II OSK 2355/11

Dnia 16 listopada 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 sierpnia 2011 roku, sygn. akt II SA/Bd 929/11 odrzucającego skargę M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2011 roku Nr [...] w przedmiocie nakazu wyposażenia nieruchomości w zbiornik bezodpływowych nieczystości ciekłych postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie nakazu wyposażenia nieruchomości w zbiornik bezodpływowych nieczystości ciekłych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 24 czerwca 2011 r. M.J. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2011 r. Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (o czym skarżąca została prawidłowo pouczona przez organ). Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 26 maja 2011 r. Termin trzydziestodniowy na wniesienie skargi upływał zatem z dniem 27 czerwca 2011 r. (z uwzględnieniem, że ostatni dzień terminu – 25 czerwca – przypadał w sobotę) Skarżąca nadała wprawdzie skargę w dniu 24 czerwca 2010r., zatem w terminie przewidzianym do wniesienia skargi, jednak skarga została wniesiona na adres Sądu, nie zaś, jak wynikało z pouczenia w zaskarżonej decyzji, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy, na adres organu. W związku z powyższym Sąd zarządzeniem z dnia 28 czerwca 2011 r. przekazał skargę do wyżej wskazanego organu. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decydowała w tym przypadku data nadania skargi przez Sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Zarzuciła naruszenie art. 112 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarga została wniesiona po terminie, a więc poprzez przyjęcie, że błędne pouczenie strony co do wniesienia skargi może szkodzić stronie, która zastosowała się do pouczenia. Skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych w niniejszej sprawie powoduje konieczność dokonania wykładni wskazanego w podstawie skargi kasacyjnej przepisu art. 112 k.p.a., zgodnie z którym błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W niniejszej sprawie skarżąca została pouczona w treści decyzji o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, pouczenie to nie było precyzyjne, bowiem pomijało tryb wniesienia skargi, które to wniesienie musi nastąpić za pośrednictwem właściwego organu. Uznać więc należało, że skarżąca został nieprawidłowo pouczona o możliwości zaskarżenia doręczonej jej decyzji, a więc, że nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji uchybienia terminu, które było efektem zastosowania się do nieprecyzyjnego pouczenia. W tym też znaczeniu, w niniejszej sprawie zastosowanie miał powołany jako podstawa kasacyjna przepis art. 112 k.p.a. Powyższe nie oznacza jednak, że Sąd I instancji błędnie odrzucił skargę. Zastosowanie przepisu art. 112 k.p.a. nie może powodować, że błędnie pouczona strona podlegać będzie innym niż pozostali uczestnicy obrotu prawnego rygorom związanym z terminami wnoszenia skarg, odwołań czy też powództw. Wykładnia taka prowadziłaby do niedopuszczalnej sytuacji, w której błędne pouczenie organu wyłączałoby zastosowanie przepisu ustawy. Oznacza to, że art. 112 k.p.a. stanowi dla błędnie pouczonej strony gwarancję skutecznego uchylenia się od skutków uchybienia terminu stanowiącego skutek zastosowania się do błędnego pouczenia, ale przy zastosowaniu środków prawnych przewidzianych w danym postępowaniu, pozwalających na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybienia terminu. W przypadku procedury sądowoadministracyjnej środkiem takim jest wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, który sąd zobowiązany jest uwzględnić stwierdzając, że do uchybienia terminu doszło bez winy strony. Jako brak winy należy zaś ocenić uchybienie terminu do dokonania czynności procesowej, stanowiące skutek działania w zaufaniu do pouczeń organów administracji publicznej. Należy jednak zauważyć, że postępowanie sądowoadministracyjne jest postępowaniem sformalizowanym, a sąd administracyjny nie może rozstrzygnąć wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, jeżeli wniosek taki nie został złożony przez stronę. Z powyższych przyczyn zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły zostać uwzględnione. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.