II OSK 282/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2011r. sygn. akt VII SA/Wa 1317/11 w sprawie ze skargi A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1317/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się powyższego wyroku oraz zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A. z siedzibą w Warszawie kwotę dwieście złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podał następujące okoliczności faktyczne i prawne. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...] na podstawie art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) - po rozpatrzeniu wniosku A. z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na budowę zadania inwestycyjnego pod nazwą: "Autostrada płatna A1 Toruń-Stryków Zadanie I węzeł Czerniewice - granica województwa kujawsko- pomorskiego i łódzkiego, Odcinek 3: Węzeł Brzezie - Węzeł Kowal (z Węzłem Brzezie i Pikutkowo) od km 186+348 do km 215+850" – odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] znak [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. następuje między innymi w przypadku, gdy z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wystąpił podmiot niebędący stroną w sprawie. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Dodał, iż pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a. ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że A. jest użytkownikiem działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w Kruszynie. W ocenie organu, wnioskodawca nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a tym samym nie jest stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją złożył A. z siedzibą w Warszawie zarzucając, że pojęcia “zarządcy nieruchomości" użytego przez ustawodawcę w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie można utożsamiać z zarządcą nieruchomości w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 471 ze zm.). Wnioskodawca zauważył, iż część orzecznictwa wskazuje, że pod terminem zarządcy użytym w Prawie budowlanym mieszczą się podmioty władające nieruchomościami na zasadach trwałego zarządu, co nie wyczerpuje jednak zakresu pojęcia. Stwierdził, że judykatura wskazuje tu również zarządcę nieruchomości, wyznaczonego na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego, w szczególności w trybie art. 203 i 269. Zdaniem wnioskodawcy, zasadnicze znaczenie dla przedmiotowej sprawy ma fakt, iż A. jest użytkownikiem nieruchomości znajdującej się w strefie oddziaływania inwestycji, natomiast jak wskazał NSA w wyroku z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1510/06, w pojęciu zarządcy nieruchomości mieści się również podmiot, na rzecz którego ustanowiono prawo użytkowania nieruchomości na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego. Wnioskodawca stwierdził, iż będąc użytkownikiem nieruchomości znajdującej się w strefie oddziaływania inwestycji, jest stroną w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. – po rozpoznaniu wniosku A. o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2011 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Gdy z przepisów, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu (w zabudowie) sąsiednich lub dalej położonych nieruchomości, dana nieruchomość nie będzie znajdowała się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. Zdaniem organu, znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego. Organ stwierdził, iż A. jest użytkownikiem działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w Kruszynie. Zaznaczył, że użytkowanie jest ograniczonym prawem rzeczowym, uregulowanym w art. 252-279 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), a użytkownikowi przysługują dwa uprawnienia, które łącznie tworzą treść tego prawa: prawo używania przedmiotu użytkowania i pobierania z przedmiotu użytkowania pożytków. Użytkownik nie został wymieniony w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jako podmiot, który może być uznany za stronę w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, a zatem A. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] znak [...]. Organ podkreślił, że celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego było zawężenie podmiotów posiadających atrybut strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, nie można więc tego przepisu wykładać w sposób rozszerzający. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, że przez zarządcę nieruchomości w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć podmiot sprawujący trwały zarząd w rozumieniu art. 43 - 50 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wyjaśnił, iż w myśl art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) trwały zarząd jest formą prawną władania nieruchomością przez jednostkę organizacyjną (tj. państwową lub samorządową jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej - art. 4 pkt 10 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Zdaniem organu, z przepisu art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696 ze zm.), z której A. wywodzi swój interes prawny nie wynikają żadne uprawnienia i obowiązki. Nadto organ zauważył, iż art. 87 ust. 2 i ust. 4 Prawa lotniczego stanowi, że obiekty budowlane i obiekty naturalne stanowiące zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu statków powietrznych, zwane dalej "przeszkodami lotniczymi", powinny być niezwłocznie zgłoszone Prezesowi Urzędu i oznakowane. Odnośnie zaś przywołanego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotniska, organ stwierdził, że wnioskodawca nie wskazał, który konkretnie przepis tego rozporządzenia został naruszony i w jaki sposób jego naruszenie ogranicza sposób zagospodarowania nieruchomości pozostającej w użytkowaniu skarżącego stowarzyszenia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. z siedzibą w Warszawie. Skarżący zwrócił się o uchylenie kwestionowanej decyzji z powodu naruszenia prawa, polegającego na nieuwzględnieniu posiadania przez niego statusu strony. Wskazał, iż w przedmiotowej sprawie Wojewoda Kujawsko - Pomorski wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowy odcinka Trasy A1, zakładającą jej przebieg w bezpośrednim sąsiedztwie lotniska Kruszyn k/Włocławka, którego zarządzającym jest skarżący. Podał, że przebieg planowanej Trasy A1 był przedmiotem wielokrotnych ustaleń pomiędzy przedstawicielami inwestora – GDDKiA oraz przedstawicielami Wojewody Kujawsko-Pomorskiego a skarżącym, przy udziale przedstawicieli Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Skarżący wyjaśnił, iż jego intencją było zapewnienie bezpieczeństwa dla wykonywanych operacji startów i lądowań statków powietrznych oraz użytkowników przyszłej Trasy A1. Zauważył, że projektowane obiekty budowlane Trasy A1 na odcinku przebiegającym w otoczeniu lotniska wchodzą w kolizję z korytarzem powietrznym istniejącego lotniska Kruszyn, gdyż naruszają tzw. powierzchnie ograniczające – powierzchnie podejścia/wznoszenia. Czynne uczestnictwo przedstawicieli skarżącego przy sporządzaniu projektu budowlanego polegało przede wszystkim na wskazaniu opisowym i graficznym miejsc z występującą kolizją pomiędzy powierzchniami podejść/wznoszenia, a obiektami Trasy A1 oraz na wprowadzeniu do wcześniej opracowanej przez skarżącego “Koncepcji rozbudowy lotniska Kruszyn" niezbędnych korekt w celu wyeliminowania lub ograniczenia występujących kolizji. Skarżący stwierdził, iż na spotkaniach z udziałem przedstawicieli Wojewody sygnalizował brak środków własnych na sfinansowanie koniecznych inwestycji na lotnisku Kruszyn, które pozwoliłyby na usunięcie kolizji z Trasą A1 w oparciu o opracowaną Koncepcję, zgodnie z dokonanymi poprawkami, uwzględniającymi przebieg Trasy A1 i zgodnie z wydanym zezwoleniem Prezesa ULC z czerwca 2009 r. na zmiany cech technicznych i eksploatacyjnych lotniska. Zdaniem skarżącego, koszty usunięcia kolizji pomiędzy wyznaczonym korytarzem powietrznym nie powinny obciążać zarządzającego lotniskiem. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) właściwy zarządca drogi jest zobligowany do dokonania stosownych zmian w celu usunięcia występujących kolizji, natomiast zarządcą projektowanej drogi Trasy A1 jest GDDKiA. Skoro w trakcie sporządzania projektu budowlanego ustalono, że nie ma możliwości wprowadzenia koniecznych zmian do projektowanych rozwiązań technicznych Trasy A1, które wyeliminowałyby występującą kolizję, to inwestor, a jednocześnie zarządca drogi – GDDKiA powinien zostać zobligowany przez Wojewodę do spełnienia powyższego warunku, tj. usunięcia na własny koszt występującej kolizji, aby uzyskać pozwolenie na użytkowanie kolizyjnego odcinka Trasy A1. Skarżący zarzucił, iż Wojewoda Kujawsko - Pomorski do przedmiotowej decyzji nie wpisał ww. warunku. Skarżący pismem z dnia 31 grudnia 2010 r. wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa, zarówno w przedmiocie nieuwzględnienia posiadania przez skarżącego statusu strony, jak i wydania decyzji bez udziału w toku postępowania Prezesa ULC, co jest również naruszeniem przepisów art. 87 ust. 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2002 r. Nr 130, poz. 1112 ze zm.). Skarżący podał, iż zgodnie z wykonanym projektem budowlanym, obiekty budowlane Trasy A1 przebiegającej w korytarzu powietrznym wyznaczonym dla operacji statków powietrznych z i do lotniska, w tym skrajnia drogi, naruszać będą obowiązujące dopuszczalne wysokości. W ocenie skarżącego nieruchomość, na której funkcjonuje lotnisko Kruszyn wraz z wyznaczonymi powierzchniami ograniczającymi, znajduje się w obszarze oddziaływania Trasy A1. Skarżący dodał, że jako zarządzający lotniskiem Kruszyn k/Włocławka, zobowiązany jest do zapewnienia bezpieczeństwa dla wykonywanych lotów i odpowiada za bezpieczną eksploatację lotniska zgodnie z art. 68 ust. 2 pkt 2 i ust. 2a oraz art. 80, art. 82 pkt 8 i art. 87 ust. 1 ustawy - Prawo lotnicze. W zaistniałej sytuacji, aby zapobiec zagrożeniu bezpieczeństwa dla operacji lotniczych, musi podjąć działania inwestycyjne w celu wyeliminowania występujących kolizji z obiektami budowlanymi Trasy A1 i ma interes prawny w niniejszym postępowaniu. Skarżący podniósł, iż będąc użytkownikiem nieruchomości, na której funkcjonuje lotnisko, a jednocześnie zarządzającym lotniskiem, mieści się w definicji strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę jako zarządca nieruchomości. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż przez zarządcę nieruchomości w rozumieniu art. 28 Prawa budowlanego należy rozumieć jedynie podmiot sprawujący trwały zarząd oraz powołał się na art. 210 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym do użytkowania stosuje się przepisy dotyczące trwałego zarządu. Skarżący zarzucił, iż jako użytkownik nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu – Trasy A1, spełnia przesłanki, aby w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę występować jako strona. Skarżący podniósł również zarzut pominięcia w procedurze administracyjnej Prezesa ULC, który nie uzgadniał decyzji Wojewody Kujawsko - Pomorskiego o ustaleniu lokalizacji inwestycji, a taka konieczność wynika z art. 87 ust. 5 Prawa lotniczego. Skarżący podkreślił, że zgoda Prezesa ULC jest obligatoryjnie wymagana na podstawie przepisów ustawy - Prawo lotnicze dla działań naruszających powierzchnie ograniczające lotniska. Zgodnie z art. 87 ust. 5 ww. ustawy, realizowane w otoczeniu lotniska obiekty budowlane, w szczególności w obszarach wyznaczonych ograniczeń zabudowy, wymagają uzgodnienia Prezesa ULC na etapie postępowania o ustaleniu warunków zabudowy lub lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem skarżącego wypełniona została przesłanka uzasadniająca wymagane uzyskanie zgody Prezesa ULC, gdyż zgodnie z projektem budowlanym, będącym podstawą do wydania kwestionowanej decyzji, Trasa A1 znajdzie się w kolizji z korytarzem powietrznym lotniska Kruszyn. Wojewoda Kujawsko - Pomorski miał obowiązek odniesienia się do przepisów ustawy - Prawo lotnicze jako przepisów powszechnie obowiązujących, będących jednocześnie przepisami “lex specialis" wobec przepisów ustawy - Prawo budowlane, a ich pominięcie przez organ stanowi rażące naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną. Podał, iż zasady określone w przepisach art. 61 § 4 i art. 28 k.p.a. obowiązują również w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, o którym mowa w art. 157 k.p.a. Stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji". Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 2 marca 2007 r., II OSK 347/06, Lex nr 340207: "nie ma jednoznacznych i uniwersalnych zasad w zakresie posiadania przymiotu strony i interesu prawnego na tle art. 28 k.p.a., które by można zastosować automatycznie w każdej sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Nie zawsze bowiem osoba, która miała przymiot strony w postępowaniu zwykłym, musi mieć ten przymiot w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji i odwrotnie. W każdej sprawie te kwestie należy rozważyć indywidualnie, odpowiadając sobie na pytanie, jakiego interesu prawnego, mogłyby dotyczyć skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, to powinni też wyjaśnić skarżący, jako wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji". Postępowanie rozpoczęte na żądanie strony składa się z dwóch etapów. Pierwszy z nich dotyczy kwestii wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, drugi zaś postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Datę wszczęcia pierwszego z nich ustala się według art. 61 § 3 i 4 k.p.a. Sąd podkreślił, iż aby organ mógł prowadzić postępowanie na żądanie strony, niezbędne jest w pierwszej kolejności ustalenie czy faktycznie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności aktu wystąpił podmiot legitymujący się przymiotem strony w danym postępowaniu. Obowiązkiem organu jest ustalenie kręgu podmiotów będących stronami postępowania. Postępowanie o stwierdzenie nieważności jest nowym postępowaniem, a więc na nowo ustala się krąg stron postępowania. Tak więc nie zawsze kto był stroną w postępowaniu zwykłym jest automatycznie stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności i odwrotnie. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy kto ma interes prawny. Tak więc osoba, która składała wniosek o stwierdzenie nieważności musi wykazać swój interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie powszechnie obowiązującego przepisu prawa - najczęściej materialnego na podstawie, którego formułuje się żądania i obowiązki. Sąd podał, iż w procesie budowlanym o tym kto ma przymiot strony, rozstrzyga prawo budowlane. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi wobec regulacji art. 28 k.p.a. lex specialis, stroną postępowania w sprawie o pozwolenie budowlane jest ten, kto jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym, zarządcą nieruchomości pozostającym w obszarze oddziaływania obiektu. Za obszar oddziaływania obiektu należy uznać obszar określony dla projektowanego obiektu budowlanego w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu, na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. Właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. W ocenie Sądu organy z naruszeniem art. 28 ust 2 Prawa budowlanego ustaliły, iż skarżący A. nie posiada przymiotu strony, a więc nie jest legitymowanym do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na budowę zadania inwestycyjnego pod nazwą: "Autostrada płatna A1 Toruń-Stryków Zadanie I węzeł Czerniewice - granica województwa kujawsko- pomorskiego i łódzkiego, Odcinek 3: Węzeł Brzezie - Węzeł Kowal (z Węzłem Brzezie i Pikutkowo) od km 186+348 do km 215+850"- co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 157 § 3 kpa. Sąd zaznaczył, iż organ odwoławczy przyjął, że stowarzyszenie A. jest użytkownikiem działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w Kruszynie, zaś użytkowanie jest jedynie ograniczonym prawem rzeczowym, uregulowanym w art. 252-279 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przy czym użytkownikowi przysługują dwa uprawnienia, które łącznie tworzą treść tego prawa: prawo używania przedmiotu użytkowania i pobierania z przedmiotu użytkowania pożytków. Tymczasem z przedstawionych dokumentów wynika, iż decyzją z dnia [...] września 1982r. Naczelnik Gminy W. na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968r. w sprawie przekazywania nieruchomości położonych na terenie gromad pomiędzy jednostkami gospodarki uspołecznionej ( Dz. Nr 1, poz. 1 z 1969r. ) przekazał nieodpłatnie i na czas nieokreślony A. Rzeczpospolitej Ludowej na cele lotniska sportowo - sanitarnego w Kruszynie grunty Skarbu Państwa - PFZ o pow. 39 ha 38 a i 36 m2, oznaczone nr działki [...].1 położone we wsi Kruszyn gmina W. Decyzja ustanawiająca użytkowanie przedmiotowych nieruchomości na rzecz A. została wydana przed 1 stycznia 1998r. i brak jakichkolwiek informacji aby została wyeliminowana z obiegu prawnego. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 210 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. Z 2010r. Nr 102, poz. 651) grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w użytkowaniu osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej oraz znajdujące się na tych gruntach budynki, inne urządzenia i lokale pozostają nadal w użytkowaniu tych osób i jednostek. Do użytkowania tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące trwałego zarządu. W ustępie 3 ustawodawca zamieścił zapis, iż do użytkowania ustanowionego w drodze decyzji przed dniem [...] stycznia 1998 r. stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące trwałego zarządu. Zdaniem Sadu, w rozumieniu przepisu art. 28 ust 2 Prawa budowlanego podmiot sprawujący "trwały zarząd" nieruchomością ma przymiot strony również w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile nieruchomość ta pozostaje w obszarze oddziaływania inwestycji. Rzeczą więc organów prowadzących postępowanie nadzorcze będzie ustalenie, czy zarzuty podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności przesądzają o pozostawaniu terenów lotniska w Kruszynie w obszarze oddziaływania inwestycji zatwierdzonej badaną decyzją o pozwoleniu na budowę, a następnie czy decyzja ta nie jest dotknięta którąkolwiek z wad opisanych w art. 156 k.p.a. Z tych względów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. w związku art. 157 § 3 k.p.a. i w związku z art. 28 k.p.a. i art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie, reprezentowany przez radcę prawnego S. W. Zaskarżając wyrok w całości, organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez błędną wykładnią art. 77 § 1 i art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., a także prawa materialnego - art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623), a mianowicie poprzez przejęcie, że A. przysługują prawa strony, co powoduje, że jego wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego winno być rozpoznane w zakresie odnoszącym się do treści ust. 28 ust. 2 prawa budowlanego, a więc że powinna być zbadana kwestia, czy obiekt Lotniska Kruszyn znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. W oparciu o powyższe zarzuty Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasadzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd zasadnie stwierdził, że w świetle istniejących dokumentów, z których wynikało, że A. jako użytkownik terenu Lotniska Kruszyn na podstawie decyzji Naczelnika Gminy Włocławek z dnia [...] września 1982 r. powinien być na podstawie art. 210 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami traktowany jako podmiot posiadający przedmiotowe grunty w trwałym zarządzie. Interpretacja tego przepisu wydaje się zasadna i WSA prawidłowo ustalił, iż A. taki przymiot strony przysługuje. Pozostałe jednak ustalenia wyroku nie zasługują na akceptację. GINB, poza stwierdzeniem, że A. nie przysługują prawa strony, uzasadnił szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie zachodzą okoliczności, aby uznać, że tereny lotniska znajdują się w obszarze oddziaływania autostrady. W świetle powyższego, pomimo uznania, że A. przysługują prawa strony, nie było podstawy do uchylenia decyzji, gdyż była prawidłowa. Nie zachodzą bowiem okoliczności, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem organu inną sprawą jest to, czy ewentualne uznanie A. za stronę postępowania nie powinno być potraktowane w aspekcie art. 145 § 1 k.p.a., a więc czy temu podmiotowi z racji uznania go za stronę postępowania nie powinno przysługiwać prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W tym aspekcie zasadne mogłoby być uznanie, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu o zezwolenie na budowę autostrady. Takie postępowanie jest jednak prowadzone w innym trybie i przez inne organy, nie ma więc związku z przedmiotową sprawą. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. A. podniósł, iż określenie "obszaru oddziaływania" dokonuje się na zasadach określonych w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i jest nim "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu terenu". Takim przepisem odrębnym jest art. 87 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz.U. 2002, Nr 130, poz. 1112 ze zm.) - dalej: "Prawo lotnicze - stanowiący, że "obiekty budowlane i obiekty naturalne w otoczeniu lotniska nie mogą stanowić zagrożenia dla startujących i lądujących statków powietrznych", oraz wydane na podstawie art. 92 pkt 4 Prawa lotniczego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać obiekty budowlane i naturalne w otoczeniu lotniska. W istniejącym stanie zagospodarowania lotniska, zgodnie z obowiązującą dokumentacją rejestracyjną lotniska Kruszyn k/Włocławka, wyznaczone wokół lotniska obowiązujące powierzchnie ograniczające, w tym powierzchnie podejścia, stanowią ochronę przed lokalizowaniem obiektów budowanych i każde ich naruszenie jest naruszeniem w/w przepisów. Zgodnie z wykonanym projektem budowlanym, obiekty budowlane Trasy A1, przebiegającej w korytarzu powietrznym wyznaczonym dla operacji statków powietrznych z i do lotniska, w tym skrajnia drogi, naruszać będą obowiązujące dopuszczalne wysokości dla obiektów budowlanych lokalizowanych w otoczeniu lotniska. Na poparcie swojego stanowiska A. przywołał orzecznictwo w kwestii wytyczania obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, w tym wyrok NSA z dnia 9 października 2007r. (OSK 1321/06), w którym Sąd zauważył, że w procesie zmierzającym do wyznaczenia takiego obszaru należy mieć na uwadze "możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji" oraz wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2006 r. II OSK 75/06 dotyczący rozumienia obszaru oddziaływania i statusu strony także przez pryzmat przepisów techniczno – budowlanych. A. podał, iż przeszkody lotnicze zostały szczegółowo określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać obiekty budowlane i naturalne w otoczeniu lotniska. W szczególności wskazał § 8 w/w rozporządzenia, który jako przeszkody lotnicze klasyfikuje również skrajnie tras komunikacyjnych o wysokościach przekraczających powierzchnie ograniczające. A. podkreślił, iż jako zarządzający nieruchomością w rozumieniu Prawa budowlanego, położoną w obszarze oddziaływania inwestycji, jest stroną kwestionowanego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ( pkt 1 ) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( pkt 2 ). W niniejszej sprawie strona zarzuciła naruszenie art. 77 § 1 i art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. przez błędną ich wykładnię. Zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku. Jak stanowi art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. jak i art. 77 § 1 k.p.a., a tym samym nie mógł dopuścić się naruszenia tych przepisów w zarzucanej mu formie. Nadto zauważyć należy, iż strona zarzucając naruszenie przepisów prawa przez błędną wykładnię winna wskazać jaka jej zdaniem powinna być prawidłowa wykładnia tych przepisów. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie, podnosząc zarzut naruszenia powyższych przepisów przez błędną wykładnię, nie podał jaka zdaniem organu winna być prawidłowa wykładnia tych przepisów. Z tej przyczyny - nawet gdyby Sąd pierwszej instancji dokonywał wykładni powyższych przepisów - zarzut taki nie mógłby zostać uwzględniony. Chybiony jest także zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) przez przejęcie, że A. przysługują prawa strony. Po pierwsze, przypomnieć należy, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji - podobnie jak w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania mamy do czynienia z tą samą stroną co w postępowaniu zwykłym -(J.Borkowski - Zmiana i uchylenie ostatecznych decyzji administracyjnych, Warszawa 1967, s. 62 i 63). Kwestię bycia stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę reguluje przepis art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] - stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m. in. szczegółowe wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne, prawo lotnicze i przepisów wykonawczych do ustaw. Określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Jeżeli nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu, wówczas właścicielowi tej nieruchomości, jej użytkownikowi wieczystemu lub ewentualnie jej zarządcy przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno - budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich – pkt 9. Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Z normy art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wynika, że w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno - budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Zaznaczyć przy tym należy, iż przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenie czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2007 r., II OSK 1321/06, LEX nr 347949 ). Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć bowiem możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Jeżeli jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością, użytkowaniu wieczystym lub w stosunku do której przysługują mu uprawnienia zarządcy nieruchomości. Sąd pierwszej instancji zasadnie zwrócił uwagę na decyzję Naczelnika Gminy W. z dnia [...] września 1982r. i przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. z 2010r. Nr 102, poz. 651). Powyższą decyzją z dnia [...] września 1982r. Naczelnik Gminy W., na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968r. w sprawie przekazywania nieruchomości położonych na terenie gromad pomiędzy jednostkami gospodarki uspołecznionej ( Dz. U. z 1969 r. Nr 1, poz. 1), przekazał nieodpłatnie i na czas nieokreślony A. na cele lotniska sportowo - sanitarnego w Kruszynie grunty Skarbu Państwa - PFZ o pow. 39 ha 38 a i 36 m2, oznaczone nr działki [...] położone we wsi Kruszyn gmina Włocławek. Zgodnie zaś z art. 210 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. Z 2010r. Nr 102, poz. 651) grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w użytkowaniu osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej oraz znajdujące się na tych gruntach budynki, inne urządzenia i lokale pozostają nadal w użytkowaniu tych osób i jednostek. Do użytkowania tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące trwałego zarządu. Z mocy art. 210 ust. 3 tej ustawy do użytkowania ustanowionego w drodze decyzji przed dniem 1 stycznia 1998 r. stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące trwałego zarządu. Rację ma Sąd pierwszej instancji, iż z materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika ustanowienie przed 1 stycznia 1998r. na rzecz A. użytkowania przedmiotowej nieruchomości i jednocześnie brak jest jakichkolwiek informacji, aby decyzja Naczelnika Gminy W. z dnia [...] września 1982r. została wyeliminowana z obrotu prawnego. Powyższe ustalenia potwierdza odpis z księgi wieczystej ( stan z dnia 4 lutego 2011r. ). Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał za błędne stanowisko organu, iż A. jest jedynie użytkownikiem działek nr ew. [...], położonych w Kruszynie, a użytkowanie to jest ograniczonym prawem rzeczowym, uregulowanym w art. 252 - 279 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Ustalenia faktyczne w sprawie winny pozwalać na ocenę obszaru oddziaływania autostrady płatnej A1 Toruń-Stryków Zadanie I węzeł Czerniewice - granica województwa kujawsko- pomorskiego i łódzkiego, Odcinek 3: Węzeł Brzezie - Węzeł Kowal (z Węzłem Brzezie i Pikutkowo) od km 186+348 do km 215+850, a co za tym idzie na stwierdzenie, czy nieruchomości będące w trwałym zarządzie A. leżą w obszarze oddziaływania obiektu. Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest na podstawie ustaleń faktycznych danej sprawy i przepisów prawa mogących mieć w sprawie zastosowanie. W niniejszej sprawie organ administracji publicznej pominął kwestie oceny wpływu projektowanej inwestycji na uprawnienia A., a to za sprawą przyjęcia błędnego stanowiska, że A. nie jest podmiotem, o jaki mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Tymczasem, skoro - jak już wyżej wskazano - stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu, to tym samym stronami takiego postępowania są podmioty, którym przysługują uprawnienia wynikające z przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651) dotyczących trwałego zarządu. Podmioty, którym przysługują prawa do nieruchomości, do których mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651) dotyczące trwałego zarządu, są podmiotami, o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. – aktualnie t. jednolity: Dz.U. 2010 r. Nr 243 poz. 1623). Przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze kategorie podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu. Oznacza to, że organ winien zbadać wszelkie okoliczności sprawy, z uwzględnieniem okoliczności przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W sytuacji, gdy z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu, a zatem również w zabudowie sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji ( por. R. Dziwiński, Komentarz do zmian w prawie budowlanym, Prawo i Życie - dodatek do Gazety Prawnej z dnia 16 – 18 maja 2003 roku ). W niniejszej sprawie organ administracji publicznej pominął kwestie oceny wpływu projektowanej inwestycji na uprawnienia A. wynikające z decyzji Naczelnika Gminy W. z dnia [...] września 1982r. Jak stanowi przepis art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze obiekty budowlane i obiekty naturalne w otoczeniu lotniska nie mogą stanowić zagrożenia dla startujących i lądujących statków powietrznych ( t. jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 100 poz. 696 ze zm.) i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotniska ( Dz. U. Nr 130, poz. 1192 ze zm.). Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że A. przysługuje status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na budowę zadania inwestycyjnego pod nazwą: "Autostrada płatna A1 Toruń-Stryków Zadanie I węzeł Czerniewice - granica województwa kujawsko- pomorskiego i łódzkiego, Odcinek 3: Węzeł Brzezie - Węzeł Kowal (z Węzłem Brzezie i Pikutkowo) od km 186+348 do km 215+850". Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę kasacyjną.