II OZ 676/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. A. i M. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 206/11 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. A. i M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczy w C. z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 206/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] 2011 r. w przedmiocie warunków zabudowy terenu. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazali żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, a w szczególności nie wskazali, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, w ocenie Sądu, spoczywa na stronie skarżącej. Ponadto Sąd wskazał, że działając z urzędu nie dopatrzył się przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Wynika to z charakteru decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta, w ocenie Sądu, ma charakter deklaratoryjny, stwierdzając jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z prawem, sama w sobie nie uprawnia jeszcze do rozpoczęcia robót budowlanych. Sąd podniósł również, że inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe wnieśli Z. A. i M. A., zarzucając zakwestionowanemu postanowieniu: - niewykonanie funkcji kontrolnej przez Sąd I instancji, o których mowa w art. 106 § 3 w zw. z art. 135 i art. 134 § 1 p.p.s.a. i prejudycjalną ocenę, że stan faktyczny ustalony został przez organy instancyjne prawidłowo, gdy tymczasem stan faktyczny przyjęty przez organy administracji opiera się sfałszowanym załączniku graficznym poprzez usunięcie znaków określających zabudowę szkolnictwa wyższego tworzącego na analizowanym obszarze "miasteczko studenckie". W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnieśli argumenty mające w istocie na celu przekonanie Sądu o zasadności wniesionej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niezawierające usprawiedliwionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie. Co do zasady wniesienie skargi na akt lub czynność nie wstrzymuje jej wykonania. Jednakże przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wprowadza wyjątek od tej zasady, stanowiąc, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika zatem, że wstrzymanie zakwestionowanego aktu możliwe jest tylko wówczas, gdy w konkretnej sprawie zajdą wskazane wyżej przesłanki, tj. będzie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym ciężar wykazania spowodowania przez niewstrzymanie decyzji konkretnej szkody lub skutków ciąży na stronie. W niniejszej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo oddalił złożony przez skarżących wniosek o wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji, albowiem wbrew twierdzeniom autorów zażalenia, wniosek ten nie zawierał uzasadnienia, a zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie, że wykonanie zakwestionowanej decyzji mogłoby spowodować skutki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wprawdzie przedmiotowy wniosek został zawarty w treści wniesionej skargi, jednakże okoliczność ta nie zwalania skarżących ze wskazania zaistnienia przesłanek wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Czym innym jest bowiem uzasadnienie samej skargi mające na celu dowiedzenie, że zakwestionowana decyzja jest wadliwa, a czym innym uzasadnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Zauważyć przy tym należy, że także na etapie zażalenia skarżący w ogóle nie odnieśli się do kwestii zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a, a obszernie przedstawione argumenty zmierzały w istocie do przekonania Sądu o nieprawidłowości zaskarżonej decyzji. Jednakże kwestie te nie mogą być brane przez Sąd pod uwagę przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji, albowiem będą one przedmiotem oceny Sądu przy rozpoznawaniu samej skargi co do istoty. Ponadto rację ma Sąd I instancji, że decyzja dotycząca warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma jedynie charakter deklaratoryjny, a zatem nie podlega ona wykonaniu i nie wymaga wykonania. Jej wydanie bowiem nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Jedynym skutkiem wykonania decyzji o warunkach zabudowy jest możliwość ubiegania się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter aktu stwierdzającego, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym, obowiązującym dla miejsca jej realizacji (porównaj: postanowienie NSA z dn. 7.04.2011 r., sygn. akt II OZ 251/11, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem również i z tego powodu brak jest podstaw do wstrzymania zakwestionowanej decyzji. Mając na uwadze powyższe argumenty, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.