III SA/Wa 383/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant Maria Nałęcz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi B. J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia jako nieuzasadnionej skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. (Dalej "DIS") oddalił skargę na czynności egzekucyjne wniesioną przez B. J. (dalej "Skarżąca") dotyczącą zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczeń społecznych. W uzasadnieniu, wskazał, że Skarżąca zarzuciła naruszenie przez organ egzekucyjny przepisów art. 79 § 1 - 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229 poz.1954 ze zm., dalej "u.p.e.a."). Wniosła nadto o uchylenie zaskarżonego środka egzekucyjnego, wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi oraz wydanie postanowień w tym zakresie. W uzasadnieniu wskazała, iż organ egzekucyjny dokonał zajęcia niezgodnie z przepisami art. 79 § 1 - 4 u.p.e.a. Zdaniem Skarżącej zajęcia świadczenia z ubezpieczenia emerytalnego dokonano niezgodnie z prawem, gdyż było ono kierowane nie tylko do Skarżącej, ale również jej męża. Podniesiono nieprawidłowe oznaczenie adresu Skarżącej. Wskazała, iż zajęcie było nieskuteczne, ponieważ zostało dokonane po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. DIS wskazał, że nie było błędem wystawienie zawiadomienia na oboje małżonków w momencie gdy postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego prowadzone jest do majątku małżeństwa tj. zarówno do B. J. jak i do R. J.. Również nie można uznać za błąd - brak podania w zawiadomieniu adresu zobowiązanej B. J. bowiem w zawiadomieniu prawidłowo oznaczono zobowiązanych podano imię, nazwisko, PESEL a także NIP, które umożliwiły organowi rentowemu zidentyfikowanie podmiotu zobowiązanego. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia podnoszonego przez Skarżącą, DIS wskazał, że kwestia przedawnienia nie może być przedmiotem rozpoznania w trybie przewidzianym dla wniesienia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Bowiem w ramach tego środka bada się jedynie zarzuty formalnoprawne. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Minister Finansów po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Skarżącą od postanowienia DIS z dnia [...] marca 2010 r., utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu powołał się na przepisy art. 18, art. 33 pkt 1, art. 54 § 1, art. 79 § 1-4, 67 § 2 pkt 1, 2 i 4 u.p.e.a., oraz art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej "K.p.a"). Minister Finansów po przeanalizowaniu akt postępowania egzekucyjnego, zgodnie z ww. przepisami stwierdził, że podniesione w skardze na czynności egzekucyjne zarzuty, nie zasługują na uwzględnienie. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej “NUS"), działając jako organ egzekucyjny, podjął czynności egzekucyjne polegające na zajęciu świadczenia emerytalnego i jednocześnie powiadomił Skarżących o dokonaniu zajęcia, czym wypełniono przesłanki zawarte w art. 79 § 4 pkt 1 u.p.e.a. Ustosunkowując się zaś co do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego adresu, Minister wskazał że co prawda organ egzekucyjny w zawiadomieniu o zajęciu świadczenia wskazał jeden adres Skarzących, ale z uwagi na inne szczególne cechy określające personifikację osoby, zwłaszcza nr PESEL, nie można przyjąć, że brak prawidłowego adresu Skarżącej w tym zawiadomieniu stanowi podstawę do uznania czynności egzekucyjnej za wadliwą. Minister Finansów, oceniając zaskarżone postanowienie pod kątem wymogów art. 124 K.p.a., nie dopatrzył się nieprawidłowości. Odnosząc się zaś do przedawnienia zobowiązania podatkowego stawianego w oparciu o art. 33 pkt 1 u.p.e.a., stwierdził, że nie mogą być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Finansów oraz poprzedzającego go postanowienia DIS z dnia [...] marca 2010 r., oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 18 ustawy u.p.e.a. poprzez naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 40 § 1 i art. 124 § 1 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 54 § 4 K.p.a. w zw. z art. 18 i art. 54 § 4 u.p.e.a.; art. 54 w zw. z art. 79 § 1-4 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez DIS; art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie; art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p.") poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. z dniem 31 grudnia 2009 r. W uzasadnieniu zarzutów Skarżąca podniosła, iż w zaskarżonym postanowieniu nieprawidłowo oznaczono stronę (adresata), gdyż wskazano tylko i wyłącznie Skarżącą B. J., natomiast pominięto R. J., a postępowanie egzekucyjne prowadzone jest względem małżeństwa. Nieprawidłowość ta, zdaniem Skarżącej, stanowi naruszenie art. 124 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Skarżąca twierdziła, że postanowienie to nie zostało doręczone na adres R. J. przez co pozbawiono go czynnego udziału w postępowaniu, co z kolei stanowi wadę procesową w myśl art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 70 § 1 O.p., zdaniem Skarżącej zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. uległo przedawnieniu. Ponadto Skarżąca wskazała, że zawiadomienie o zajęciu skierowane jest do obojga małżonków, gdy tymczasem świadczenie rentowe przysługiwało tylko jej. Podniosła również, iż zawiadomienie to doręczno jej w dniu 18 stycznia 2010 r., czyli po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Zawiadomienie o zajęciu doręczone zostało w formie kserokopii. Na zakończenie Skarżąca wskazała, że organy obydwu instancji pominęły kwestię związaną z zapłatą podatku w dniu 25 listopada 2009 r. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie, podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a zarzuty w niej zawarte okazały się chybione. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie sądu podlega zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowień) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku załatwiania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Wyjaśnić również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy; rozstrzyga przy tym, w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2010 r. oraz Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] marca 2010 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie doszło również do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym nie było podstaw do wyeliminowania postanowień z obrotu prawnego. Podkreślić należy, że rozstrzygnięcia poddane kontroli Sądu zapadały w trybie skargi na czynności egzekucyjne, a mianowicie skargi na czynność zajęcia świadczenia rentowego. O zasadności takiej skargi, a w rezultacie prawidłowości dokonania kwestionowanych przez Skarżącego czynności egzekucyjnych, orzekał Dyrektor Izby Skarbowej w G., a następnie Minister Finansów. W tym zakresie znajdował zastosowanie art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z nim zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego celem, którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają więc działania organu egzekucyjnego, który na zlecenie wierzyciela ma obowiązek egzekwować należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynność egzekucyjną nie może więc dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny. Słusznie zatem organy orzekające poddały ocenie wniesioną skargę w ramach zachowania w szczególności warunków przewidzianych w art. 79 u.p.e.a. Zgodnie z tym artykułem organ egzekucyjny dokonuje zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego zobowiązanego, a także z renty socjalnej przez przesłanie do organu rentowego zawiadomienia o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi, aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu przysługujących mu świadczeń, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do organu rentowego, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać świadczeń poza część wolną od zajęcia. Akta sprawy potwierdzają prawidłowość ustaleń, które poczynione zostały przez organy w niniejszej sprawie. Zawiadomienie o zajęciu zostało prawidłowo doręczone zarówno zobowiązanym, jak również Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych. Jak wynika z akt sprawy w dniu 29 grudnia 2009 r. pracownik Urzędu Skarbowego udał się do miejsca zamieszkania R. J. celem doręczenia mu odpisu ww. tytułu wykonawczego oraz ww. zawiadomienia o zajęciu świadczenia rentowego. Przebywający pod tym adresem R. J. odmówił przyjęcia korespondencji stwierdzając, że urząd skarbowy powinien wysyłać mu korespondencję za pośrednictwem poczty. Z powyższym poglądem nie sposób się zgodzić. Przepis art. 26 § 5 u.p.e.a. dla skuteczności wszczęcia egzekucji administracyjnej wymaga "doręczenia" odpisu tytułu wykonawczego. Ustawodawca w żaden sposób nie określił tu sposobu doręczenia. Oznacza to, że zgodnie z art. 18 tejże ustawy do doręczeń tych będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby, lub organy. Każdy z tych sposobów doręczenia może być zastosowany w postępowaniu egzekucyjnym, także do doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Brak jest jakichkolwiek podstaw do rozgraniczenia pojęć "przesłanie" pisma i jego "doręczenia". "Przesłanie" jest jednym ze sposobów doręczenia. W każdym przypadku, gdy ustawodawca posługuje się pojęciem "doręczenie", obejmuje ono także przesłanie pisma za pośrednictwem poczty. Natomiast przepis art. 47 § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W takim przypadku uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata (§ 2). Należy zaakcentować, że przepis ten nie odnosi się wyłącznie do pism przesyłanych przez pocztę. Wyraźnie wskazano tu na przesyłanie pism "w inny sposób". Zdaniem Sądu przesłanie pisma, jak zresztą każdej innej informacji, czy też wiadomości może być dokonane również za pośrednictwem osoby – posłańca, kuriera itp. W postępowaniu administracyjnym, a także egzekucyjnym przewidziano doręczanie (a zatem i przesyłanie) pism za pośrednictwem pracowników organu. Powyższe oznacza, że skutki odmowy przyjęcia pisma przez R. J. należy oceniać w oparciu o art. 47 § 2 k.p.a. Ustanowiona w tym przepisie fikcja prawna doręczenia pisma w dacie odmowy jego przyjęcia przez adresata będzie miała zastosowanie w każdym przypadku, gdy adresat ten odmówi przyjęcia pisma, bez względu na sposób jego doręczenia. Warunkiem będzie tu prawidłowe udokumentowanie faktu odmowy. W niniejszej sprawie pracownik Urzędu Skarbowego sporządził w dniu doręczenia notatkę służbową, w której opisał przebieg doręczenia i podane przez R. J. powody, dla których odmówił on przyjęcia korespondencji. W orzecznictwie przyjmuje się, że adresat pisma nie może przez odmowę jego przyjęcia uchylić się od skutków prawnych doręczenia (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2004 r. sygn. akt III SA 3051/03, LEX nr 164438). W związku z powyższym należało przyjąć, że doręczenie zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci egzekucji ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz odpisu tytułu wykonawczego miało miejsce w dniu 29 grudnia 2009 r. Sąd zwraca uwagę, że jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków (art. 27c u.p.e.a.). Tytuł wykonawczy wystawia się w jednym egzemplarzu przeznaczonym dla podmiotu zobowiązanego. W rozpoznawanej sprawie podmiotem zobowiązanym są małżonkowie B. i R. J., którzy złożyli wspólne zeznanie podatkowe (PIT–36) za 2003 r., w którym wnieśli o łączne opodatkowanie osiągniętych dochodów. Zgodnie z art. 92 § 3 Ordynacji podatkowej małżonkowie wspólnie opodatkowani na podstawie odrębnych przepisów ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku. Solidarna odpowiedzialność małżonków wynika z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), który wprowadził możliwość wspólnego opodatkowania od łącznej sumy dochodów. Konsekwencją tego uregulowania jest solidarność ich zobowiązania podatkowego i solidarna odpowiedzialność. Artykuł 133 § 3 Ordynacji podatkowej jednoznacznie określa małżonków jako jedną stronę postępowania, w przypadku o którym mowa w art. 92 § 3 tej ustawy. W takiej sytuacji każdy z małżonków jest uprawniony do działania w imieniu obojga. Małżonkowie ci są jedną stroną postępowania. Nie mają odrębnych uprawnień procesowych. Organ podatkowy ma obowiązek prowadzenia jednego postępowania podatkowego i wydania jednej decyzji wobec obojga małżonków. Konsekwencją tego jest jedność postępowania egzekucyjnego. Dlatego też poprzez doręczenie odpisu tytułu wykonawczego jednemu z małżonków prawidłowo wszczęto egzekucję administracyjną w stosunku do obojga małżonków. Bez znaczenia przy tym jest okoliczność, że małżonkowie posiadają różne adresy zamieszkania. Art. 372 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) nie ma zastosowania w sprawach zobowiązań podatkowych. W tym przedmiocie obowiązują odrębne regulacje. Strona postępowania podatkowego – małżeństwo, w postępowaniu egzekucyjnym staje się jednym podmiotem zobowiązanym (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2007 r. sygn. akt II FSK 153/07, LEX nr 394301). Reasumując, należy stwierdzić, że doręczenie w dniu 29 grudnia 2009 r. zawiadomienia o zajęciu oraz tytułu wykonawczego nr [...] R. J. wszczęło egzekucję administracyjną w stosunku do obojga małżonków. W tej sytuacji doręczenie w/w dokumentów B. J. w dniu 18 stycznia 2010 r. było zbędne. Jednakże fakt ten nie stanowi naruszenia art. 79 u.p.e.a. Niezasadny jest także zarzut doręczenia kopii zawiadomienia o zajęciu świadczenia emerytalnego. Przepis art. 79 § 4 O.p nakazuje doręczyć zobowiązanemu jedynie odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został on wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego oznaczenia zobowiązanego w zawiadomieniu o zajęciu wskazać należy, że w art. 67 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wprowadził elementy składające się na treść zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Zgodnie z punktem 2 tego przepisu organ w zawiadomieniu winien oznaczyć zobowiązanego. Zauważyć należy, iż musi on zostać wskazany w sposób, który pozwala na właściwe jego utożsamienie. Zgodnie z treścią art. 1a pkt 20 u.p.e.a. zobowiązanym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osoba lub jednostka, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Oznaczenie zobowiązanego będącego osobą fizyczną polega na podaniu jej imienia (imion) oraz nazwiska i miejsca zamieszkania, a także ewentualnie innych danych (np. PESEL, NIP). W sprawach, w których obowiązek publicznoprawny powstaje w konsekwencji wydania decyzji administracyjnej bądź podatkowej, zobowiązanym będzie co do zasady adresat tej decyzji. W konsekwencji wcześniejszych rozważań Sąd, jako zobowiązanego wskazał oboje małżonków. Zatem określenie w zawiadomieniu z dnia 29 grudnia 2009 r., jako zobowiązanego Skarżącego i jego żony jest prawidłowe. Prawidłowe jest także wskazanie jednego adresu, w tym przypadku adresu R. J.. Przechodząc do oceny dalszych zarzutów skargi nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej w kwestii naruszenia art. 124 kpa. Zaskarżone postanowienie poddane kontroli Sądu odpowiada wymogom formalnym, wynikającym z powołanego przepisu. Uzasadnienie faktyczne i prawne koresponduje z sentencją rozstrzygnięcia. Zaadresowano je w sposób prawidłowy. Zawiera ono właściwe oznaczenie organu, datę, numer i podpis, oznaczenie podstawy prawnej oraz pouczenie. Zarzut nieprawidłowego oznaczenia strony w zaskarżonym postanowieniu Ministra Finansów – zdaniem Sądu orzekającego – jest także chybiony. Skarżąca pomija zupełnie fakt, że R. J. samodzielnie złożył zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. i w związku z tym Minister Finansów zobligowany był do jego rozpatrzenia i wydania w tym zakresie rozstrzygnięcia. Postanowienie Ministra Finansów, wbrew twierdzeniom Skarżącej doręczone zostało R. J. na adres przy ul. D. [...] w G.. Rację ma również Minister Finansów twierdząc, że zarzuty Strony wiążące się z przedawnieniem zobowiązania podatkowego nie mogły być rozpoznane w trybie skargi na czynności egzekucyjne. Skarga na czynności egzekucyjne nie będzie więc przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. Oznacza to, że składana w trybie art. 54 u.p.e.a. skarga nie może stanowić konkurencyjnego - w stosunku do wskazanych wyżej - środka zaskarżenia, a jej - opisany wyżej - ograniczony zakres sprawia, że w ramach skargi nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Sąd zwraca przy tym uwagę, iż zarzuty w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego są przedmiotem odrębnego postępowania sądowego w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skoro więc Skarżąca wnosiła o umorzenie postępowania egzekucyjnego zgłoszenie tego żądania dostatecznie chroni jej prawa. W ocenie Sądu, także zarzut zapłaty podatku nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem należy on do kategorii zarzutów materialnoprawnych, a te z kolei jak wskazano powyżej, nie podlegają badaniu przy rozpatrywaniu skargi na czynność egzekucyjną. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), skargę należało oddalić.