II SA/Gd 254/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. F. na decyzję Kolegium Odwoławczego w z dnia 28 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. [...] 2. orzeka, że uchylone w punkcie I decyzje nie mogą być wykonane 3. zasądza od Kolegium Odwoławczego w na rzecz R. F. kwotę 500 (pięćset) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania. Po rozpatrzeniu wniosku "A" w G. z dnia 10 września 2008 r., decyzją z dnia 20 sierpnia 2010 r., nr [...], Prezydent Miasta G. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 4, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie placu zabaw oraz parkingu na około 35 miejsc postojowych wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działki [...] i [...] obr. [...] w G. przy ul. [...]. W decyzji poczyniono ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. W ramach ustaleń dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji przewidziano dojazd do terenu parkingu z drogi wewnętrznej przebiegającej po terenie działki nr [...] lub alternatywnie z ul. [...], lokalizując ten zjazd w największej możliwej odległości od pozostałych zjazdów. W decyzji zawarto ustalenia dotyczące ochrony interesów osób trzecich przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, przed pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, przed uciążliwościami powodowanymi hałasem, wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi i promieniowaniem oraz przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. W decyzji wskazano jako wymagane uzgodnienia projektu budowlanego z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, Zarządem Dróg i Zieleni w G., Wydziałem Środowiska oraz gestorami sieci. Do decyzji dołączono wyniki analizy w formie tekstowej i graficznej. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, wyznaczono wokół działek nr [...] i [...] objętych wnioskiem inwestora, obszar analizowany zgodnie z wymogami przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Biorąc za wielkość wyjściową szerokość frontu działki wynoszącą 35 m, przyjęto minimalną szerokość obszaru analizowanego jako co najmniej trzykrotność wskazanej wielkości, co dało 105 m w każdą stronę od wszystkich granic tej działki. Na tak wyznaczonym obszarze przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalono, że w obszarze analizowanym funkcją dominującą jest funkcja mieszkaniowa. Planowana inwestycja, jako funkcja towarzysząca zabudowie mieszkaniowej, kontynuuje funkcję znajdującą się w obszarze analizowanym. Teren ma dostęp do drogi publicznej, tj. ul. [...], a istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Obszar objęty planowanym zamierzeniem inwestycyjnym, oznaczony w ewidencji gruntów symbolem B i Bz, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Żaden z przepisów odrębnych nie sprzeciwia się realizacji inwestycji objętej niniejszą decyzją. Podkreślono, że projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia wymagane art. 50 ust. 4 ustawy i zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy uzgodniony z Zarządem Dróg i Zieleni w G. Organ I instancji ustosunkowując się do sprzeciwów wniesionych przez mieszkańców sąsiednich nieruchomości wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy, określa dopuszczalność planowanej inwestycji z punktu widzenia przepisów prawa, a jej realizacja nie jest uzależniona od wyrażenia na to zgody właścicieli sąsiednich działek. Większość zamierzeń inwestycyjnych wiąże się z różnym stopniem utrudnienia dla mieszkańców, jednak zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Wydając decyzję, organy administracji nie mają prawa odmówić ustalenia warunków zabudowy, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Przez przepisy odrębne nie rozumie się szczegółowych przepisów budowlanych, bowiem zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa budowlanego, warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a także prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest przedmiotem odrębnego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A. i J. T. zarzucając, iż inwestor nie przedstawił umowy z gestorem sieci deszczowej, planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co powinno skutkować odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy. Odwołanie wnieśli również R. F., J. K., H. R., H. R. i A. R., domagając się uchylenia decyzji w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu. Zdaniem odwołujących się, ustalenia dotyczące warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje oraz warunków ochrony przed zanieczyszczeniami nie zostały ustalone w sposób prawidłowy. Zgodnie z treścią opinii Wydziału Środowiska z dnia 18 grudnia 2008 r., pozytywnie ustosunkowano się do możliwości budowy placu zabaw na działce oznaczonej [...] obr. [...]. Przy ewentualnej realizacji parkingu na działce [...] określono warunki niezbędne do spełnienia. W przedstawionym projekcie zagospodarowania terenu plac zabaw miał powstać na działce [...], zaś parking na działce [...]. Pozytywne zaopiniowanie umiejscowienia parkingu na działce [...] czyni niemożliwym zrealizowanie projektu budowy 35 miejsc postojowych na powierzchni mniejszej działki niż ta, która została wskazana w koncepcji projektu zagospodarowania terenu. Usytuowanie parkingu na tej działce, czy też działce sąsiedniej odbiera okolicznym mieszkańcom możliwość spokojnego korzystania ze swojego prawa własności, narażenie ich na oddziaływanie spalin, hałasu oraz zakłócanie spokoju. Dodatkowo wskazano, że w decyzji nie wzięto pod uwagę zwiększonego ruchu samochodowego na ulicy Arkońskiej oraz planowanej likwidacji ogródków działkowych i budowy przez ten teren drogi, co przy zamyśle budowy parkingu może prowadzić do utrudnień komunikacyjnych. Zachowanie przedmiotowych działek jako działek rekreacyjnych pozwoli na niepogarszanie komfortu życia mieszkańców i będzie działaniem zgodnym z zasadami kształtowania ładu przestrzennego. Rozpoznając złożone odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z dnia 28 grudnia 2010 r., sygn. akt [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu stwierdzono, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie obowiązkowe elementy określone w przepisie art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uustalenia te są ogólne i ich uszczegółowienie nastąpi w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę. Zdaniem organu odwoławczego, analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została przeprowadzona w niniejszej sprawie prawidłowo i przez osobę do tego uprawnioną. W wyniku analizy stwierdzono możliwość zrealizowania wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Z załączonej do akt sprawy analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wynika, że planowane przedsięwzięcie w zakresie określonym we wniosku inwestora spełnia wymogi określone art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jjak wskazano w analizie, na analizowanym terenie znajdują się budynki mieszkalne w zabudowie wielorodzinnej, jednorodzinnej, garaże, budynki usługowe oraz techniczne. Planowana funkcja nie jest w analizowanym obszarze elementem nowym, nie narusza przepisów odrębnych, ani nie stanowi zagrożenia dla zachowania dotychczasowej intensywności wykorzystania terenu. Wnioskowana inwestycja ma na celu uzupełnienie infrastruktury technicznej niezbędnej do właściwego funkcjonowania zabudowy wielorodzinnej i nie będzie miała negatywnego wpływu na istniejący ład przestrzenny. Odnosząc się do podniesionych zarzutów, organ wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się opinia gestora sieci kanalizacji deszczowej, w której dopuszcza się możliwość realizacji inwestycji pod warunkiem zachowania natężenia odpływu wód deszczowych tak, jak w stanie obecnego zainwestowania (k. 32, pismo "B" Sp. z o.o. z dnia 12.10.2009 r. L. dz. [...]). Organ stwierdził, że ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być zapewniona w całości, a podejmowane w ramach tej ochrony czynności nie mogą wykraczać poza ramy określone przepisami prawa. Zaskarżona decyzja stanowi dopiero pierwszy etap szeroko rozumianego procesu inwestycyjnego, wyznacza jego ogólne kierunki i poprzedza wydanie pozwolenia na budowę. Dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę inwestor będzie musiał przedstawić projekt budowlany, który szczegółowo będzie określał parametry techniczne inwestycji. Możliwości wykonania przedmiotowej inwestycji będą przedmiotem analizy na kolejnym etapie postępowania, przy ocenie projektu budowlanego. Dopiero na etapie tego postępowania, po przedstawieniu projektu budowlanego, można będzie ocenić, czy inwestycja spowoduje jakiekolwiek zagrożenia. Skargę na powyższą decyzję złożyła R. F. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta G. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 54 pkt 1 i 2 lit. a – d oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 28 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy nie określono czy planowany parking ma mieć charakter osiedlowy czy publiczny, dostępny dla wszystkich użytkowników dróg, z czym w następnej kolejności wiąże się konieczność ustalenia warunków obsługi infrastrukturalnej. Skarżąca zarzuciła błędne odstąpienie od poczynienia ustaleń w zakresie warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego, co narusza normę art. 54 ust. 2 lit. b w związku z art. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca wskazała, że pozytywne uzgodnienie z zakresu ochrony środowiska dokonane zostało na zagospodarowanie działki nr [...] parkingiem, a działki nr [...] placem zabaw, albowiem ze względu na przeznaczenie działki nr [...] w ewidencji gruntów na tereny rekreacyjno – wypoczynkowe organ uzgadniający negatywnie zaopiniował zlokalizowanie tam parkingu. Planowana inwestycja natomiast zakładała powstanie placu zabaw na działce nr [...], a parkingu na działce nr [...]. Nadto, zauważono, że umiejscowienie parkingu na działce nr [...] czyni niemożliwym zrealizowanie projektu budowy 35 miejsc postojowych ze względu na mniejszą powierzchnię działki. Według skarżącej, ze względu na ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji poprzez zapewnienie dojazdu do parkingu z drogi wewnętrznej przebiegającej po terenie działki nr [...], nie zapewniono w postępowaniu udziału właścicielom nieruchomości położonych w bezpośrednim jej sąsiedztwie. Dojazd z drogi wewnętrznej do drogi publicznej – ul. [...] musi nastąpić przez działkę nr [...], z której nie ma jednak zjazdu na działkę nr [...]. Nadto, działka nr [...] graniczy z działkami nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] (przy ul. [...]) oraz działkami nr [...] i [...] (przy ul. [...]) i działką nr [...] przy ul. [...]. Ze względu na planowane utworzenie drogi dojazdowej na parking przez działki nr [...] i [...], znajdujące się w sąsiedztwie wyżej wskazanych działek, skarżąca zarzuciła nieprawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, a co za tym idzie błędne określenie stron postępowania. Nadto wskazała ona, iż przy realizacji drogi dojazdowej od strony ul. [...] i lokalizacji parkingu na działce nr [...] pominięto oddziaływanie inwestycji na działkę [...] przy ul. [...], a jej właściciel nie brał udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wniosło o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji gdy jest ona dotknięta naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. W przedmiotowej sprawie stronami postępowania organy administracji uczyniły między innymi J. G. i T. G. właścicieli działki nr [...]. Działka ta znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, graniczy bowiem z działką Nr [...], na której planowana jest realizacja parkingu. Nadto stroną postępowania byli W. W., zamieszkały w budynku wielorodzinnym przy ul. [...], położonym na działce nr [...]. Działka Nr [...] graniczy z działką nr [...], na której zlokalizowany ma być plac zabaw. Z akt administracyjnych, a w szczególności z tzw. rozdzielnika decyzji zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji wynika, że rozstrzygnięcia organów w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w obu instancjach kierowane były do powyższych stron. Ze zwrotnych poświadczeń odbioru decyzji z dnia 20 sierpnia 2010 r. wynika, że T. G. oraz W. W. nie odebrali tej korespondencji, albowiem już nie żyli. Jak wynika z adnotacji na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłkę zaadresowaną do J. G. odebrał syn T. G. Z adnotacji na zwrotnych potwierdzeniach odbioru decyzji organu odwoławczego z dnia 28 grudnia 2010 r. wynika, że T. G., J. G. i W. W. nie żyją. W toku postępowania sądowego Sąd ustalił, że T. G. zmarła w dniu 12 lutego 2010 r. (dowód -skrócony odpis aktu zgonu nr [...] k. 165 akt t. I), J. G. zmarł w dniu 19 czerwca 2001 r. (dowód - skrócony odpis aktu zgonu nr [...] k. 163 akt t. I), W. W. zmarł w dniu 23 kwietnia 2007 r. (dowód - skrócony odpis aktu zgonu nr [...] k. 162 akt t. I). Z powyższych informacji wynika, że T. G., J. G. i W. W. zmarli przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. J. G. i W. W. zmarli jeszcze przed wszczęciem postępowania, a T. G. zmarła w toku postępowania. Postępowanie toczyło się z udziałem osób zmarłych, a ich następcy prawni bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym. Organ winien był ustalić prawidłowo żyjących właścicieli nieruchomości sąsiednich będących uczestnikami postępowania, a odnośnie zmarłej T. G., zastosować normę art. 30 § 4 k.p.a., stanowiącego, iż w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych, w razie zbycia prawa lub śmierci strony, w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Brak udziału stron w postępowaniu prowadzi do naruszenia przez organy wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., podstawą wznowienia postępowania jest między inny okoliczność, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co stanowi podstawę do uchylenia decyzji drugiej instancji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenie zasady udziału strony w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji przez sąd administracyjny bez względu na to czy miało ono, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. Dla zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma przy tym znaczenia, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje, tylko na żądanie strony (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. II OSK 496/05, LEX nr 196700). Wymienioną wadą dotknięte jest postępowanie zarówno organu pierwszej, jak i drugiej instancji. Stwierdzenie wskazanego wyżej naruszenia przepisów prawa nie pozwala Sądowi na merytoryczną ocenę zarzutów skargi. Wytyczne sądu, zgodnie z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mają moc wiążąca dla organów i sądu ponownie rozpatrującego sprawę. Związanie organów oceną prawną stanu faktycznego sprawy, nie byłoby uzasadnione wobec braku udziału części uczestników w prowadzonym postępowaniu, braku możliwości zajęcia przez nich stanowiska w sprawie i możliwości kwestionowania wydanego wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę, organy administracji winny ustalić krąg stron postępowania, z zapewnieniem udziału w postępowaniu spadkobiercom T. G., J. G. i W. W. Nadto organ winien uwzględnić okoliczność, iż uczestnik postępowania W. W. zmarł w dniu 17 stycznia 2011 r. (skrócony odpis aktu zgonu nr [...] k. 164 akt t. I). Odnośnie zarzutów skarżącej dotyczących niewłaściwego kręgu stron postępowania, wskazać należy, iż uczestnikami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie muszą być właściciele wszystkich nieruchomości położonych w obszarze analizowanym. W § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wskazano, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Celem wyznaczania obszaru analizowanego nie jest zatem określenie kręgu stron postępowania lecz wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Stanowisko skarżącej, iż wyznaczenie obszaru analizowanego nastąpiło według granic działki, na której planowana jest inwestycja nie jest uzasadnione, a jak wynika z załącznika graficznego do decyzji, wszystkie wskazywane przez skarżącą działki nr [...] wchodzą w skład obszaru analizowanego. Ustalenie kręgu stron postępowania w niniejszej sprawie winno nastąpić zgodnie z art. 28 k.p.a., stanowiącym, iż stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podkreślić przy tym należy, iż pojęcie interesu prawnego zakłada istnienie uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Interesem prawnym jest interes chroniony prawem przedmiotowym powszechnie obowiązującym. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego, wymaga ustalenia przepisu prawa, na podstawie którego strona występuje z żądaniem podjęcia czynności przez organ administracji. Istotą interesu prawnego jest zatem jego związek z normą prawa materialnego, z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, którym określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany, nie może jednak zarzucić naruszenia prawa powszechnie obowiązującego. Dla stwierdzenia, iż dany podmiot winien być stroną postępowania, konieczne jest zatem wskazanie normy prawnej z jakiej wywodzi on ochronę swojego interesu w konkretnej sprawie. Ustalenie, iż inne podmioty zostały bezzasadnie pominięte w postępowaniu, wymaga wykazania po stronie tych osób takiego interesu. Właściciele tych nieruchomości mogą być stroną postępowania o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli planowana inwestycja wpłynąć może na sposób korzystania z ich nieruchomości. Inwestycja, jaką jest parking, rodzi określone skutki dla nieruchomości sąsiednich, wynikające z funkcji tej inwestycji, związane z zagrożeniem naruszenia obowiązujących norm hałasu bądź zanieczyszczenia powietrza. Właściciele nieruchomości położonej na przeciwko planowanego parkingu oraz nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której ma być urządzona droga wewnętrzna stanowiąca dojazd do parkingu, mogą mieć zatem wynikający z przepisów prawa interes w ochronie swojej własności w prowadzonym postępowaniu. Organ, w toku ponownego rozpoznania sprawy winien zatem powiadomić o postępowaniu właścicieli nieruchomości stanowiącej działkę Nr [...]. Organ winien jednoznacznie określić sposób dostępu inwestycji do drogi publicznej i w zależności od tego ustalić krąg uczestników prowadzonego postępowania. Zapewnienie udziału w postępowaniu właścicielom pozostałych nieruchomości (działki nr [...]) będzie bowiem zbędne w sytuacji ustalenia dojazdu od strony ul. [...]. Nadto wskazać należy, iż w sprawie nie została wystarczająco wyjaśniona kwestia dostępu do drogi publicznej od strony ul. [...] – istnienia, zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), drogi wewnętrznej lub służebności umożliwiającej taki dostęp. Organ wskazując na istnienie drogi wewnętrznej nie powołał bowiem w tym zakresie, zgodnie z art. 80 k.p.a., konkretnego materiału dowodowego, pozwalającego na dokonanie takiego ustalenia. Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się przedmiotowego wyroku. Zgodnie z art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. na rzecz skarżącej R. F. kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.