I OZ 847/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2011 r. sygn. akt IV SA/GL 284/11 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie w zakresie obejmującym odmowę przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, 2. przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. M. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W dniu [...] lipca 2011 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wskazał, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe oraz zamieszkuje w wynajmowanym mieszkaniu komunalnym o powierzchni 32,11 m². Oświadczył, że nie posiada zasobów pieniężnych, przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, ani nieruchomości. Zadeklarował także, że nie uzyskuje żadnego dochodu, wskazując przy tym, że od marca 2010 r. nie jest mu wypłacany zasiłek stały z pomocy społecznej, ponieważ nie wpuszcza do swojego mieszkania pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Zabrzu i "przeżył z kradzieży". Sąd wskazał, że w toku toczącego się z wniosku skarżącego postępowania, był on wezwany do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podanie orientacyjnej miesięcznej wysokości kosztów bieżącego utrzymania, nadesłanie faktur VAT, paragonów oraz wskazanie źródeł, z których czerpie środki na pokrycie wspomnianych kosztów utrzymania. Równocześnie skarżący został zobowiązany do nadesłania zeznania podatkowego za rok 2010 r. Skarżący odpowiedział na wezwanie pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r. deklarując, że nie obciążają go żadne pożyczki oraz nie otrzymuje wsparcia w postaci świadczeń z pomocy społecznej. Ponadto nie wpuszcza do mieszkania pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Zabrzu, którzy "zaplanowali zabójstwo" jego osoby. Powtórzył, że "przeżył z kradzieży". Do pisma dołączył między innymi zaświadczenie potwierdzające fakt, że na dzień 29 lipca 2011 r. posiada zaległości czynszowe na kwotę 1.214,21 zł, pismo z dnia 22 lutego 2011 r., odmawiające umorzenia zaległości z tego tytułu, wezwanie do zapłaty należności z ww. tytułu, "rozliczenie z tytułu dostarczania energii elektrycznej" za okres od 15 listopada 2009 r. do 14 listopada 2010 r., w którym ujęta została "należność do zapłaty" w kwocie 173,73 zł (stan na dzień 13 listopada 2010 r.) oraz zaświadczenie pracownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Zabrzu z dnia 1 sierpnia 2011 r., potwierdzające, że pobierał świadczenia w ramach pomocy społecznej do 31 marca 2010 r., jednak z nich nie korzysta i od 15 października 2009 r. nie wpuszcza do swojego mieszkania pracownika socjalnego na zaplanowane wywiady środowiskowe. Dodatkowo w dniu 10 sierpnia 2011 r. M. R. przedłożył do akt postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zabrzu z dnia 5 sierpnia 2011 r., odmawiające wydania zaświadczenia o dochodach za rok 2010, z którego wynika, że skarżący nie składał zeznania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za ten rok. Sąd I instancji stwierdził, że okoliczności sprawy nie uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego żądania przyznania prawa pomocy, gdyż skarżący pomimo skierowanego do niego, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), wezwania o dodatkowe oświadczenia i przedłożenie dokumentów źródłowych dotyczących jego stanu majątkowego, dochodów i stanu rodzinnego, nie uprawdopodobnił okoliczności dotyczących swojej trudnej sytuacji materialnej, ani nie udokumentował okoliczności, na które powołał się we wniosku. W ocenie sądu choć skarżący "faktycznie zadeklarował brak jakichkolwiek dochodów od kwietnia 2010 r. oraz brak oszczędności i zaciągniętych pożyczek, to jednakże pomimo wezwania nie udzielił odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób obecnie pokrywa koszty swojego utrzymania, takie jak wyżywienie, zakup środków czystości, należności z tytułu opłat za wodę, prąd, gaz. Dodatkowo wskazanie skarżącego, iż >>utrzymuje się z kradzieży<< nie może być uznane za wystarczające dla określenia źródła dochodów, z którego skarżący pokrywa bieżące wydatki. Jednocześnie tak sformułowana odpowiedź, potwierdzająca uzyskiwanie zysków z popełnienia przestępstw może zostać uznana za wyraz lekceważenia przez skarżącego treści wezwania. Sąd nie może brać bowiem pod uwagę dochodów z nielegalnych źródeł". Sąd stwierdził, że skarżący pomimo spoczywającego na nim obowiązku nie wykazał okoliczności przemawiających za przyznaniem mu prawa pomocy, co leżało w jego bezpośrednim interesie. Natomiast sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzenia w sytuacji, gdy dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego nie zostały mu przedstawione do oceny i weryfikacji. Jednocześnie sąd wskazał, że mając na względzie to, iż skarga została wniesiona na decyzję w przedmiocie zasiłku celowego, czyli sprawy z zakresu pomocy społecznej, skarżący nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych zgodnie z art. 239 pkt 1) lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 29 września 2011 r. sygn. akt IV SA/GL 284/11, po rozpoznaniu wniosku M. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, odmówił przyznania prawa pomocy. Zażalenie na powyższe zażalenie wniósł skarżący M. R. W zażaleniu wskazywał, że nie zgadza się z odmową przyznania mu prawa pomocy. Wskazał także, że "żyje z kradzieży". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) "Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny". Jak prawidłowo ustalił sąd I instancji, skarżący jest osobą niepełnosprawną, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe oraz zamieszkuje w wynajmowanym mieszkaniu komunalnym o powierzchni 32,11 m². Nie posiada zasobów pieniężnych, przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 (trzy tysiące) euro, ani nieruchomości. Zadeklarował, że nie uzyskuje żadnego dochodu, wskazując przy tym, że od marca 2010 r. nie jest mu wypłacany zasiłek stały z pomocy społecznej, ponieważ nie wpuszcza do swojego mieszkania pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Zabrzu i " przeżył z kradzieży". Istotne znaczenie dla sprawy ma również fakt, że skarżący przedłożył zaświadczenie z dnia 1 września 2010 r. wydane przez Kierownika Dzielnicowego Punktu Pomocy Społecznej z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Zabrzu z którego wynika, że skarżący był objęty pomocą Ośrodka do marca 2010 r. w formie zasiłku stałego. W aktach sprawy znajduje się ponadto wydane w dniu 29 lipca 2011 r. przez Dyrektora Jednostki Obsługi Finansowej Gospodarki Nieruchomościami w Zabrzu z którego wynika, że na dzień wydania zaświadczenia skarżący posiada zaległości z tytułu czynszu opłat niezależnych od właściciela w kwocie 1214,21 (tysiąc dwieście czternaście 21/100) złotych. W aktach znajduje się także wydane w dniu 11 lipca 2011 r. ostateczne wezwanie do zapłaty kwoty 1074,42 (tysiąc siedemdziesiąt cztery 42/100) złotych z tytułu czynszu oraz pozostałych opłat niezależnych od właściciela. Ponadto skarżący przedłożył postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zabrzu z dnia 5 sierpnia 2011 r. w którym odmówiono mu wydania zaświadczenia o dochodach brutto za 2010 rok. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że na dzień 4 sierpnia 2011 r. do Urzędu Skarbowego nie wpłynęło zeznanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2010 rok, brak jest również informacji od płatników podatku dochodowego o dochodach uzyskanych przez skarżącego. Skarżący wywodził, że przeżył "z kradzieży" – przedstawił także skierowane do Prokuratury Rejonowej w Zabrzu doniesienie na siebie samego. W aktach sprawy znajdują się również dokumenty wskazujące na stan majątkowy i dochody skarżącego, z tym, że zostały one wydane w latach m.in. 2002, 2003, co oznacza, że nie wskazują na aktualny stan majątkowy skarżącego. Z przedstawionego stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. O ile mogą wywoływać wątpliwości oświadczenia skarżącego, że nie posiada żadnych dochodów, o tyle z postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zabrzu z dnia 5 sierpnia 2011 r. jasno wynika nie tylko to, że do Urzędu Skarbowego nie wpłynęło zeznanie podatkowe skarżącego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2010, ale również to, że brak jest jakiejkolwiek informacji od płatników podatku dochodowego o dochodach uzyskanych przez skarżącego. Jak wynika z przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51 poz. 307 ze zm.) - osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów pracy przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej. Podobnie organy rentowe są obowiązane jako płatnicy pobierać zaliczki miesięczne od wypłacanych bezpośrednio przez te organy emerytur i rent, świadczeń przedemerytalnych i zasiłków przedemerytalnych, nauczycielskich świadczeń kompensacyjnych, zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, rent strukturalnych oraz rent socjalnych. Skoro Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazuje, że na dzień 4 sierpnia 2011 r. do Urzędu Skarbowego nie wpłynęło zeznanie podatkowe skarżącego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2010 rok, a ponadto brak jest jakichkolwiek informacji od płatników podatku dochodowego o dochodach uzyskanych przez skarżącego, to mając na uwadze również oświadczenia skarżącego, o tym, że nie uzyskuje dochodów, należy przyjąć, że uprawdopodobnił on powyższą okoliczność. Skarżący przedstawiając powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, wykonał również zarządzenie sądu o wezwaniu go do przedłożenia zeznania podatkowego za rok 2010. W wezwaniu sąd zobowiązał również skarżącego do przedłożenia decyzji z której by wynikało, że skarżący otrzymuje świadczenia z pomocy społecznej. Na tę okoliczność skarżący przedstawił wymienione wyżej zaświadczenie z dnia 1 września 2010 r. wydane przez Kierownika Dzielnicowego Punktu Pomocy Społecznej z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Zabrzu z którego wynika, że skarżący był objęty pomocą Ośrodka do marca 2010 r. w formie zasiłku stałego, potwierdzone to zostało również w piśmie Kierownika Dzielnicowego Punktu Pomocy Społecznej z dnia 1 sierpnia 2011 r. Faktem jest, że skarżący nie przedstawił paragonów, faktur, wskazujących na jego koszty utrzymania, niemniej jednak oświadczył również, że z braku środków do życia i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, po miesięcznych potrąceniach m.in. na alimenty, zostawały mu niewielkie środki do życia wystarczające na zakup "jednego chleba dziennie (...)". Skarżący wskazywał również na zagrożenie eksmisją z mieszkania. O ile sąd I instancji zasadnie wskazywał na wątpliwości co do źródeł utrzymania się skarżącego (kradzież), o tyle w aktach sprawy znajdują się również dokumenty uprawdopodabniające, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym stanie rzeczy, skoro skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.