I OSK 1887/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 748/11 o odrzuceniu skargi K.B. na uchwałę Zarządu Dzielnicy Żoliborz m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K.B., wniesioną na uchwałę Zarządu Dzielnicy Żoliborz m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], którą odmówiono skarżącemu zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego znajdującego się w zasobie mieszkaniowym gminy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż stosownie do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako ustawa P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a gdy organ odpowiedzi takiej nie udzielił, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd podkreślił, iż sześćdziesięciodniowy termin, który wiąże stronę w razie nieudzielanie przez organ odpowiedzi, potwierdzony został uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07. Sąd I instancji zauważył, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, powstałe w uchwale z dnia [...] grudnia 2010 r., wniesione zostało przez skarżącego w dniu 31 grudnia 2010 r. Organ nie udzielił na to wezwanie odpowiedzi w ustawowym terminie, dlatego też sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 1 marca 2011 r. Tymczasem skarga K.B. wniesiona została w dniu 14 marca 2011 r., a zatem z uchybieniem terminu, co powodowało konieczność jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a. Sąd podkreślił też, iż udzielenie przez organ odpowiedzi na wezwanie w dniu 31 marca 2011 r. nie ma wpływu na ocenę kwestii dochowania terminu przez skarżącego. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł K.B., reprezentowany przez adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sądowi zarzucono naruszenie art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. w związku z nieuwzględnieniem art. 101 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zastosowanie art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. było niewłaściwe, bowiem stanowi on przepis ogólny w stosunku do normy szczególnej zawartej w art. 101 ust. 1, 3 i 4 ustawy o samorządzie gminnym. Przepisy te przewidują wniesienie skargi po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, przy czym do wezwania tego zastosowania mają przepisy K.p.a. o terminach załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Ponadto autor skargi kasacyjnej powołał się na zdanie odrębne do uchwały II OPS 2/07, zgodnie z którym organom powinien być wyznaczony termin dwumiesięczny na załatwianie spraw w przedmiocie rozpoznawania wezwań do usunięcia naruszenia prawa, zatem bezskuteczność wezwania rodzić się winna dopiero po upływie tego terminu. Oznacza to – w ocenie skarżącego – iż w przedmiotowej sprawie termin do wniesienia skargi został zachowany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. stanowi, iż skargę w sprawach, w których zastosowanie znajduje wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. Naczelny Sąd Administracyjny, uchwałą siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, stwierdził iż przepis art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Uchwała ta, na mocy art. 269 § 1 ustawy P.p.s.a, wiąże sądy administracyjne, zatem nie można przyjąć za słuszne stanowiska, jakoby art. 101 ust. 1, 3 i 4 ustawy o samorządzie gminnym stanowiły lex specialis w stosunku do art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. i wyłączały stosowanie tego przepisu w sprawach ze skarg na uchwały organów gmin wnoszonych w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie. Podkreślenia wymaga przy tym, iż zdanie odrębne do powyższej uchwały, stanowi jedynie wyraz niezadowolenia z podjętego rozstrzygnięcia, zgłoszony przez jednego z sędziów biorących udział w wydaniu orzeczenia. Nie ma ono jakiejkolwiek mocy wiążącej i nie może stanowić podstawy do interpretacji przepisów, które były przedmiotem podejmowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały. Skoro zatem Naczelny Sąd Administracyjny, powołaną wyżej uchwałą, przesądził o zastosowaniu art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. w sprawach z zakresu skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, to przyjąć trzeba, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo oceniał kwestię zachowania terminu do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie w świetle tego przepisu. Zasadnym było więc przyjęcie przez ten Sąd, iż skarżący winien był wnieść skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy Żoliborz m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2010 r. w terminie przewidzianym w art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. Z uwagi na fakt, iż organ nie udzielił skarżącemu odpowiedzi na skierowane do niego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa K.B. powinien skargę swoją wnieść w terminie 60 dni liczonym od dnia doręczenia wezwania, które miało miejsce w dniu 31 grudnia 2010 r. Tym samym termin ten upływał z dniem 1 marca 2011 r., jak słusznie zauważył to Sąd I instancji. Prawidłowym było też przyjęcie przez ten Sąd, iż skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. była spóźniona i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.