II SA/Bd 474/11

Dnia 13 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 roku sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddala skargę. J. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], sygn. akt. [...], którą utrzymana została w mocy decyzja z dnia [...]. Burmistrza Miasta R., znak [...], odmawiająca przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w R. przy ul. [...] tj. działki oznaczonej nr ewidencyjnym [...], [...]. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło na podstawie następujących okoliczności sprawy: Skarżący wraz z żoną w dniu 30.11.2009r. złożyli wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności nieruchomości i o udzielenie obligatoryjnej 90% bonifikaty od opłaty za przekształcenie. W uzasadnieniu wniosku ponieśli, że prawo użytkowania wieczystego nabyli na podstawie umowy notarialnej z dnia 24.07.1997 r. (repertorium A Nr [...]), a także, że od 1998 r. nieruchomość w przeważającej części przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową- budowa domu mieszkalnego (obiekt w trakcie budowy). Do wniosku załączyli: ksero odpisu KW, wypis z ewidencji gruntów i budynków, zaświadczenie US w R. o wysokości dochodów za rok 2008 oraz ksero decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia [...] znak [...] Burmistrz Miasta R. odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności . Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (sygn. akt: [...]) po rozpatrzeniu odwołania J. i B. Ł. od decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...], uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji nakazał uzupełnić materiał dowodowy: o umowę o oddanie nieruchomości położonej przy ul. [...]w użytkowanie wieczyste - akt notarialny Rep. nr A [...] tak, aby było możliwe ustalenie na jaki cel była oddana ta nieruchomość, ustalenie czy planowany na działce nr [...] budynek na dzień 13.10.2005r. pozostał w stanie surowym zamkniętym i dokonania oceny funkcji mieszkalnej budynku oraz części niemieszkalnej, a także udowodnienie, że na dzień 13.10.2005r. nie obowiązywał już miejscowy plan zagospodarowanie przestrzennego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Burmistrz Miasta R. uzyskał akt notarialny Rep. nr A [...] z Wydziału [...] Ksiąg Wieczystych w R., ponadto wyjaśnienia Starosty R. z dnia 7.10.2010 r. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia 3.11.10r. oraz z dnia 20.12.10r., jak również wyjaśnienia wnioskodawców z dnia 8.11.10 r. Decyzją z dnia [...] Burmistrza Miasta R. działając na podstawie art. 1 ust. 1 i ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, póz. 1459 z późn. zm.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego ww. nieruchomości w prawo własności. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że możliwość przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości dotyczy nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę. Organ I instancji przyjął, że w przedmiotowej sprawie małżonkowie Ł. 24.09.1997r. nabyli od S. W.–H. "R." w R. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej budynkiem restauracji z zapleczem, budynkiem gospodarczym, wiatą stalową i budynkiem gospodarczym z przeznaczeniem na działalność gospodarczą prowadzoną przez J. A. Ł. w ramach firmy handlowej "Ł.", co wprost potwierdza § 3 aktu notarialnego ( nabycie tej działki nastąpiło z przeznaczeniem na działalność gospodarczą w ramach firmy handlowej "Ł."). Organ pierwszej instancji wywiódł, że przekształceniu podlegają nieruchomości, które w dniu 13.10.2005 r. (dzień wejścia w życie ustawy) zabudowane były na cele mieszkaniowe lub przeznaczone pod tego rodzaju zabudowę ( nieruchomość powinna być zabudowana budynkiem mieszkalnym). Za decydujące organ uznał zapisy umowy notarialnej o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Ocenił, że w przedmiotowej sprawie prawo użytkowania wieczystego powstało na mocy umowy z dnia 23.06.1997 r. (akt notarialny Repertorium nr A [...]) na rzecz podmiotu gospodarczego S. W. – H. "R." w R., z przeznaczeniem pod działalność gospodarczą, a następnie zostało w tym samym roku zbyte na rzecz małżonków Ł., też z przeznaczeniem na działalność gospodarczą. W § 1 aktu notarialnego Rep. nr A [...] zapisano, że na nieruchomości znajduje się budynek restauracji z zapleczem murowanym pod dachem krytym papą o pow. zabudowy 256,45 m2 , o pow. użytkowej 217,98 m2 i kubaturze 1000,15 m2 , budynek gospodarczy murowany pod dachem krytym papą o pow. zabudowy 51,51 m2 , wiata stalowa obudowana o pow. zabudowy 61,86 m2, pow. użytkowej 60 m2 i kubaturze 197,95 m2 oraz budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy 89,65 m2. Również w § 1 aktu notarialnego Rep. nr A [...] potwierdzono istnienie powyższych obiektów. Z powyższego organ wywiódł, że przedmiotowa nieruchomość zabudowana była budynkami pod działalność gospodarczą. Ponadto organ pierwszej instancji ustalił w oparciu o wyjaśnienia i dokumenty ze Starostwa w R. (pismo z dnia 12.01.2010 r., 04.02.2010 r. i 09.06.2010 r.), że J. Ł. uzyskał w 1998 r. prawomocną decyzję pozwolenie na budowę budynku mieszkalno - usługowego na działce objętej wnioskiem o przekształcenie, który do chwili obecnej nie został oddany do użytkowania. Z projektu budowlanego wynika, że w przeważającej części ten budynek jest przeznaczony pod działalność usługową 212,50 m2, a powierzchnia mieszkaniowa wynosi 183,60 m2. Ustalono również, że nie doszło do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania tego budynku, a także, że po 1998 r. nie było wydawane inne pozwolenie na budowę na tej nieruchomości, na której usytuowane są także i to co najmniej od 1998 r. jeszcze inne budynki usługowe. Ustalono także w Starostwie Powiatowym w R., że na inwestycję polegającą na budowie " budynku mieszkalno - usługowego" na działce o nr ewidencyjnym [...] położonej w R. nie został wydany ani zarejestrowany dziennik budowy. Wnioskodawcy wyjaśnili w piśmie z dnia 08.11.2010 r., że dokumenty na podstawie których można stwierdzić stan surowy zamknięty obiektu nie istnieją, a wpisy dokonywane w dzienniku budowy potwierdzają jedynie zdarzenia zaistniałe podczas procesu budowy. Informacji o zakończeniu budowy nie posiadają również organy nadzoru budowlanego. Z uwagi na brak zgłoszenia zakończenia budowy ocena funkcji mieszkalnej i niemieszkalnej inwestycji jest niemożliwa. Organ I instancji podkreślił w przedmiotowej sprawie, że na nieruchomości, której wniosek dotyczy usytuowane są także jeszcze inne budynki usługowe, które zostały nabyte od S. W. – H. "R." w R., a które w październiku 2005 r. były wykorzystywane pod działalność gospodarczą. Ponadto część usługowa zawarta w projekcie budowlanym funkcjonalnie jest połączona z budynkiem gospodarczym po byłej restauracji. W ewidencji budynków sporządzonej w dniu 02.07.2009 r. przez geodetę ujawnione są: budynek handlowo -usługowy, budynek mieszkalny i budynek o funkcji - inne niemieszkalne. Jednak tak jak wskazano wyżej na przedmiotowej nieruchomości od 1997 r., to jest od dnia nabycia usytuowane były: budynek restauracji z zapleczem, budynek gospodarczy murowany pod dachem kryty papą, wiata stalowa i budynek gospodarczy murowany pod dachem krytym papą, a od 1998 r. jest w budowie budynek mieszkalno-usługowy, którego zaprojektowany sposób użytkowania nie został zmieniony. Organ dodał, że wpływ na charakter zabudowy ma również to, gdzie znajduje się centrum życiowe wnioskodawców i gdzie realizują potrzeby mieszkaniowe swoje i rodziny. Wnioskodawcy mieszkają w R. przy ul. [...], a więc w zupełnie innym miejscu. Nadto organ dorzucił, że przy ocenie przeznaczenia zabudowy w pierwszej kolejności należy kierować się treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku zapisami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W 2005 r. nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dotychczasowy utracił ważność z końcem 2002 r. Ponadto na dzień 13.10.2005 r. nie obowiązywało Studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego miasta R. Uchwalone w dniu 28.09.2007 r. (uchwała Rady Miasta Nr IX/47/2007) studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego dla tej działki zakłada przeznaczenie pod tereny zabudowy usługowej. W dniu 18.01.2006 r. wnioskodawca wystąpił do Burmistrza R. o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i nadbudowie istniejącego budynku z przeznaczeniem na funkcję handlowo - usługową na działce objętej wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego, a w dniu [...] uzyskał decyzję Nr [...] ustalającą warunki dotyczące takiej przebudowy . Stąd też należy przyjąć, że działka przy ul. [...] nie jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową. Organ zwrócił również uwagę na to, że w latach 2008 - 2010 toczyło się przed Sądem Rejonowym w R., a następnie Sądem Okręgowym we W. postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości objętej wnioskiem o przekształcenie, której wysokość zakwestionował wnioskodawca, a wynik którego miał wpływ na niniejsze postępowanie. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, póz. 2603 z późn. zm.) wysokość stawek procentowych opłat z tytułu użytkowania wieczystego jest uzależniona od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana i wynosi dla nieruchomości oddanych na cele mieszkaniowe - 1% ceny. W przedmiotowej sprawie wnioskodawcy od nabycia prawa użytkowania wieczystego do dnia dzisiejszego opłacają opłatę w wysokości 3% wartości, czyli stawkę przyjętą nie dla celów mieszkaniowych, ale dla działalności gospodarczej. Ponadto w toku postępowania sądowego wnioskodawcy nie kwestionowali wysokości stawki procentowej, tylko wysokość ustalonej przez biegłego wyceny nieruchomości. Od decyzji Burmistrza Miasta R. odwołali się J. i B. Ł. wnosząc o uchylenie decyzji, rozpatrzenie jej co do istoty sprawy poprzez przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W ich ocenie w celu ustalenia, czy nieruchomość jest zabudowana należy kierować się definicją zawartą w art. 62 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dodali, że na dzień 13 października 2005 r. budynek stawiany na przedmiotowej nieruchomości pozostawał w stanie surowym otwartym i jest on obecnie w trakcie budowy, a nieruchomość jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową i kwalifikuje się do przekształcenia. Podnieśli, że o tym czy budynek ma charakter mieszkalny decyduje pozwolenie na budowę lub pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania budynku. Zaznaczyli, że wprawdzie cel przeznaczenia nieruchomości określa umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, jednakże dla ustalenia czy nieruchomość podlega przekształceniu, treść umowy nie jest rozstrzygająca, bowiem ustalenie przeznaczenia terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku w decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdzili, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi promesę pozwolenia na budowę, zaś utrata mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu. Poinformowali, że w 1998 r. odnośnie przedmiotowej nieruchomości wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z którą działka nr [...] przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową z możliwością lokalizacji usług nieuciążliwych. Wskazali, że dane w ewidencji gruntów i budynków powstały w wyniku działania Starosty Powiatu R., jednakże studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie zostało opublikowane, co sugeruje, że zostanie uchylone. Podsumowali, że przepisy kpa mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie zależy od uznania organu. Poinformowali także, że są w posiadaniu dziennika budowy, z którego wynika, że obiekt jest w stanie surowym otwartym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania i utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że możliwość przekształcenia dotyczy prawa użytkowania wieczystego ustanowionego dla nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub przeznaczone pod tego rodzaju zabudowę. Jeśli chodzi o nieruchomości zabudowane to należy posłużyć się definicją zawartą w art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010r. Nr 102, póz. 651 ze zm.), zgodnie z którą za rozpoczęcie zabudowy uważa się wybudowanie fundamentów, a za zakończenie zabudowy wybudowanie budynku w stanie surowym zamkniętym. Natomiast o przeznaczeniu nieruchomości pod zabudowę na cele mieszkaniowe decyduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w chwili wejścia w życie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności tj. w dniu 13 października 2005 r., a w razie jego braku określenie sposobu zagospodarowania następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast jeśli na dzień 13 października 2005 r. nieruchomość nie była objęta ani planem, ani decyzją o warunkach zabudowy należy uwzględnić cel wskazany w umowie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Budynki mieszkalne to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkaniowych. Nieruchomość jest zabudowana na cele mieszkalne, jeżeli zasadniczym lub przeważającym elementem w ocenie charakteru zabudowy jest jej funkcja mieszkaniowa, natomiast pomieszczenia niemieszkalne mają znaczenie pomocnicze, a korzystanie z nich jest podporządkowane podstawowej mieszkaniowej funkcji zabudowy. Z akt sprawy wynika, że na dzień 13 października 2005 r. nieruchomość położona na działce [...] nie została zabudowana na cele mieszkaniowe. Nie można również przyjąć, aby nieruchomość była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową. Kolegium opierając się na ustaleniach organu I instancji potwierdziło, że na dzień 13 października 2005 r. nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ani decyzja o warunkach zabudowy. Inwestycja objęta decyzją Burmistrza R. z dnia [...] znak [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę na działce nr [...], nie została zrealizowana. Natomiast z aktu notarialnego Rep. nr A [...] z dnia 23 czerwca 1997 r. o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste wynika, że na działce nr [...] znajdowały się: budynek restauracji, z zapleczem murowanym, budyniem gospodarczym, wiatą stalową, budynkiem gospodarczym murowanym. Z aktu notarialnego nie wynika więc, aby nieruchomość była lub miała być zabudowana pod cele mieszkaniowe. Organ odwoławczy podkreślił również, że decyzją z dnia [...] wydaną przez Burmistrza Miasta R. został zatwierdzony projekt budowlany budynku mieszkalno -usługowego na działce nr [...]. Z zaświadczenia Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w R. z dnia 20 grudnia 2010 r. wynika, że do dnia dzisiejszego nie zgłoszono zakończenia budowy, zaś sami zainteresowani podkreślają, że budynek pozostaje w stanie surowym otwartym. Organ odwoławczy po analizie projektu budynku oraz tego, że na działce [...] przy ul. [...] w R. znajdują się również inne budynki niemieszkalne stwierdził, iż nie można przyjąć, że zasadniczym lub przeważającym elementem zabudowy na działce nr [...] jest jej funkcja mieszkaniowa. Kolegium marginalnie zwróciło uwagę na postępowanie sądowe dotyczące aktualizacji opłaty z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy J. A. Ł. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., sygn. akt. [...] z dnia [...] z powodu naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawa procesowego i materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy oraz wniósł o zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości nie wskazuje czym nieruchomość powinna być zabudowana, lecz wskazuje cel mieszkaniowy. Oznacza to, że nieruchomość powinna być zabudowana budynkiem mieszkalnym ( budynkami mieszkalnymi). W celu uznania nieruchomości za zabudowaną skarżący wskazał dwie możliwości. W jego ocenie można pokierować się treścią art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami lub też przyjąć, że nieruchomość jest zabudowana z chwilą zakończenia budowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. u. z 2006 r. Nr 156, poz.1118 z późn. zm.). Zdaniem jednak skarżącego bliższa systemowo jest ustawa o gospodarce nieruchomościami . Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie budynek mieszkamy jest w trakcie budowy ( proces budowy zgodnie z przepisami nie został zakończony), co oznacza, iż nieruchomość jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, a jako taka również kwalifikuje się do przekształcenia. Uważa, że decydujące znaczenie ma stan faktyczny istniejący w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 13 października 2005r. Dlatego zmiany sposobu użytkowania lub charakteru budynku po wejściu w życie ustawy nie mają wpływu na dopuszczalność przekształcenia użytkowania wieczystego we własność. W jego ocenie treść umowy nie będzie rozstrzygająca w sprawie, a ustalenia czy grunt jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową, należy poczynić w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto podkreślił również znaczenie decyzji o warunkach zabudowy, która jest promesą dla pozwolenia na budowę i dodał, że dla przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] Burmistrz Miasta R. wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu znak : [...]. Organ zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta R. uchwalonym w dniu 29 czerwca 1993r. uchwałą Rady Miasta R. NR VIII/78/93 ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej nieruchomości. Zgodnie z pkt 2 tj. decyzji działka nr [...] przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową z możliwością lokalizacji usług nieuciążliwych. Decyzja ta była promesą do wydania pozwolenia na budowę znak: [...] dla planowanej inwestycji budowy budynku mieszkalno-usługowego. Dodał, że zmiany w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające prowadzonych prac inwestycyjnych zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne zostaną zgłoszone do Starosty po zakończeniu budowy (inwentaryzacja ). Skarżący zarzucił organowi II instancji, że orzeczenie oparł na podstawie ustaleń i dowodów zebranych w I instancji. Dodał również, że wbrew ustaleniom organu I instancji – posiada on dzienniki budowy Nr [...] wydany dnia 18 czerwca 1998 r. oraz dziennik budowy Nr [...] tom II wydany dnia 20 marca 2000 r., z których zapisów wynika, że obiekt budowlany był w dniu 13 października 2005 r. i jest nadal w stanie surowym otwartym. Skarżący oświadczył również, że organ naruszyła art. 10 § 1 kpa oraz, że organ błędnie ustalił stan faktyczny. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem - art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym - jak wynika z treści art. 145 § 1 - Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę rozstrzygnięcia organów administracji w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459). Według art. 1 ust. 1 tej ustawy, osoby fizyczne, które w dniu wejścia w życia ustawy, tj. w dniu 13 października 2005 r., były użytkownikami wieczystymi terenów zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych, mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia swojego prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że małżonkowie Ł. w dniu 24.09.1997 r. nabyli od S. W. –H. "R." w R. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej budynkiem restauracji z zapleczem, budynkiem gospodarczym, wiatą stalową i budynkiem gospodarczym z przeznaczeniem na działalność gospodarczą prowadzoną przez J. A. Ł. w ramach firmy handlowej "Ł." z przeznaczeniem na działalność gospodarczą w ramach firmy handlowej "Ł.". Dla wyżej opisanej nieruchomości, prowadzona jest KW o Nr [...]. Na stronie 7 tej księgi , jako sposób korzystania z nieruchomości wskazano budynek restauracji z zapleczem, budynkiem gospodarczym, wiatą stalową i budynkiem gospodarczym. W oceni Sądu decydujące znaczenie dla ustalenia czy nieruchomość, której dotyczył złożony wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności spełnia przesłanki art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. mają powyższe zapisy księgi wieczystej oparte na zapisach umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 24.09.1997r. nr Rep. A [...]. oraz stan faktyczny nieruchomości w dniu 13 października 2005 r. Zabudowa na nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym świadczy , że nie są to obiekty przeznaczone na cele mieszkaniowe, ani ,że nie są to garaże. W tej sytuacji nie ma wpływu na wynik sprawy wykazywana w toku postępowania administracyjnego dokumentacja z zakresu procesu budowlanego tj. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy oraz pozwolenie na budowę, projekty budowlane , dzienniki budowy dotyczące realizacji jednego obiektu, w sytuacji, gdy pozostałe budowle , istniejące na spornej nieruchomości w dniu wejścia w życie ustawy istniały na terenie nieruchomości i stanowiły własność skarżącego. Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie powyższej ustawy jest ściśle związane z nieruchomością gruntową. Zabudowa istniejąca w dniu wejścia w życie ustawy nie wskazuje na cel mieszkaniowy, i nie była garażem. Przekształcenie natomiast obejmuje całość nieruchomości z istniejącymi obiektami. W dniu wejścia w życie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, skarżący był współużytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości, zabudowanej budynkami, które nie były przeznaczone na cele mieszkaniowe i nie były garażami. Funkcja usługowa już samej restauracji wyklucza przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. W ocenie Sądu z brzmienia art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. wprost wynika, że uwzględnienie wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności uzależnione jest od łącznego spełnienia przesłanek. Po pierwsze trzeba być użytkownikiem wieczystym nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe lub garażami. Natomiast, gdy nie ma na nieruchomości objętej wnioskiem żadnej zabudowy, to nieruchomość musi być przeznaczona pod zabudowę mieszkaniowa lub garaże. Przyjęcie innej interpretacji mogłoby prowadzić do ominięcia prawa, ponieważ intencją ustawodawcy było, żeby prawem przekształcenia objąć nieruchomości przeznaczone na cele mieszkaniowe i związaną z tym celem zabudowę garażową. W kwestii wykładni przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 14 kwietnia 2011r., sygn. akt I OSK 918/10; opublikowanym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl. Sąd wyraził pogląd, że w świetle powyższego przepisu o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą ubiegać się skutecznie osoby fizyczne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi (lub osoby będące następcami prawnymi takich osób fizycznych) nieruchomości, które należą do jednej z trzech kategorii wskazanych w zakresie przedmiotowym omawianego przepisu. Mianowicie jako podlegające przekształceniu na podstawie art. 1 ust. 1 ustawodawca wymienił: 1) nieruchomości zabudowane na cele mieszkaniowe lub zabudowane garażami, albo 2) nieruchomości przeznaczone pod tego rodzaju zabudowę, oraz 3) nieruchomości rolne. Uogólniając intencję ustawodawcy można wobec tego powiedzieć, że nieruchomościami, które podlegają przekształceniu na podstawie art. 1 ust. 1 są nieruchomości zabudowane na określony w tym przepisie cel, nieruchomości niezabudowane, ale przeznaczone pod zabudowę na ten określony cel oraz nieruchomości rolne. Z powyższego wynika, że ustalenie celu zabudowy na jaki ma być przeznaczona nieruchomość odnosi się wyłącznie do nieruchomości niezabudowanych. W przypadku zaś nieruchomości zabudowanych na inny cel niż mieszkaniowy lub niezabudowanych garażami, okoliczność późniejszego ich przeznaczenia pod zabudowę na cele mieszkaniowe lub pod zabudowę garażami jest bezprzedmiotowa dla rozstrzygnięcia wniosku o przekształcenie, a zatem nie daje podstawy do jego uwzględnienia. Tak więc nieruchomość oddana w użytkowanie wieczyste i zabudowana w dniu 13 października 2005 r. budynkiem restauracyjnym ( usługowym ) nie może być przedmiotem przekształcenia na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu niezależnie od tego, jak w okresie późniejszym będzie kształtowało się przeznaczenie tej nieruchomości. W powyższym stanie prawnym i faktycznym podnoszone w skardze okoliczności dotyczące decyzji o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę, czy też przekształcenia obiektu po zakończeniu budowy nie mają wpływu na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie niekwestionowane jest ustalenie, że w dniu 13 października 2005 r. objęta wnioskiem o przekształcenie nieruchomość była zabudowana budynkiem restauracyjnym. Istnienie tego obiektu potwierdził w dniu rozprawy do protokołu sam skarżący. W świetle powyższego nieuzasadnione są zarzuty skargi, a zawłaszcza zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oparty na argumentacji, która nie ma w tej sprawie istotnego znaczenia. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o oddaleniu skargi.