I OSK 627/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie sędzia NSA Izabella Kulig- Maciszewska sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1273/11 w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na skutek rozpoznania wniesionej przez P. P. skargi, wyrokiem z dnia [...] grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Wa 1273/11) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]. Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Prezydent [...]. W., nr [...], odmówił przyznania P. P. zasiłku celowego na pokrycie całości kosztów leczenia/rehabilitacji w grudniu 2010 r. wskazując, że w trakcie wywiadu środowiskowego w dniu [...] grudnia 2010 r. ustalono, iż wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości [...] zł z uwagi na posiadane orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. W toku postępowania także ustalono, że w okresie od lipca do grudnia 2010 r. skarżącej przyznano pomoc finansową w formie zasiłków celowych w łącznej kwocie [...] zł przeznaczonej na: zakup żywności, dofinansowanie do zakupu leków, zamka do drzwi, materaca, karty telefonicznej, obuwia zimowego i kurtki zimowej, kosztów leczenia i rehabilitacji oraz opłacenia zadłużenia w opłatach za energię elektryczną. Ponadto w listopadzie przyznano jej zasiłek celowy w wysokości [...] zł na opłacenie turnusu rehabilitacyjnego. Organ podał, że w toku postępowania wnioskodawczyni, pomimo stosownych wezwań, nie przedstawiła zaświadczenia lekarskiego uzasadniającego konieczność długotrwałego leczenia/rehabilitacji poza świadczeniami finansowanymi ze środków NFZ oraz braku możliwości zapewnienia tych świadczeń w ramach NFZ. W związku z powyższym, zdaniem organu, P. P. nie wykazała, że leczenie w ramach NFZ jest dla niej niewystarczające, a podjęcie leczenia poza funduszem jest w jej przypadku niezbędną potrzebą życiową. Na skutek wniesionego przez P. P. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [....] W. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy podnosił, że przyznanie pomocy w niniejszym zakresie miało charakter uznaniowy. Nie każdy zatem potrzebujący i w każdym czasie może uzyskać spełnienie pełnych oczekiwań, ze względu na ograniczone środki, jakimi dysponują ośrodki pomocy społecznej. Zdaniem Kolegium organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Wnioskodawczyni otrzymuje bowiem stałe, bardzo wysokie wsparcie finansowe, na co sama wskazała w odwołaniu. Ponadto - zdaniem organu - świadczenia medyczne, w tym rehabilitacja, przysługujące chorym niepełnosprawnym w ramach świadczeń z NFZ z całą pewnością umożliwiają życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Oczekiwanie zatem, że ze świadczeń pomocy społecznej opłacane będą dodatkowe, świadczone poza NFZ, nawet zalecane masaże, czy inne zajęcia, świadczą o nadmiernych żądaniach i oczekiwaniach odwołującej się. Kolegium stwierdziło również, że w grudniu 2010 r. P. P. domagała się przyznania zasiłków na łączną kwotę [...] zł. Rozpatrując w/w wnioski organ przyznał zasiłki celowe na zakup: żywności – [...] zł, leków – [...] zł, odzieży i obuwia – [...] zł. W skardze złożonej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. P. podnosiła, że przy rozpoznawaniu wniosku organy pominęły jej indywidualną sytuację zdrowotną, jako osoby niepełnosprawnej, z rozwijającym się zespołem pourazowym i padaczką. Nie wzięły też pod uwagę długoletniego ubóstwa skarżącej i niemożności podjęcia przez nią pracy, pomimo wysiłków podejmowanych w celu jej znalezienia. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uchylając decyzje Kolegium z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz Prezydenta [...] W. z dnia [...] lutego 2011 r. – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zostały one wydane z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu swego wyroku Sąd Wojewódzki podnosił, że organy obu instancji wydały kwestionowane przez skarżącą decyzje z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 k.p.a. Sąd podkreślił, że zasiłek celowy, o którym mowa w art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) przyznawany jest w ramach uznania administracyjnego. Uznaniowość – zdaniem Sądu - nie oznacza jednak dowolności, a organ związany jest przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również przepisami ustawy o pomocy społecznej. Zdaniem Sądu, Kolegium było w niniejszym przypadku zobowiązane sprawdzić, czy faktycznie organ I instancji nie dysponował niezbędnymi środkami finansowymi, aby przyznać skarżącej zasiłek celowy z przeznaczeniem na pokrycie kosztów leczenia/rehabilitacji w grudniu 2010 r. Zdaniem Sądu, możliwości płatnicze ośrodka pomocy społecznej powinny jednoznacznie wynikać z ustaleń poczynionych w zaskarżonej decyzji. Organ prowadzący postępowanie miał bowiem obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością (art. 7 i 77 k.p.a.). Dotyczy to nie tylko ustalenia przesłanek, jakie według przepisów ustawy o pomocy społecznej powinna spełniać P. P. aby otrzymać świadczenie, ale również okoliczności, które decydują o odmowie jego przyznania. Organy powinny wykazać zatem jakimi środkami dysponowały w dacie wydania decyzji oraz ile osób taką pomoc i w jakiej wysokości otrzymało. W niniejszej sprawie organy skoncentrowały się jedynie na wysokości świadczeń uprzednio przyznanych skarżącej oraz na kwestii, czy leczenie/rehabilitacja, o pokrycie kosztów których wystąpiła P. P., stanowi w jej przypadku niezbędną potrzebę życiową. Sąd uznał przy tym, że organ ma obowiązek załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza on możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Zarzucił również organom, że wydane przez nie decyzje nie spełniały wymogów określonych w art. 107 k.p.a. (obowiązku uzasadnienia faktycznego i prawnego wydawanych decyzji). Powyższe uchybienia uniemożliwiły sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia pod kątem przekroczenia dopuszczalnych granic uznania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w złożonej przez siebie skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości, zarzuciło mu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.) tj.: 1. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Z 2009 r. Nr 175 poz.1362 ze zm.) polegającą na przyjęciu, że organ w rozstrzyganiu wniosku o przyznanie zasiłku celowego ma obowiązek zawsze kierować się wysokością posiadanych środków oraz ustalać, ile osób taką pomoc i w jakiej wysokości otrzymało także wtedy, gdy organ stwierdził, że potrzeby osoby wnioskującej o przyznanie pomocy nie odpowiadają celom i nie mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej oraz znacznie przekraczają żądania, które można uznać za zaspokojenie niezbędnych potrzeb umożliwiających życie w warunkach odpowiadających godności człowieka; 2. art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Z 2009 r. Nr 175 poz.1362 ze zm.) polegającą na przyjęciu, że organ ma obowiązek w rozstrzyganiu wniosku o przyznanie zasiłku celowego zawsze kierować się wysokością posiadanych środków oraz badać ile osób taką pomoc i w jakiej wysokości otrzymało także w sytuacji, gdy organ ustalił, że potrzeba zgłoszona przez beneficjenta pomocy społecznej nie jest niezbędną potrzebą życiową. 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 k.p.a., poprzez bezpodstawne uznanie w okolicznościach niniejszej sprawy oraz wobec wskazanych przez organy I i II instancji przesłanek wydanego orzeczenia, że rzeczą organu orzekającego w drugiej instancji było sprawdzenie, czy organ I instancji nie dysponował niezbędnymi środkami finansowymi, ażeby przyznać skarżącej zasiłek celowy na wskazany przez skarżącą cel oraz stwierdzenie przez Sąd, że niedokonanie powyższych ustaleń naruszało wyżej wskazane przepisy k.p.a. i miało na tyle istotny wpływ na wynik sprawy, że stanowiło podstawę do uchylenia prawidłowych i zgodnych z prawem - w ocenie Kolegium - decyzji. Wskazując na powyższe, podstawy kasacyjne, Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu złożonej skargi kasacyjnej Kolegium podnosiło, że Sąd I instancji bezzasadnie zarzucił organom, że niesłusznie skoncentrowały się jedynie na wysokości świadczeń uprzednio przyznanych skarżącej oraz na kwestii, czy leczenie/rehabilitacja, o pokrycie kosztów których wystąpiła P. P., stanowi w jej przypadku niezbędną potrzebę życiową. Powyższy zarzut pozostaje bowiem w sprzeczności z art. 3 ust. 1 i art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Ustalenie, że zgłoszona potrzeba nie jest niezbędną potrzebą życiową zwalnia organ z zamieszczania w decyzji informacji o posiadanych środkach oraz przeciętnej wysokości przyznawanych świadczeń. Kolegium podnosiło także, że przywołane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2011 r. okoliczności nie uzasadniały uchylenia wydanej przez Kolegium decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wbrew stwierdzeniu Sądu, w uzasadnieniu decyzji obu instancji w sposób szczegółowy ustalono sytuację wnioskodawczyni związaną z jej orzeczonym stopniem niepełnosprawności oraz jej chorobą, a także samotnym gospodarowaniem oraz uzyskiwanymi dochodami i ponoszonymi wydatkami, a także odniesiono się do możliwości zaspokojenia zgłoszonych we wniosku o przyznanie pomocy potrzeb we własnym zakresie. Ustalono, że wnioskodawczyni otrzymuje stałą wysoką pomoc na różne potrzeby, że pomoc którą otrzymuje, jest wyższa od otrzymywanych przez osoby pracujące świadczeń emerytalnych oraz, że - biorąc pod uwagę, iż P. P. jest ubezpieczona i korzysta ze świadczeń NFZ - zasiłek, o który wnosiła, nie stanowi niezbędnej potrzeby życiowej. Z tego względu – zdaniem skarżącego kasacyjnie - organy obu instancji dokonując prawidłowych ustaleń oraz przeprowadzając prawidłową jego ocenę, nie naruszyły art. 7 i 77 § 1 oraz art. 107 k.p.a. Kolegium uznając ustalony przez organ I instancji stan faktyczny za prawidłowy rozszerzyło uzasadnienie swojej decyzji poprzez przywołanie szerszej podstawy prawnej, zacytowanie konkretnych przepisów i ich wyjaśnienie. W szczególności Kolegium, zacytowało art. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej i odniosło się do treści tych przepisów w kontekście konkretnej sprawy P. P.. Kolegium wskazało, że w rozpatrzeniu w/w wniosku złożonego [...] grudnia 2010 r., w którym wnioskodawczyni domagała się przyznania zasiłków na łączną kwotę [...] zł, organ I instancji przyznał jej zasiłki celowe na zakup żywności – [...] zł., na zakup leków [...] zł, na zakup odzieży i obuwia – [...] zł. Kolegium podkreśliło również, że fakt posiadania przez Ośrodki Pomocy Społecznej ograniczonych i niewystarczających na realizację wszystkich zgłoszonych przez wnioskodawców potrzeb oraz dużej ilości osób zwracających się o pomoc finansową, jest faktem powszechnie znanym. Można zatem przyjąć bez prowadzenia szczegółowych ustaleń i opisu tego w decyzji, że żaden ośrodek pomocy społecznej w Polsce nie ma takich środków, które pozwalałyby na przyznawanie zasiłków celowych w kwotach, które po uśrednieniu przekraczałyby [....] zł. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że w niniejszym przypadku powodem odmowy przyznania wnioskodawczyni świadczenia nie były ograniczone środki finansowe OPS, lecz uznanie na podstawie dokonanych ustaleń, że wskazany przez P. P. cel nie jest niezbędną potrzebą życiową. A tylko stwierdzenie takiej okoliczności zobowiązuje organ do rozważenia, czy przyznanie pomocy na ten cel mieści się w możliwościach pomocy społecznej. Skarżący kasacyjnie podważył także pogląd, że każdorazowo rzeczą organu orzekającego w drugiej instancji powinno być sprawdzenie, czy faktycznie organ I instancji nie dysponował niezbędnymi środkami finansowymi ażeby przyznać skarżącej zasiłek celowy. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2010 r.(sygn. akt I OSK 116/10) Kolegium stwierdziło, że taki obowiązek nie wynika z norm art. 39 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 107 § 3 k.p.a. W sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być bowiem – jego zdaniem - cele i zadania pomocy społecznej, a nie subiektywne oczekiwania osób uprawnionych, zmierzające do nałożenia na organy w pełnym zakresie ciężaru opieki finansowej i życiowej nad osobą dotkniętą jedną z form niedostatku, określoną w art. 7 ustawy o pomocy społecznej. Sąd I instancji błędnie zatem – zdaniem Kolegium - uznał, że naruszone zostały przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy tak, by uzasadnić uchylenie wydanych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. P., wnosząc o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego wywodziła, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są bezpodstawne. Wskazane przez Kolegium art. 3 ust. 1 i art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej nakazują przyznawać zasiłki celowe w wysokości zaspokajającej niezbędne potrzeby życiowe i pozwalającej na życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Przepisy te nie zwalniają organów przyznających zasiłki celowe z wszechstronnego uzasadnienia decyzji dotyczących takich zasiłków, w tym w szczególności uzasadniania decyzji odmawiających ich przyznania. Uchylone decyzje – zdaniem P. P. - nie zawierały uzasadnienia pozwalającego na ocenę, czy odmowa przyznania stronie skarżącej zasiłków w żądanej wysokości była faktycznie działaniem uzasadnionym. Ocena taka byłaby możliwa po wykazaniu, że organ decydujący o przyznaniu zasiłków nie dysponuje środkami na ich przyznanie ze względu na potrzeby innych osób ubiegających się o podobne zasiłki. Wskazane zatem uchybienia były wystarczająca podstawą do uchylenia zaskarżonych decyzji w oparciu o "art. 145 § 1 ust. 1 pkt c P.p.s.a.". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Z tego powodu postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Sprowadzały się one do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 ust. 1 i art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędne przyjęcie, że organy rozstrzygając o przyznaniu zasiłku celowego, o który mowa w ostatnim z powołanych wyżej przepisów, zobligowane były wziąć pod uwagę wysokość posiadanych w swoim budżecie środków na ten cel oraz liczbę beneficjentów, którzy korzystają z tej formy pomocy, również w sytuacji gdy ustalono, że tego rodzaju pomoc nie stanowi niezbędnej potrzeby życiowej wnioskodawczyni, a w konsekwencji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 k.p.a., poprzez bezpodstawne uznanie przez Sąd I instancji, że organ odwoławczy zobligowany były ustalić wskazane wyżej okoliczności. Powyższe zarzuty zasługują na uwzględnienie. Z treści art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej uprawniającego organ do przyznania wskazanego w tym przepisie zasiłku celowego oraz art. 3 ust. 1 w/w aktu definiującego cele instytucji pomocy społecznej, nie wynika bowiem, że organ I instancji jest zobligowany ustalić oraz zawrzeć w uzasadnieniu decyzji danych dotyczących własnych możliwości finansowych – a w przypadku organu nadrzędnego możliwości finansowych organu I instancji - oraz ilości środków finansowych, jakimi organ dysponuje w skali miesiąca na potrzeby związane z przyznawaniem takiej pomocy, wysokości zasiłków udzielanych na jednego uprawnionego i ilości osób korzystających w danym miesiącu z tej formy pomocy. Nie można w związku z tym wymagać od organów obligatoryjnego uwzględniania pozaustawowych kryteriów, w sytuacji, gdy nie mają one dla rozstrzygnięcia jakiegokolwiek znaczenia, a samo rozstrzygnięcie może zostać wydane na podstawie oceny, czy na gruncie konkretnego stanu faktycznego zostały zrealizowane opisane w art. 39 ust. 1 w/w aktu przesłanki. W analizowanej sprawie istota zagadnienia sprowadzała się do ustalenia, że wskazany przez stronę cel, na jaki domagała się przyznania pomocy w formie zasiłku celowego tj. pokrycie kosztów leczenia i rehabilitacji poza ramami świadczeń z NFZ, nie był niezbędną potrzebą życiową P. P.. W związku z powyższym ustalenie wysokości środków finansowych, jakimi dysponował Ośrodek Pomocy Społecznej i sposób ich rozdziału w tej sprawie nie miał znaczenia. Okoliczności te byłyby bowiem istotne dopiero w sytuacji, gdyby organ, pomimo uznania wniosku strony za uzasadniony, odmówił jej przyznania pomocy w tej formie z uwagi na brak środków pieniężnych. W analizowanej zaś sprawie organ - na podstawie zebranych w sprawie dowodów - nie uwzględnił wniosku strony z uwagi na nieprzedstawienie przez nią, pomimo wynikającego z art. 4 ustawy o pomocy społecznej obowiązku, zaświadczeń lekarskich potwierdzających, że korzystanie z dodatkowych świadczeń poza przyznanymi jej w ramach świadczeń NFZ, miało charakter niezbędnej potrzeby bytowej. W niniejszym zatem wypadku wskazywanie danych o posiadanych przez organ środkach finansowych oraz liczbie beneficjentów udzielanej przez niego pomocy – w sytuacji, gdy ustalono, że wnioskodawczyni nie spełnia kryteriów przewidzianych w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Skoro wnioskodawczyni w żadnym zakresie nie wykazała – choć była do tego wzywana – że zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, o których refundację wnioskowała, nie stanowiły takiej potrzeby, zasadnym było uznanie, że nieudzielenie jej pomocy w tym zakresie było uzasadnione. Stanowisko Prezydenta, zaaprobowane następnie przez Kolegium, pozostawało zatem w zgodzie z celami instytucji pomocy społecznej i zasadami jej udzielania wynikającymi z art. 2 i 3, a przede wszystkim z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej uprawniającym organ do przyznania wskazanego w tym przepisie zasiłku celowego wyłącznie w niezbędnym zakresie. Sąd Wojewódzki w konsekwencji bezzasadnie uznał, że w toku prowadzonego przed organami obu instancji postępowania doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy te wydały bowiem prawidłowe orzeczenia, które zostały oparte na wystarczającym dla rozstrzygnięcia materiale dowodowym. Wskazane decyzje zawierały przy tym uzasadnienie odpowiadające wymogom, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Powyższe powoduje, że uchylenie decyzji Prezydenta i Kolegium – z uwagi na naruszenie powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania administracyjnego - było nieprawidłowe. Nie uzasadniało zatem oparcia zaskarżonego wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Zważywszy przy tym, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczyły naruszenia przez Sąd I instancji m. in. tego właśnie przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł, uchylając w niniejszym przypadku zaskarżony wyrok, rozpoznać wniesionej przez P. P. skargi merytorycznie – na podstawie art. 188 P.p.s.a. Przy ponownym zatem rozpoznaniu przedmiotowej sprawy Sąd I instancji będzie zobligowany uwzględnić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie oceny naruszenia przez organy obu instancji powołanych w skardze kasacyjnej przepisów. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie nie zawierało orzeczenia o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest natomiast przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu uregulowanym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.