II SA/Ke 370/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lipca 2011r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia tytułem wyrównania potrąconego uposażenia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] Nr [...] o odmowie wypłaty policjantowi w st. spocz. A. W. świadczenia w wysokości 1.688,40 zł, wraz z odsetkami od dnia 14 stycznia 2009r., tytułem wyrównania 50% potrąconego uposażenia za okres od dnia 3 grudnia 2008r. do dnia [...] W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji podał, iż postanowieniem z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w S. wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec policjanta A. W., przeciwko któremu prowadzone było postępowanie o wyłudzenie poświadczenia nieprawdy przez podstępne wprowadzenie w błąd innych policjantów co do stanu trzeźwości kierowcy drezyny (art. 272 k.k., po zmianie kwalifikacji art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k.), tj. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w S. zawiesił A. W. w czynnościach służbowych na okres od 27.10.2005r. do 27.01.2006r., z jednoczesnym zawieszeniem od najbliższego terminu płatności 50% należnego uposażenia. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przedłużono do dnia prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Prawomocnym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008r. sygn. IX Ka 224/08 Sąd Okręgowy uznał A. W. za winnego zarzucanego mu przestępstwa i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby 2 lata. Powyższy wyrok wpłynął do Komendy Powiatowej Policji w S. w dniu 15.12.2008r., w odpowiedzi na pismo Komendanta z dnia 3.12.2008r. W dniu [...] Komendant Powiatowy Policji w S. rozkazem personalnym Nr [...] zwolnił A. W. ze służby w Policji z dniem 14 stycznia 2009r. Od decyzji tej strona nie wzniosła odwołania. W piśmie z dnia 26.11.2009r. A. W. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w S. o zweryfikowanie okresu zawieszenia czynnościach służbowych, wskazując, że decyzja o zawieszeniu wygasła w dacie prawomocnie zakończonego postępowania karnego, tj. w dniu 2.12.2008r., nie zaś w dacie zwolnienia ze służby (13.01.2009r.). Następnie wniósł do Sądu Rejonowego pozew przeciwko Komendzie powiatowej Policji w S. o ustalenie i wypłatę kwoty 1.688,40 zł z odsetkami od dnia 14.01.2009r. tytułem, wyrównania 50% potraconego uposażenia za okres od 3.12.2008r. do 13.01.2009r. Postanowieniem z dnia 1 marca 2010r. Sygn. IV P 19/10 Sąd Rejonowy stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Komendantowi Powiatowemu Policji w S.. Postanowienie to uprawomocniło się na skutek oddalenia zażalenia powoda przez Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2010r., sygn. VI PZ 19/10. Pismem z dnia 25.05.2010r. Komendant Powiatowy Policji w S. poinformował A. W. o braku podstaw do rozstrzygania w zakresie jego roszczeń w formie decyzji administracyjnej. Po rozpoznaniu skargi strony na bezczynność ww. organu Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 4 listopada 2010r. sygn. II SAB/Ke 41/10, zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji w S. do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie wniosku skarżącego o wypłatę na jego rzecz kwoty 1688,40 zł z odsetkami od dnia 14.01.2009r. tytułem wyrównania 50% potrąconego uposażenia za okres od 3.12.2008r. do dnia 13.01.2009r., w pozostałej części oddalił skargę. W dniu [...] komendant Powiatowy Policji w S. wydał opisaną na wstępie decyzję o odmowie wypłaty żądanego świadczenia. W odwołaniu od tej decyzji A. W. zarzucił organowi I instancji niezastosowanie się do wytycznych zawartych w wyroku Sądu z dnia 4 listopada 2010r. oraz błędną wykładnię § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych, w myśl którego wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych nastąpiło w dacie prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Zatem od dnia 3.12.2008r. strona nie posiadała statusu policjanta zawieszonego w czynnościach służbowych. A. W. wskazał, że od dnia 3.12.2008r. zgłaszał gotowość pełnienia służby lecz Komendant Powiatowy Policji w S. go do niej nie dopuścił, jak również nie przedłużył okresu zawieszenia w czynnościach do momentu zwolnienia ze służby. Ponadto zwrócił uwagę na przepis art. 42 ustawy o Policji, podnosząc, iż nie można z góry zakładać, że organ I instancji wyda decyzję, która na pewno nie zostanie uchylona, lub której nieważność nie zostanie stwierdzona. Wskazał również na możliwość posiłkowania się w zakresie oceny gotowości policjanta do służby przepisami i orzecznictwem z zakresu prawa pracy. Wniósł też o przesłuchanie Komendanta Powiatowego Policji w S. T. S. i szefa Komisariatu w Ł. G.Z. na okoliczność deklarowania gotowości do służby. Rozpatrujący odwołanie Komendant Wojewódzki Policji powołał się na przepisy regulujące powstanie prawa policjanta do uposażenia (art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 1 i 3 ustawy o Policji), wskazując, iż stanowią on jedynie o tym, że z tytułu pozostawania w służbie policjantowi przysługuje tylko jedno uposażenie. Wyjaśnił, że podstawą zawieszenia 50% uposażenia zawieszonego w czynnościach służbowych policjanta jest art. 124 ust. 1 ustawy o Policji. Ustosunkowując się do zarzutu błędnej wykładni § 6 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2002r., organ wskazał, że zgodnie z wykładnią literalną tego przepisu decyzja ostateczna w sprawie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych wygasa m. in. gdy zakończone zostanie prawomocnie postępowanie karne (dyscyplinarne). W konsekwencji w decyzji z dnia [...] przyjęto, że decyzja o zawieszeniu A. W. w czynnościach służbowych wygasła w dniu 2.12.2008r. Pomimo jednak pozostawania tego policjanta w stosunku służbowym po dacie 2.12.2008r. nie ma podstaw do wypłaty żądanego uposażenia, albowiem w okresie od 3.12.2008r. do 14.01.2009r. policjant ten nie pełnił de facto służby, co ustalono na podstawie notatki Komendanta Powiatowego Policji w S., list obecności i grafików służbowych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że otrzymywanie przez policjanta uposażenia i innych świadczeń pieniężnych jest ściśle związane z pełnieniem przez niego służby, o pełnieniu służby można zaś mówić tylko wówczas gdy policjant jest uprawniony o zobowiązany do wykonywania obowiązków służbowych i obowiązki te faktycznie wykonuje (wyrok NSA z dnia 7 lipca 2010r., sygn. I OSK 158/10). Nie ma przy tym znaczenia jego subiektywna gotowość do pełnienia służby. W okresie między 3.12.2008r. a 14.01.2009r. A. W. służby nie podjął, a zatem uposażenie za ten okres w myśl art. 126 ustawy o Policji powinno być zawieszone a następnie potracone z uwagi na zawinioną niemożność wykonywania przez ww. policjanta obowiązków służbowych. Samo pozostawanie w stosunku służbowym bez podejmowania służby jest niewystarczające do domagania się za ten okres uposażenia. Gotowość do pełnienia służby należy zatem rozumieć nie tylko jako subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywną możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza (wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2010r., sygn. I OSK 926/09). Wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych policjanta nie oznacza zatem, że do czasu zwolnienia ze służby w drodze decyzji administracyjnej, wraz z reaktywowaniem stosunku służbowego z chwilą uprawomocnienia się wyroku skazującego, reaktywacji ulega również prawo policjanta do uposażenia. W ocenie organu II instancji stosunek służbowy reaktywowany w związku z wygaśnięciem decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych, a przed wydaniem decyzji o zwolnieniu ze służby, jest stosunkiem ułomnym. Ułomność ta polega na tym, że uposażenie nie zostaje przywrócone z mocy prawa za okres kiedy policjant faktycznie nie pełnił służby. Prawo do uposażenia powstaje na nowo, z mocy prawa, w dotychczasowym wymiarze dopiero z dniem faktycznego podjęcia służby. Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie A. W. utracił wskutek skazania za przestępstwo przymiot nieposzlakowanej opinii, tym samym jako osoba, względem której ustał warunek przyjęcia do tej służby określony w art. 25 ust. 1, tj. warunek nieposzlakowanej opinii, nie może pozostawać w służbie w Policji. Z chwilą uprawomocnienia się wyroku skazującego A. W. Komendant Powiatowy Policji w S. miał obowiązek zwolnić tego policjanta ze służby i wszczął odpowiednią procedurę na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w stosunku do A. W. nie wszczęto procedury przywrócenia do służby, o której mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, a zatem powoływanie się przez niego na instytucję przywrócenia do służby pozostaje bez związku z przedmiotową sprawą. Zarówno na gruncie art. 42 ustawy o Policji jak i pragmatyki policyjnej funkcjonariusz powinien złożyć oświadczenie o gotowości do podjęcia służby na piśmie, drogą służbową. A. W. do zasad tych się nie zastosował. Organ wyjaśnił dalej, że stosunek łączący policjanta z pracodawcą, czyli przełożonym właściwym w sprawach osobowych, jest stosunkiem służbowym i wszelkie regulacje dotyczące jego nawiązania, zmiany, ustania reguluje ustawa o Policji, bez potrzeby posiłkowania się przepisami prawa pracy. Istotą służby jest dyspozycyjność, dlatego stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną policjanta. Komendant Wojewódzki Policji wskazał na podjęcie przez organ I instancji wszelkich niezbędnych kroków dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. Dokonana przezeń ocena dowodów nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 80 k.p.a., a motywy rozstrzygnięcia zostały w sposób wyczerpujący przedstawione w uzasadnieniu decyzji stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji nie dopatrzył się potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przesłuchanie wskazanych w odwołaniu świadków. Żądana czynność nie wniosłaby bowiem nic nowego do sprawy poza informacją o wydanym przez Sąd Okręgowy wyroku i umówionym spotkaniu z Komendantem Powiatowym Policji w S.. Fakt niepełnienia przez A. W. służby w okresie od 3.12.2008r. do 14.01.2009r. jest zdaniem organu bezsporny, poparty dowodami i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka na okoliczność "gotowości do pełnienia służby" byłoby bezcelowe. Z akt sprawy wynika, że w dniu 2.12.2008r. dyżurny Komendy Powiatowej Policji w S. przyjął zgłoszenie od żony A. W., z którego wynikało, że jej mąż zamierza popełnić samobójstwo w związku z wydanym wyrokiem. Tego samego dnia Komendant Powiatowy Policji w S., jak wynika z jego notatki służbowej, doprowadził A. W. do Komisariatu Policji w D. gdzie odbył z nim rozmowę w obecności psychologa policyjnego. Następnie A. W. zgłosił się do Komendanta Powiatowego Policji w S., który poinformował go o konieczności wdrożenie procedury zwolnienia ze służby. Podczas tej rozmowy A. W. nie zgłaszał gotowości do pełnienia służby. Podsumowując organ II instancji uznał, że od dnia 3.12.2008r. do 14.01.2009r. A. W. zobowiązany był do pełnienia służby, za którą przysługiwałoby mu uposażenie, mające charakter świadczenia publicznoprawnego za trud włożony w realizację nałożonych na niego ustawowych zadań. Jednakże w ww. okresie policjant ten, pomimo wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych, przestał spełniać wymogi stawiane policjantowi. Brak przymiotu nieposzlakowanej opinii dyskwalifikował go jako funkcjonariusza Policji, co stanowiło podstawę do zwolnienia go w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Biorąc pod uwagę, że w przedmiotowym okresie A. W. nie stawił się do służby, zgodnie z art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji należne mu uposażenie za ten okres powinno ulec zwieszeniu a następnie potraceniu, gdyż za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności policjant traci 1/30 miesięcznego uposażenia. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraził pogląd, że policjantowi należy się uposażenie z tytułu pozostawania w służbie, a nie z tytułu "faktycznie" pełnionej służby. Skarżący zarzucił organowi II instancji naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie wnioskowanych przez niego dowodów w postaci przesłuchania G.Z. i K.S. Wskazał na okoliczność, że organ odwoławczy powołuje się na notatkę Komendanta Powiatowego Policji w S. (s. 8 decyzji), z której treścią go nie zapoznano, i co do której nie wskazano w jakiej dacie i gdzie została sporządzona. Treść tej notatki nie została w żaden sposób zweryfikowana poprzez przesłuchanie wnioskowanych przez skarżącego świadków. Oznacza to zdaniem autora skargi zupełną dowolność procedowania. W skardze wskazano ponadto, że w rozkazie personalnym z dnia [...] w ogóle nie podnoszono kwestii rzekomego niestawienia się do służby. Powyższe dowodzi zdaniem skarżącego naruszenia przez organ II instancji art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a. W końcowej części skargi A. W. podniósł, że w żadnym razie wyczerpanie drogi służbowej nie oznacza tylko i wyłącznie formułowania wszelkich wniosków na piśmie. Przywoływany przepis § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. o szczegółowych prawach i obowiązkach oraz przebiegu służby policjantów nakazuje załatwiać sprawy osobowe policjantów na piśmie w formie rozkazu personalnego, a w takiej formie skarżący swojej sprawy załatwić nie mógł. Zdaniem skarżącego okoliczność wielokrotnego zgłaszania przez niego gotowości podjęcia służby zostałaby dowiedziona gdyby należycie przeprowadzono postępowanie administracyjne, a nie jedynie oparto się na zapisach w ewidencji czasu służby, niezgodnych zresztą ze stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że skarżący z dniem 1 grudnia 2008r. oraz z dniem 1 stycznia 2009r. otrzymał uposażenie w wysokości 50% należnego mu miesięcznego świadczenia, albowiem od dnia [...] był zawieszony w czynnościach służbowych na okres do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego, które się przeciwko niemu toczyło. W rozpoznawanej sprawie skarżący domaga się wypłacenia od organów Policji zawieszonej części uposażenia za okres od 3 grudnia 2008r. do [...], wskazując, że w tym okresie nie posiadał statusu policjanta zawieszonego, wykazywał gotowość do podjęcia służby, a zatem przysługiwało mu uposażenie w pełnej wysokości 100%. W sprawie bezsporne jest, że z dniem wydania przez Sąd Okręgowy prawomocnego wyroku skazującego A. W. za przestępstwo, o które był oskarżony, nastąpiło wygaśniecie decyzji o jego zawieszeniu w czynnościach służbowych. Stanowi o tym przepis § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. Nr 120, poz. 1029). Z samego jednakże pozostawania policjanta w stosunku służbowym, pomimo wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu, prawo do uposażenia nie powstaje. Zgodnie bowiem z art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, a wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa (art. 106 ust. 3). Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie (art. 99 ust. 2). Przepis art. 126 ust. 1 daje natomiast podstawę do zawieszenia uposażenia w przypadku gdy policjant opuścił miejsce służby, pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby. Treść art. 99 ust. 1 ustawy o Policji nie może być rozumiana w ten sposób, że sam fakt mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe powoduje obowiązek wypłaty uposażenia w oderwaniu od wykonywania przez niego powierzonych mu zadań, czy obowiązków albo w oderwaniu od gotowości do podejmowania służby. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] kwietnia 2001r., sygn. akt II SA 94/01, uznając, że: "Pozostawanie funkcjonariusza Straży Granicznej w stosunku służby nie rodzi prawa do uposażenia", dokonał m.in. wykładni przepisów art. 103 i art. 130 ustawy z dnia 12 października 1990r. o Straży Granicznej (Dz. U. Nr 78, poz. 462 ze zm.), których treść jest identyczna z treścią odpowiednio art. 99 i 126 ustawy o Policji. Przepis art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, wymieniając przesłanki zawieszenia funkcjonariuszowi prawa do uposażenia, wyraźnie wskazuje na związek pomiędzy prawem do jego otrzymywania, a wykonywaniem obowiązków służbowych. O wspomnianym związku świadczy również treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, wedle którego w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego, funkcjonariusz otrzymuje uposażenie. Jedynie bowiem w takich przypadkach, pomimo niepodejmowania i niewykonywania obowiązków służbowych, prawo do otrzymywania uposażenia przysługuje. Jednocześnie, jak przyjmuje orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawo do uposażenia powinno się wiązać z pozostawaniem w gotowości do pełnienia służby, przy czym chodzi tu o gotowość rozumianą nie tylko jako subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywną możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza Policji (por. wyroki NSA z dnia 28 sierpnia 2008r., sygn. I OSK 1258/07, z dnia 3 kwietnia 2009r., sygn. I OSK 583/08, z dnia 15 stycznia 2010r., sygn. I OSK 926/09). Organy Policji ustaliły ponad wszelką wątpliwość, że w okresie między wygaśnięciem decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych (2 grudnia 2008r.), a zwolnieniem ze służby (14 stycznia 2009r.) skarżący nie wykonywał czynności i zadań funkcjonariusza Policji. Nie mógł ich obiektywnie wykonywać gdyż z uwagi na fakt skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne nie posiadał w ww. okresie przymiotu nieposzlakowanej opinii i niekaralności. Tylko obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii i niekarani mogą w myśl art. 25 ust. 1 ustawy o Policji pełnić w niej służbę. Miał zatem rację Komendant Powiatowy Policji w S. nie dopuszczając skarżącego do czynności służbowych. Okoliczność, czy A. W. istotnie zgłaszał gotowość pełnienia służby, w rozumieniu faktycznego wykonywania obowiązków służbowych, i czy uczynił to w formie przewidzianej przepisami (tj. drogą służbową, w formie pisemnej) ma w tej sytuacji znaczenie drugorzędne, wobec faktu, że skarżący nie mógł tych obowiązków obiektywnie wykonywać. Przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wskazanych przez skarżącego świadków na okoliczność deklarowania gotowości do służby nie miałoby zatem wpływu na wynik sprawy. Podkreślić należy, iż przyczyna, dla której A. W. nie został dopuszczony do czynności służbowych po 2 grudnia 2008r. leżała po jego stronie, a nie po stronie Komendanta Powiatowego Policji w S.. To skarżący popełnił przestępstwo umyślnie, niegodne funkcjonariusza Policji, czym sprzeniewierzył się złożonemu przed podjęciem służby ślubowaniu (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji), za które został skazany prawomocnym wyrokiem w postępowaniu karnym. Niedopuszczenie skarżącego do czynności służbowych było wynikiem jego zawinionego postępowania, a zatem w ocenie Sądu w pełni uzasadnione jest potraktowanie tej okoliczności jako niepodjęcia służby, względnie pozostawania poza nią, w rozumieniu art. 126 ust. 1 ustawy o Policji. Wobec skazania A. W. prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 2 grudnia 2008r. nie ma w rozpoznawanej sprawie zastosowania ust. 2 art. 124 ustawy o Policji, w myśl którego po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany kara dyscyplinarną wydalenia ze służby. Z kolei fakt skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, obligował Komendanta Powiatowego Policji, zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, do wszczęcia procedury zwolnienia A. W. ze służby w Policji. Wskazywanie przez skarżącego na konieczność oparcia się przez organy Policji na przepisie art. 42 ustawy o Policji jest nieuzasadnione, albowiem przepis ten dotyczy tylko funkcjonariuszy, którzy zostali zwolnieni ze służby w Policji, a następnie przysługiwało im prawo przywrócenia do tej służby, po uprzednim zgłoszeniu swojej gotowości. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Odnosząc się do kwestii rażącego naruszenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie przepisów postępowania, tj. art. 75, 77 i 80 k.p.a, zarzut ten w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Organy Policji obu instancji podjęły wszelkie niezbędne kroki w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. Dokonana przez nie ocena dowodów również nie budzi zastrzeżeń w świetle dyspozycji art. 80 k.p.a. a motyw rozstrzygnięcia zostały w sposób wyczerpujący przedstawieniu w uzasadnieniu decyzji, szczególnie obszernym i szczegółowym w przypadku decyzji organu II instancji, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Powyżej Sąd wskazał powody, dla których przesłuchanie świadków wskazanych przez skarżącego było zupełnie zbędne. Kwestionowana przez skarżącego notatka urzędowa Komendanta Powiatowego Policji w S. T. Ś. nosi datę 25 marca 2011r. i została złożona do akt sprawy na etapie przekazywania ich organowi odwoławczemu. Skarżący mógł zatem zapoznać się z jej treścią stosownie do art. 73 k.p.a. Brak w rozkazie personalnym z dnia [...] o zwolnieniu A. W. ze służby w Policji informacji o jego niestawieniu się do służby nie ma wpływu na wynik sprawy, albowiem rozkaz ten nie jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, rozstrzygał kwestie dotyczące zwolnienia ze służby i był konsekwencją prawomocnego skazania skarżącego za przestępstwo umyślne a nie jego niestawienia się do służby. W świetle powyższego skoro od dnia 3 grudnia 2008r. do dnia [...] skarżący, mimo pozostawania w służbie, nie wykonywał czynności służbowych bo obiektywnie nie mógł być do nich dopuszczony, roszczenie o wypłatę żądanego uposażenia nie znajduje podstaw prawnych. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.