I SA/Sz 461/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi "I." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. oddala skargę Dyrektor Izby Celnej w S. postanowieniem z dnia [...] r., znak:[...] , wydanym na podstawie art. 216 § 1 i § 2, art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "O.p.", po rozpoznaniu zażalenia "I" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., zwaną dalej "Spółką "I", orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r., znak:[...] , którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. Nr [...] z dnia [...] r., na mocy której określono Spółce I zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2005 r. Z uzasadnienia postanowienia organu odwoławczego wynika, że w następstwie kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego przeprowadzonych w stosunku do Spółki "I.", Naczelnik Urzędu Celnego w S. wydał decyzję z dnia [...] r., znak [...] , którą określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2005r. w kwocie [...] zł. Następnie, postanowieniem z dnia [...] r., znak[...] Naczelnik Urzędu Celnego w S. nadał opisanej powyżej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności wobec zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p., a polegających na tym, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące oraz że istnieje uzasadniona obawa, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Na postanowienie to Spółka "I." złożyła zażalenie, którym zarzuciła organowi naruszenie art. 239 b § 1 pkt 3 O.p. (co do którego organ odwoławczy wyjaśnia, że nie ma zastosowanie w sprawie, gdyż omyłkowo został przywołany przez organ I instancji, omyłka ta jednak nie ma wpływu na wynik sprawy, rozstrzygnięcie bowiem ma oparcie w przepisach prawa) oraz naruszenie art. 239 b § 2 O.p. Organ II instancji, rozpoznając zażalenie spółki "I" podniósł, że o ile pełnomocnik skarżącej Spółki zgodził się z organem podatkowym co do istnienia w przedmiotowej sprawie przesłanki przewidzianej art. 239 b § 1 pkt 4 O.p. dotyczącej upływu terminu przedawnienia zobowiązania określonego decyzją, to nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji, iż uprawdopodobnił zaistnienie przesłanki wymaganej art. 239 b § 2 O.p., że zobowiązanie podatkowe określone wyżej powołaną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w S. nie zostanie wykonane. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia skarżącej Spółki i nie podzielił zarzutów w nim zawartych, gdyż uznał, że organ pierwszej instancji wyczerpująco zbadał wszelkie okoliczności związane z rozpoznawaną sprawą i podjął prawidłowe rozstrzygnięcie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności wyżej powołanej decyzji z dnia [...] r., wykazując istnienie przesłanek wynikających z art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy przywołał treść art. art. 21 § 1pkt 1, 122, 233 § 1 pkt 1 i 70 § 1 O.p. dotyczących odpowiednio - kwestii powstawania z mocy prawa zobowiązań podatkowych i terminu ich przedawnienia oraz generalnej zasady samoobliczenia, zadeklarowania i wpłacenia podatku akcyzowego w okresach miesięcznych, i wskazał, że przedmiotem decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r. było zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2005 r., którego termin płatności upłynął w dniu [...] r., zaś przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym nastąpiłoby z upływem ostatniego dnia roku 2010. Jak wykazano w uzasadnieniu tej decyzji, do dnia wydania decyzji z dnia [...] r. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym (które powstaje z mocy prawa) nie zostało wykonane w należnej wysokości w terminie płatności (który upłynął w dniu [...] r.), w momencie zaś jej wydania było już zaległością podatkową, zachodziła tym samym uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane również w przyszłości, tym bardziej że od chwili wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, które doręczono stronie skarżącej w dniu 26 listopada 2010 r., do upływu okresu przedawnienia tego zobowiązania pozostał nieco ponad jeden miesiąc, zaś zaległość podatkowa istniała od dnia [...] r. Na tej podstawie organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Celnego w S. słusznie uznał, że zobowiązanie wynikające z decyzji określającej może nie zostać wykonane, gdyż w związku z upływem terminu, o którym mowa w art. 70 O.p. ulegnie przedawnieniu. Zdaniem organu, powyższe obawy potwierdzał fakt, że uchybienia we wskazanym zakresie zostały stwierdzone w toku kontroli podatkowej w całym kontrolowanym okresie, tj. od stycznia 2005 r. do 30 czerwca 2005 r., i w odniesieniu do poszczególnych okresów rozliczeniowych Naczelnik Urzędu Celnego w S. wydał decyzje określające zobowiązanie w podatku akcyzowym oraz należne odsetki od wpłat dziennych. Ponadto, w ocenie organu, okoliczność nieuregulowania przez Spółkę ciążących na niej należności w ciągu ponad 4 lat, również mogła świadczyć o tym, że strona nie uczyni tego w ciągu niespełna ponad jeden miesiąc do upływu terminu przedawnienia. Organ odwoławczy nie znalazł przy tym żadnych podstaw do uznania zarzutu Spółki "I" co do tego, że organ pierwszej instancji nie podjął żadnych kroków w celu ustalenia jej sytuacji majątkowej, a tym samym, jakie są jej możliwości płatnicze. Uznał on bowiem, że badanie kondycji finansowej Spółki w tej sytuacji nie było konieczne, gdyż nawet ustalenie, że znajduje się ona w bardzo dobrej sytuacji finansowej nie świadczyłby o tym, że Spółka wykona ciążące na niej zobowiązanie, tym bardziej, że po 31 grudnia 2010 r. wygasłoby ono wskutek przedawnienia. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu Dyrektora Izby Celnej w S.: - naruszenie przepisu art. 239 b § 2 O.p. poprzez przyjęcie, iż z samego faktu, że skarżąca nie wykonała zobowiązania podatkowego określonego w decyzji, które zdaniem organu powstało w 2005 r., lecz decyzję tę zaskarżyła, wynika uzasadniona obawa, że zobowiązanie to nie zostanie wykonane, że organ podatkowy nie musi badać sytuacji finansowej i majątkowej Skarżącej, żeby ocenić czy ta obawa istnieje, jak również przez błędną interpretację tego przepisu polegającą na przyjęciu, iż chodzi w nim o niewykonanie zobowiązania podatkowego jedynie w okresie pozostałym do upływu terminu przedawnienia, a nie o niewykonanie zobowiązania podatkowego w ogóle; - naruszenie przepisu art.120 O.p. polegające na tym, że organ podatkowy nadając decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności, de facto pominął przesłankę z art. 239b § 2 O.P., której zaistnienie jest konieczne, albowiem nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, kierując się jedynie tym, iż do upływu terminu przedawnienia zobowiązania pozostał okres krótszy niż 3 miesiące, a zdaniem organu mało prawdopodobne jest to aby skarżąca w tym okresie zobowiązanie spełniła; - naruszenie art. 122 O.P. polegające na pominięciu przez organ podatkowy wielu istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, które przemawiają za tym, że zobowiązanie określone w decyzji, jeżeli stanie się prawomocna, zostanie dobrowolnie przez skarżącą wykonane, a mianowicie tego, że skarżąca w 2005 r. w oparciu o oświadczenia nabywców gazu, które nigdy nie były przez stały nadzór podatkowy kwestionowane, dokonywała sprzedaży gazu zwolnionego z podatku akcyzowego, gdyż gaz ten był faktycznie wykorzystywany przez nabywców do innych celów niż do napędu pojazdów samochodowych, jak również tego, iż od początku istnienia składu podatkowego skarżącej, tj. na przestrzeni ostatnich sześciu lat organ podatkowy oceniał sytuację finansową i majątkową skarżącej na tyle dobrze, iż jego zdaniem skarżąca gwarantowała zapłatę zobowiązań podatkowych w związku z tym organ podatkowy przyjmował jako zabezpieczenie akcyzowe najmniej obciążające zabezpieczenie w postaci weksla, a także tego, że na przestrzeni ostatnich sześciu lat skarżąca regularnie, w terminie wykonuje zobowiązania podatkowe i że uiściła w tym okresie na rzecz Skarbu Państwa podatki w łącznej kwocie [...] zł. Uzasadniając skargę, Spółka I wskazała, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, nie było podstaw nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, spełniona była bowiem tylko jedna z dwóch przesłanek, których dopiero łączne spełnienie dawało prawo nadania decyzji nieostatecznej tego rygoru. Zdaniem skarżącej Spółki sam upływ terminu przedawnienia nie jest okolicznością uzasadniającą obawę niewykonania zobowiązania. Organ nie przeprowadził żadnej analizy sytuacji I pod względem możliwości wykonania zobowiązania podatkowego, i w ogóle nie badał jakiej sytuacji finansowej i majątkowej się znajduje. Skarżąca podnosi, że na bieżąco reguluje wszystkie swoje zobowiązani podatkowe i nie ma żadnych zaległości podatkowych. Na przestrzeni sześciu ostatnich lat skarżąca zapłaciła podatki na łączna kwotę [...] zł, w tym tytułem podatku VAT kwotę [...] zł , zaś na ubezpieczenie społeczne kwotę [...] zł, co zdaniem skarżącej uzasadnia, że nie ma żadnych obaw co do wykonania przez skarżącą zobowiązania określonego w decyzji, jeśli decyzja ta stanie się prawomocna. Organ w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie podatkowe określone w decyzji nie zostanie wykonane, tj. nie wykazał istnienia przesłanki określonej art. 239 b § 2 O.p. i utrzymanie postanowienia w mocy przez organ odwoławczy nie znajduje podstaw prawnych. Dyrektor Izby Celnej w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 2 marca 2001 r. w sprawie o sygn. akt III SA 28/00, zgodnie z którym już sama w sobie okoliczność niewykonania zobowiązania w terminie może rodzić obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonego postanowienia co do zgodności z prawem Sąd orzekający w sprawie nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy okolicznością bezsporną jest, że strona skarżąca nie uregulowała zobowiązania podatkowego określonego decyzją w terminie jego płatności, które w związku z tym stało się zaległością podatkową, stosownie do art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 wraz z późn. zm.), dalej zwana "O.P." Bezspornym jest również, że zaległość ta nie została zapłacona w całości do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, tj. do dnia [...] r., co tym samym wskazuje na bezsporne istnienie przesłanki przewidzianej art. 239 b § 1 pkt 4 O.p., od spełnienia której ustawodawca uzależnił nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Istnienia tej przesłanki nie kwestionuje również strona skarżąca. Istota sporu w analizowanej sprawie sprowadza się do wyjaśnienia kwestii w przedmiocie, czy organ celny wykazał istnienie drugiej przesłanki uzasadniającej nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a zatem, czy uprawdopodobnił, że zobowiązanie podatkowe określone w decyzji nieostatecznej organu pierwszej instancji nie zostanie wykonane przez skarżącą Spółkę. W myśl art. 239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie zaś z art. 239 b § 1 pkt 4 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, przy czym stosownie do art. 239 b § 2 O.p. organ podatkowy może zastosować jedną z enumeratywnie wymienionych w § 1 art. 239 b przesłanek o charakterze rozłącznym, tutaj przesłankę określoną w pkt 4 § 1 art. 239 b w przypadku, gdy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Z wyżej przytoczonych regulacji wynika, że nie podlega wykonaniu decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o ile nie nadano tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzją nieostateczną jest decyzją organu pierwszej instancji, po wydaniu której nie upłynął czternastodniowy termin do wniesienia odwołania lub od której strona wniosła odwołanie w czternastodniowym terminie (art. 128 O.p.). Jak wynika z akt niniejszej sprawy Spółka I wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] r. określającej jej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2005 r., a tym samym decyzja ta stała się nieostateczną. W świetle wyżej przytoczonych przepisów nadanie nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zostało uzależnione przez ustawodawcę od spełnienia łącznie dwóch przesłanek: 1) musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech warunków określonych w § 1 art. 239b O.p., przy czym jednym z nich jest krótszy niż trzy miesiące okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, 2) organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Początek biegu trzymiesięcznego okresu przedawnienia należy liczyć od daty wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, tutaj w dniu [...] r., które doręczono stronie w dniu [...] r. W tym miejscu wskazać należy, że Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 maja 2010 r. o sygn. akt I SA/Łd 263/10, że "okoliczność upływu terminu przedawnienia zobowiązania, krótszego niż trzy miesiące (...), ma charakter rozłączny, jej zaistnienie daje bowiem samodzielną podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przesłanka ta, podobnie jak inne, od których zależy nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie jest bezpośrednio związana z treścią decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś wymienione art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej przesłanki mogą być związane albo z sytuacją materialną strony postępowania, jej stosunkiem do wykonania nałożonego obowiązku, albo możliwościami wykonania tego obowiązku w drodze przyszłej egzekucji. Co do zasady więc, zaistnienie stanowiącej podstawę prawną zaskarżonego postanowienia przesłanki, (...) w kontekście czasu trwania postępowania odwoławczego, może spowodować trwałą utratę możliwości wykonania decyzji. Wydanie decyzji przez organ podatkowy lub wniesienie od niej odwołania nie przerywa ani nie zawiesza biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy ta decyzja, jej niewykonalność nie może być instrumentem do doprowadzenia wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez przedawnienie w toku postępowania odwoławczego, ani też nie może doprowadzić do praktyki, w której odwołanie będzie wnoszone jedynie z pobudek związanych z wykonalnością decyzji, a nie w celu uzyskania, merytorycznej weryfikacji decyzji w toku instancji." Sąd zgadza się również ze stanowiskiem zaprezentowanym we wskazanym powyżej wyroku, że "przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Sama okoliczność faktyczna upływu w okresie krótszym niż trzymiesięczny terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie stanowi też automatycznie zaistnienia przesłanki uprawdopodobnienia niewykonania tego zobowiązania przez zobowiązanego. Tak krótki okres pozostały do zakończenia biegu terminu przedawnienia nie oznacza bowiem, iż zobowiązany nie wykona zobowiązania dobrowolnie lub że przed zakończeniem biegu tego terminu decyzja pierwszoinstancyjna nie stanie się ostateczna, co z kolei umożliwi jego wykonanie w drodze przymusu przed upływem tego terminu lub spowoduje przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego. Okoliczność upływu tego terminu może zatem uprawdopodabniać obawę niewykonania zobowiązania dopiero wespół z innymi faktycznymi okolicznościami danej sprawy, na podstawie których można wnioskować, iż zobowiązanie nie zostanie jednak wykonane". Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego jest zgodne z obowiązującymi przepisami. Organ ten prawidłowo bowiem ustalił, że zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2005 r. nie zostało zapłacone w terminie płatności, tj. w dniu [...] r. i od dnia [...] r. występowała zaległość podatkowa ze strony skarżącej Spółki I, i że, z uwagi na okoliczność nie wystąpienia zdarzeń skutkujących przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym nastąpiłoby z dniem 31 grudnia 2010 r. Nie budzi zatem wątpliwości, że w dniu 25 listopada 2010 r., w którym organ pierwszej instancji postanowił o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, spełniona była przesłanka, określona w art. 239 b § 1 pkt 4 O.p., gdyż okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż trzy miesiące. Jak już powyżej wskazano, trzymiesięczny okres, który pozostał do upływu terminu przedawnienia należy liczyć od daty wydania postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Okoliczności występujące w przedmiotowej sprawie uzasadniają nadto, że organ celny uprawdopodobnił również, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, co oznacza, że w sprawie została spełniona przesłanka określona w art. 239b § 2 O.p. Uzasadnione jest bowiem twierdzenie organu, który wyjaśnił, że okolicznością przemawiająca na niekorzyść skarżącej Spółki było to, że zaległość ta powstała kilka lat temu, co stwierdzono w toku kontroli przeprowadzonej w okresie od dnia 01 stycznia 2005 r. do dnia 30 czerwca 2005 r. w zakresie obrotu gazem płynny. Skoro Spółka przez tak długi okres czasu nie złożyła prawidłowych korekt deklaracji i nie uiściła podatku akcyzowego za miesiąc maj 2005 r. w należytej wysokości, to organ uprawniony był do przyjęcia, że Spółka nie dawała gwarancji wykonania zobowiązania podatkowego przed upływem terminu jego przedawnienia, który w przedmiotowej sprawie upływał w dniu 31 grudnia 2010 r. Mając powyższe uwadze, w ocenie Sądu brak jest również podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów skarżącej. Wniesienie odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym dowodzi bowiem, że Spółka nie zgadzała się z rozstrzygnięciem organu celnego, a w związku z tym nie zamierzała dobrowolnie wykonać zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji. Decyzja z dnia [...] r., od której wniesiono odwołanie, jest decyzją nieostateczną i nie podlega wykonaniu. Wobec tego, mając na uwadze krótki okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (ponad jeden miesiąc), w przypadku nierozpoznania sprawy i niewydania decyzji przez organ odwoławczy do końca roku 2010, zobowiązanie podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji uległoby przedawnieniu. Zbędne zatem jest w takiej sytuacji badanie sytuacji finansowej i majątkowej zobowiązanego, skoro niebawem zobowiązanie może ulec przedawnieniu i organ w ten sposób pozbawiłby się możliwości jego dochodzenia. Taki stan prawny sprawy uzasadnia nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, co miało miejsce w przypadku decyzji z dnia [...] r., której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności w drodze zaskarżonego postanowienia. Nadto, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki I, stosując przesłankę upływu terminu przedawnienia organ nie był zobligowany do badania sytuacji materialnej Spółki, gdyż okoliczność ta stanowi odrębną przesłankę nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Każda z przesłanek wymienionych w § 1 art. 239 b O.p. stanowi odrębną podstawę, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadto, przesłanka uprawdopodobnienia nie odnosi się tylko do przyjętej w sprawie przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. To oznacza zaś, że organ zobligowany jest wskazać w uzasadnieniu postanowienia jedynie te okoliczności faktyczne, które mają istotne znaczenie prawne w świetle przyjętej podstawy nadania tego rygoru. W tym stanie sprawy, Sąd uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.