I SA/Wa 38/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: WSA Maria Tarnowska WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego H. P. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Infrastruktury decyzją z [...] listopada 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2010 r. nr [...], odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2009 r. nr [...], orzekającej o wygaśnięciu trwałego zarządu Urzędu [...] w S. w odniesieniu do nieruchomości zabudowanej stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w mieście U., oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. Decyzja Ministra Infrastruktury wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Decyzją z [...] listopada 2009 r. Starosta [...], na wniosek Urzędu [...] w S., po wyrażeniu zgody przez Ministra Infrastruktury, orzekł o wygaszeniu trwałego zarządu przysługującego wnioskodawcy w odniesieniu do opisanej na wstępie nieruchomości. Następnie decyzja ta została zmieniona w trybie art. 155 k.p.a. decyzją Starosty [...] z [...] lutego 2010 r. nr [...] w ten sposób, że skreśleniu uległa ta część rozstrzygnięcia, która odnosiła się do działki nr [...] o pow. [...] ha. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2010 r. H. P. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2009 r., zarzucając jej naruszenie art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r.- o portach i przystaniach morskich (Dz.U. z 2010 Nr 33 poz. 179 ze zm.) poprzez wydanie decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa położonych w granicach P. w celu przekazania ich Gminie Miasta U. w trybie art. 24 ust. 1 tej ustawy, oraz naruszenie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 ze zm., dalej "u.g.n."), poprzez wydanie decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu pomimo, że nieruchomości nie stały się zbędne dla jednostki organizacyjnej sprawującej ten zarząd, a Urząd [...] w S. nadal był zobowiązany do dalszego wykonywania zarządu P. Ponadto zarzucił on organowi naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego. Wnioskodawca dzierżawił, na podstawie umowy z dnia [...] kwietnia 2001 r., część działki nr [...] o pow. [...] m2 (działka ta uprzednio stanowiła część działki nr [...], a pierwotnie wchodziła w skład działki nr [...], która wskazana była w umowie). Umowa dzierżawy zawarta była na okres 15 lat, tj. do dnia [...] marca 2016 r. Decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 157 § § 3 k.p.a, odmówił wszczęcia z wniosku H. P. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2009 r., wskazując na brak przymiotu strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. umożliwiającego wnioskodawcy skuteczne zainicjowanie tego postępowania. Zdaniem bowiem organu, dzierżawca nieruchomości nie ma interesu prawnego w rozstrzygnięciu sprawy toczącej się między Skarbem Państwa a trwałym zarządcą. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem H. P. wniósł od niego odwołanie, podnosząc, że organ I instancji błędnie przyjął, iż nie ma on legitymacji prawnej do żądania stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]. W następstwie rozpatrzenia tego odwołania Minister Infrastruktury decyzją z [...] listopada 2010 r. utrzymał decyzję Wojewody [...] w mocy. Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że do podstawowych cech interesu prawnego, odróżnianego od interesu faktycznego należy to, że interes ten musi być oparty o obowiązującą normę prawa materialnego. Skoro H. P. jest dzierżawcą, to dzierżawa, jako stosunek o charakterze zobowiązaniowym, nie wiąże się z prawem do gruntu, bowiem zgodnie z art. 693 Kodeksu cywilnego daje dzierżawcy jedynie prawo do używania rzeczy i pobierania z niej pożytków. Tak więc zdaniem organu nie wynika z tego interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., a umowa dzierżawy jako stosunek zobowiązaniowy nie daje podstaw do poszukiwania w niej normy prawa materialnego upoważniającego do występowania w obrocie publicznym. Minister stwierdził ponadto, że skoro z art. 46 ust. 3 u.g.n. wynika, że wygaśnięcie trwałego zarządu jest równoznaczne z wypowiedzeniem umów najmu, dzierżawy lub użyczenia z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, to skutek ten następuje z mocy prawa i dotyczy sfery stosunków cywilnoprawnych. Tak więc dzierżawca powinien poszukiwać ochrony prawnej przed sądem powszechnym. Tym samym słuszne, w jego ocenie, było twierdzenie Wojewody, że skarżącemu brak było przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o wygaszeniu trwałego zarządu. Na potwierdzenie trafności swojego stanowiska Minister powołał się na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1995/06. Na ww. decyzję Ministra Infrastruktury H. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie: 1) art. 157 § 2 w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 46 ust. 3 u.g.n. przez błędne uznanie, iż skarżący nie jest stroną postępowania o stwierdzenie nieważności, podczas gdy stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w przedmiocie wygaśnięcia trwałego zarządu jest dzierżawca nieruchomości o którym mowa w art. 46 ust. 3 u.g.n.; 2) art. 157 § 2 w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 4171 § 2 kodeksu cywilnego poprzez błędne uznanie, iż skarżący nie jest stroną postępowania o stwierdzenie nieważności, podczas gdy stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji, a art. 4171 § 2 k.c. stanowi postawę żądania przez odwołującego wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] uzależniając wszczęcie postępowania o naprawienie szkody od stwierdzenia niezgodności z prawem decyzji Starosty [...]; 3) art. 157 § 2 w zw. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 3 u.g.n. poprzez błędne uznanie, iż skarżący nie jest stroną postępowania o stwierdzenie nieważności podczas gdy decyzja orzekająca wygaśnięcie trwałego zarządu wpływa na jego uprawnienia określone w art. 37 ust. 3 u.g.n.; 4) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie odwołującemu czynnego udziału w postępowaniu; 5) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia jaki charakter ma umowa zawarta pomiędzy H. P. a Skarbem Państwa - Urzędem [...] w S. w dniu [...] kwietnia 2001 roku i przyjęcie, że stanowi ona umowę dzierżawy, a w konsekwencji, że skarżący jest dzierżawcą podczas gdy zgodnie z § 6 ust. 1 przywołanej umowy "Budynki i urządzenia i wszelkie rzeczy wzniesione na terenie dzierżawionym stanowią własność Dzierżawcy";. 6) art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 2 K.p.a. poprzez brak wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] orzekającej o wygaśnięciu trwałego zarządu Urzędu [...] w S. pomimo, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie na nieważność decyzji Starosty ze względu na zaistnienie określonej w art. 156 § 1 pkt 2 przesłanki rażącego naruszenia prawa. W obszernym uzasadnieniu skargi, oprócz wykazywania interesu prawnego uprawniającego go do udziału w postępowaniu nadzorczym, skarżący wywodził, iż decyzja Starosty została wydana z rażącym naruszeniem prawa i wskazywał przyczyny, w których tej nieważności należy upatrywać. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł on o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2010 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując w ramach tych kryteriów oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona, gdyż decyzja ta, jak też poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 2010 r., wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Aczkolwiek nie wszystkie zawarte w skardze argumenty zasługują na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie Wojewoda [...], działając na podstawie art. 157 § k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 11 kwietnia 2011 r.), odmówił wszczęcia postępowania nadzorczego w stosunku do decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2009 r. o wygaszeniu, przysługującego Urzędowi [...] w U., trwałego zarządu zabudowanymi nieruchomościami, położonymi w U., oznaczonymi jako działki nr [...], nr [...] i nr [...], uznając, że inicjator postępowania – H. P. – będący dzierżawcą części nieruchomości objętej tym zarządem, nie posiada przymiotu strony, legitymującego go do skutecznego wszczęcia takiego postępowania. Ocenę tą podzielił także Minister Infrastruktury, utrzymując decyzję Wojewody w mocy. Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny. Nie jest bowiem kwestionowane przez żadną ze stron, że część nieruchomości objętej decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2009 r., zmienionej decyzją tego organu z [...] lutego 2010 r., tj. część działki nr [...] o pow. [...] m2, została oddana w dzierżawę H. P. na podstawie umowy z [...] kwietnia 2001 r. zawartej na okres 15 lat. Istotą sporu jest natomiast to, czy w związku z przysługującym ww. prawem dzierżawy przedmiotowej nieruchomości, miał on legitymację uprawniającą do skutecznego uruchomienia postępowania nadzorczego w sprawie objętej ww. decyzją Starosty. Zasadnicze zatem znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji Ministra Inrastruktury, miało ustalenie czy w postępowaniu o wygaszenie trwałego zarządu, dzierżawcy nieruchomości objętej tym zarządem przysługuje przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a., czy też nie. Zgodnie bowiem z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stroną zaś, stosownie do art. 28 k.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie natomiast z utrwalonym poglądem doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych, stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz także każdy podmiot, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (J. Borkowski K.p.a., Komentarz, wyd. 7, C.H. Beck 2005 r., str. 750; wyr. NSA z dnia 12.01.1994 r. sygn. akt II SA 2164/92, ONSA 1995, nr 1, poz. 32, wyrok. WSA w Warszawie z dnia 18 .01.2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1410/04 Lex nr 206477). Przy czym przez interes prawny rozumieć należy interes indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, którego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny musi być wywiedziony zatem z konkretnego przepisu prawa materialnego. Tak rozumiany interes prawny, w sprawach dotyczących wygaszenia trwałego zarządu jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności wydanej w tym przedmiocie decyzji, wbrew temu co twierdzi Minister Infrastruktury, oprócz Skarbu Państwa i jednostki organizacyjnej na rzecz której zarząd ten był ustanowiony, ma w ocenie Sądu także podmiot, który dzierżawi objętą trwałym zarządem nieruchomość. Przepisem prawa materialnego, z którego wynika jego interes prawny legitymujący go do uczestniczenia w postępowaniu jest zaś art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 ze zm.; dalej "u.g.n."). Zważyć bowiem należy, że w myśl tego przepisu wygaśnięcie trwałego zarządu jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy najmu dzierżawy lub użyczenia z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, jeżeli nieruchomość, w stosunku do której wygasł trwały zarząd była wynajęta, wydzierżawiona lub użyczona. Przepis ten wpływa zatem bezpośrednio i wprost na dotychczasowa sytuację prawną dzierżawcy, pozbawiając go przysługującego mu i podlegającego dotąd ochronie prawa dzierżawy, bez możliwości przeciwdziałaniu temu na jakiejkolwiek innej drodze prawnej niż w postępowaniu administracyjnym w sprawie dotyczącej wygaszenia trwałego zarządu. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela przy tym poglądu wyrażonego w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1995/06 (Lex nr 456445), przywoływanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż ze względu na to, że skutek prawny w postaci wypowiedzenia umowy dzierżawy następuje z mocy prawa, a nie na mocy decyzji administracyjnej, to dzierżawca nie ma interesu prawnego w rozstrzygnięciu sprawy toczącej się pomiędzy Skarbem Państwa i trwałym zarządcą, a ewentualnej ochrony prawnej może on poszukiwać przed sądem powszechnym Zważyć bowiem należy, że przed sądem powszechnym dzierżawca mógłby w takiej sytuacji dochodzić wyłącznie roszczeń odszkodowawczych, związanych z przedwcześnie wypowiedzianą umową. Nie mógłby natomiast skutecznie bronić się przed samym jej wypowiedzeniem, skoro skutek ten następuje ex lege. Jedyną zatem możliwością ochrony jego praw jako dzierżawcy, a tym samym uzyskania możliwości dalszej kontynuacji wykonywania umowy dzierżawy (a więc także prowadzenia działalności gospodarczej na dzierżawionym gruncie), jest zakwestionowanie legalności decyzji o wygaszeniu trwałego zarządu, której wydanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem tej umowy. Pozbawienie w takiej sytuacji dzierżawcy prawa strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o wygaszenie trwałego zarządu, oznacza w rzeczywistości brak możliwości jakiejkolwiek weryfikacji tej decyzji i tym samym podważenia samego wypowiedzenia umowy dzierżawy przedmiotowej nieruchomości. Jak podkreślił zaś Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1843/10 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wydanego w zbliżonym stanie faktycznym, sytuacja w której podmiot nie ma żadnej możliwości weryfikacji wypowiedzenia umowy dzierżawy jest niedopuszczalna w demokratycznym państwie prawnym. Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. W tym stanie rzeczy za zasadny uznać należy zarzut naruszenia przez organy obu instancji art. 157 § 2 w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 46 ust. 3 u.g.n., poprzez błędne uznanie, że skarżący nie jest stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2009 r. Naruszenie tych przepisów miało z kolei istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do nieuzasadnionego w realiach niniejszej sprawy zastosowania przez organy administracji publicznej art. 157 § 3 k.p.a. i odmówienie w oparciu o ten przepis wszczęcia postępowania nadzorczego. Tym samym, niezależnie od wagi pozostałych podniesionych w skardze zarzutów, zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...], z uwagi na naruszenie ww. przepisów, nie mogą się ostać. Za zasadny uznać także należy zarzut naruszenia przez Ministra Infrastruktury art. 10 k.p.a. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, w świetle zgromadzonych w aktach administracyjnych dokumentów, że przed wydaniem decyzji, organ nie poinformował strony o zakończeniu postępowania oraz nie umożliwił jej zapoznania się z aktami sprawy, czym uchybił wynikającemu z tego przepisu obowiązkowi zapewnienia stronie prawa od czynnego udziału na każdym etapie postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych. Uchybienie to nie miało jednak, w realiach niniejszej sprawy istotnego wpływu na jej wynik, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie nie było zdeterminowane niewłaściwie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym bądź wadliwą jego oceną, ale wyłącznie błędną, jak już wyżej wykazano, oceną sytuacji prawnej dzierżawcy nieruchomości w postępowaniu o wygaszenie istniejącego na tej nieruchomości trwałego zarządu. Sąd nie podziela natomiast argumentacji skarżącego, że interes prawny uprawniający go do udziału w postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji wygaszającej trwały zarząd wynika również z art. 4171 § 2 k.c. Przepis ten normuje odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkody wyrządzone wydaniem niezgodnej z prawem decyzji. Jednakże przewidziane w nim roszczenie odszkodowawcze aktualizuje się dopiero po stwierdzeniu nieważności decyzji lub stwierdzeniu, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa i wykazaniu szkody spowodowanej tym faktem. Przepis ten nie tworzy zatem dla strony prawa podmiotowego, a stanowi jedynie podstawę roszczenia, które z tego prawa może w przyszłości wynikać. Ponadto roszczenie, o którym w nim mowa - w momencie wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] – jeszcze w ogóle stronie nie przysługiwało i nadal nie przysługuje. Jest to więc zdarzenie przyszłe i w znacznej mierze niepewne. Interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a., musi zaś być realny i aktualny. Podobnie nie kreuje tego interesu prawnego, wskazywana w skardze, możliwość ubiegania się w przyszłości przez dzierżawcę, w warunkach w określonych w art. 37 ust. 3 u.g.n., o bezprzetargowe nabycie dzierżawionej nieruchomości. Chybiony w kontekście rozpoznawanej sprawy jest także zarzut dotyczący naruszenia przez organy art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., do którego zdaniem strony doszło z uwagi na niepodjęcie z urzędu postępowania nieważnościowego. Zważyć bowiem należy, że sam brak wszczęcia takiego postępowania z urzędu oznacza jedynie, że organ nie dopatrzył się zaistnienia podstaw do takiego działania, co nie oznacza jednak, że ma on obowiązek szczegółowej analizy i uzasadniania braku wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności orzeczenia w uzasadnieniu decyzji odmawiającej wszczęcia takiego postępowania na wniosek podmiotu wnoszącego w tej sprawie podanie, którego organ nie uznaje za stronę. Nie jest również trafny zarzut naruszenia przez organy zasady prawdy obiektywnej (art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a.), którego to naruszenia skarżący upatruje w braku dokonania przez Ministra właściwej oceny umowy dzierżawy z [...] kwietnia 2001 r. i jej poszczególnych zapisów, gdyż ocena taka, jak też ewentualne podważenie umowy cywilnoprawnej nie należy do kompetencji organów administracji publicznej, lecz sądów powszechnych. Podniesione zaś w uzasadnieniu skargi merytoryczne zarzuty, w których strona kwestionuje legalność decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2009 r. nie mogły być przedmiotem rozważań sądu, gdyż wykraczałoby to poza granice sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Merytorycznej oceny zasadności tych zarzutów (zawartych także we wniosku strony z [...] kwietnia 2010 r.), jak też badania legalności wyżej wymienionej decyzji, w trybie postępowania przewidzianego w art. 156 § 1 i n. k.p.a., dokona bowiem organ administracji publicznej w toku przeprowadzonego postępowania nadzorczego, do którego skutecznego wszczęcia H. P. jest legitymowany. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni stanowisko Sądu zawarte w niniejszym uzasadnieniu, powiadomi strony o wszczęciu na wniosek skarżącego postępowania nadzorczego, a po jego przeprowadzeniu podejmie stosowne rozstrzygnięcie, którego treści skład orzekający w niniejszej sprawie nie przesądza. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.