VI SA/Wa 784/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnienia do wytwarzania, modernizacji i naprawy zbiorników cystern drogowych i wagonów-cystern do przewozu towarów niebezpiecznych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] sierpnia 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego J. K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Minister Infrastruktury uchylił pkt II oraz wyznaczył termin usunięcia uchybień wskazanych w pkt III decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] sierpnia 2009 r. o zawieszeniu J. K. uprawnienia do wytwarzania, modernizacji i naprawy: zbiorników cystern drogowych i wagonów – cystern do przewozu towarów niebezpiecznych, nadane decyzją Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego nr [...] z dnia [...] września 2008 r. J. K. prowadzącemu działalność gospodarczą jako: Z., ul. [...] 90, [...] W. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego nadał przedsiębiorcy – J. K. prowadzącemu działalność gospodarczą jako: Z. [...], ul. [...] 90, [...] W., uprawnienie do wytwarzania, modernizacji i naprawy: zbiorników cystern drogowych i wagonów – cystern do przewozu towarów niebezpiecznych klasy 3, 4.1, 4.2, 4.3, 5.1, 5.2, 6.1, 8 i 9 wg ADR/RID, z wyłączeniem zbiorników cystern klasy 6.1 i 8, które oznaczone są znakiem ( zgodnie z dyrektywą 1999/36/WE oraz do modernizacji i naprawy: zbiorników cystern drogowych i wagonów – cystern do przewozu towarów niebezpiecznych klasy 2 wg ADR/RID, z wyłączeniem zbiorników cystern, które są oznaczone znakiem ( zgodnie z dyrektywą1999/36/WE, zbiorników cystern drogowych i wagonów – cystern do przewozu materiałów niezliczonych jako niebezpieczne, które są pod ciśnieniem napełniane, opróżniane lub przewożone, dla których iloczyn nadciśnienia i pojemności jest większy niż 50 bar x dm³, a nadciśnienie jest wyższe 0,5 bara, z wyłączeniem modernizacji cystern, które skutkują zmianą podstawowych parametrów urządzenia i wymagają oceny zgodności zgodnie z dyrektywą 97/23/WE. W dniu [...] sierpnia 2009 r. u przedsiębiorcy – J. K., zwanego dalej skarżącym, powołana przez Dyrektora TDT komisja przeprowadziła inspekcję w zakresie posiadanego uprawnienia. Z przeprowadzonej inspekcji sporządzono protokół, który skarżący otrzymał w dniu [...] sierpnia 2009 r. Jak wynika z odręcznej adnotacji na protokole zapowiedział on wniesienie zastrzeżeń na piśmie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Dyrektor Transportu Dozoru Technicznego (zwany dalej Dyrektorem TDT) na podstawie z art. 108 § 1 oraz art. 163 k.p.a. w związku z art. 11 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. z 2000 r. Nr 122, poz. 1321, z późniejszymi zmianami) zawiesił uprawnienie do wytwarzania, modernizacji i naprawy: zbiorników cystern drogowych i wagonów – cystern do przewozu towarów niebezpiecznych, wyznaczył termin zawieszenia do dnia 28 sierpnia 2009 r. (pkt I i II decyzji) zobowiązując do przedstawienia w ww. terminie wyjaśnień oraz propozycji środków i przedsięwzięć zaradczych w związku z uchybieniami określonymi w protokole komisji z dnia [...] sierpnia 2009 r., jak również przedstawienia stosownych instrukcji postępowania zapobiegającego wykonywaniu nadanych uprawnień niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Nałożył również obowiązek poddania się przez skarżącego we wskazanym terminie sprawdzeniu znajomości przepisów z zakresu wykonywanych czynności, zgodnie z zakresem uprawnienia wymienionym w decyzji. Jednocześnie pouczono, że w przypadku nie wykonania powyższych zaleceń w terminie do dnia 28 sierpnia 2009 r. uprawnienie zostanie cofnięte (pkt III). W pkt IV decyzji na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu, odwołując się do wyników inspekcji wskazano, iż wykazała ona następujące uchybienia: 1. brak wystarczającej znajomości przepisów dozoru technicznego, zapewniającej właściwe wykonywanie czynności objętych zakresem uprawnienia, stwierdzony u osoby odpowiedzialnej za wytwarzanie, modernizacje i naprawy urządzeń objętych zakresem uprawnienia. W trakcie inspekcji komisja sprawdziła znajomość przepisów dozoru technicznego przez właściciela zakładu. Na pytanie zadane przez przewodniczącego Komisji: "czy zgodnie z prawem istnieje możliwość wykonywania badań cystern kolejowych podlegających RID, znajdujących się na terenie Polski i będących w ewidencji Transportowego Dozoru Technicznego przez inspektorów jednostek dozorowych z obcych krajów", skarżący udzielił odpowiedzi, że na podstawie jego wiedzy opartej na informacjach uzyskanych z [...] takie badania cystern są możliwe - dotyczy to badań okresowych i pośrednich, natomiast nie dotyczy to badań odbiorczych. Powyższa odpowiedź zdaniem organu świadczy o braku znajomości przepisów prawa, gdyż jest niezgodna z przepisami ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. z 2000r. Nr 122, poz. 1321 z późniejszymi zmianami) oraz ustawy z dnia 31 marca 2004 r. o przewozie koleją towarów niebezpiecznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 97, poz. 962 z późniejszymi zmianami). W związku z powyższym uchybieniem w terminie wskazanym w decyzji, w ocenie organu uprawniony przedsiębiorca powinien poddać się w TDT sprawdzeniu kwalifikacji zgodnie z wymaganiem art. 22 ust. ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym 2. ustalono, że zostały złamane przepisy ustawy o dozorze technicznym oraz ustawy o przewozie koleją towarów niebezpiecznych, gdyż skarżący zgłosił do jednostki [...] potrzebę przeprowadzenia badania 5 sztuk cystern, których właścicielem były Z. S.A., z siedziba w B., nr fabryczne: [...],[...],[...],[...],[...]. Jednostka [...] przeprowadziła w dniu 4 października 2006 r. badania pośrednie ww. 5 sztuk cystern - badania przeprowadzono w Z. Z badań wystawiono protokoły (kopie protokołów w załączono do protokołu z dnia [...] sierpnia 2009 r.). W następstwie tego cysterny były eksploatowane bez przeprowadzenia wymaganych badań i bez stosownej decyzji administracyjnej dopuszczającej do eksploatacji. Organ podniósł, że w terminie wskazanym w decyzji, skarżący powinien przedstawić wyjaśnienia oraz propozycje środków i przedsięwzięć zaradczych, jak również przedstawić i wdrożyć stosowne instrukcje postępowania zapobiegające łamaniu przepisów prawa w przyszłości. 3. stwierdzono, że na terenie Z. znajduje się cysterna o numerze fabrycznym zbiornika [...] (na wagonie nr [...]). Zbiornik ten został naprawiony przez wspawanie wstawki w górnej części płaszcza. Naprawa ta została dokonana bez uzgodnienia technologii naprawy z Transportowym Dozorem Technicznym. Fakt wykonania naprawy zosta! potwierdzony w protokole numer [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., a uchybienie to stanowi naruszenie dyspozycji art. 17 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym oraz § 16 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 20 października 2006 roku w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1469). W związku z tym, skarżący w terminie wskazanym w decyzji powinien przedstawić propozycje środków i przedsięwzięć zaradczych, jak również przedstawić i wdrożyć stosowne instrukcje postepowania zapobiegające wykonywaniu nadanych uprawnień niezgodnie z obowiązującymi przepisami. W dniu 12 sierpnia 2009 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego z dnia 7 sierpnia 2009 r., w którym zgodnie z zapowiedzią wniósł zastrzeżenia do protokołu komisji z dnia [...] sierpnia 2009 r. Podniósł, że na podstawie posiadanej przez niego wiedzy, potwierdzonej m. in. na piśmie z dnia 5 sierpnia 2009 r. przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K., badanie cystern w przedmiotowym zakresie przez rzeczoznawcę TUV było i jest zgodne z obowiązującymi przepisami o dozorze technicznym i Regulaminem dla międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych – R. Sp. z o.o. jest jednostką notyfikowaną zgodnie z dyrektywą 1999/36/EC, stąd odbiory przez rzeczoznawcę zatwierdzonego do przeprowadzania badań (lista rzeczoznawców publikowana przez OTIF) nie narusza przepisów ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym. Ponadto wskazał, że zlecenie odbiorów cystern T. to konieczność spowodowana zawieszeniem odbiorów przez Transportowy Dozór Techniczny Oddział w P. w okresie od 25 sierpnia do 05 listopada 2006 r. Natomiast sprawa "cysterny" o nr fab. [...] była i jest przedmiotem odwołania do Ministra Infrastruktury. Skarżący podniósł, że wagon jest wyłączony z ruchu, a zbiorniki wyrejestrowane z ewidencji TDT. Jako właściciel wagonu z zainstalowanymi na nim zbiornikami zrezygnował z ich badań i rejestracji przed badaniami inspektora TDT, o czym inspektor i oddział TDT w P. zostali poinformowani pismem z dnia 8 kwietnia 2009 r. wskazał, że sposób wykorzystania cysterny nr [...] podobnie jak i przeszło 100 innych znajdujących się na jego bocznicy zależy tylko od niego. Ponadto wskazał, że zgodnie z pismem Dyrektora TDT z dnia 24 lipca 2009 r. powołana komisja miała dokonać inspekcji zakładu w zakresie realizacji warunków uprawnienia nadanego decyzją Dyrektora TDT z dnia [...] września 2008 r. Natomiast przeprowadzając w dniu [...] sierpnia 2009 r. inspekcję komisja rozszerzyła swoją działalność dokonując sprawdzenia realizacji warunków uprawnienia nadanego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. Od powyższej decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] sierpnia 2009 r. pismem z dnia 24 sierpnia 2009 r. skarżący odwołał się wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ew. jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji. Zarzucił naruszenie: - art. 11 ustawy o dozorze technicznym poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że skarżący nie przestrzegał warunków określonych w uprawnieniu. Zdaniem skarżącego w uprawnieniu nie podano jako jednego z warunków znajomości przepisów prawnych. Uprawnienie zawiera szereg norm o charakterze technicznym dotyczących wytwarzania, modernizacji i naprawy urządzeń, jednak komisja nie sformułowała w tym zakresie żadnych zarzutów. Zamiast tego poddała skarżącego "egzaminowi" ze znajomości przepisów, co jednak nie mogło doprowadzić do wniosku, że skarżący nie przestrzega warunków uprawnienia. Ponadto skarżący podniósł, że odnośnie stwierdzenia, iż roku 2006 dokonano odbioru pięciu cystern przez [...] , należy wskazać, że opisywane zdarzenia miały miejsce przed nadaniem uprawnienia, a tym samym nie mogły stanowić podstawy do oceny wykonywania uprawnienia przyznanego w 2008 r. Ponownie wskazał, że TDT w okresie od dnia 25 sierpnia 2006 r. do dnia 3 listopada 2006 r. zawiesił przeprowadzanie badań zbiorników transportowych u skarżącego, co pozbawione było podstaw prawnych. W tym czasie skarżący zobowiązany był przekazać swemu zleceniodawcy (Z. S.A.) pięć cystern. Ponieważ nie mógł zapewnić ich odbioru przez powołaną do tego instytucję, powołał rzeczoznawcę [...] który przeprowadził badanie według norm stosowanych przez Transportowy Dozór Techniczny w okresie jego normalnej działalności. Właściciel cystern, który je eksploatował przez kolejne lata na podstawie badań rzeczoznawcy [...] był o tej okoliczności poinformowany, jednak nie podejmował działań zmierzających do wydania decyzji administracyjnej zezwalającej na eksploatację cystern. Wskazał także ponownie, że cysterna nr [...] znajdująca się na terenie zakładu skarżącego nie jest zarejestrowana przez TDT. Stanowi własność skarżącego, nie jest eksploatowana, a tym samym nie podlega rygorom wynikającym z ustawy o dozorze technicznym. - art. 24 § 3 k.p.a. poprzez niewyłączenie z udziału w postępowaniu pracownika, co do którego uprawdopodobniono istnienie okoliczności Skarżący wskazał, że w dniu 24 lipca 2009 roku skarżący złożył wniosek o wyłączenie ze składu komisji K. B. Skarżący powołał się na negatywne nastawienie K. B. do skarżącego jako okoliczność znaną organowi. W dniu 27 lipca 2009 r. Dyrektor TDT odmówił wyłączenia K. B. ze składu komisji. W uzasadnieniu ww. decyzji stwierdzono, że skarżący nie podał żadnych dowodów na poparcie tezy o braku obiektywizmu pracownika TDT. Skarżący podniósł, że K. B. podpisał pismo z dnia 25 sierpnia 2006 r. w sprawie "zawieszenia przeprowadzenia odbiorów", co było działaniem bezprawnym i naruszało szereg podstawowych zasad postępowania administracyjnego. - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Skarżący wskazał, że kontrolę przeprowadzono w dniu [...] sierpnia 2009 r., zastrzeżenie do protokołu kontroli zostało wysłane w dniu 10 sierpnia 2009 r. Tymczasem Dyrektor TDT decyzje wydał w dnu [...] sierpnia 2009 r., nie dając mu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. - art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że doszło do naruszenia przepisów o dozorze technicznym i przewozie towarów niebezpiecznych w sposób, który może stanowić zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzkiego oraz mienia i środowiska. Skarżący zanegował nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wskazując, że organ nie wykazał w żaden sposób, na czym miałoby polegać zagrożenie zdrowia lub życia ludzkiego oraz mienia i środowiska, - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. Skarżący wskazał, iż naruszeniem art. 6 k.p.a. było działanie TDT polegające na "zawieszeniu przeprowadzenia odbiorów" w 2006 r. Art. 7 k.p.a. naruszono poprzez m.in. brak wyjaśnienia istotnych kwestii dotyczących cysterny nr [...] lub okoliczności leżących u podstaw badania cystern w 2006 r. przez [...]. Natomiast art. 8 k.p.a. naruszono poprzez rozszerzenie zakresu inspekcji, przytaczanie wydarzeń z 2006 r., uniemożliwienie zajęcie stanowiska co do zebranego materiału dowodowego, dopuszczenie do udziału w postępowaniu pracownika K. B. Ponadto pismem z dnia 27 sierpnia 2009 r. skarżący wskazał, że sprawami formalno-prawnymi dotyczącymi realizacji decyzji z dnia [...] września 2008 r. zajmuje się W. B., specjalista ds. technicznych, spełniający wszelkie wymogi wynikające z ustawy o dozorze technicznym oraz ustawy o przewozie koleją towarów niebezpiecznych. Ponadto podniósł, że w trakcie kontroli został poinformowany o treści pisma z sierpnia 2008 r. skierowanego z TDT do oddziałów terenowych TDT, w którym określono zakres możliwych napraw spawalniczych wykonywanych przez zakłady uprawnione i posiadające w takim przypadku uznane technologie spawania. Na wniosek skarżącego otrzymał on stosowną informację. Zdaniem skarżącego powinien on omawianą informację dotyczącą uznania technologii spawania otrzymać w lutym 2007 r., a nie w sierpniu 2009 r. Pismami z dnia 4 września 2009 r. oraz z dnia 9 września 2009 r. zatytułowanymi "Wniosek skarżącego" skarżący wniósł o pilne rozpoznanie wniosku o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności oraz o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnienia. Jak wynika z akt administracyjnych przesłanych Sądowi równolegle z postępowaniem w sprawie zawieszenia uprawnienia toczyło się postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnienia, zakończone ostatecznie decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2011 r. umorzeniem postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego – J. K. od decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] sierpnia 2009 r. Minister Infrastruktury wydał w dniu [...] listopada 2009 r. decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego. Stwierdził, iż zapadłe w sprawie rozstrzygniecie jest spowodowane brakiem przedmiotu postępowania jakim jest decyzja organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja Dyrektora TDT z dnia [...] sierpnia 2009 r. miała charakter czasowy, ponieważ zawieszenie wyznaczono do dnia 28 sierpnia 2009 r. Skoro w chwili orzekania przez organ odwoławczy zaskarżona decyzja już nie funkcjonowała w obrocie prawnym, zabrakło więc podstawy do jej zbadania w zakresie zgodności z prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. wniósł o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Dyrektora TDT miała charakter czasowy i w związku z upływem terminu wyznaczonego w decyzji organu I instancji postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe. Skarżący wskazał, iż organ II instancji wydając decyzję oparł się na nie mającym uzasadnienia poglądzie, iż wyznaczony w decyzji Dyrektora TDT termin zawieszenia uprawnienia jest równoznaczny z terminem ważności decyzji. Jednocześnie skarżący zakwestionował prawidłowość odczytania przez organ normy przepisu art. 11 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym. Zdaniem strony, termin o jakim mowa w tym przepisie wyznacza się na usunięcie uchybień, postępowanie zaś zawiesza się bezterminowo. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r., sygn. VI SA/Wa 241/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż Minister Infrastruktury bezpodstawnie umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] sierpnia 2009 r. Decyzja Dyrektora TDT z dnia [...] sierpnia 2009 r. została wydana na podstawie art. 11 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że w przypadku nieprzestrzegania warunków określonych w uprawnieniu, Dyrektor TDT zawiesza uprawnienie. Zgodnie zaś z ust. 2 - Dyrektor TDT, zawieszając uprawnienie, wyznacza termin usunięcia uchybień stanowiących podstawę zawieszenia, po którego upływie, w razie ich nieusunięcia, cofa uprawnienie. Z powyższego wynika, że wskazany w ust. 2 cytowanego przepisu termin dotyczy usunięcia nieprawidłowości (uchybień) nie oznacza zaś, iż zawieszenie uprawnienia ma charakter czasowy. W tym stanie rzeczy, prawidłowość sformułowania zawartego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. "wyznaczam termin zawieszenia do dnia 28 sierpnia 2008 r." (pkt II decyzji) będzie musiała zostać oceniona przez Ministra Infrastruktury w toku ponownego, merytorycznego rozpatrzenia odwołania skarżącego od tej decyzji. Nie przesądzając w żadnym razie wyniku przedmiotowej oceny należy jedynie wskazać, że wydaje się, iż powyższa ocena winna zostać dokonana również w aspekcie zawartego w pkt III tejże decyzji zobowiązania przedsiębiorcy do przedstawienia, w zakreślonym w pkt II terminie, wyjaśnień oraz propozycji środków i przedsięwzięć zaradczych w związku ze stwierdzonymi uchybieniami. Ponadto Sąd stwierdził, iż organ odwoławczy uchylając się od rozpatrzenia odwołania i wydania decyzji merytorycznej w oparciu o przepisy art. 138 k.p.a. naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Niewątpliwie prawo do wnoszenia odwołań (art. 127-140 k.p.a.) jest rozwinięciem wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Z zasady dwuinstancyjności wynika, że strona ma prawo do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej swoim odwołaniem, a nie tylko do skontrolowania prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej. Bezpodstawne umorzenie postępowania odwoławczego i pozbawienie w ten sposób skarżącego możliwości obrony praw stanowi w istocie rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego i jako takie musiałoby spowodować stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Jednakże, zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie umorzenie postępowania odwoławczego nastąpiło z uwagi na wadliwą wykładnię art. 11 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym dlatego naruszenie art. 15 k.p.a. można było zakwalifikować w kategoriach naruszenia mającego istotny wpływ na wynik sprawy a zatem uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. W konkluzji WSA wskazał, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy obowiązany będzie ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą w pierwszej instancji, przy czym chodzi tu o rozpatrzenie sprawy merytorycznie w jej całokształcie. Ponownie rozpatrując sprawę (zawieszenia uprawnienia) Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] marca 2011 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w pkt. 1 uchylił zaskarżoną decyzję w pkt II, dotyczącym terminu zawieszenia uprawnienia, w pkt. 2 wyznaczył termin usunięcia uchybień wskazanych w pkt. III zaskarżonej decyzji: 30 dni od dnia doręczenia decyzji, pod rygorem cofnięcia uprawnień nadanych decyzją Dyrektora TDT z dnia [...] września 2008 r. W uzasadnieniu decyzji po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania przytoczył treść art. 11 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym i stwierdził, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. oprócz punktu II czyni zadość wymogom formalnym decyzji. Stwierdził, iż organ I instancji zawieszając uprawnienie za podstawę rozstrzygnięcia przyjął ustalenia zawarte w protokole z przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2009 r. inspekcji, w którym stwierdzono m. in. "brak wystarczającej znajomości przepisów dozoru technicznego, zapewniającej właściwe wykonywanie czynności objętych zakresem uprawnienia, stwierdzony u osoby odpowiedzialnej za wytwarzanie, modernizację i naprawę urządzeń objętych zakresem uprawnienia". Owe stwierdzenie zostało oparte na wypowiedzi skarżącego. Określony w ten sposób brak znajomości przepisów został uznany przez organ pierwszej instancji, jako naruszenie przepisu art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym. Jednakże, mimo iż komisja nie wskazała uchybień w wykonywaniu czynności objętych uprawnieniem w dniu przeprowadzania inspekcji, to już sama wypowiedź skarżącego, przytoczona w w/w decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] sierpnia 2009 r. (tj. "badania cystern są możliwe - dotyczy to badań okresowych i pośrednich, natomiast nie dotyczy to badań odbiorczych"), poddaje w wątpliwość, czy posiadane uprawnienia będą wykonywane w sposób zgodny z przepisami prawa. Zdaniem organu wątpliwości te stają się tym bardziej uzasadnione, bowiem skutkiem zaprezentowanej przez skarżącego opinii, w 2006 r. do eksploatacji zostało wprowadzonych 5 cystern kolejowych o numerach fabrycznych: [...],[...].[...].[...].[...], bez wymaganych decyzji właściwej jednostki dozoru technicznego. Brak znajomości norm zawartych w aktach prawnych enumeratywnie wymienionych w pkt 2 Warunków Uprawnienia, będących załącznikiem do ww. decyzji z dnia [...] września 2008 r. stanowi naruszenie zarówno normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o dozorze technicznym, jak i warunków uprawnienia, co w efekcie zobowiązuje Dyrektora TDT do zastosowania sankcji przewidzianej w przepisie art. 11 tejże ustawy. Organ podkreślił także, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów nie wynika jednoznacznie, czy w dniu przeprowadzania badań (tj. 9 kwietnia 2009 r.) cysterna o numerze fabrycznym [...] była już wycofana z odbiorów. Bezsprzecznie jednak wynika, iż jej naprawa została dokonana przed jego wycofaniem oraz, co jest najistotniejsze, bez uzgodnienia z TDT sposobu naprawy. Organ drugiej instancji stwierdził, że takie działanie skarżącego stanowi naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym oraz jest sprzeczne z pkt 3.1 Warunków Uprawnienia, będących załącznikiem do ww. decyzji z dnia [...] września 2008 r. W ocenie Ministra Infrastruktury, zaistniała okoliczność wypełnia dyspozycję normy zawartej w przepisie art. 1 I ustawy o dozorze technicznym. Organ wskazał, że dyrektor TDT nadając decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. rygor natychmiastowej wykonalności, ograniczył się do stwierdzenia, że “uprawniona strona wykonuje czynności objęte uprawnieniem z naruszeniem przepisów o dozorze technicznym i przewozie towarów niebezpiecznych, w sposób, który może stanowić zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzkiego oraz mienia i środowiska". Stwierdzenie to. mimo iż jest dość ogólnikowe, w ocenie Ministra Infrastruktury, jest wystarczające, bowiem z samego charakteru zawieszonego uprawnienia, wynika, iż uchybienie w wytwarzaniu, modernizacji lub naprawie zbiorników cystern, może spowodować katastrofalne w skutkach uwolnienie towarów niebezpiecznych. W odniesieniu do pkt II ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r., organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie w zakresie wyznaczenia terminu nie jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 2 ustawy o dozorze technicznym, “organ właściwej jednostki dozoru technicznego, zawieszając uprawnienie, wyznacza termin usunięcia uchybień", a nie “termin zawieszenia uprawnień". Tym samym, niezbędnym było uchylenie ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. w zakresie określonym w pkt II tej decyzji oraz ponowne wyznaczenie terminu w taki sposób, aby umożliwić skarżącemu wykonanie nałożonych na nią obowiązków, określonych w pkt III tejże decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że wyznaczył termin, w sposób określony w pkt 2 osnowy niniejszej decyzji, pod rygorem cofnięcia uprawnień nadanych decyzją Dyrektora TDT z dnia [...] września 2008 r. Odnosząc się do wniosku skarzącego o wyłaczenie ze składu komisji przeprowadzającej kontrolę K. B., wskazano, że skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które wywoływałyby wątpliwości co do bezstronności K. B. W skardze na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. skarżący zarzucił: - naruszenie art. 11 ustawy o dozorze technicznym poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że skarżący nie przestrzegał warunków określonych w uprawnieniu, - naruszenie art. 110 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie ustaleń dokonanych w ostatecznej decyzji tego samego organu z dnia [...] grudnia 2009 r., - naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie całkowicie odmiennej oceny tego samego stanu faktycznego w dwóch różnych decyzjach ostatecznych tego samego organu administracji publicznej, co stanowi zaprzeczenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, z tym że uwzględniając okoliczność, że decyzje wydał Minister, naruszenie należy ocenić jako wyjątkowo rażące, - naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. czyni zadość wymogom formalnym, - naruszenie art. 11 ustawy o nadzorze technicznym oraz art. 6 k.p.a. poprzez wprowadzanie do decyzji nieprecyzyjnych warunków, których weryfikacja nie jest możliwa wskutek braku kompetencji organów lub uzależniona jest od niczym nieograniczonego uznania urzędniczego, - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, dlaczego pominięto argumenty podnoszone przez skarżącego w odwołaniu. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podnosząc zarzut naruszenia art. 11 ustawy o dozorze technicznym, skarżący wskiazał, iż z decyzji II isntancji wynika, iż nie wykazano żadnych uchybień w wykonywaniu czynności objetych uprawnieniem, a ponadto organ II instancji stawia hipotezę, że w przyszłości (“będą wykonywane") może się zdarzyć naruszenie uprawnienia. Ustawa o dozorze technicznym nie daje podstaw do zawieszenia uprawnienia z uwagi na zdarzenia, które mogą mieć miejsce w przyszłości. Ponadto powtórzył dotyczące powyższego przepisu zawarte w odwołaniu o decyzji I instancji. Wskazał także, iż cysternę nr [...] nie można uznać za urządzenie techniczne według definicji zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o dozorze technicznym. Wskazując na naruszenie art. 11 ustawy o dozorze technicznym oraz art. 6 k.p.a., skarżący podniósł, iż został zobowiązany do usunięcia uchybień poprzez przedstawienie wyjaśnień oraz propozycji środków zaradczych, stosownych instrukcji postępowania zapobiegających wykonywaniu nadanych uprawnień niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz poddania się sprawdzeniu znajomości przepisów prawnych z zakresu wykonywanych czynności. Z powyższego sformułowania nie wynika, czego organy oczekują od skarżącego, co on ma wyjaśnić oraz w oparciu o co mają zostać sporządzone propozycje i instrukcje. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Nie podzielił zarzutów skarżącego podnosząc, że nie zgadza się z interpretacją uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zaprezentowaną przez skarżącego, który wywodzi, iż podstawą rozstrzygnięcia jest hipoteza, że w przyszłości może zdarzyć się naruszenie uprawnienia" jako efekt rzekomego braku znajomości przepisów przez skarżącego". Zdaniem organu w zaskarżonej decyzji jednoznacznie wyjaśniono, że brak znajomości przepisów dozoru technicznego, jakim wykazał się skarżący, a więc osoba odpowiedzialna za wytwarzanie, modernizację i naprawę urządzeń objętych zakresem uprawnienia, stanowi naruszenie przepisu art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o dozorze technicznym. Przepis art. 11 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym za podstawę zawieszenia uprawnienia wskazał m.in. nieprzestrzeganie warunków określonych w uprawnieniu, które to w stosunku do skarżącego, zostały określone w Warunkach Uprawnienia załączniku do ww. decyzji z [...] września 2008 r. W załączniku tym, w pkt 2 wskazano podstawowe akty prawne i normy, których stosowanie stanowi warunek niezbędny dla prawidłowego wykonywania przyznanego uprawnienia. Oznacza to, że jakiekolwiek naruszenie norm prawnych zawartych w przepisach aktów prawnych wymienionych w Warunkach Uprawnienia, w tym również naruszenie art. 22 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy stanowi przesłankę do zastosowania sankcji określonej w przepisie art. 11 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, tj. zawieszenie uprawnienia. Odnośnie cystern o numerach: [...],[...],[...],[...], wprowadzonych do eksploatacji bez wymaganych decyzji właściwej jednostki dozoru technicznego, organ zwrócił uwagę, iż dotyczące ich okoliczności z 2006 r., tj. naprawa ww. cystern bez uzgodnienia dokumentacji, w żaden sposób nie były zakwestionowane przez skarżącego. Okoliczności te zostały przytoczone, jako uzasadniające wątpliwości, co do prawidłowego stosowania norm prawnych przez skarżącego. Organ ponownie wskazał, że naprawa cysterny nr [...] została dokonana przez jej wycofaniem z eksploatacji oraz bez uzgodnienia z TDT sposobu jej naprawy. Wskazał, że zawieszenie uprawnień jest isntytucją probacyjną, natomiast cofnięcie uprawnień jest instytycją dalej idącą, dlatego nie wolno oceniać w sposób identyczny okoliczności faktycznych w kontekście stosowania obydwu instytucji prawnych. Odnosząc sie do naruszenia art. 11 ustawy o dozorze technicznym i art. 6 k.p.a. organ podniósł, że jego zdaniem sformułowane zobowiązanie skarżącego do podjęcia konkretnych działan jest wystarczająco klarowne. W piśmie procesowym z dnia 11 lipca 2011 r. skarżący powtórzył argumentację zawartą w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), cyt. dalej p.p.s.a. Zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego przez jej uchylenie, gdyż Minister Infrastruktury - wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 153 p.p.s.a. - nie uwzględnił w decyzji stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 maja 2010 r., sygn. VI SA/Wa 241/10. W myśl art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W piśmiennictwie (J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze, Warszawa 2004, str. 223) podkreśla się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w wypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Naruszenie przez organy administracyjne powołanego przepisu powoduje konieczność - w razie złożenia na tej podstawie skargi - uchylenia zaskarżonej decyzji, zaś niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu administracyjnego jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej. (vide wyrok WSA z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 625/07 LEX nr 344933). Sąd podkreśla, iż ustawodawca, na gruncie art. 153 p.p.s.a., w żadnym przypadku nie przewiduje zwolnienia organu od obowiązku uwzględnienia w toku ponownego rozpoznawania sprawy oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Sądu. W sprawie niniejszej Minister Infrastruktury nie zastosował się do oceny prawnej i wskazania dalszego postępowania, nie rozpoznał ponownie sprawy w jej całokształcie, nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, ograniczył się tylko do zmiany oraz uchylenia punktów II i III decyzji organu I instancji, tym samym uznając że w pozostałym zakresie decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Wprawdzie Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 maja 2010 r. zwrócił uwagę na te dwa punkty decyzji zarzucając organom dokonanie błędnej wykładni art. 11 ustawy o dozorze technicznym w toku, ale ocena sformułowania tych dwóch punktów nie zwalniała organu odwoławczego od ponownego, merytorycznego rozpatrzenia odwołania skarżącego od tej decyzji. Z kolei decyzja Dyrektora TDT z dnia [...] sierpnia 2009 r. została obarczona wadami postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, do postępowania przed organami jednostek dozoru technicznego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Dyrektor TDT był zatem związany rygorami procedury administracyjnej. Wydając decyzje w postępowaniu w pierwszej instancji uchybił jednak przepisom tej procedury. W pierwszej kolejności zastrzeżenia budzi tryb wszczęcia postępowania w sprawie. Z akt sprawy wynika (pismo z dnia 24 kwietnia 2009 r.), iż zgodnie z art. 9 13 ustawy o dozorze technicznym w zakładzie skarżącego zostanie przeprowadzona inspekcja w zakresie realizacji warunków uprawnienia nadanego decyzją z dnia [...] września 2008 r. Z przeprowadzonej inspekcji sporządzono protokół, który nie został podpisany przez skarżącego. Z adnotacji naniesionej przez skarżącego wynika, iż nie zgadzał się z ustaleniami komisji zapowiadając wniesienie zastrzeżeń na piśmie. Dyrektor TDT nie czekając na zapowiedziane zastrzeżenia, bez formalnego wszczęcia postępowania, wydał decyzję uznając, iż ustalenia dokonane przez inspektorów nie budzą zastrzeżeń. Podkreślić należy, iż jednym z podstawowych obowiązków organu prowadzącego postępowanie jest zapewnienie im czynnego w nim udziału. Powyższe wynika z art. 10 § 1 k.p.a., stanowiącego, iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zadaniem organu jest więc ustalenie, w oparciu o stosowne przepisy prawa materialnego, jakim podmiotom przysługuje przymiot stron danego postępowania, następnie zaś zawiadamiać ich o wszelkich dokonywanych w tym postępowaniu czynnościach, w tym m.in. w wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.), o zamiarze przeprowadzenia poszczególnych dowodów (art. 79 § 1 k.p.a.). Określona okoliczność faktyczna może być bowiem - według art. 81 k.p.a. - uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Organ administracji może wprawdzie odstąpić od zasady czynnego udziału w postępowaniu ale tylko wówczas, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (10 § 2 k.p.a.), a przyczyny odstąpienia od tej zasady organ powinien utrwalić w formie adnotacji w aktach sprawy (10 § 3 k.p.a.). W podstawie materialnoprawnej decyzji wskazano art. 11 ust. 1 i 2 powołanej ustawy. Zgodnie z ust. 1 w przypadku nieprzestrzegania warunków określonych w uprawnieniu lub wytwarzania materiałów, elementów lub urządzeń technicznych niewłaściwej jakości mającej wpływ na bezpieczeństwo eksploatacji tych urządzeń organ właściwej jednostki dozoru technicznego zawiesza uprawnienie zaś z ust. 2 powołanego artykułu wynika, że organ zawieszając uprawnienie wyznacza termin usunięcia uchybień stanowiących podstawę zawieszenia, po którego upływie, w razie nieusunięcia cofa uprawnienie. Podczas inspekcji skarżący został poddany sprawdzeniu znajomości przepisów prawnych, których nieznajomość w ocenie organu stała jest podstawą zastosowania wobec skarżącego art. 11 ustawy o dozorze technicznym, tj. zawieszenia posiadanego uprawnienia. Zdaniem Sądu, w ustawie o dozorze technicznym brak jest przepisu, który dawałby organowi prawo przeprowadzania podczas inspekcji testu na znajomość przez osoby odpowiedzialne za wytwarzanie, naprawę, modernizację i kontrolę jakości urządzeń technicznych oraz materiałów stosowanych do wytwarzania, naprawy lub modernizacji tych urządzeń przepisów prawnych. Wprawdzie przepis art. 22 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy zobowiązuje te osoby do posiadania znajomości norm, przepisów o dozorze technicznym i warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie prowadzonej działalności ale jak się wydaje warunek ten jest badany w postępowaniu związanym z udzieleniem uprawnienia. Sprawdzanie kwalifikacji osób, o których mowa w art. 22 ust. 2 i 3 ustawy o dozorze technicznym, tj. osób wykonujących określone prace i wydawanie im zaświadczeń kwalifikacyjnych, zgodnie z art. 23 ust. 1 następuje w drodze postępowania kwalifikacyjnego. Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadzają komisje kwalifikacyjne powoływane przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego (ust. 2). Nieprzestrzeganie przez te osoby warunków technicznych dozoru technicznego oraz norm i przepisów prawnych w tym zakresie może być podstawą ponownego sprawdzenia kwalifikacji. Skarżący nie należy do grupy osób wskazanych w art. 22 ust. 2 i 3 zatem brak było podstaw do sprawdzania jego znajomości przepisów prawnych w postępowaniu kwalifikacyjnym a tym bardziej przez inspektorów podczas inspekcji i czynienie z niego zarzutu, który uzasadniać miał zawieszenie uprawnienia. Należy także podzielić zarzuty dotyczące naruszenia art. 11 stawy o dozorze technicznym oraz art. 6 k.p.a. poprzez wprowadzenie do decyzji nieprecyzyjnych warunków uchylenia zawieszenia uprawnienia, których weryfikacja nie jest możliwa ze względu na ich niejasność. Prawidłowo wskazuje skarżący, iż niejasne sformułowanie omawianych warunków daje organowi nieograniczoną swobodę w ich ocenie. Wszelkie warunki formułowane przez organy powinny być precyzyjne, by skarżący wiedział, czego się od niego oczekuje. Zasadny jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący w odwołaniu podniósł szereg zarzutów dotyczących postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji, do których organ II instancji nie stosunkował się. Zarzuty te dotyczyły: - niemożności powoływania się na wydarzenia z 2006 r. przy ocenie wykonywania uprawnienia nadanego w 2008 r., - uniemożliwienia skarżącemu przez organ I instancji złożenia wyjaśnień w sprawie przed wydaniem decyzji I instancji, - naruszenie przez organ I instancji art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. Sąd podziela także zarzuty strony skarżącej, iż powoływanie się przez organy na zdarzenia z 2006 r. dotyczące cystern o numerach [...],[...],[...],[...],[...] są bezprzedmiotowe, albowiem postępowanie toczące się w niniejszej sprawie dotyczy uprawnienia nadanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] września 2008 r.. Zdarzenia z 2006 r. nie mogą stanowić podstawy do orzekania o prawidłowości wykonywania uprawnienia przyznanego w 2008 r. W tej sytuacji Sąd doszedł do przekonania, że organy dopuścił się naruszenia ww. przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wymaga to ponownej szczegółowej analizy we wskazanym przez Sąd kierunku z uwzględnieniem powyższych uwag. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił obie decyzje. W punkcie 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) uwzględniając, że skarżący był w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym reprezentowany przez radcę prawnego.