I SA/Bd 315/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 09 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę I SA/Bd 315/11 UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z dnia [...] 2011r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło niedopuszczalność odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2011r. nr [...] ustalającej W. K. i S. G. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2011 rok. w kwocie [...]zł, W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2011r. w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w B.przy ul. [...]stanowiącej współwłasność W. K. i S. G. została doręczona jedynie S. G. Powołując się na art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wobec braku doręczenia decyzji z dnia 21 stycznia 2011r. skarżącemu organ stwierdził, że powyższa decyzja Prezydenta Miasta B. nie wywołała względem skarżącego żadnych skutków prawnych tj. nie powstało względem niego zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości. Tym samym w ocenie Kolegium wniesienie odwołania przez skarżącego z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia było niedopuszczalne. 2. W skardze skierowanej do Sądu strona wniosła o uchylenie powyższego postanowienia. W ocenie podatnika organ pierwszej instancji zobowiązany był do stosowania procedury podatkowej w pełnym zakresie stosownie do treści art. 168 § 2 i 4 oraz art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej. Ponadto, w ocenie skarżącego, postanowienie Kolegium wydane zostało z naruszeniem art. 92 § 1, art. 133 § 3. Strona wskazała, że art. 92 § 1 Ordynacji podatkowej nie stosuje się do zobowiązań podatkowych pobieranych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. Zasady odpowiedzialności solidarnej stosuje się z chwilą doręczenia decyzji (nakazu płatniczego) osobie, na którą zgodnie z odrębnymi przepisami wystawia się decyzje. W ocenie strony oznacza to, że nie ma w niniejszym postępowaniu zastosowania art. 21 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Ponadto skarżący powołując się na art. 133 § 3 i art. 92 § 3 Ordynacji podatkowej wskazał, iż Kolegium błędnie stwierdziło niedopuszczalność odwołania albowiem, jeżeli stroną postępowania są małżonkowie, to każdy z nich uprawniony jest do działania w imieniu obojga. Organ pierwszej instancji przyjmując do opodatkowania inna powierzchnię niż została wskazana w złożonej deklaracji winien w ocenie strony stosownie do treści art. 274 lub art. 274a § 2 Ordynacji podatkowej wyjaśnić zaistniałe różnice. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwana p.p.s.a. - wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. 5. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., którym organ stwierdził niedopuszczalność odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2011r. ustalającej W. K. i S. G. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2011 rok Z akt sprawy wynika, że decyzja z dnia [...] 2011 r. Prezydenta Miasta B. została doręczona w dniu 05 lutego 2011r. tylko S.i G. Jak wynika z ugruntowanego stanowiska doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych decyzję wymiarową dotyczącą nieruchomości wspólnej sporządza się w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach. W decyzji nie tylko powinni być wykazani oboje małżonkowie jako podatnicy, ale również każdy z nich powinien otrzymać decyzję. Jeżeli decyzja zostanie doręczona tylko jednemu z nich, tylko na nim będzie ciążyło zobowiązanie podatkowe. Od drugiego małżonka, do czasu doręczenia mu decyzji, nie będzie można wymagać i egzekwować podatku (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Ol 593/09). Zgodnie z art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2006 r. nr 121 poz. 844) podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Tak w więc w niniejszej sprawie podatnikami tego podatku są współwłaściciele nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] W. K. i S. G. Zgodnie z wyżej przedstawionym poglądem decyzja określająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości winna więc być sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach i doręczona każdemu z małżonków. Zgodnie z art. 211 Ordynacji podatkowej decyzję doręcza się stronie na piśmie. Na decyzję wydaną w pierwszej instancji służy stronie odwołanie, które wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art.220 § 1 i 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Skoro skarżący nie otrzymał decyzji wymiarowej to nie mógł się od niej odwołać, gdyż podstawą do wniesienia odwołania jest doręczenie decyzji. Jak już wskazano, termin do złożenia odwołania liczy się od momentu doręczenia decyzji. Dopiero, więc od tego momentu przysługuje stronie uprawnienie do wniesienia środka odwoławczego. Sama wiedza o wydaniu i doręczeniu decyzji w stosunku do osób współodpowiedzialnych nie jest wystarczająca do skutecznego wniesienia odwołania. Tym samym w niniejszej sprawie, nie mógł w ogóle rozpocząć się dla skarżącego bieg terminu, przewidziany w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, do wniesienia odwołania, skoro odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej stronie, a takiego doręczenia w sprawie nie dokonano. Zgodnie z poglądem utrwalonym w doktrynie, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak również podmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie przysługuje od decyzji. Jest ono zatem niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego, a więc pomimo, że została wydana, nie została doręczona stronie (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Masztalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, UNIMEX 2006, s. 826). Tym samym więc, wniesienie odwołania w sprawie było niedopuszczalne jako przedwczesne. Nie można bowiem wnieść środka zaskarżenia od decyzji nieistniejącej, ani też niedoręczonej stronie i dlatego na podstawie art. .228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. 6. Ustosunkowując się do stanowiska skarżącego, który uprawnienie do wniesienia odwołania wywodzi z treści art. 133 § 3 Ordynacji podatkowej wskazać należy, iż z treści tego przepisu wynika, że w przypadku, gdy są wspólnie opodatkowani na podstawie odrębnych przepisów - czyli art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - stają się jedną stroną postępowania i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga. W takiej sytuacji organ podatkowy ma obowiązek prowadzenia jednego postępowania podatkowego i wydania jednej decyzji wobec obojga małżonków. Reguła określona w tymże art. 133 § 3 nie może mieć zastosowanie w postępowaniu dotyczącym opodatkowania dochodów ze źródeł nieujawnionych, czy też instytucja ta nie może być odnoszona do małżonków jako podatnika łącznego w podatku od nieruchomości, rolnym i leśnym (P. Pietrasz Ordynacja podatkowa. Komentarz Dom Wydawniczy ABC, 2006). 7. Odnosząc się do pozostałych podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących decyzji organu pierwszej instancji wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, przy czym zgodnie z zasadą skargowości wyrażoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Powyższe uregulowania sprawiają, iż wskazane powyżej zagadnienia pozostają poza kognicją Sądu orzekającego w niniejszej sprawie i co za tym idzie nie mogą być przedmiotem badania i oceny, albowiem nie mieszczą się w granicach sprawy wyznaczonych przez przedmiot zaskarżenia. Sąd w niniejszym postępowaniu był bowiem uprawniony do badania legalności postanowienia którym organ stwierdził niedopuszczalność odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2011r. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.