II SA/Ke 441/11

II SA/Ke 441/11 Postanowienie Dnia 23 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie : Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki "A" w W. na czynność Naczelnika Urzędu Celnego polegającą na wyrejestrowaniu określonych automatów do gier o niskich wygranych z Krajowego Rejestru Automatów do Gier postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić Spółce "A" w W. 200 (dwieście) zł uiszczone tytułem wpisu od skargi. II SA/Ke 441/11 Uzasadnienie Spółka "A" w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na czynność materialno-techniczną Naczelnika Urzędu Celnego polegającą na wyrejestrowaniu automatów do gier o niskich wygranych z Krajowego Rejestru Automatów do Gier. W odpowiedzi na skargę organ wniósł w pierwszym rzędzie o odrzucenie skargi podnosząc, iż czynność polegająca na wyrejestrowaniu automatów do gier o niskich wygranych nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Organ podniósł, iż wyrejestrowanie automatów z systemu jest konsekwencją utraty ważności poświadczenia rejestracji na skutek wygaśnięcia zezwolenia, w oparciu o które automat został zarejestrowany. Utrata ważności poświadczenia rejestracji będąca konsekwencją wygaśnięcia zezwolenia wynika wprost z przepisów prawa, a nie z czynności dokonanej przez organy celne. W sytuacji utraty ważności poświadczenia rejestracji automatu na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102/03 poz. 946 ze zm.), podmiot traci możliwość prowadzenia i urządzania gier na tym automacie niezależnie od wycofania automatu z systemu KRAG. Dlatego w ocenie organu sama czynność polegająca na wycofaniu automatu z systemu KRAG nie rodzi skutków, które byłyby objęte hipotezą art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola II SA/Ke 441/11 działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Strona wnosząca skargę, kognicję sądu administracyjnego do rozpoznania skargi na czynność organu upatruje w treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dopuszczalność skargi na "inne akty lub czynności" w świetle uregulowania art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uzależniona jest od ustalenia trzech koniecznych elementów. Po pierwsze, niezbędnym jest stwierdzenie, że akty lub czynności nie są decyzjami lub postanowieniami. Po drugie, akty lub czynności muszą być z zakresu administracji publicznej. Po trzecie, akty lub czynności powinny dotyczyć uprawnień lub obowiązków indywidualnego podmiotu wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym II SA/Ke 441/11 daną czynność (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 1996 r., I SA 1326/96; publ. Lex Polonica). Zatem aby uznać, że mamy do czynienia z aktem lub czynnością podlegającą zaskarżeniu do Sądu, należy ustalić, czy w sprawie chodzi o indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygające o tym, czy w konkretnej sytuacji konkretnemu zewnętrznemu podmiotowi przysługują określone uprawnienia wynikające bezpośrednio z przepisów prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Ten władczy, rozstrzygający charakter takich aktów lub czynności odróżnia je od takich działań z zakresu wykonywania administracji publicznej, które polegają wyłącznie na wyjaśnianiu określonych przepisów prawa, wypowiadaniu poglądów i opinii prawnych na temat treści i znaczenia określonych norm prawnych, ich interpretowaniu i dokonywaniu ich wykładni, wyrażaniu stanowiska na temat stosowania określonych przepisów prawa, zwłaszcza w sytuacji, gdy przepisy prawa przewidują konkretyzację przez organ administracji publicznej określonego uprawnienia lub obowiązku oznaczonego podmiotu przez wydanie decyzji administracyjnej lub postanowienia. Takie działania nie są aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podnieść, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie skarżąca spółka uczyniła czynność materialno-techniczną polegającą na wyrejestrowaniu automatów do gier o niskich wygranych z Krajowego Rejestru Automatów. Podstawę prawną działania organu w niniejszej sprawie stanowił § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz.U. Nr 102, poz. 946 ze zm.) zgodnie z którym poświadczenie rejestracji automatu lub urządzenia do gier traci ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1, 1a i 1b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. W orzecznictwie przyjmuje się, iż poświadczenie rejestracji automatu lub urządzenia do gier jest czynnością materialno - techniczną, którą upoważniony organ potwierdza spełnienie przez urządzenie wymogów określonych w przepisach prawa (por. wyrok WSA w II SA/Ke 441/11 Białymstoku z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Bk 752/10, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 30 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 153/11, postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 21 czerwca 2011 r., II SA/Sz 545/11 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Czynność organu podjęta w niniejszej sprawie ma charakter faktyczny polegający na ustaleniu przez organ administracji, w których poświadczeniach rejestracji automatów do gier zostały wskazane zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, co do których wygasł termin obowiązywania oraz na wyrejestrowaniu automatów. Zaskarżone w niniejszej sprawie czynności faktyczne, stanowią konsekwencję wygaśnięcia zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych i nie rodzą pierwotnie żadnych obowiązków. Czynności te z istoty swej nie przyznają również uprawnień skarżącej w rozumieniu, jakie przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a wiąże z terminem "uprawnienie". W związku z tym zaskarżone skargą czynności pozostają poza kognicją sądu administracyjnego, a skarga mająca je za przedmiot podlegać musi odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji podjęto na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.