II SA/Wa 1156/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania I. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], cofającej wyżej wymienionemu pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że cofnął zainteresowanemu pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich na podstawie dwóch przesłanek: toczącego się wobec I. K. postępowania karnego o przestępstwo z art. 263 § 3 kk, tj. udostępnienie broni osobie nieuprawnionej, powodujące obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji), przechowywanie przynajmniej przez dwa dni posiadanej broni na strychu domu w sposób niezgodny z wymogami prawa (art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji). Organ ustalił, że I. K. pozwolenie na broń w celu kolekcjonerskim uzyskał na mocy decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2001 r. Dnia 19 kwietnia 2007 r. organ zlecił kontrolę warunków przechowywania broni, w toku postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia tego pozwolenia. W protokole z przedmiotowej kontroli wskazano, że strona posiada szafę metalową z dwiema nieatestowanymi zamkami patentowymi "Lob", zabezpieczoną dodatkowo dwoma sztabami opasującymi drzwi szafy w sposób uniemożliwiający ich zdjęcie z zawiasów, zamykanymi na dwie atestowane kłódki. Szafa stoi w pomieszczeniu w przyziemiu budynku, do którego prowadzą drzwi zamykane na zamek podklamkowy typu "Łucznik". Warunki te uznano za spełniające wymogi § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343, dalej rozporządzenie). Wobec powyższego organ skupił się na okoliczności, że broń pozostawała nienależycie zabezpieczona w pomieszczeniu strychowym podczas przeszukania domu I. K. w związku z postępowaniem w sprawie nielegalnego handlu bronią prowadzonego przez jego syna B. K. Organ wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala przyjąć w ślad za Prokuraturą Okręgową [...], że I. K. ze względu na dużą ilość broni posiadanej przez niego samego oraz syna, przechowywał ją poza jakąkolwiek szafą w miejscu łatwo dostępnym, a szafę do przechowywania broni nabył najprawdopodobniej dopiero po zatrzymaniu syna B. w marcu 2007 r., choć twierdzi, że miało to miejsce w roku 2001, w związku z uzyskaniem pozwolenia na broń. Według ustaleń szafa została wymieniona w firmie "[...]" na szafę o nieco mocniejszej konstrukcji, która nadawała się do przeróbek. Dalej organ stwierdził, że posiadana przez stronę szafa, pomimo wskazanych wzmocnień, nie spełnia wymogów z § 5 rozporządzenia, bowiem ma to być metalowa szafa, posiadająca co najmniej jeden atestowany zamek, a zatem konstrukcyjnie wmontowany w drzwi, a tę cechę spełniają tzw. szafy pancerne. Tę świadomość posiadała strona jako funkcjonariusz Policji, a zatem przechowywała broń palną przez wiele lat w sposób niezgodny z przytoczonymi wymogami i tym samym nie wypełniła dyspozycji z art. 32 ust. 1 ustawy o broni. Organ ustalił, że większość czasu strona przebywała wraz z żoną za granicą, syn również często przebywał poza domem, a więc broń mogła łatwo dostać się w nieuprawnione ręce. Z tego głównie powodu zastosowano art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni. Natomiast możliwość dostępu do broni przez B. K., który nie posiada stosownego pozwolenia, niewątpliwie stanowi naruszenie dyspozycji art. 32 ust. 1 ustawy o broni, to jednak z uwagi na to, że jest on funkcjonariuszem Policji można by uznać za okoliczność nie godzącą w sposób istotny w interes społeczny, gdyby nie inne, ustalone w przedmiotowej sprawie okoliczności. Organ podkreślił, że nie badał okoliczności dotyczących użyczenia broni innej osobie. W związku z tym, że wobec I. K. prowadzone jest postępowanie z art. 263 § 3 kk, organ uznał, że zastosowanie będzie miał art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni. Nadto wskazał, że obawa ta jest uzasadniona i związana nie tyle z samym faktem postawienia I. K. powyższego zarzutu, ale z okolicznościami sprawy mającej związek z postępowaniem karnym przeciwko B. K., podejrzanemu o nielegalne posiadanie karabinka z 1907 r. i przeciwko B. B., podejrzanemu o nielegalne posiadanie znacznej ilości broni i amunicji oraz przerobienie znaków identyfikacyjnych pojazdów, o czym świadczy objęcie wskazanych wyżej osób jednym aktem oskarżenia. Wobec tych okoliczności organ uznał, że dla dobra interesu społecznego pozostawienie broni I. K. nie byłoby zasadne. Okolicznością decydującą o cofnięciu pozwolenia na broń jest wystąpienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, a ta może wynikać z różnych okoliczności, bowiem druga część tego przepisu jest jedynie wytyczną interpretacyjną, wskazującą w jakich w szczególności sytuacjach przedmiotowa obawa zachodzi. Organy Policji nie zostały zobowiązane przepisami prawa o broni i amunicji do udowodnienia, że faktycznie posiadacz pozwolenia na broń posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wystarczające jest bowiem samo domniemanie takiego zachowania. Zdaniem organu fakt, że I. K. w miejscu zamieszkania cieszy się dobrą opinią nie ma decydującego znaczenia w sprawie. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. K. zarzucił jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, a nadto przepisów postępowania, tj.: – zasady praworządności wyrażonej w art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem nie tylko interesu społecznego, ale także słusznego interesu strony, – zasady czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niepowiadomienie o zakończeniu postępowania przez organ I instancji, a tym samym uniemożliwienie wypowiedzenia się co do istoty zgromadzonego materiału, – przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a., poprzez brak jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego. Z uwagi na powyższe zarzuty wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...], a nadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnego do celowego dochodzenia praw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 999/09, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu określił, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 – właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, czyli co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Regulację określającą powinności w zakresie przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych zawiera art. 32 ust. 1 ustawy o broni. Wydane na podstawie delegacji z art. 32 ust. 2 ustawy o broni rozporządzenie wykonawcze Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji reguluje szereg kwestii natury technicznej i w niczym nie wyklucza niejako ogólnej zasady dającej się wyprowadzić z brzmienia art. 32 ust. 1 ustawy. Zasadę tę należy oczywiście każdorazowo oceniać przez pryzmat konkretnego stanu faktycznego. W powołanym rozporządzeniu określone zostały tylko zasady przechowywania broni w oznaczonych w nim warunkach i okolicznościach. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, Sąd wskazał, iż w uzasadnieniu decyzji organ podał, że po pierwsze w stosunku do I. K. toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 263 § 3 kk, tj. udostępnienie broni osobie nieuprawnionej, powodując obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co wypełnia przesłankę z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni. Po drugie przynajmniej przez dwa dni broń była przechowywana na strychu domu w sposób niezgodny z wymogami prawa, co wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni. Kategoryczne stwierdzenie przez organ, że powyższe okoliczności zostały udowodnione, nie wynikają z uzasadnienia przedmiotowej decyzji. Sąd I instancji podkreślił, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie o czyn z art. 263 § 3 kk, ale postępowanie nie zostało zakończone i skarżący nie został skazany za to przestępstwo. Z akt wynika, że ze skarżącym mieszka syn B. K., który jest funkcjonariuszem Policji, a więc nieuprawnione i zbyt daleko idące jest domniemanie, że mógłby on użyć broni w sposób niezgodny z prawem. Organ nie uzasadnił z jakich okoliczności wywodzi, że szafa, w której była przechowywana broń, nie spełnia warunków określonych w art. 32 ustawy i w rozporządzeniu wykonawczym, wydanym na podstawie tego przepisu. Zdaniem Sądu nie można stwierdzić, na jakiej podstawie organ twierdzi, że część broni, z uwagi na jej ilość, była przechowywana poza szafą, a więc bez zabezpieczenia i na jakiej podstawie ustalono, że szafa została nabyta w roku 2007, po zatrzymaniu syna skarżącego B. K., a nie w roku 2001, kiedy zostało wydane pozwolenie na broń. Ponadto organ nie uzasadnił swego twierdzenia, że na merytoryczną ocenę sprawy nie ma wpływu okoliczność, że Prokuratura Okręgowa [...] wszczęła śledztwo w sprawie niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy w toku postępowania karnego przeciwko B. K. Sąd zgodził się z organem, że pozytywne opinie wobec I. K. nie mają decydującego znaczenia dla sprawy, to jednak, w ocenie Sądu I instancji, należy brać je pod uwagę. Decyzja wydana na podstawie powołanych przepisów ma charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, bowiem w przepisach tych ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu. W związku z tym, obowiązkiem organu jest przeprowadzenie postępowania dowodowego umożliwiającego dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", że broń może zostać użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazał ponadto, że obawa ta musi być realna i wynikać z rzeczywistych przesłanek. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniesionej przez Komendanta Głównego Policji, wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2001 r., sygn. akt II OSK 669/10, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądził od I. K. na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu podał, że trafnym okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności i nie dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Stwierdził, iż w istocie uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera staranną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zarówno Komendant Główny Policji w decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., jak i organ I instancji w decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r., w sposób wnikliwy rozważyły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i należycie przedstawiły je w uzasadnieniach swoich decyzji. W ocenie Sądu usprawiedliwiony okazał się także zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie naruszył ww. przepisów ustawy w zakresie przechowywania broni palnej. Powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym utrwalany jest pogląd, że to na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go z tego obowiązku (wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 1192/06). Nawet jednorazowe bądź krótkotrwałe przechowywanie broni z naruszeniem zasad prawa bezwzględnie wiążących posiadacza broni, czyni usprawiedliwionym cofnięcie pozwolenia na broń. To na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni, żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go od tego obowiązku (wyrok NSA z dnia 28 marca 2003 r., III SA 1659/01). Sąd kasacyjny stwierdził, ze ustawodawca wprowadził obowiązek przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do broni osobom nieuprawnionym (art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). Na podstawie art. 32 ust. 2 tej ustawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozporządzeniem z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), uregulował w szczególności sposób przechowywania broni. W ocenie Sądu zasadnie Komendant Główny Policji uznał, że posiadana przez I. K. szafa (zarówno przed oddaniem szafy do przeróbki, jak i pozyskana po przeróbce), nie spełniała przez wiele lat i nadal (w dacie wydania zaskarżonej decyzji), nie spełnia wymogów określanych w § 5 rozporządzenia. Nie nasuwa też wątpliwości, że pomieszczenie, w którym funkcjonariusze Policji znaleźli broń, nie spełniało wymogów § 6 ust. 1 rozporządzenia. Natomiast, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżony wyrok nie narusza wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Względy wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozwalały na przyjęcie, że osobiste przymioty I. K. – przez wiele lat pełniącego służbę jako funkcjonariusz Policji – nie przemawiały za uznaniem w okolicznościach niniejszej sprawy, że wobec osoby, przeciwko której toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu zabronionego z art. 263 § 3 kk, zachodzi uzasadniona obawa, że taka osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy piśmie z dnia 26 lipca 2011 r. skarżący przesłał do Sądu kopię wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...], sygn. akt [...], w którym Sąd, ustalając, iż oskarżony I.K. dopuścił się czynu z art. 263 § 3 kk, na podstawie art. 414 § 1 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość tego czynu, umorzył postępowanie karne, a nadto kopię wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia [...]r., sygn. akt [...], o utrzymaniu powyższego wyroku w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z przepisem art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę cofnięcia I. K. pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Bezsporna jest w sprawie okoliczność, iż Prokuratura Okręgowa [...] postanowieniem z dnia [...], zmienionym postanowieniem z dnia [...], przedstawiła I. K. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 263 § 3 kk, polegającego na udostępnieniu posiadanej broni osobie nieuprawnionej, tj. B. K., następnie zaś w sprawie został skierowany akt oskarżenia do Sądu Rejonowego [...] m.in. przeciwko skarżącemu. Sam fakt toczącego się postępowania karnego o przestępstwo inne niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu nie powoduje jednak zaistnienia automatycznie "uzasadnionej obawy", o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego musi być realna i wynikać z rzeczywistych przesłanek. Pomiędzy popełnionym przestępstwem, a "uzasadnioną obawą" musi ponadto istnieć związek przyczynowo-skutkowy, zaś przedmiotowa obawa winna być rozpatrywana na gruncie konkretnej sprawy i w określonym stanie faktycznym. W niniejszej sprawie, wbrew stanowisku organu, nie sposób wywieść, iż z faktu toczącego się przeciwko I. K. postępowania karnego o popełnienie przestępstwa z art. 263 § 3 kk polegającego na udostępnieniu broni synowi B. K. jako osobie nieuprawnionej, wynika uzasadniona obawa użycia broni przy jej posiadaniu w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Należy bowiem mieć na uwadze okoliczność, iż B.K. jest funkcjonariuszem Policji, a więc osobą przeszkoloną w obchodzeniu się z bronią, funkcjonariuszem Policji był ponadto sam skarżący. Taką wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zaprezentował w swoim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, zaś stosownie do przepisu art. 190 zd. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest nią związany. Odmiennie przedstawia się natomiast kwestia drugiej, fakultatywnej przesłanki cofnięcia I. K. pozwolenia na broń w celach kolekcjonerskich. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Stosownie zaś do brzmienia art. 32 ust. 1 ustawy, broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Z kolei w rozporządzeniu wykonawczym z dnia 3 kwietnia 2000 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy, w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uregulował w szczególności zasady przechowywania broni. Zgodnie z jego § 5 osoby, o których mowa w § 1 pkt 2 (posiadające pozwolenie na broń, o którym mowa w art. 10 ust. 3 ustawy), posiadające broń palną i amunicję, są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych, na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane, z zastrzeżeniem § 6. Należy zgodzić się z organem, że posiadana przez I. K. metalowa szafa przeznaczona do przechowywania posiadanej broni, pomimo jej wzmocnienia m.in. metalowymi sztabami, nie spełnia wymogów wskazanego wyżej § 5 rozporządzenia. Nie posiada bowiem zamka atestowanego, lecz jedynie kłódki atestowane, a ponadto jest szafą ubraniową, jakie znajdują się w szatniach zakładowych, przerobioną do tego celu. Jej konstrukcja z cienkiej blachy umożliwia dość łatwe dostanie się do przechowywanej w niej broni. Ponadto, zgodnie z § 6 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, osoby posiadające broń palną do celów kolekcjonerskich, w przypadku przechowywania tej broni poza miejscami, o których mowa w § 5, są obowiązane zabezpieczyć okna w pomieszczeniach zlokalizowanych na parterze i ostatnim piętrze, w których przechowywana jest broń, przez zamontowanie w nich co najmniej jednego z następujących zabezpieczeń: 1) krat, siatki, żaluzji antywłamaniowych albo szyb o podwyższonej odporności na przebicie i rozbicie, 2) zabezpieczyć drzwi wejściowe do pomieszczenia, w którym przechowywana jest broń poprzez wzmocnienie ich blachą stalową o grubości co najmniej 2 mm oraz wyposażenie w blokadę przeciwwyważeniową i co najmniej dwa zamki atestowane, dopuszcza się zamiennie montaż drzwi metalowych antywłamaniowych, atestowanych. Tymczasem w sprawie bezsporne jest, że broń skarżącego podczas przeszukania jego domu w dniu [...] przez funkcjonariuszy Policji, znajdowała się w pomieszczeniu na strychu (poddasze) budynku. W ten sposób broń była przechowywana co najmniej przez okres potrzebny w związku ze wspomnianymi przeróbkami szafy. Powyższe pomieszczenie nie posiadało zabezpieczeń, o których mowa w powołanym § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni. Jak trafnie wskazał Sąd kasacyjny, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalany jest pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela, że to na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go z tego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 1192/06, Lex nr 374371). Ponadto art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, zatem każde, nawet jednorazowe odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni i amunicji w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2007 r., II OSK 1200/06, Lex nr 374355). Skoro zatem obowiązek zgodnego z przepisami przechowywania przez skarżącego broni nie został zachowany, to uzasadnione było zastosowanie w sprawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. W tym kontekście zarzut naruszenia tego przepisu przez organy orzekające w sprawie jawi się jako całkowicie nieuzasadniony. Nie zasługuje również na uwzględnienie zrzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ponieważ organy Policji w sposób wnikliwy rozważyły wszystkie okoliczności sprawy istotne dla jej rozstrzygnięcia, zaś swoje rozstrzygnięcia należycie uzasadniły mając na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony, co stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący skargę kasacyjną. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. należy wskazać, iż w piśmie z dnia 17 grudnia 2008 r. skarżący został przez organ I instancji pouczony o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., zaznaczając, iż w braku czynnego udziału w postępowaniu, wyda decyzję w oparciu o zgromadzony dotychczas materiał dowodowy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, brał on aktywny udział w postępowaniu na każdym jego etapie, o czym może świadczyć ilość kierowanych pism w jego toku. Jeśli chodzi natomiast o powołanie się I. K. w piśmie z dnia 26 lipca 2011 r. na prawomocny wyrok Sądu Okręgowego [...] z dnia [...], utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] o umorzeniu postępowania karnego, dotyczącego popełnienia przez niego przestępstwa z art. 263 § 3 kk, należy stwierdzić, iż nie ma on znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Podstawą cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń był bowiem przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, a nie przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.