszego przesłuchania. W ocenie Sądu, również dokonana przez organy analiza tych wypowiedzi jest wyczerpująca i obejmuje całość oświadczeń Skarżącej. Wskazać nadto należy, iż uzasadnienia decyzji tak pierwszej, jak i drugiej instancji, zawierają wnioski wypływające z tej analizy. Wnioski te uznać należy za logiczne i mocno oparte na faktach wskazanych przez stronę. Przechodząc do oceny rozważań organu w zakresie wskazanych powyżej przesłanek określonych treścią art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, wskazać należy, że w sposób czytelny i komplentny odniosiono się do sytuacji aktualnie panującej w B. Rada powołała się miedzy innymi na stanowisko Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców (UNHCR) z dnia [...], w którym stwierdzono m.in.: "[...]". W związku z powyższym UNHCR nie zaleca już, by wnioski uchodźcze składane przez B.w rozpatrywane były w oparciu o przesłankę uznania powszechnego i ciężkiego naruszania praw człowieka oraz prawa humanitarnego w B. Sytuacja w B. nie zmieniła się zasadniczo w czasie, który upłynął od wydania ww. stanowiska UNHCR, a można mówić nawet o dalszej stabilizacji. Na tę ocenę nie wpłynął - jak dotąd - również zdarzenie z dnia [...] 2010 r. W ocenie Sądu Rada do Spraw Uchodźców prawidłowo ustaliła, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy Strona nie wykazała w wystarczającym stopniu uzasadnionej - w sposób zobiektywizowany - obawy przed prześladowaniem. Wskazane przez Stronę okoliczności udziału B. w działaniach zbrojnych w latach [...] i w obronie [...] w [...] r., oraz zatrzymań w roku [...] r. są istotnie oddalone w czasie od momentu wyjazdu Strona z kraju pochodzenie i nie mogą być uznane za powód tego wyjazdu. Znaczącym jest tutaj fakt, iż w latach [...] rodzina Strona nie była niepokojona przez władze kraju pochodzenie. Jak wynika natomiast z zeznań strony E. w okresie tym razem z B. pracował i podróżował w celach zarobkowych po terytorium A. Również powoływane zatrzymania rodziny Strony z listopada 2009 r. nie są wystarczające do uznania, że Strona miałaby być w przyszłości obiektem zainteresowania dla władz kraju pochodzenia i miałaby ona być narażona na prześladowania z ich strony. Prawidłowo Rada do Spraw Uchodźców uznała to zdarzenie za działanie odosobnione i incydentalne, które nie może być uznane za spełniające znamiona prześladowania. W tej sytuacji, w świetle zacytowanego przepisu art.13 ust.1 i 3 ustawy odmowa nadania statusu uchodźcy jest w pełni uzasadniona. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ww. ustawy o ochronie, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: • orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, • tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, • poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do Strony nie występują przesłanki udzielenia ochrony uzupełniającej. Strona nie zgłosiła, aby w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, istniało wobec niej ryzyko orzeczenia kary śmierci lub wykonania egzekucji. Zasadnie wskazano przy tym na orzeczenie [...]. Rozważając przesłankę wymienioną w art. 15 pkt 2 ww. ustawy, zasadnie organy administracyjne wywiodły natomiast, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że Strona ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażona na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy (brak zatrzymania, aresztowania, skazania wyrokiem sądu, stosowania przemocy fizycznej) zasadnie stwierdzono, iż Strona nie jest osobą poszukiwaną przez władze ani nie stanowi obiektu ich zainteresowania. Ponadto w kontekście zarzutów skargi wskazać także należy, iż rozważając przesłankę rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, Rada zasadnie odniosła się do aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia. Wskazano tutaj, iż w B. dochodzi do aktów, które noszą znamiona tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania, co wynika ze wskazanego powyżej stanowiska UNHCR [...], jak również z pozostałych wziętych pod uwagę materiałów dotyczących oceny sytuacji w kraju pochodzenia Strony. Jednakże jak prawidłowo zauważono, samo występowanie tego typu zjawisk nie jest wystarczające dla przyznania przedmiotowej ochrony. Dodatkowo konieczne jest wykazanie, że wnioskodawca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na takie traktowanie. Odnosząc się do zindywidualizowanej sytuacji Strona Rada prawidłowo uznała, że nie ma wystarczających podstaw do przyjęcia, że Strona byłaby narażona na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Podkreśliła, że za takie traktowanie, zwłaszcza w świetle aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia, nie można uznać, ze względu na incydentalność, krótkotrwałość i brak poważnych konsekwencji dla Strona, zatrzymania jej B. w listopadzie 2009 r. Sąd podziela również stanowisko organu, że Strona dysponuje możliwością tzw. ucieczki wewnętrznej w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy, który to przepis stanowi, że jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie bez przeszkód mógł zamieszkać na tej części terytorium, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Na taką możliwość wskazuje fakt, że E. oraz B. (poddawani w oceni Strony bezpośrednim represjom) w celach zarobkowych bez żadnego problemu podróżowali po terytorium A. i przebywali przez dłuższy okres czasu w D. Odnosząc się natomiast do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Mając zatem na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organ prawidłowo przyjął, iż Skarżąca nie uwiarygodniła, że ze względu na swoje działania byłaby w konsekwencji wydalenia narażona na ww. naruszenia praw człowieka. Na akceptację zasługuje również stanowisko, iż wydalenie nie narusza prawa do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Strona jest osobą pełnoletnią i prowadzi współne gospodarstwo rolne z B. i E. Jak zasadnie powołał tutaj organ administracyjny w odpowiedzi na skargę, przesłanka określona treścią przepisu art. 97 ust. 1 pkt 1a nie może być zastosowana jako samoistna dla objęcia aplikanta ochroną międzynarodową. Przesłanka ta jest bowiem rozpatrywana w kontekście sytuacji opisanej w punkcie 1 tego artykułu. Stanowisko to jest szczególnie zasadne w kontekście decyzji Rady do Spraw Uchodźców nr [...] z dnia [...] października 2010 r. wydanej w sprawie B. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o odmowie udzielenia statusu uchodźcy, odmowie objęcia ochroną uzupełniającą i wydaleniu wobec stwierdzenia braku okoliczności uzasadniających udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Rada do Spraw Uchodźców również utrzymała w mocy decyzję organu I instancji [...] podjętą wobec C. (vide [...] z dnia [...].10.2010 r.) oraz wobec E. Dokonując oceny zarzutów skargi podnieść należy, iż są one całkowicie chybione. W decyzjach podjętych w obydwu instancjach przedstawiona została szeroka argumentacja na poparcie stanowiska organów w zakresie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz pobytu tolerowanego, którą Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela w całości. Sprawa została rozpatrzona z dużą wnikliwością, materiał został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie i konfrontowany był z rzetelną i pogłębioną wiedzą o sytuacji osób pochodzących z B.. W trakcie przesłuchania dokonano ustaleń niezbędnych w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Przedstawione w trakcie wywiadu okoliczności, istotne z punktu widzenia prawidłowości wydawanego rozstrzygnięcia, zostały skonfrontowane następnie z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów. Organ wskazał na ustalone w sprawie okoliczności, wyjaśnił które uznaje za udowodnione, a którym odmawia wiarygodności, wskazał ponadto jakie są przyczyny tego, że określone – wskazywane przez stronę – fakty nie mogą zostać uznane za udowodnione. Decyzje zostały skonstruowane zgodnie z regułami wynikajacymi z k.p.a., zawierają podstawę prawną, rozstrzygnięcie, jak również uzasadnienie faktyczne i prawne. Na koniec warto przypomieć, iż podstawą do uchylenia zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny jest tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a co więcej wpływ istotny (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W niniejszej sprawie z naruszeniem takim nie mamy do czynienia. Strona brała czynny udział w toczącym się postepowaniu, czego dowodem są składane pisma, w tym odwołanie. Rozstrzygnięcia organów zostały podjęte zgodnie z obowiązujacymi przepisami prawa, co wykazano wyżej. W ocenie Sądu są one trafne i zasługują na aprobatę, co powoduje, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Z wyłożonych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 18 ust.1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.Nr 163, poz.1348 ze zm.).