II SA/Go 42/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant referent Adam Janas po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu na budowę przydomowej oczyszczalni ścieków I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...]r. nr [...], II. orzeka, że zaskarżona decyzją nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz M.C. kwotę 500zł. (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 roku, Starosta, powołując się na dyspozycję art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zmianami ) oraz art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zmianami.) wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na działce o numerze ewidencyjnym [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu [...] października 2009 r. do Starosty wpłynęło zgłoszenie M.C. o zamiarze budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...]. Zgodnie z art. 30 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. z 2006 Nr 156 poz. 1118 ze zmianami ) w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Analizując omawiane zgłoszenie organ stwierdził, że inwestor M.C. uzyskał w dniu [...] lipca 2008 roku decyzję nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego, wraz ze zbiornikiem bezodpływowym, wydaną przez Starostę. Pozwolenie na budowę zostało wydane na podstawie warunków zabudowy określonych przez Burmistrza Miasta i Gminy w decyzji z dnia [...] października 2007 roku nr [...], w której ustalono sposób odprowadzania nieczystości ciekłych do zbiornika bezodpływowego. Starosta na podstawie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 Nr 156 poz. 1118 ze zmianami) uznał, że budowa przydomowej oczyszczalni ścieków jest istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu i ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tym samym jest dopuszczalna dopiero po uzyskaniu decyzji o zmianie tego pozwolenia. Powołując się na przepis art.30 ust. 6 pkt 1ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( t.j. Dz. U. z 2006 Nr 156 poz. 1118 ze zmianami ), organ wniósł sprzeciw, skoro zgłoszenie dotyczyło budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji M.C. złożył odwołanie do Wojewody podnosząc, że w sprawie nie zaistniał przypadek istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu, nie następuje bowiem zmiana sposobu zagospodarowania terenu, lecz jedynie urządzenia, do którego będą odprowadzane ścieki bytowe z budynku mieszkalnego. Odwołujący się podkreślał, że organy administracji władzy publicznej działają na podstawie i granicach prawa, a zgodnie z obowiązującymi przepisami budowa przydomowej oczyszczalni ścieków wymaga jedynie zgłoszenia. W związku z tym, że budowa przydomowej oczyszczalni ścieków wymaga jedynie zgłoszenia bezprawną jest również konieczność uzyskania nowej decyzji zmieniającej. Wojewoda, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M.C., decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy, podkreślając wnikliwe przeanalizowanie na gruncie obowiązującego stanu prawnego zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów stwierdził, że decyzją Nr [...] z dnia [...].10.2007 r., znak: [...] Burmistrza Miasta i Gminy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, został rozstrzygnięty sposób odprowadzenia ścieków z nieruchomości będącej przedmiotem postępowania. W decyzji tej ustalono odprowadzenie ścieków bytowych do własnego bezodpływowego zbiornika na ścieki (Rozdział II dział C pkt. 2 lit. d ). Na taki sposób odprowadzania ścieków z nieruchomości położonej na działce nr [...] decyzją nr [...] z dnia [...].07.2008 r., znak: [...], Starosta udzielił pozwolenia na budowę. Obie decyzje znajdują się w obrocie prawnym i wiążą Starostę rozstrzygając kwestie odprowadzenia ścieków bytowych z projektowanego budynku jednorodzinnego. Decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy ściśle określonego obiektu budowlanego, którego budowa powinna być realizowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Decyzja ta, jak również decyzja o warunkach zabudowy są wiążące dla organu, który je wydał. Wynika to z treści art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). Organ jest związany wydaną przez siebie decyzją od momentu jej doręczenia stronie do czasu jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Ponadto zgodnie z art. 55 w związku z art. 64 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Decyzje te wiążą również inwestora. Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o ustaleniu warunków zabudowy oznacza, iż organ ten nie może kształtować warunków zagospodarowania terenu odmiennie od ustalonych w tej decyzji. Organ ten jest związany przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego należy zauważyć, że inwestor w trakcie budowy może w sposób istotny odstąpić od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę wyłącznie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (art. 36a ust. l Prawa budowlanego). Stosownie do treści art. 36a ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę lub zatwierdzonego projektu budowlanego jest dopuszczalne, gdy nie dotyczy zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu. Oznacza to, że istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego będzie między innymi takie, które spowoduje zmianę w sposobie zagospodarowani terenu ustalonym w zatwierdzonym decyzją projekcie budowlanym. W związku z tym, że w projekcie zagospodarowania działki, zatwierdzonym decyzją Starosty Nr [...] z dnia [...].07.2008 r. przewidziano budowę i odprowadzenie nieczystości ciekłych do szczelnego zbiornika bezodpływowego, zgłoszony zamiar budowy przydomowej oczyszczalni ścieków należy kwalifikować jako istotne odstąpienie od warunków takiej decyzji. Kierując się takimi przesłankami, Wojewoda uznał wniesienie sprzeciwu przez Starostę za zasadne skoro budowa przydomowej oczyszczalni ścieków naruszy ustalenia zawarte w wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].10.2007 r. i tym samym nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. M.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewody nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., zarzucając decyzjom organów obu instancji naruszenie przepisów prawa i w konsekwencji tego domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej ją decyzji Starosty. W uzasadnieniu skargi podniesiono nie tylko zarzut niezgodności z prawem z prawem zaskarżonych decyzji ale również sprzeczność z podstawową zasadą praworządności i logicznego myślenia. W przekonaniu skarżącego wywody zawarte w uzasadnieniach obydwu decyzji prowadzą do wniosku, że gdyby już zakończył budowę, to wtedy mógłby wykonać oczyszczalnię przydomową na podstawie zgłoszenia, natomiast w istniejącym przypadku trwania budowy, tę samą oczyszczalnię może wykonać tylko w trybie zmiany pozwolenia na budowę. Cytując przepisy art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane oraz art. 50 ustawy O planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżący stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie żadna z sytuacji przewidzianych w powołanych przepisach nie występuje. Oczyszczalnie przydomowe są urządzeniami, które są dopuszczone do stosowania, posiadają atesty i nie stanowią zagrożenia większego niż inne urządzenia do odbioru ścieków. Są wręcz traktowane jako rozwiązania techniczne, które w korzystniejszy sposób zapewniają wymogi ekologiczne, co znajduje odzwierciedlenie w literaturze i w licznych publikacjach branżowych. Skarżący zwrócił również uwagę, że w pkt.7 ustawodawca użył zwrotu "może", co na organ administracyjny nakłada obowiązek zbadania czy zagrożenia te w ogóle występują i wręcz udowodnienia, że sytuacja taka ma miejsce. Nakładanie na skarżącego obowiązku uzyskania decyzji, nie wynika więc z przepisu prawa ale z rozszerzonej interpretacji urzędniczej. Postępowanie to nie jest zgodne z art. 7 Konstytucji, który stanowi, iż "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Tymczasem w uzasadnieniu Starosty nie wskazano podstawy prawnej, która nakazywała uzyskanie decyzji na przydomową oczyszczalnię ścieków a tym bardziej decyzji o warunkach zabudowy. Sam fakt, wcześniejszego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy na budynek mieszkalny jednorodzinny z bezodpływowym zbiornikiem na ścieki nie nakłada obowiązku skonsumowania tej decyzji w całości. Twierdzenie wojewody, iż Starosta miał prawo wnieść sprzeciw, gdyż budowa przydomowej oczyszczalni ścieków narusza ustalenia zawarte w decyzji Burmistrza o warunkach zabudowy zdaniem skarżącego jest pozbawiona logiki. W każdej chwili, jako inwestor posiada prawo zrezygnowania z budowy szamba i w to miejsce, nie zmieniając lokalizacji zbiornika na działce, wbudować przydomową oczyszczalnię ścieków, dokonując jedynie zgłoszenia, ponieważ jest to zmiana urządzenia a nie lokalizacji i jest to nieistotne odstępstwo od projektu. Zupełnie chybiony jest argument, że zamiar wykonania oczyszczalni ścieków zamiast szamba ujętego w projekcie zagospodarowania jest istotną zmianą, ponieważ nie zmienia się zakres objęty projektem zagospodarowania. Nadal jest to budynek jednorodzinny i obiekt do odbioru ścieków, tyle, że zamiast zbiornika jest oczyszczalnia, a więc wystąpiła zmiana urządzenia, a nie zakresu objętego projektem zagospodarowania. Skarżący odwołał się do podstawowej zasady, żezwiązanie administracji prawem jest cechą wyróżniającą demokratyczne państwo prawa. Tymczasem w zaskarżonych postępowaniach nie obowiązywała zasada "co nie jest zabronione, jest dozwolone", a wręcz odwrotnie -administracja może czynić tylko to, do czego wyraźnie upoważnia ją prawo i to w formach i trybie prawem przewidzianych. Organ nie wskazał konkretnej podstawy prawnej, która na budowę oczyszczalni ścieków nakłada obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Ponieważ wydanie decyzji (zmieniającej) na podstawie art. 36a ust. l Prawa budowlanego, podlega tym samym rygorom co wydanie pozwolenia na budowę (art. 32-35) organ wydający ją musi zbadać, czy będzie ona zgodna z wydaną wcześniej decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czy wnioskowany zakres zmian w decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, nie przekracza tego co było przedmiotem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i czy nie należy wystąpić w związku z tym o wydanie nowej decyzji w tym zakresie. Jeżeli zaś z przepisu prawa wynika, że decyzja na budowę jak i o warunkach zabudowy dla tego typu obiektu nie jest wymagana oznacza to, że organ nie może sam sobie wyinterpretować takiego obowiązku. W tym konkretnym przypadku nie zmienił się zakres objęty projektem zagospodarowania, a jedynie rodzaj obiektu-urządzenia do odbioru ścieków. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2002r. Nr153, poz 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, w zakresie swojej właściwości, ocenia zatem zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnymi i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie do przepisu art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr153, poz. 1270 ze zm.) - dalej powoływanej jako ppsa , sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd administracyjny poddaje kontroli całokształt sprawy bez względu na podnoszone w skardze zarzuty. W przypadku stwierdzenia, iż badany akt narusza prawo w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie w nim zawarte, sąd jedynie uchyla go. Sąd administracyjny nie ma bowiem upoważnienia ustawowego do bezpośredniego rozstrzygania o żądaniach zgłoszonych przez stronę. Skarga okazała się zasadna. Podstawą decyzji organów obydwu instancji stało się uznanie mocy obowiązującej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr [...] oraz decyzji Starosty zatwierdzającej projekt budowlany i wydającą pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz ogrodzenia na tejże działce. Decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy ściśle określonego obiektu budowlanego, którego budowa powinna być realizowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Słuszne jest stanowisko o związaniu organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, co oznacza, iż organ ten nie może kształtować warunków zagospodarowania terenu odmiennie od ustalonych w tej decyzji. Organ ten jest związany przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia. Wynika to z treści art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) nazywanym dalej kpa. Stosownie do treści art. 36a ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę lub zatwierdzonego projektu budowlanego jest dopuszczalne wtedy, gdy nie dotyczy zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu. Inwestor w trakcie budowy może w sposób istotny odstąpić od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę wyłącznie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego). W ocenie Sądu taka wykładnia powołanych przez organy administracji przepisów nie przekonuje. Nie uwzględnia ona bowiem podstawowego założenia, koniecznego przy wykładni przepisów wprowadzających ograniczenie prawa własności, a mianowicie, że nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zakres ograniczeń wykonywania prawa własności. Nadto Sąd dokonując oceny legalności decyzji administracyjnej ma obowiązek dokonania tej oceny, w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie może zatem akceptować rozwiązań sprzecznych z prawem. Przepis art. 140 ustawy Kodeks cywilny (Dz.U. 1964 r. Nr 16, poz. 93 ) stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenie w ten sposób określonego wykonywania prawa własności, a takim byłby zakaz budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, musiałby być zgodny wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności, czyli takie ograniczenie w zakresie korzystania z prawa własności musiałoby by być konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Prawo własności nie jest jedynym elementem podlegającym uwzględnieniu w zagospodarowaniu przestrzennym. Z treści art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. ( Dz. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wynika nakaz uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym, innych niż własność okoliczności, takich jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych, wymagania ochrony zdrowia. Podkreślić też należy, że w przypadku wykonywania prawa własności nieruchomości, które wywołują zagrożenia innych wartości konstytucyjnie chronionych, ustawodawca zasadnie decyduje się na ograniczenie tego prawa. Ograniczenia dla właścicieli nieruchomości zawiera ustawa z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( tekst jednolity Dz. U. 2005 r. .Nr 236, poz. 2008 ). Zgodnie z postanowieniami art. 5 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa takiej sieci kanalizacyjnej jest technicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. W świetle cytowanego przepisu, ustawodawca uznał równorzędność rozwiązań budowy zbiornika albo przydomowej oczyszczalni ścieków. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, uznać należy wnioskowanie organów administracji za jedynie zgodne z literą prawa, natomiast w żaden sposób nie dające pogodzić się z racjonalnością stosowania prawa i jego funkcją /celem/, którym jest niewątpliwie swoboda właściciela w dysponowaniu, przysługującym z mocy powołanego art. 140 kodeksu cywilnego, prawa własności, a którego ochrona jest konstytucyjnie zagwarantowana ( art. 64 Konstytucji RP ). Jak to wynika z rozpatrywanej sprawy, każdorazowo należy rozważyć, czy możliwe jest oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na gramatycznym /literalnym/ brzmieniu przepisu, czy też konieczne jest zastosowanie innych rodzajów wykładni, przykładowo wykładni funkcjonalnej /celowościowej/. Ta druga wykładnia prowadzi do jedynego możliwego do zaakceptowania wniosku, że budowa przedmiotowej przydomowej oczyszczalni ścieków nie narusza znajdujących się w obrocie prawnym decyzji Burmistrza Miasta i Gminy o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr [...] oraz decyzji Starosty zatwierdzającej projekt budowlany i wydającą pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz ogrodzenia na tejże działce. Za niezasadne uznał Sąd stanowisko organu, że skoro skarżąca uzyskała już ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę domu mieszkalnego, w której przewidziano budowę zbiornika na ścieki, wtedy zmiana tego pozwolenia poprzez realizację przydomowej oczyszczalni ścieków może nastąpić poprzez zmianę decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, budowa przydomowej oczyszczalni ścieków nie rodzi takiego skutku, iż jej budowa, na którą w świetle Prawa budowlanego wystarczające jest dokonanie zgłoszenia, może być realizowana dopiero po uzyskaniu zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z wymienionej wyżej decyzji Starosty, pozwolenie na budowę obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami technicznymi, a nie samego zbiornika na ścieki. Zamiar skarżącej jako inwestora budowy przydomowej oczyszczalni ścieków jest modyfikacją rozwiązania kwestii odprowadzania ścieków, która nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę w trybie art. 36a Prawa budowlanego. Skoro przepisy ustawy - Prawo budowlane stanowią, że przydomowa oczyszczalnia ścieków ze względu na jej charakter nie musi być realizowana na podstawie pozwolenia na budowę, lecz wystarczające jest zgłoszenie organowi architektoniczno-budowlanemu, wtedy nie można wymagać od inwestora aby zamiast dokonać zgłoszenia, wystąpił o zmianę decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Natomiast, w ocenie Sądu, nałożenie na inwestora takiego obowiązku pozostaje w wyraźnej sprzeczności z wolą ustawodawcy. Powyższe poglądy znajdują potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych ( por. wyrok NSA z dnia 3 października 2008 r. w spr. II OSK 1115/09, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 lutego 2008 w spr. II SA/Gd 843/08, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 lipca 2009 r. w spr. II SA/Gd 181/09 ). W świetle przedstawionych rozważań stwierdzić należy, że planowane przez skarżącego zamierzenie inwestycyjne nie narusza art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, natomiast zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem powołanego przepisu prawa materialnego, co zatem miało oczywisty wpływ na wynik sprawy. Zatem skoro brak było podstaw do wniesienia sprzeciwu, z przyczyn wskazanych w omawianych decyzjach, odnośnie zgłoszenia zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty nr [...] z dnia [...] października 2009 r., z powołaniem się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na mocy art. 152 tej ustawy Sąd określił, że uchylona decyzja nie może być wykonana. Wobec uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżących wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego. Poprzez uwzględnienie skargi, sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić przy podejmowaniu rozstrzygnięcia uwagi wyżej przedstawione. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.