II GSK 2260/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Ireneusz Fornalik Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 792/11 w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 792/11, oddalił skargę S. D., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą W. P. I.-B. w W. B., na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., udzielającej P. W. F. Sp. z o.o. w Z. G. prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "FAST" nr R 221485. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. S. D. zwrócił się do Urzędu Patentowego RP o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "FAST" zgłoszony w dniu 28 lipca 2008 r. za numerem Z 344147, a następnie zarejestrowany pod numerem R 221485 na rzecz spółki F. w Z. G. Zdaniem wnioskodawcy kwestionowana decyzja została wydana pomimo wiedzy organu o złej wierze uprawnionego, o czym Urząd Patentowy został powiadomiony pismem z dnia [...] marca 2009 r. Wnioskodawca ponadto zarzucił naruszenie art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.w.p.", ponieważ znak "FAST" jest podobny do słowno-graficznego znaku "AST" zgłoszonego przez wnioskodawcę z wcześniejszym pierwszeństwem dnia 29 stycznia 2007 r. za numerem Z 320681 oraz zasady kolejności rozpatrywania spraw, przez co Urząd Patentowy rażąco naruszył prawo. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Urząd Patentowy RP działając na podstawie art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej powoływanej jako "k.p.a." w związku z art. 252 p.w.p. oraz art. 253 ust. 2 p.w.p. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. (początkowo wadliwie wpisana data decyzji "[...] lipca 2009 r." została sprostowana przez organ postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. na datę "[...] listopada 2009 r."). W uzasadnieniu decyzji Urząd wskazał, że z art. 253 ust. 2 p.w.p. wynika, iż przepisów k.p.a. o stwierdzeniu nieważności decyzji nie stosuje się, jeżeli okoliczności stwierdzenia nieważności decyzji mogą być podniesione w sporze o unieważnienie prawa ochronnego. Mając to na uwadze Urząd ocenił, że powyższy przepis daje pierwszeństwo trybowi postępowania spornego w myśl przepisów p.w.p. nad trybem określonym przepisami k.p.a. W sytuacji gdy strona uznała, że zarejestrowany znak został zgłoszony w złej wierze albo został zarejestrowany, pomimo że jest identyczny lub podobny do znaku zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem bądź jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami, strona powinna wystąpić do Urzędu z wnioskiem o unieważnienie takiego znaku w trybie postępowania spornego. Wnioskiem z dnia [...] września 2010 r. S. D. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzucił organowi naruszenie art. 123 ust. 1 p.w.p., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Argumentował, że Urząd Patentowy błędnie przyjął, że przedmiotową sprawę należy rozpatrzeć w postępowaniu spornym, gdyż postępowanie to wiąże się z wysokimi opłatami a Urząd podejmuje decyzję większością głosów, które to rozwiązanie jest sprzeczne z zasadami prawa. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Urząd Patentowy RP po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w całości utrzymał w mocy swoją pierwszą decyzję. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że z przepisów art. 252, art. 253 ust. 2 oraz art. 255 ust. 1 p.w.p. wynika, iż ze względu na podniesiony przez wnioskodawcę zarzut naruszenia zasady pierwszeństwa, właściwy dla rozpatrzenia sprawy będzie tryb postępowania spornego. W takim bowiem przypadku zastosowanie art. 156 § 1 k.p.a. jest wyłączone poprzez normę art. 253 ust. 2 p.w.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. D. wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: – art. 107 § 1 k.p.a. przez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego odnośnie naruszenia przez organ art. 123 p.w.p., – art. 107 § 3 k.p.a. przez niezastosowanie art. 123 p.w.p., – art. 123 p.w.p. przez dowolną i bezprawną interpretację. Skarżący argumentował, że organ nie zastosował art. 123 p.w.p. w odniesieniu do znaku "FAST" zgłoszonego dnia 28 lipca 2008 r. tj. później niż jego znak "AST", zgłoszony dnia 29 stycznia 2007 r. tj. z wcześniejszym pierwszeństwem. Zdaniem skarżącego znak "FAST" wykorzystuje w zakresie graficznym jak i przedmiotowym znak "AST". Organ świadomie naruszył art. 123 p.w.p., skoro w procesie rejestracji przeciwstawia znakowi "AST" znak "FAST" zgłoszony później. Działanie Urzędu Patentowego RP w tej sprawie narusza przepisy prawa, w tym art. 4 Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r., zmienionej Aktem Sztokholmskim (zał. do Dz. U. z 1975 r. Nr 9, poz. 51). W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że złożenie przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. uzasadnione zostało naruszeniem przez organ przepisu art. 123 p.w.p. Stosownie do art. 123 ust. 1 p.w.p. pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy oznacza się, z zastrzeżeniem art. 124 i 125 p.w.p., według daty zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym. Natomiast w myśl ust. 2 art. 123 p.w.p. zgłoszenie uważa się za dokonane w dniu, w którym wpłynęło ono do Urzędu Patentowego. Przepisy art. 13 ust. 2-9 p.w.p. stosuje się odpowiednio. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji skarżący wskazywał na naruszenie art. 123 ust. 1 p.w.p., ponieważ sporny znak "FAST" zgłoszony przez spółkę F. Sp. z o.o. w Z. G. z późniejszym pierwszeństwem (w dniu 28 lipca 2008 r.) i podobny do słowno-graficznego znaku "AST", zgłoszonego przez skarżącego z wcześniejszym pierwszeństwem (w dniu 29 stycznia 2007 r.) uzyskał prawo ochronne przed rozpoznaniem wniosku w sprawie znaku "AST". Mając na względzie powody, dla których skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że takie okoliczności mogą być badane przez Urząd Patentowy wyłącznie w ramach postępowania spornego o unieważnienie prawa ochronnego. Trafnie Urząd Patentowy oparł swoje rozstrzygnięcie na treści art. 253 ust. 2 p.w.p., który stanowi, że przepisów k.p.a. o wznowieniu postępowania i stwierdzeniu nieważności decyzji nie stosuje się, jeżeli okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania bądź stwierdzenie nieważności decyzji mogą być podniesione w sporze o unieważnienie prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. Z treści przepisu art. 253 ust. 2 ustawy nie wynika, aby ustawodawca wyłączył którąkolwiek z okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych. Wśród ustawowych przyczyn decydujących o stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej wymienia się i te, które odnoszą się do rażącego naruszenia prawa, w tym prawa materialnego. Wskazując na przesłankę rażącego naruszenia prawa, odnoszącą się do przepisów postępowania administracyjnego Sąd uznał, że chodzi tutaj o przypadki oczywistego niezastosowania lub nieprawidłowego zastosowania zasad ogólnych konkretnego postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu pierwszej instancji skoro z akt sprawy wynika, że skarżący sprecyzował okoliczności powodujące nieważność decyzji i wskazał na art. 123 p.w.p., zarzucając rażące naruszenie zasady pierwszeństwa zgłoszenia, to Urząd Patentowy prawidłowo ocenił tę okoliczność jako okoliczność, która może być podniesiona w sporze o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy zgodnie z treścią art. 253 ust. 2 p.w.p. Wbrew zarzutom skargi argument dotyczący rażącego naruszenia art. 123 p.w.p. nie powoduje automatycznie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego w trybie przepisów k.p.a. Mamy tu bowiem do czynienia z dwoma odmiennymi trybami postępowania – z jednej strony z trybem spornym unieważnienia prawa ochronnego, z drugiej zaś z trybem stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd pierwszej instancji zaznaczył również, że instytucja unieważnienia prawa ochronnego (a tego de facto domaga się skarżący), jakkolwiek tożsama w skutkach, nie może być utożsamiana z instytucją stwierdzenia nieważności decyzji. W konsekwencji Sąd odmówił przyznania racji skarżącemu, który twierdził, że przesłanki naruszenia art. 123 p.w.p. organ może ocenić także w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Wbrew stanowisku skarżącego Urząd Patentowy nie mógł ustosunkować się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do kwestii prawa pierwszeństwa przysługującego wnioskodawcy z racji zgłoszenia znaku "AST", bowiem dokonał by swoistego "przesądu" zagadnienia, które powinno być zbadane w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego. II Skargę kasacyjną złożył S. D. Wyrok zaskarżył w całości. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wnoszący skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.p.s.a." zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a to: • art. 253 ust. 2 p.w.p. w związku z art. 164 p.w.p. poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że badanie prawidłowości postępowania rejestracyjnego w przedmiocie ustalenia prawa ochronnego na znak towarowy możliwe jest w ramach postępowania spornego o unieważnienie prawa z rejestracji w sytuacji, gdy w tym zakresie należy stosować k.p.a. – co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] lutego 2011 r., • art. 253 ust. 2 p.w.p. poprzez jego błędną interpretację i w rzeczywistości przyjęcie tożsamości instytucji stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego z instytucją unieważnienia prawa ochronnego, • art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie pomimo zaistnienia przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa; 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to: • art. 3 § 2 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przez Sąd pierwszej instancji ustosunkowania się do kwestii bezzasadnego na tym etapie postępowania i nieznajdującego poparcia w materiale dowodowym przyjęcia przez organ założenia, że między zgłoszonymi znakami istnieje podobieństwo co uzasadnia zastosowanie procedury spornej, w sytuacji gdy zarzuty skarżącego koncentrowały się na naruszeniu przepisów art. 123 p.w.p. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a na przedmiotowym etapie postępowania nie jest jeszcze możliwe rozstrzygnięcie kwestii ewentualnego podobieństwa między znakami, • art. 3 § 2 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przez Sąd pierwszej instancji rozpoznania podstawowych zarzutów skargi na decyzję Urzędu Patentowego RP w zakresie niezastosowania przez Urząd Patentowy normy prawnej wynikającej z art. 123 p.w.p., wskazującej na zasadę pierwszeństwa uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy, jak również poprzez brak wyjaśnienia w zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia wskazanej normy prawnej postępowania, • art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi, pomimo że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 123 p.w.p. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Uzasadniając zarzuty wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że błędnie wydana decyzja z dnia [...] listopada 2009 r. o udzieleniu spółce FAST w Z. G. prawa ochronnego na znak towarowy "FAST" zgłoszony z późniejszym pierwszeństwem niż znak "AST" zgłoszony wcześniej, nie może pozostać w obrocie prawnym dlatego, że uchybienie przez Urząd Patentowy RP zasadzie pierwszeństwa zgłoszeń rażąco narusza prawo. Jest zatem dopuszczalne zakwestionowanie tej decyzji w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji stosownie do przepisów k.p.a., a nie wyłącznie w trybie postępowania spornego. Urząd a za nim Sąd w sposób nieuprawniony oceniali podobieństwo dwóch wymienionych znaków, podczas gdy skarżący zarzucał jedynie naruszenie zasady pierwszeństwa. Wnoszący skargę kasacyjną uznał, że z wymienionego powodu wyrok Sądu pierwszej instancji narusza prawo i powinien zostać uchylony. Urząd Patentowy RP nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Istota sporu w sprawie niniejszej koncentruje się na zagadnieniu, czy do wzruszenia decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak "FAST" powinien być zastosowany tryb przewidziany w art. 156 i następnych k.p.a., czy też postępowanie sporne, uregulowane przepisami p.w.p. W ocenie Urzędu Patentowego oraz Sądu pierwszej instancji trybem właściwym jest postępowanie sporne, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną trybem właściwym jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 253 ust. 2 p.w.p. przepisów k.p.a. o [...] stwierdzeniu nieważności decyzji nie stosuje się, jeżeli okoliczności uzasadniające [...] stwierdzenie nieważności decyzji mogą być podniesione w sporze o unieważnienie udzielonego [...] prawa ochronnego. Jak wynika z powyższego, powołanie się na okoliczności, które mogą być podniesione w sporze u unieważnienie udzielonego prawa ochronnego wyklucza zastosowanie trybu "zwykłego" przewidzianego w art. 156 i następnych k.p.a. i powoduje konieczność wdrożenia przewidzianego w p.w.p. trybu spornego o unieważnienie udzielonego prawa. Wybór zarzutów stawianych udzielonemu prawu ochronnemu należy do wnioskodawcy. Wybór ten determinuje właściwy tryb postępowania, który to tryb zgodnie z treścią art. 253 ust. 2 p.w.p. jest stosowany obligatoryjnie. Jeżeli wnioskodawca wskaże okoliczności, które należą do ustawowych przeszkód udzielenia kwestionowanego prawa ochronnego, to tym samym określa tryb postępowania, który musi być stosowany. W wyroku z dnia 18 maja 2011 r. (sygn. akt II GSK 566/10) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "Postępowanie sporne ze swej istoty zapewniające stronom pełniejszy udział i pełniejszą ochronę w toczącym się przed UP procesie o ich interesy związane z określonym prawem wyłącznym jest postępowaniem zastrzeżonym dla decydowania o meritum takiego prawa. Ma więc, w świetle art. 253 ust. 2 p.w.p. pierwszeństwo przed ogólnym postępowaniem administracyjnym, które powinno mieć wobec tego zastosowanie w razie wad prawnych dotyczących samych decyzji administracyjnych dotyczących udzielenia takiego prawa". Zgodnie z art. 131 ust. 2 p.w.p. do okoliczności stanowiących bezwzględne przeszkody udzielenia prawa ochronnego należy m.in. naruszanie praw osobistych lub majątkowych osób trzecich oraz zła wiara, zaś zgodnie z art. 164 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione w całości lub w części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny i wykaże, że nie zostały spełnione ustawowe warunki do uzyskania tego prawa. Zatem, naruszanie praw osobistych lub majątkowych osób trzecich oraz zła wiara jako bezwzględne przeszkody udzielenia prawa stanowią okoliczności, które mogą być wykazywane tylko w postępowaniu o unieważnienie tego prawa. W sprawie niniejszej z treści wniosku wynika wprost, że wnioskodawca zarzuca, iż udzielone prawo ochronne narusza jego prawa majątkowe oraz było zgłoszone w złej wierze, bowiem znak "FAST" wykorzystuje przedstawienie graficzne znaku "AST". Powołane okoliczności powodują konieczność zastosowania trybu spornego na mocy art. 153 ust. 2 p.w.p., niezależnie od tego, że wnioskodawca podnosi również naruszenie przy udzielaniu spornego prawa zasady pierwszeństwa z art. 123 p.w.p. Zauważyć należy, że materialnoprawne skutki prawa pierwszeństwa ustanowionego w art. 123 p.w.p. uregulowane są w art. 132 ust. 2 p.w.p., który określa tzw. względne przeszkody udzielenia prawa ochronnego. Zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego [...] zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Z powołanego przepisu wynikają d w i e zasady, gdy chodzi o udzielanie praw ochronnych na znaki identyczne lub podobne dla towarów identycznych lub podobnych: 1/ prawo ochronne udzielone na znak zgłoszony z wcześniejszym pierwszeństwem stanowi przeszkodę dla udzielenia prawa ochronnego na znak zgłoszony później, 2/ prawo ochronne udzielone na znak zgłoszony z późniejszym pierwszeństwem nie stanowi przeszkody dla udzielenia prawa ochronnego na znak zgłoszony wcześniej. W prawie pierwszeństwa nie chodzi bowiem o to, który wniosek Urząd Patentowy rozpozna wcześniej, tylko o to, że prawo zgłoszone z późniejszym pierwszeństwem nie może "przeszkadzać" prawu zgłoszonemu wcześniej i to zarówno na etapie udzielenia prawa jak i jego funkcjonowania w obrocie. Zakres tego niedopuszczalnego "przeszkadzania" określony jest w art. 132 ust. 2 p.w.p. Mając na uwadze rozważania powyższe oraz treść wniosku i zawartych w nim zarzutów wobec udzielenia prawa ochronnego na znak "FAST" tj. złą wiarę uprawnionego i naruszenie praw majątkowych wnioskodawcy, uznać należy, że jedynym trybem możliwym do zastosowania był tryb sporny. Zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przy rozpatrywaniu wniosku art. 253 ust. 2 p.w.p. w związku z art. 164 p.w.p. poprzez błędną interpretację oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez niezastosowanie są więc nieusprawiedliwione, bowiem Urząd Patentowy oraz Sąd pierwszej instancji prawidłowo rozumiały i prawidłowo zastosowały powołane przepisy prawa w sytuacji jaka miała miejsce w sprawie niniejszej. Na marginesie tylko wskazać należy, że zarzuty dotyczące naruszenia zasady pierwszeństwa, jako względne przeszkody udzielenia prawa ochronnego mogą mieć znaczenie w postępowaniu o udzielnie prawa ochronnego na znak "AST", któremu nie może "przeszkadzać" znak "FAST", co prawda zarejestrowany, ale zgłoszony z późniejszym pierwszeństwem. Te kwestie nie mają jednak znaczenia w sprawie niniejszej tj. wyboru trybu dla usunięcia z obrotu prawnego prawa ochronnego na znak "FAST". Nie są także trafne zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia art. 3 § 2 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się do zagadnienia podobieństwa między znakiem zarejestrowanym a znakiem wnioskodawcy oraz zaniechanie rozważenia naruszenia zasady pierwszeństwa. Art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zasięg kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne i nie ulega wątpliwości, że w sprawie niniejszej kontrola ta została przeprowadzona, a kontroli poddano decyzję administracyjną zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Fakt, że wynik tej kontroli nie satysfakcjonuje wnoszącego skargę kasacyjną nie usprawiedliwia zarzutu z art. 3 § 2 p.p.s.a., bowiem powołany przepis mógłby być podstawą zarzutu wówczas, gdyby kontroli odmówiono. Art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku. Do elementów tych należy m.in. podstawa prawna rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Brak tego elementu powoduje, że wyrok nie poddaje się kontroli, gdyż nie wiadomo dlaczego sąd wydał kontrolowane rozstrzygnięcie, a to z kolei powoduje konieczność jego uchylenia. W sprawie niniejszej nie należy zapominać, że przedmiotem zaskarżonej decyzji była wyłącznie kwestia procesowa tj. wyboru właściwego trybu postępowania przed Urzędem Patentowym. Organ odmawiając wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie badał w żadnym zakresie jej prawidłowości, a jedynie kierując się treścią podniesionych zarzutów wskazał, że wybrany przez stronę tryb jest niedopuszczalny. Również Sąd pierwszej instancji badał wyłącznie kwestię procesową tj. możliwości zastosowania trybu wskazanego przez stronę w świetle zarzutów postawionych przez nią kwestionowanej decyzji. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji wyjaśnił przyczyny uznania, że w sprawie właściwy jest wyłącznie tryb sporny. W zasadzie stanowisko Sądu pierwszej instancji jest trafne, bowiem jak wskazano wyżej, kwestia naruszenia pierwszeństwa jest istotna tylko w powiązaniu ze skutkami tego naruszenia, te zaś mogą być badane tylko w postępowaniu spornym, gdyż wiążą się ściśle z badaniem względnych przesłanek udzielenia prawa ochronnego. W tym stanie rzeczy, ponieważ stanowisko Sądu pierwszej instancji, co do przyczyn badania naruszenia art. 123 p.w.p. w postępowaniu spornym jest jasne, zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przy jego przedstawieniu jest nieuzasadniony. Przypomnieć należy, że merytorycznie Sąd pierwszej instancji nie rozważał kwestii naruszenia zasady pierwszeństwa, bowiem jak wskazano wyżej, postępowanie niniejsze dotyczyło wyłącznie wyboru trybu zaskarżenia decyzji o udzieleniu prawa na znak "FAST". Z wymienionych względów wszystkie zarzuty kasacyjne należało uznać za nieusprawiedliwione, co spowodowało oddalenie skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.