II GSK 2374/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "W." Spółki z o.o. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 556/11 w sprawie ze skargi "W." Spółki z o.o. w D. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przyznania dotacji oddala skargę kasacyjną Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 556/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi "W." Sp. z o.o. w D. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie dotacji, oddalił skargę. Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd przyjął następujący stan sprawy: Wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. skarżąca spółka wystąpiła do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasiennictwa w K. o udzielenie dotacji na dofinansowanie kosztów zwalczania bakteriozy pierścieniowej ziemniaka w zakresie pokrycia różnicy pomiędzy wartością bulw ziemniaków, którą wnioskodawca mógłby uzyskać z ich sprzedaży jako materiał siewny, a kwotą uzyskaną - w wysokości 573.041,75 zł. Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] odmówił przyznania dotacji. Stwierdził, że składająca wniosek spółka spełniła merytoryczne przesłanki konieczne do udzielenia dotacji, jednakże jej przyznanie nie było możliwe z powodu braku środków finansowych zarezerwowanych na ten cel w budżecie na 2010 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., na podstawie § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa (Dz. U. Nr 91, poz. 595), uchylił swoją decyzję z dnia [...] października 2010 r. i orzekł o przyznaniu dotacji w wysokości 458.433,40 zł. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 16 grudnia 2010 r. został poinformowany, że na przedmiotowy cel zostały przyznane dodatkowe środki finansowe, wobec czego możliwe było udzielenie dotacji. Wskazał ponadto, że w rozpoznawanej sprawie miało zastosowanie wyżej powołane rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, które weszło w życie w dniu 27 maja 2010 r. Zgodnie z § 12 rozporządzenie to stosuje się do wniosków o udzielenie dotacji złożonych od 1 stycznia 2010 r. Natomiast zgodnie z § 8 ust. 3 wysokość dotacji wynosi nie jak dotychczas 100%, ale 80% różnicy pomiędzy wartością bulw ziemniaków, którą wnioskodawca mógłby uzyskać z ich sprzedaży jako materiał siewny, a wartością uzyskaną ze sprzedaży tych bulw z przeznaczeniem innym niż materiał siewny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę stwierdził, że bezspornym jest, że skarżąca spółka wypełniła przesłanki do uzyskania przedmiotowej dotacji, spór natomiast dotyczy kwoty tej dotacji. Wskazał, że zdaniem skarżącej w sprawie powinno mieć zastosowanie rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 kwietnia 2007 r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa (Dz. U. Nr 67, poz. 466 ze zm.), ponieważ obowiązywało ono w chwili złożenia wniosku (25 maja 2010 r.). Zgodnie z tym rozporządzeniem dotacja przysługiwała w wysokości 100%. W związku z tym Sąd wskazał, że przedmiotowy wniosek wpłynął do Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w czasie, kiedy nie obowiązywało już dotychczasowe rozporządzenie z dnia 13 kwietnia 2007 r. Wniosek ten wpłynął do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w dniu 25 maja 2010 r., który dokonał weryfikacji wniosku pod względem merytorycznym, formalnym i rachunkowym i przekazał ten wniosek w dniu 10 czerwca 2010 r. do Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa. Mając na uwadze treść § 12 rozporządzenia z dnia 18 maja 2010 r., Sąd I instancji wskazał, że do wniosków o udzielenie dotacji złożonych od dnia 1 stycznia 2010 r. i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia (27 maja 2010 r.) stosuje się przepisy tego rozporządzenia. Wobec tego, w ocenie Sądu, zgodnie z § 8 ust. 3 tego rozporządzenia należało przyznać dotację w wysokości 80%. Sąd I instancji nie podzielił też zarzutu skargi, że przyznanie dotacji w wysokości 80% wprowadza nierówność pomiędzy podmiotami uprawnionymi do uzyskania tego samego rodzaju wsparcia państwowego. Podkreślił, że zasadę równości należy odnieść do wszystkich podmiotów, które złożyły poprawne wnioski i spełniały przesłanki pod rządami rozporządzenia z dnia 18 maja 2010 r. Na podstawie tego rozporządzenia i w ramach dostępnych środków, organ wszystkich wnioskodawców traktował tak samo, tj. przyznawał 80% dotacji różnicy pomiędzy kwotą, którą wnioskodawca mógłby uzyskać ze sprzedaży bulw ziemniaka, a kwotą uzyskaną w wyniku sprzedaży tych bulw z przeznaczeniem innym niż na materiał siewny. Sąd I instancji za zasadne uznał natomiast zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 10 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak dostatecznego informowania strony o postępowaniu i braki w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Sądu organ powinien umożliwić skarżącej spółce przed wydaniem zaskarżonej decyzji zapoznanie się z aktami sprawy, jak również wyjaśnić, jaka była ilość rozpoznawanych wniosków i w którym momencie została wyczerpana pula dotacji (2.440.000 zł) przewidziana w ustawie budżetowej. Jednakże w związku z tym, że skarżąca spółka otrzymała dotację w wysokości 80%, powyższe naruszenia w ocenie Sądu były nieistotne, które nie zmieniłyby wyniku sprawy. Tym bardziej, że jak wynika ze sprawozdania z wykonania budżetu za 2010 r., iż plan według ustawy budżetowej przewidywał na przedmiotowe dotacje 2.440 tys. zł, po zmianach 3.203 tys. zł i został wykonany w kwocie 3.202 tys. zł. (informacja ze strony Ministerstwa Finansów) "W." Sp. z o.o. zaskarżyła w całości powyższy wyrok skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. przez przyjęcie, że stwierdzone przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku naruszenia zasad postępowania wyrażonych w art. 7, art. 10 i art. 107 § 3 K.p.a. nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. W uzasadnieniu kasator podniósł, że w zaskarżonym wyroku brak jest ustosunkowania się Sądu I instancji do sposobu załatwienia wniosku i dostatecznego przedstawienia trybu procedowania nad tym wnioskiem. Sąd ten przeoczył bowiem, że organ administracji dwukrotnie postanowieniami z dnia 22 lipca 2010 r. i z dnia 21 września 2010 r. przedłużał termin załatwiania wniosku skarżącej spółki, uzasadniając za każdym razem, że przedłużenie to jest związane z "...koniecznością rozpatrzenia w pierwszej kolejności innych wniosków, które zostały złożone do Głównego Inspektora przed wnioskiem..." skarżącej. Kasator podniósł też, że Sąd I instancji całkowicie pominął fakt, że w zaskarżonej decyzji brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego, iż wniosek skarżącej nie mógł być we właściwym, wcześniejszym czasie, uwzględniony w ramach puli dotacji w wysokości 2.440 tys. zł. W postanowieniach o przedłużeniu postępowania i zaskarżonej decyzji brak jest jakiejkolwiek informacji o liczbie wniosków o dotację, czasie ich złożenia, wielkości wnioskowanych dotacji, daty w której środki budżetowe przewidziane pierwotnie na dotacje w wysokości 2.440 tys. zł zostały całkowicie wykorzystane. Uwzględnienie wszystkich tych okoliczności uzasadniałoby ewentualne twierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że stwierdzone naruszenia nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Kasator w podstawie skargi kasacyjnej postawił zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przez przyjęcie przez Sąd I instancji, że naruszenie zasad postępowania, wyrażonych w art. 7, art. 10 i art. 107 § 3 K.p.a. nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Zarzut ten nie został w pełni uzasadniony. Kasator wskazał jedynie, iż na skutek opieszałości organu, która nie została w jakikolwiek sposób uzasadniona, została mu przyznana dotacja w wysokości 80% zamiast 100%. W związku z czym wypada zauważyć, iż przedmiotem kontroli Sąd I instancji była decyzja przyznająca dotację z tytułu sprzedaży bulw ziemniaków z przeznaczeniem innym niż materiał siewny. Wniosek o przyznanie dotacji został złożony po dacie wydania rozporządzenia z dnia 18 maja 2010 r., a tym samym wnioskodawca powinien był liczyć się z możliwością otrzymania dotacji w niższej kwocie. Stąd też długotrwałe rozpoznawanie wniosku nie mogło wpłynąć na wysokość otrzymanej dotacji. Do przedmiotowego wniosku mimo, że wniosek ten został złożony w dniu 25 maja 2010 r., a więc na dwa dni przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 18 maja 2010 r., miały zastosowanie przepisy rozporządzenia z dnia 18 maja 2010 r. W myśl § 12 rozporządzenia z dnia 18 maja 2010 r. do wniosków o udzielenie dotacji za 2010 r. złożonych od dnia 1 stycznia 2010 r. i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie (27 maja 2010 r.) niniejszego rozporządzenia miały zastosowanie przepisy tego rozporządzenia. Stosownie do § 8 ust. 3 rozporządzenia z dnia 18 maja 2010 r. wysokość dotacji wynosiła 80% różnicy pomiędzy kwotą, którą wnioskodawca mógłby uzyskać ze sprzedaży bulw ziemniaka, uzyskanej jak za materiał siewny a kwotą uzyskaną w wyniku sprzedaży tych bulw z przeznaczeniem innym niż materiał siewny. Tak więc za błędne należy uznać odwoływanie się kasatora do § 14 ust. 3 rozporządzenie z dnia 13 kwietnia 2007 r., które przewidywało dotacje w wysokości 100% wykazanej różnicy. Twierdzenia kasatora są nieuzasadnione również z innego powodu. Jak wskazał Sąd I instancji wcześniejsza odmowa przyznana dotacji w ramach pierwszej transzy była spowodowana wyczerpaniem środków finansowych przeznaczonych na ten cel w ustawie budżetowej. Dopiero z chwilą przyznania w grudniu 2010 r. dodatkowych na ten cel środków finansowych powstała realna szansa przyznania dotacji wnioskodawcy. Zatem Sąd I instancji prawidłowo ocenił, iż brak wskazania w zaskarżonej decyzji ilości rozpatrzonych wniosków oraz momentu, w jakim została wyczerpana pula dotacji oraz pozbawienie strony możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji nie stanowi istotnego naruszenia zasad postępowania, tj. art. 7, art. 10 i art. 107 § 3 K.p.a. Nawet dopełnienie tych wymogów nie przyczyniłoby się bowiem do zwiększenia kwoty dotacji, którą skarżąca spółka otrzymała w maksymalnej wielkości, jaką można było przyznać na podstawie obowiązujących w tym czasie przepisów. W konsekwencji Sąd I instancji nie naruszył też art. 133 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy, o czym stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a., oznacza jedynie zakaz wyjścia przez sąd poza materiał znajdujący się w tych aktach, co nie miało miejsca w stanie sprawy. Natomiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co również nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.