II OZ 670/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 539/11 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi przez W.A. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] 2010 r., nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 25 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił W.A. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] 2010 r. w przedmiocie przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego. W uzasadnieniu Sąd przytoczył przepis art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. oraz wskazał na przepis art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. i podniósł, że nie można uznać, iż przyczyną uzasadniającą przywrócenie terminu była sama zmiana decyzji podjęta przez skarżącą, co do zasadności złożenia skargi na decyzję odmawiającą przyznania wnioskowanych przez skarżącą uprawnień. Zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji organ administracji prawidłowo i czytelnie pouczył skarżącą o tym, iż termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni. Skarżąca uzyskała zatem wyczerpującą informację, w jaki sposób może skorzystać z przysługującego jej prawa do sądu. To, że nie skorzystała z tegoż uprawnienia świadczy o niedochowaniu należytej staranności. W ocenie Sądu nie można także uznać, iż fakt otrzymania uprawnień przez inne osoby, znajdujące się według skarżącej w sytuacji analogicznej do jej sytuacji, uprawdopodabnia brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, bowiem jak już wskazano skarżąca została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie zaskarżenia decyzji, zaś z własnej woli z tego prawa nie skorzystała. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła W.A. domagając się jego zmiany poprzez przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że niedochowanie terminu do złożenia skargi było spowodowane jej świadomą decyzją o jej nieskładaniu, a wypływającą z zaufania do decyzji podejmowanych przez organy administracji państwowej. Dopiero po skonfrontowaniu się z innymi osobami, które znajdowały się w identycznych okolicznościach, a świadczenie zostało im przyznane, uświadomiły skarżącej jej naiwność i zakłóciły poczucie sprawiedliwości społecznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako nie zawierające usprawiedliwionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z tak skonstruowanego przepisu wynika, że jedyną przesłanką do przywrócenia terminu do dokonania danej czynności procesowej jest brak winy w jego uchybieniu, a zatem musi istnieć jakaś obiektywna przeszkoda która uniemożliwia skarżącemu dochowanie tego terminu. Zaś w sytuacji gdy Sąd dojdzie do przekonania, iż skarżący uchybił terminowi bez swojej winy zobowiązany jest – na jego wniosek – do przywrócenia terminu. Z ugruntowanego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że kwestię braku winy należy oceniać z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (porównaj: np. orzeczenia NSA z dnia 27.01.2011 r., sygn. akt I OZ 47/11 czy z dnia 25.01.2011 r., sygn. akt II OZ 7/11 opublikowane w bazie orzeczeń NSA na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem w przypadku, gdy strona uchybiając terminowi dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, dokonana przez nią czynność pozostanie bezskuteczna, albowiem przywrócenie terminu nie będzie w tej sytuacji dopuszczalne (por. postanowienie SN z dnia 29.10.1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, LEX nr 50702; postanowienie NSA z dnia 22.11.1999 r., sygn. akt III SA 7804/98, niepubl.). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia skargi na zakwestionowaną decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] 2010 r., bowiem przedmiotowa decyzja została jej doręczona w dniu 7 grudnia 2010 r., a skarga za pośrednictwem organu wpłynęła do Sądu dopiero w dniu 8 kwietnia 2011 r. (data stempla pocztowego). Odnosząc się zaś do argumentów zażalenia podzielić należy pogląd Sądu I instancji, że zmiana stanowiska skarżącej co do kwestii zaskarżenia rozstrzygnięcia organu z dnia [...] 2010 r. nie uzasadnia przywrócenia terminu do złożenia skargi, albowiem faktu tego nie można uznać za obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą dokonanie czynności, której to przeszkody skarżąca nie mogła przezwyciężyć mimo dołożenia największego nawet w danych warunkach wysiłku. W tym miejscu podkreślić należy, że dla powyższej oceny nie mają znaczenia motywy jakimi kierowała się skarżąca przy zmianie stanowiska co do zaskarżenia przedmiotowej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Jak wynika z akt sprawy skarżąca została prawidłowo pouczona o terminie i sposobie jej wniesienia i nie wskazała żadnych okoliczności, które pozwoliłyby na przyjęcie braku winy w jego uchybieniu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.