II SAB/Ke 41/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia NSA Teresa kobylecka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2010r. sprawy ze skargi A.W. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie ustalenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych i wypłaty uposażenia I. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku A.W. o wypłatę na jego rzecz kwoty 1.688,40 zł wraz z odsetkami od dnia 14 stycznia 2009 r. tytułem wyrównania 50% potrąconego uposażenia za okres od dnia 3 grudnia 2008 r. do dnia 13 stycznia 2009 r. - w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych; II. oddala skargę w pozostałej części; III. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji na rzecz A.W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SAB/Ke 41/10 UZASADNIENIE A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. polegającą na odmowie rozpoznania jego wniosku o ustalenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych oraz zapłatę kwoty 1.688,40 zł tytułem wyrównania uposażenia. Skarżący wskazał, iż pomimo jednoznacznego stanowiska sądów powszechnych i wbrew przepisom ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, Komendant Powiatowy Policji w S. odmawia podjęcia żądanych przezeń czynności i wydania decyzji. Z dokumentów przedstawionych przy odpowiedzi na skargę wynika, iż rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w S. zawiesił A. W. w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] do dnia 27 stycznia 2006r. Rozkazem personalnym z dnia [...] organ przedłużył zawieszenie A. W. w czynnościach służbowych na okres od 28 stycznia 2006r. do dnia prawomocnego zakończenia toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego. W dniu 2 grudnia 2008r. przed Sądem Okręgowym zapadł prawomocny wyrok w sprawie o sygn. akt IX Ka 224/08, w której oskarżonym był m. in. A. W.. Rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w S. zwolnił zawieszonego w czynnościach służbowych A. W. ze służby w Policji z dniem 14 stycznia 2009r. Pismem z dnia 26 listopada 2009r. A. W. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w S. o zweryfikowanie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Strona wskazała, iż wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych nastąpiło w dniu 2 grudnia 2008r., kiedy to prawomocnie zakończyło się toczące przeciwko niemu postępowanie karne – nie zaś w dacie zwolnienia ze służby, tj. 14 stycznia 2009r. W odpowiedzi na powyższe organ I instancji pismem z dnia 18 grudnia 2009r. wskazał, iż aktualnie nie ma podstaw prawnych do weryfikowania okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, gdyż możliwość taka w odniesieniu do rozkazu personalnego istniała jedynie w drodze złożenia odwołania. Pozwem z dnia 11 lutego 2010r., wniesionym do Sądu Rejonowego, A. W. domagał się ustalenia, że okres zawieszenia w czynnościach służbowych trwał od dnia [...] do dnia 2 grudnia 2008r. (dzień prawomocnego zakończenia postępowania karnego) i wypłaty kwoty 1.688,40 zł wraz z odsetkami tytułem wyrównania 50% potrąconego uposażenia za okres 3 grudnia 2008r. do dnia 13 stycznia 2009r. Postanowieniem z dnia 1 marca 2010r., sygn. akt: IV P 19/10 Sąd Rejonowy Wydział IV Pracy stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Komendantowi Powiatowemu Policji w S. – jako organowi właściwemu do rozpoznania roszczeń A. W., wskazując w uzasadnieniu na brak wyczerpania drogi postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2010r. sygn. akt: VI Pz 19/10 Sąd Okręgowy oddalił zażalenie A. W. na w/w orzeczenie, podzielając stanowisko Sądu I instancji. W dniu 23 kwietnia 2010r. Sąd Rejonowy przekazał akta postępowania sądowego w sprawie o sygn. IV P 10/10 Komendantowi Powiatowemu Policji w S. – zgodnie z treścią w/w postanowienia z dnia 1 marca 2010r. Następnie pismem z dnia 25 maja 2010r. Komendant Powiatowy Policji w S. poinformował A. W. o braku podstaw prawnych do rozstrzygania w zakresie jego roszczeń w formie decyzji administracyjnej. Organ wyjaśnił ponadto, że rozkazem personalnym z dnia [...], na mocy którego zwolnił go ze służby, rozstrzygnął już o przysługujących funkcjonariuszowi uprawnieniach i obowiązkach. Pomimo prawidłowego pouczenia A. W. nie wniósł odwołania od tego rozstrzygnięcia. Tym samym decyzja w przedmiocie zwolnienia stała się ostateczna i prawomocna. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę A. W. z dnia 31 maja 2010 r. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. polegającą na odmowie rozpoznania jego wniosku o ustalenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych oraz zapłatę kwoty 1.688,40 zł tytułem wyrównania uposażenia. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyjaśnił, że bez względu na to, czy się przyjmie, że skarżący żąda podjęcia czynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., czy też żąda wydania decyzji administracyjnej, to na gruncie rozpatrywanej sprawy nie został wyczerpany określony w ustawie p.p.s.a. tryb niezbędny do skutecznego wniesienia skargi. O ile strona żądała czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, innej niż decyzja administracyjna lub postanowienie (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a.), to przed wniesieniem skargi powinna skierować wezwanie do usunięcia naruszania prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. Natomiast w przypadku, gdyby skarżący domagał się wydania decyzji administracyjnej, to złożenie skargi na bezczynność winien poprzedzić zażaleniem na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S., skierowanym w trybie art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia, to jest Komendanta Wojewódzkiego Policji. Ponieważ z akt sprawy wynikało, iż skarga A. W. nie została poprzedzona środkami zaskarżenia, bądź wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakich mowa w art. 52 § 2 i 3 ustawy p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę jako niedopuszczalną odrzucił – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Postanowienie to uprawomocniło się w związku z nie wniesieniem od niego skargi kasacyjnej. W piśmie z dnia 12 lipca 2010 r. A. W. wezwał Komendanta Powiatowego Policji w S. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uznanie nieadekwatności kierowanego do strony pisma z dnia 25 maja 2010 r. jako rozstrzygnięcia sprawy i wydanie decyzji odnośnie żądania ustalenia właściwego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych i zapłaty kwoty 1688,40 zł. wraz odsetkami od dnia 14 stycznia 2009 r. W piśmie z tej samej daty, tj. z 12 lipca 2010 r. A. W. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji zażalenie na niezałatwienie przez Komendanta Powiatowego Policji w S. sprawy w terminie, domagając się na podstawie art. 37 kpa wyznaczenia temu Komendantowi terminu załatwienia sprawy ustalenia, że okres zawieszenia A. W. w czynnościach służbowych trwał od 27 października 2005 r. do 2 grudnia 2008 r., tj. dnia prawomocnego zakończenia postępowania karnego oraz załatwienia sprawy zasądzenia na rzecz strony kwoty 1688,40 zł. wraz odsetkami od dnia 14 stycznia 2009 r. tytułem wyrównania 50% potrąconego uposażenia za okres od dnia 3 grudnia 2008 r. do dnia 13 stycznia 2009 r. Ponadto A. W. zażądał wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie. Również w tym samym dniu tj. 12 lipca 2010 r. A. W. złożył w Komendzie Powiatowej Policji w S. pismo, w którym wniósł o ustalenia, że okres jego zawieszenia w czynnościach służbowych trwał od 27 października 2005 r. do 2 grudnia 2008 r., tj. do dnia prawomocnego zakończenia postępowania karnego oraz o zapłatę na jego rzecz kwoty 1688,40 zł. wraz odsetkami od dnia 14 stycznia 2009 r. tytułem wyrównania 50% potrąconego uposażenia za okres od dnia 3 grudnia 2008 r. do dnia 13 stycznia 2009 r. Pismem z dnia 22 lipca 2010 r. Komendant Powiatowy Policji w S. wyjaśnił, że A.owi W. nie przysługuje uprawnienie z art. 52 § 3 p.p.s.a., ponieważ mógł z niego skorzystać wyłącznie w terminie 14 dni od dnia, w którym dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności, co wobec skarżącego miało miejsce w dniu 27 maja 2010 r., kiedy pokwitował odbiór pisma Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 25 maja 2010 r. W związku z tym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zawarte w piśmie strony z dnia 12 lipca 2010 r. nastąpiło po przekroczeniu ustawowego terminu na dokonanie tej czynności. Nie czekając na odpowiedź na w/w pisma, A. W. w piśmie z dnia 29 lipca 2010 r., które wpłynęło do Komendanta Wojewódzkiego Policji w dniu 2 sierpnia 2010 r. złożył ponowne zażalenie na niezałatwienie przez Komendanta Powiatowego Policji w S. w terminie sprawy strony, domagając się ponownie na podstawie art. 37 kpa wyznaczenia Komendantowi Powiatowemu Policji w S. terminu załatwienia sprawy w przedmiocie ustalenia, że okres zawieszenia A. W. w czynnościach służbowych trwał od 27 października 2005 r. do 2 grudnia 2008 r., tj. dnia prawomocnego zakończenia postępowania karnego oraz załatwienia sprawy zapłaty na rzecz strony kwoty 1688,40 zł. wraz odsetkami od dnia 14 stycznia 2009 r. tytułem wyrównania 50% potrąconego uposażenia za okres od dnia 3 grudnia 2008 r. do dnia 13 stycznia 2009 r. Ponadto A. W. ponownie zażądał wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji uznał zażalenie strony na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. za bezzasadne, ponieważ żądanie A. W. dotyczy wydania decyzji w przedmiocie ustalenia okresu jego zawieszenia w czynnościach służbowych, co nie należy do katalogu spraw służbowych załatwianych w formie decyzji. W odpowiedzi na skargę A. W. skierowaną do WSA, Komendant Powiatowy Policji w S. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu pierwszego żądania organ powołał się na niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia. A. W. zapoznał się ze stanowiskiem Komendanta Powiatowego Policji w S. o braku podstaw prawnych do rozstrzygania w zakresie jego roszczeń w formie decyzji administracyjnej w dniu 27 maja 2010 r., kiedy pokwitował odbiór pisma Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 25 maja 2010 r. Wydając stronie to pismo organ dokonał czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Od daty otrzymania tego pisma należy więc liczyć 14-dniowy termin wymagany do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie dokonane pismem z dnia 12 lipca 2010 r. nastąpiło więc po przekroczeniu ustawowego terminu na dokonanie tej czynności, wobec czego nie wywołuje żadnych skutków prawnych i nie stanowi o wyczerpaniu środków zaskarżenia. Wnosząc z ostrożności procesowej o oddalenie skargi organ zauważył, że zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło "na statusie zawieszonego w czynnościach służbowych" z dniem 14 stycznia 2009 r. W związku z tym wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach nastąpiło z mocy prawa z dniem zwolnienia policjanta ze służby, tj. 14 stycznia 2009 r., a nie z dniem prawomocnego zakończenia postępowania karnego, które miało miejsce 2 grudnia 2008 r. Komendant Powiatowy Policji w S. zauważył, że wbrew twierdzeniom sadów powszechnych nie ma prawnego obowiązku, ani podstawy prawnej do rozstrzygania o roszczeniach A. W. w formie decyzji administracyjnej, skoro nie odwołał się on od decyzji zwalniającej go ze służby "na statusie zawieszonego w czynnościach służbowych". Organy administracji publicznej załatwiają sprawę przez wydanie decyzji, o której mowa w art. 104 kpa tylko w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych, co znaczy, że forma działania organów ma wynikać z prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., bezczynność organów administracji podlega kontroli sądowej, jeżeli polega ona na braku wydania decyzji administracyjnej, niektórych kategorii postanowień, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, względnie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. O bezczynności organu administracji publicznej można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ bądź nie podjął żadnych czynności w sprawie, bądź wprawdzie podjął je, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie wydał w terminie decyzji administracyjnej. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, czy A. W. dochował formalnych warunków wniesienia skargi, do których należy określony w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W wypadku skarg na bezczynność, środkiem takim jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 kpa. W sprawie nie było wątpliwości, że przed wniesieniem skargi A. W. wniósł takie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym w sprawie dotyczącej bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w S. jest Wojewódzki Komendant Policji (art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o policji (Dz. U. Nr 43/07 poz. 277 ze zm.). Nie można w związku z tym zgodzić się z twierdzeniem organu, jakoby skarga była niedopuszczalna z uwagi na nie wyczerpanie środków zaskarżenia. Przede wszystkim należy jednak zauważyć, że wbrew tak sformułowanemu zarzutowi, Komendant Powiatowy Policji w S. w istocie nie zarzucał, aby skarżący nie złożył wymaganych prawem środków zaskarżenia, a tylko twierdził, że złożył je z uchybieniem ustawowego terminu. Takie rozumienie przytoczonego zarzutu wynika bowiem jednoznacznie z treści uzasadnienia wniosku o odrzucenie skargi zawartego w odpowiedzi na skargę, gdzie mowa jest nie o niewyczerpaniu środków zaskarżenia, ale o przekroczeniu ustawowych terminów, o jakich mowa w art. 52 § 3 i art. 53 § 4 p.p.s.a. Z takim poglądem nie można się jednak zgodzić, ponieważ art. 52 § 3 p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca organ, dotyczy jedynie zaskarżenia wydanych już aktów i dokonanych czynności, nie zaś bezczynności organu w takich sprawach. Również art. 52 § 4 przedmiotowej ustawy mówi o innych aktach, nie mówi natomiast o bezczynności, a ta przecież jest przedmiotem skargi. Oba powołane przepisy dotyczą skarg na akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Ten przepis z kolei dotyczy skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie wspominając nic o bezczynności. Trudno więc uznać, by pojęcie "inny akt" było tożsame z pojęciem "bezczynności" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r.,II SAB/Wa 1/06 LEX nr 197599, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2006 r.,II SAB/Wa 40/06 LEX nr 265495, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2006 r. IV SAB/Wa 158/05, LEX nr 223321). W konsekwencji przedstawionego poglądu należy przyjąć, że określony w art. 52 § 3 i art. 53 § 2 p.p.s.a. tryb zaskarżania poprzedzający wniesienie skargi do sądu administracyjnego oraz terminy wskazane w tych przepisach, nie mają zastosowania do skarg na bezczynność. Dla zachowania obowiązującego przy skargach na bezczynność trybu, przepisy nie określają terminów ani dla złożenia zażalenia poprzedzającego wniesienie skargi (nie licząc ustawowych terminów załatwienia sprawy, które w niniejszej sprawie nie zostały przez organ dochowane), ani też dla wniesienia samej skargi. Terminy przewidziane w art. 53 nie dotyczą bowiem skarg na bezczynność, które można wnieść aż do czasu załatwienia sprawy przez właściwy organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności (A. Kabat (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze 2005. Str. 143). W związku z zarzutami zawartymi w odpowiedzi na skargę należało wyjaśnić, czy organ administracji miał obowiązek podjęcia czynności w związku ze zgłoszonymi żądaniami, w jakiej formie powinien je podjąć, a w szczególności czy powinien wydać decyzję administracyjną, czy czynności te podjął, a także ewentualnie czy dokonał tego z zachowaniem ustawowych terminów. Należy przy tym pamiętać, że orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu, sąd nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności danego organu, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy rozstrzyga, czy istotnie organ pozostaje w bezczynności (art. 149 p.p.s.a.). W ocenie Komendanta Powiatowego Policji w S. wyrażonej w odpowiedzi na skargę, prawidłowo rozstrzygnął on o uprawnieniach i obowiązkach skarżącego w rozkazie personalnym [...] wydanym w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby. W złożonej odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się natomiast w żaden sposób do żądania wypłaty uposażenia, podnosząc jedynie, że organy administracji publicznej załatwiają sprawę przez wydanie decyzji, o której mowa w art. 104 kpa tylko w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych, co oznacza, że forma działania organów ma wynikać z prawa materialnego. Z poglądem tym należy się zgodzić pamiętając jednak, że istnienie podstawy prawnej do wydania decyzji mieści w sobie upoważnienie do wydania zarówno decyzji pozytywnej, tj. uwzględniającej żądanie strony, jak i negatywnej, tj. odmawiającej jego uwzględnienia. Przez załatwienie sprawy, o jakim mowa w art. 104 kpa należy również rozumieć umorzenie postępowania administracyjnego w sytuacji przewidzianej w art. 105 kpa. W sytuacji, gdy przepisy prawa przewidują załatwienie sprawy przez wydanie decyzji, to udzielenie w tym przypadku jedynie informacji o niemożności załatwienia sprawy lub innych wyjaśnień przez organ administracji publicznej jest traktowane w orzecznictwie sądowym, zależnie od okoliczności sprawy, bądź jako bezpodstawne uchylenie się organu od załatwienia sprawy w drodze decyzji, bądź jako decyzja administracyjna (por. postanowienie NSA z dnia 13 lipca 1983 r., II SA 593/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 55; OSP 1988, z. 3, poz. 52 z glosą K. Korzana, w którym przyjęto, że: "1. Artykuł 233 k.p.a. wyraźnie wyłącza załatwianie pism obywateli w ramach instytucji skarg i wniosków, jeśli dotyczą one spraw indywidualnych i pochodzą od strony; pismo takie wszczyna postępowanie administracyjne z dniem doręczenia organowi administracji państwowej (art. 61 § 3 k.p.a.). 2. Nie jest decyzją administracyjną pismo informujące stronę o niemożliwości załatwienia sprawy, podpisane przez urzędnika bez powołania się na upoważnienie organu administracji. Pismo takie oznacza uchylenie się od rozstrzygnięcia sprawy podlegającej załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. 3. Uchylenie się organu administracji państwowej od załatwienia sprawy w formie przewidzianej prawem uprawnia stronę do złożenia skargi na bezczynność organu zgodnie z art. 216 k.p.a."; por. także wyrok NSA z dnia 7 lipca 1992 r., SA/Gd 746/92, ONSA 1993, nr 2, poz. 48; OSP 1993, z. 9, poz. 178). Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy wyrazić pogląd, że przepisy prawa materialnego – ustawy o Policji, zawierają podstawę prawną do rozstrzygania o uposażeniu i innych świadczeniach pieniężnych policjantów w drodze decyzji administracyjnej. Należy przy tym pamiętać, że jeżeli istnieje wątpliwość co do formy załatwienia sprawy administracyjnej, należy przyjąć, że powinna być załatwiona w drodze decyzji administracyjnej, jednakże koniecznym warunkiem przyjęcia takiego domniemania jest ustalenie, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia. Powyższe domniemanie ma bowiem sens tylko wówczas, gdy przepisy prawa upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają formy rozstrzygnięcia tej sprawy, co nie jest rzadkim zjawiskiem w polskim systemie prawnym. Nie można bowiem uznać za rozsądne stanowiska, że jeżeli w przepisach określono właściwość organu administracji publicznej do załatwiania pewnej kategorii spraw administracyjnych, to sprawy te nie mogą być rozstrzygane tylko dlatego, że ustawodawca nie określił formy rozstrzygnięcia. Kwestia właściwości organów administracji do rozpoznawania spraw funkcjonariuszy Policji o roszczenia pieniężne z tytułu uposażenia, była już rozważana w orzecznictwie. W tym zakresie wypowiedział się Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 stycznia 1997 r., I PKN 66/96, LEX 30085. Rozważając w tamtej sprawie kwestię dopuszczalności drogi sądowej przed sądem powszechnym w sprawie roszczenia policjanta o odsetki z tytułu opóźnienia w wypłacie uposażenia, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że "również roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych podlegają - stosownie do art. 107 ustawy o Policji - rozpoznaniu przez właściwy organ, a nie w drodze postępowania cywilnego. Organem tym jest kierownik jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Spraw Wewnętrznych właściwy do rozpatrywania roszczeń ze wskazanego tytułu (art. 107 ust. 3 pkt 1). Tak więc rozpoznanie sprawy funkcjonariusza Policji o roszczenia pieniężne z tytułu uposażenia należy do właściwości organu administracyjnego, który załatwia sprawę w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji. Powyższy pogląd jest zgodny z dotychczasowym stanowiskiem Sądu Najwyższego w tym przedmiocie wyrażonym w uchwale z dnia 5 grudnia 1991 r., I PZP 60/91 (OSNCP 1992, z. 7-8, poz. 123) i w wyroku z dnia 5 września 1991 r., I PRN 39/91 (OSP 1992, z. 5, poz. 242) oraz w późniejszym orzecznictwie tego Sądu, np. w postanowieniu z dnia 21 września 1995 r., I PRN 37/95 (OSNAPiUS 1996, nr 8, poz. 118) i w wyroku z dnia 5 października 1995 r., sygn. akt III ARN 35/95 (OSNAPiUS 1996, nr 7, poz. 95)". Podzielając zaprezentowaną wykładnię należy zauważyć, że nie są z nią sprzeczne poglądy sądów administracyjnych wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2001 r., sygn. akt OPS 8/01, publ. ONSA z 2002 r. z.1, poz. 9 i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2006 r., II SA/Wa 302/06, LEX 213827. Z poglądów tych wynika jedynie, że brak jest podstaw prawnych do rozstrzygnięcia sprawy zaliczenia lub odmowy zaliczenia danego okresu do wysługi lat w formie decyzji administracyjnej, ponieważ ustalenie tej kwestii jest wyłącznie częścią postępowania dowodowego prowadzonego w sprawie o przyznanie określonego świadczenia pieniężnego i nie stanowi w związku z tym sprawy, która jest rozstrzygana w drodze samodzielnej w tej kwestii decyzji administracyjnej. Nie dotyczy to jednak kwestii rozstrzygania roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych, o jakich mowa w rozdziale 9 ustawy o Policji. W rozpatrywanej sprawie nie może być wątpliwości, że żądanie z jakim wystąpił A. W. do Komendanta Powiatowego Policji w S. dotyczyło jego uposażenia, które - zdaniem skarżącego - zostało mu niesłusznie potrącone za okres od dnia 3 grudnia 2008 r. do dnia 13 stycznia 2009 r. Za rozpatrzenie tego roszczenia we właściwej formie nie można uznać stanowiska wyrażonego przez Komendanta Powiatowego Policji w S. w pismach z dnia 25 maja 2010 r. oraz 22 lipca 2010 r., które nie mają cech decyzji administracyjnych, gdyż nie zawierają jednoznacznie sformułowanego rozstrzygnięcia, ani też wymaganego w takiej decyzji pouczenia, czy i w jakim trybie służy stronie odwołanie (art. 107 § 1 kpa). Ponieważ wskazane żądanie nie zostało załatwione w odpowiedniej formie do dnia wydania wyroku, WSA na podstawie art. 149 p.p.s.a. uwzględnił skargę w części w jakiej zarzuca bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie żądania wypłaty uposażenia i zobowiązał go do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku A. W. o wypłatę na jego rzecz kwoty 1.688,40 zł wraz z odsetkami od dnia 14 stycznia 2009 r. tytułem wyrównania 50% potrąconego uposażenia za okres od dnia 3 grudnia 2008r. do dnia 13 stycznia 2009r. – w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych. Warto dodać, że obowiązek rozpatrzenia takiego żądania przez Komendanta Powiatowego Policji w S. wynikał też z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 1 marca 2010 r., sygn. Akt IV P 19/10, które stosownie do treści art. 365 § 1 kpc wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Organ administracji natomiast nie może zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy (art. 66 § 4 kpa). Skarga A. W. w pozostałej części nie zasługiwała na uwzględnienie. Żądanie z jakim zwrócił się skarżący do Komendanta Powiatowego Policji w S., sformułowane zarówno w pozwie z dnia 11 lutego 2010 r. przekazanym prawomocnie do rozpoznania Komendantowi Powiatowemu Policji w S. jako organowi właściwemu wspomnianym wyżej postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia 1 marca 2010 r., jak i we wniosku z dnia 12 lipca 2010 r. złożonym bezpośrednio w Komendzie Powiatowej Policji w S., dotyczyło ustalenia, że okres jego zawieszenia w czynnościach służbowych trwał od dnia 27 października 2005 r. do dnia 2 grudnia 2008 r., tj. do dnia prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Analizując akta niniejszej sprawy należy zauważyć, że tak sformułowane żądanie zostało przez organ uwzględnione w decyzjach – rozkazach personalnych z dnia [...] i z dnia [...] Dlatego nie było podstaw do stwierdzenia jakiejkolwiek bezczynności organu w tym zakresie, co uzasadniało oddalenie skargi w tej części na podstawie art. 151 p.p.s.a. Ubocznie tylko można dodać, że jeżeli skarżącemu, wbrew treści wyraźnie i jednoznacznie sformułowanego żądania, chodziło jednak o ustalenie, że w okresie od dnia 3 grudnia 2008 r. do dnia 13 stycznia 2009 r. nie pozostawał w zawieszeniu, to należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie tej kwestii nie może nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, gdyż nie ma do tego podstawy prawnej w obowiązujących przepisach. Kwestia ta nie jest bowiem przedmiotem odrębnej sprawy załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, a tylko przesłanką rozstrzygnięcia sprawy z wniosku skarżącego o wypłatę potrąconego uposażenia za ten sam okres, co organ uczyni w wykonaniu punktu pierwszego uzasadnianego wyroku. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego 100 zł., tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na którą to kwotę złożył się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi.