IV SA/Po 174/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Izabela Bąk - Marciniak WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2010 r. 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana 3. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz [...] S.A. w [...] kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r., znak [...] (dalej "Decyzja PnB"), Prezydent Miasta [...] (dalej: "Prezydent Miasta" lub "organ I instancji") – działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej w skrócie "p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie "k.p.a.") – zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej nr[...] w [...] z wieżą o wysokości 25 m i kontenerem, na terenie nieruchomości położonej w [...] dla [...] S.A. (dalej: "Spółka" lub skarżący". W uzasadnieniu Prezydent Miasta zrelacjonował przebieg postępowania, a w szczególności wskazał, że do wniosku o wydanie powyższej decyzji dołączona została, wydana przez Wydział Ochrony Środowiska [...] (dalej: "WOŚ"), opinia z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...] (dalej "Opinia WOŚ") stwierdzająca, że dla planowanej inwestycji nie jest konieczne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Do dnia wydania Decyzji PnB, WOŚ nie udzielił natomiast odpowiedzi na pisemne zapytanie organu I instancji, czy Opinia WOŚ uwzględniała kumulowanie się oddziaływań stacji bazowych znajdujących się na terenach sąsiednich, a jeśli nie, to czy w związku z takim kumulowaniem się istnieje konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., nr [...], Wojewoda Wielkopolski (dalej: "Wojewoda lub "organ II instancji") uchylił postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie z uwagi na to, że w ocenie Wojewody wyjaśnienie ewentualnego aspektu środowiskowego przez WOŚ nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sądowi w obecnym składzie jest wiadomym z urzędu, że wyrokiem z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. II SA/Po 774/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. B. na ww. postanowienie Wojewody. Odwołanie od opisanej Decyzji PnB złożyła pismem z dnia [...] listopada 2010 r. K. B. (zwana dalej: "odwołującą"). Kwestionując zatwierdzenie projektu budowanego i udzielenie pozwolenia na budowę odwołująca zarzuciła Prezydentowi Miasta naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.; dalej: "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku", w skrócie "u.u.i.ś.") przez brak uwzględnienia kumulacji oddziaływania planowanej inwestycji z oddziaływaniem istniejącej już na działce nr 20/4 (arkusz [...], obręb [...]) stacji bazowej [...] telefonii komórkowej systemu UMTS. Dodatkowo odwołująca wskazała na uchybiające art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. sporządzenie projektu budowlanego na nieaktualnej mapie (nie uwzględniającej istnienia ww. stacji bazowej [...]), a także na naruszenie przez organ I instancji art. 7 i art. 8 k.p.a., polegające na nie uwzględnianiu dotychczas zgłaszanych przez nią zastrzeżeń. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], Wojewoda uchylił Decyzję PnB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że z Opinii WOŚ nie wynika jednoznacznie, że przedmiotowa inwestycja uwzględnia kumulowanie się oddziaływań stacji bazowych, na terenach sąsiednich. W takich przypadkach organy właściwe do wydania decyzji określonych w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś. w ramach swoich kompetencji oceniają, czy do wydania decyzji konieczne jest przedstawienie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ewentualnie postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko – art. 63 ust. 2 u.u.i.ś.), czy też przedsięwzięcie w ogóle nie wymaga przeprowadzenia postępowania w tym zakresie. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje m.in. działkę nr [...], na której znajduje się już stacja bazowa [...]. Zdaniem organ II instancji Prezydent Miasta powinien zbadać przesłanki art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. i na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 2010 r.", w skrócie "rozporz.2010") ocenić czy przedmiotowe przedsięwzięcie – po uwzględnieniu kumulacji oddziaływań wszystkich stacji bazowych znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji – nie powinno zostać zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto Wojewoda zauważył, że na mapach umieszczonych w projekcie budowlanym przedmiotowej stacji bazowej [...] nie ma zaznaczonych żadnych innych stacji emitujących pola elektromagnetyczne w obszarze oddziaływania obiektu, toteż z charakterystyki ekologicznej przedsięwzięcia (załączonej do projektu) nie można stwierdzić, czy uwzględnia ona łącznie powiązania z innymi przedsięwzięciami, a w szczególności kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na którym będzie oddziaływać ww. inwestycja. W związku z powyższym, z uwagi na możliwe oddziaływanie kumulatywne, o jakim mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś., nie można ograniczać oceny oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej tylko do oceny jej parametrów, bez sprawdzenia, czy nie znajduje się ona w zasięgu oddziaływania innych nadajników radiokomunikacyjnych. Dlatego, zgodnie z wytycznymi Wojewody, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji powinien przeprowadzić postępowanie mające na celu uwzględnienie wszystkich nadajników radiokomunikacyjnych znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a także mając na względzie przepisy art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. rozważyć, czy zakresy ich zasięgu nie nakładają się, ponieważ nie można wykluczyć, że oddziaływanie nowej stacji bazowej łącznie z dotychczasową (której samodzielne oddziaływanie mogło mieścić się w dopuszczalnych normach) spowoduje przekroczenie dopuszczalnych barier oddziaływania. W skardze na tę decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia[...] stycznia 2011 r. Spółka, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika procesowego, zarzucając, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 1 pkt 1, art. 71 ust. 2 u.u.i.ś., wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu oraz zasądzenie kosztów postępowania. Motywując swoje stanowisko skarżąca wskazała na Opinię WOŚ, w której stwierdzono, że dla planowanej inwestycji nie jest konieczne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro właściwy organ stwierdził brak konieczności wydania ww. decyzji, to w świetle art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. przesłanką takiego poglądu było uznanie, że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tej sytuacji sformułowany w decyzji organu II instancji zarzut co do niezbadania przesłanek z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. jest niezasadny, albowiem przepis ten dotyczy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarówno zaskarżona decyzja Wojewody, jak i poprzedzająca ją Decyzja PnB nie mogą się ostać. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, Nr 1270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przystępując do tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją Decyzji PnB należy zauważyć, że istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół kwestii właściwego zakwalifikowania planowanej inwestycji do jednej z kategorii przedsięwzięć wymagających (bądź nie) uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności zaś – wokół pytania, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa, dokonując takiej kwalifikacji należy uwzględnić ewentualne kumulowanie się oddziaływań pochodzących od planowanej inwestycji z oddziaływaniami innych przedsięwzięć tego rodzaju (tu: stacji bazowych telefonii komórkowej) znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie planowane. W myśl art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obligatoryjnie przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (dalej: "ocena oddziaływania") w przypadku: (1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawiera § 2 rozporz.2010, natomiast przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – § 3 rozporz.2010. W świetle przytoczonych przepisów u.u.i.ś. oraz rozporządzenia z 2010 r., przyjmując za kryterium podziału istnienie i charakter (obligatoryjny bądź fakultatywny) obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania, można wyróżnić trzy kategorie planowanych przedsięwzięć: i) przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 2 rozporz.2010 – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest zarówno uzyskanie decyzji środowiskowej, jak i przeprowadzenie oceny oddziaływania; ii) przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 3 rozporz.2010 – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest tylko uzyskanie decyzji środowiskowej, natomiast obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania może zostać nałożony w konkretnym przypadku przez właściwy organ; iii) tzw. przedsięwzięcia podprogowe – tj. przedsięwzięcia rodzajowo tożsame z tymi, o których mowa w pkt (ii), ale nie osiągające wartości progowych (dolnego progu) określonych w § 3 rozporz.2010 – dla których nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania, ani uzyskanie decyzji środowiskowej (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 112). W myśl § 2 ust. 1 pkt 7 rozporz.2010, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zostały zaliczone instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W, – przy czym prawodawca zastrzegł, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporz.2010 do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczone zostały instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporz.2010, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny – przy czym również w tym przypadku prawodawca zastrzegł, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z przytoczonych regulacji wynika, że podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jako mogącego (zawsze albo potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko, jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. Dla kwalifikacji tej nie ma znaczenia obecność w pobliżu innych anten (zob. np.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 24.06.2010 r., IV SA/Wa 720/10; wyrok NSA z dnia 19.05.2011 r., II OSK 864/10; wyrok NSA z dnia 22.04.2010 r., II OSK 1598/09 –orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"), a co za tym idzie – możliwość wystąpienia ewentualnej kumulacji oddziaływań. Tak samo w piśmiennictwie podkreśla się, że w obecnym stanie prawnym prawodawca nie znajduje innej możliwości wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, aniżeli odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny, chociażby te znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu (zob. J. Szuma, Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, "Przegląd Prawa Ochrony Środowiska" nr 1/2011). Natomiast powiązanie planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami znajdującymi się na analizowanym obszarze, przejawiające się zwłaszcza w kumulowaniu się ich oddziaływań, stosownie do art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. podlega uwzględnieniu dopiero po uprzednim przesądzeniu, że dane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – na co trafnie zwrócono uwagę w skardze. W świetle powołanego przepisu możliwość kumulacji oddziaływań stanowi bowiem jedną z przesłanek stwierdzenia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko. W tym miejscu należy podkreślić, że odmienne stanowisko, zakładające konieczność badania ewentualnej kumulacji oddziaływań już na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia do jednej z wyżej wymienionych [w pkt (i)–(iii)] kategorii – wyrażone w przywołanym w zaskarżonej decyzji wyroku WSA w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2009 r. (II SA/Po 13/09; CBOSA) – odnosiło się do innego stanu prawnego, ukształtowanego pod rządem nieobowiązującego już (i nie znajdującego zastosowania w niniejszej sprawie) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.; dalej jako "rozporządzenie z 2004 r.", w skrócie: "rozporz.2004"). Zawarty w tym rozporządzeniu przepis § 4 – głoszący, iż parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się – mógł uzasadniać wniosek o konieczności uwzględniania ewentualnej kumulacji oddziaływań już na etapie kwalifikacji danej inwestycji do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis ten nie został jednak recypowany w rozporządzeniu z 2010 r., co rozpatrywane w powiązaniu z przytoczonymi wyżej unormowaniami art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 in fine i § 3 ust. 1 pkt 8 in fine rozporz.2010 przesądza, w ocenie Sądu, że w przypadku tzw. przedsięwzięć podprogowych brak jest podstaw prawnych dla badania "skumulowanego" oddziaływania zamierzonej instalacji antenowej i innych anten zlokalizowanych w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Podstawy takiej nie dostarcza również prawo europejskie, gdyż odnośna dyrektywa 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. UE L z 1985 r. Nr 175, s. 40 ze zm.) w ogóle nie przewiduje obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania w odniesieniu do stacji bazowych telefonii komórkowej (a nawet szerzej: instalacji i urządzeń emitujących pole elektromagnetyczne – które nie zostały ujęte w Załączniku I ani Załączniku II do ww. dyrektywy). Wobec powyższego, w uznaniu Sądu, odmienny pogląd prawny odnośnie obowiązku uwzględniania kumulowania się oddziaływań stacji bazowych, wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest wynikiem błędnej wykładni prawa materialnego, wyczerpującej znamiona naruszenia z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Wychodząc poza granice skargi Sąd dopatrzył się określonych naruszeń prawa również przy wydaniu Decyzji PnB. Należy zauważyć, że rozpoznając wniosek Spółki inicjujący postępowanie w tej sprawie organ administracji powinien w pierwszej kolejności poczynić ustalenia, w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy, czy planowana inwestycja zalicza się do jednej z dwóch wyróżnionych w art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. kategorii przedsięwzięć, czy też stanowi ona tzw. przedsięwzięcie podprogowe, które swoimi parametrami nie osiąga wyznaczników z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporz.2010. Opierając się w tej materii wyłącznie i bezkrytycznie na Opinii WOŚ, i nie weryfikując we własnym zakresie zawartych w niej ustaleń, organ I instancji naruszył wynikający z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy w drodze wyczerpującego zebrania, wszechstronnego rozpatrzenia oraz globalnej oceny całego materiału dowodowego, a także nakaz należytego uzasadniania podjętego rozstrzygnięcia (art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.). Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji, ani z zebranego w sprawie materiału dowodowego znajdującego się aktach przekazanych Sądowi, nie wynika w szczególności, jaką moc promieniowaną izotropowo będą miały poszczególne anteny stacji bazowej telefonii cyfrowej, ani też w jakiej odległości będą się one znajdowały od miejsc dostępnych dla ludności. Dane powyższe nie zostały podane przez skarżącego w szczególności w projekcie budowlanym, w którym zawarto jedynie stwierdzenie, że przedmiotowa stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Dane te nie zostały również w sposób całościowy przedstawione w Opinii WOŚ, powołującej się w tym zakresie na "Charakterystykę ekologiczną przedsięwzięcia" sporządzoną w lutym 2009 r. przez J. M. Charakterystyka ta nie została jednak załączona do przekazanych Sądowi akt administracyjnych. Znalazł się w nich jedynie dokument określony jako owej charakterystyki "uzupełnienie" (k. 31–34 akt adm. I inst.). Niezależnie od tego należy podkreślić, że to obowiązkiem organów obu instancji było ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające m.in. na przesądzeniu w oparciu o zebrany materiał dowodowy, czy planowane przedsięwzięcie zalicza się do jednej z wyróżnionych w art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. kategorii, czy też nie. W braku wyraźnie ustanowionego obowiązku współdziałania, organy nie powinny były w tej materii bazować na opiniach innych jednostek organizacyjnych administracji publicznej, lecz samodzielnie, na podstawie pozyskanych danych źródłowych określających parametry i prognozowane oddziaływanie planowanej inwestycji, ustalić powyższą okoliczność. Biorąc pod uwagę wskazane uchybienia proceduralne, których dopuścił się organ I instancji, Wojewoda zasadnie uchylił zaskarżoną decyzję, lecz uczynił to z błędnym uzasadnieniem, nietrafnie wskazując na potrzebę uwzględnienia przez organ I instancji kumulatywnego oddziaływania przedsięwzięć znajdujących się na analizowanym obszarze, a zarazem pomijając nakaz wszechstronnego rozważenia, czy planowana inwestycja w ogóle będzie należała do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W tej mierze Wojewoda wydając poprawne, co do zasady, rozstrzygnięcie, oparł się na nieprawidłowej wykładni odnośnych przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz rozporządzenia z 2010 r. Niewyeliminowanie tego uchybienia z obrotu prawnego mogłoby spowodować dalsze niezgodne z prawem postępowanie organu I instancji, zobowiązanego przez Wojewodę do uwzględnienia wszystkich nadajników radiokomunikacyjnych znajdujących się na obszarze oddziaływania planowanej inwestycji już w ramach kwalifikowania planowanej inwestycji do jednego z przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W pkt 2 sentencji wyroku Sąd, działając na podstawie art. 152 p.p.s.a., określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, co oznacza, że nie wywołuje ona skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (zob. wyrok NSA z dnia 29.07.2004 r., OSK 591/04, ONSAiWSA nr 2/2004, poz. 32). O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a., zasądzając od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 740 zł, na którą złożyły się kwoty: 500 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego oraz 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, ustalonych na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe uwagi, a przede wszystkim uzupełni materiał dowodowy w sposób pozwalający na weryfikację deklarowanego przez Spółkę charakteru planowanej inwestycji w kontekście jej oddziaływania na środowisko – czy w świetle parametrów inwestycji oraz progów określonych w rozporządzeniu z 2010 r. jest ona przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, czy też stanowi tzw. przedsięwzięcie podprogowe. W tym miejscu należy podkreślić, że właśnie rozporządzenie z 2010 r., a nie rozporządzenie z 2004 r., znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo zawartej w § 4 rozporz.2010 klauzuli, iż do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 u.u.i.ś., wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia (tj. przed dniem 15 listopada 2010 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe (tj. przepisy rozporządzenia z 2004 r.). Cytowany przepis § 4 rozporz.2010 w zakresie, w jakim przedłuża stosowanie rozporządzenia z 2004 r. (do spraw wszczętych) na okres po dniu 15 listopada 2010 r. jest bowiem sprzeczny z art. 173 ust. 1 u.u.i.ś., z którego wynika, iż rozporządzenie z 2004 r. mogło zachować moc obowiązującą najdłużej do dnia 15 listopada 2010 r. – i jako taki nie może być stosowany. Dokonawszy powyższych ustaleń i w zależności od ich wyniku organ podejmie dalsze stosowne kroki procesowe i wyda właściwe rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. ja