I OSK 1097/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie sędzia NSA Janina Antosiewicz sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy Klembów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1505/11 w sprawie ze skargi W. S. na niewykonanie przez Wójta Gminy Klembów wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [... grudnia 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 280/10 w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 1 i oddala skargę; 2. oddala skargę kasacyjną w pozostałym zakresie; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego od W.S. na rzecz Wójta Gminy Klembów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1505/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. S. na niewykonanie przez Wójta Gminy Klembów wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 280/10 w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, wymierzył Wójtowi Gminy Klembów grzywnę w wysokości 1.000,00 złotych za niewykonanie wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r. oraz przyznał na rzecz pełnomocnika skarżącego koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 280/10 w sprawie ze skargi W.S. na bezczynność Wójta Gminy Klembów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał ten organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2010 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi w zakresie pkt 2, dotyczącego odpisów oświadczeń majątkowych ze wskazaniem dat ich złożenia, zaś w pozostałym zakresie umorzył postępowanie. Wyrok ten wraz z aktami administracyjnymi został doręczony organowi w dniu 7 marca 2011 r. Wnioskiem z dnia 1 maja 2011 r. W. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o ukaranie Wójta Gminy Klembów grzywną w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.), za niewykonanie w pełni wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2010 r. Uzasadniając swój wniosek skarżący stwierdził, iż pismo organu z dnia [...] marca 2011 r. zawiera nieprawdziwe zapewnienia, że żądane informacje znajdują się na stronie BIP urzędu. W rzeczywistości, na wskazanej stronie brak jest pełnej informacji żądanej wnioskiem. Wskazał, iż w dniu [...] marca 2011 r. skierował do skarżonego organu wezwanie do wykonania prawomocnego wyroku. Pismo to pozostało bez odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Klembów wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podał, iż przekazał skarżącemu zasądzoną kwotę 100 zł wpisu sądowego, jak również pismem z dnia [...] marca 2011 r., wykonując orzeczenie sądu wskazał, iż osoby zobowiązane do składania oświadczeń majątkowych złożyły je w ustawowym terminie i że informacje te są dostępne na stronie www.bip.klembow.pl. Natomiast na wezwanie skarżącego do niezwłocznego wykonania wyroku, skierował w dniu [...] kwietnia 2011 r. pismo, wskazując ponownie, iż żądana informacja znajduje się na stronie internetowej gminy. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 16 grudnia 2011 r. podtrzymał skargę i stwierdził, że organ nie udzielił konkretnych (bezpośrednich) odpowiedzi na pytania znajdujące się we wniosku, w szczególności dotyczące wykazu osób zobowiązanych do składania oświadczeń majątkowych oraz dat ich złożenia. Organ odsyłał skarżącego do załączników dostępnych na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej organu, jednakże w żaden sposób nie wskazał jakie załączniki lub zakładki w BIP zawierają taki wykaz. Co więcej, z akt sprawy nie wynika, aby organ dokonał porównania zakresu żądania skarżącego z zakresem informacji umieszczonych w BIP, do których odsyłał. W konsekwencji skarżący nie jest w stanie ustalić czy osoby, których oświadczenia majątkowe zostały umieszczone w BIP wyczerpują katalog osób, których oświadczenia powinny być zgodnie z wyrokiem udostępnione skarżącemu. Nawet gdyby przyjąć, że osoby, których oświadczenia majątkowe zostały umieszczone w BIP wyczerpują katalog osób zobowiązanych do ich złożenia, to organ nie udzielił informacji na temat terminów złożenia oświadczeń przez te osoby. Daty widniejące na oświadczeniach opublikowanych w BIP w żaden sposób nie mogą być utożsamiane z datami złożenia tych oświadczeń. Dowód potwierdzający datę złożenia oświadczenia mogłoby stanowić m.in. umieszczona na oświadczeniu adnotacja organu o dacie jego wpływu (prezentata). Nie wszystkie jednak oświadczenia takie adnotacje zawierają i na potwierdzenie wskazał wydruki oświadczeń nie zawierające adnotacji o dacie wpływu. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku przytoczył rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2010 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji przekazana skarżącemu przez Wójta Gminy Klembów pismem z dnia [...] marca 2011 r. informacja, że "osoby zobowiązane od składania oświadczeń majątkowych z okresu poprzedniej kadencji złożyli je w ustawowym terminie oraz są umieszczone na stronie www.bip.klembow.pl" nie stanowi wykonania wyroku, który zobowiązywał organ do wskazania dat złożenia oświadczeń. Sąd podzielił stanowisko skarżącego, iż daty sporządzenia oświadczeń majątkowych uwidocznione na oświadczeniach nie mogą być utożsamiane z datami złożenia oświadczeń stanowiącymi wykonanie obowiązku wynikającego z art. 24 h i kolejnych ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Wymierzając grzywnę w wysokości 1.000,00 złotych Sąd pierwszej instancji uznał, iż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy będzie to kwota adekwatna do stopnia zawinienia organu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wójt Gminy Klembów. Zarzucił naruszenie prawa materialnego tj.: art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) poprzez błędną interpretację oraz analizę przepisów ww. ustawy, uznając za informację publiczną nie istniejące daty złożenia oświadczeń majątkowych, uznając je za wiadomość odnoszącą się do sfery faktów, a więc w istocie stanowiącą informację publiczną. Skarżący kasacyjnie zarzucił też naruszenie art. 24 h ust. 6 i 7 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., poprzez uznanie siebie za podmiot właściwy do dokonywania analizy zawartych w oświadczeniach majątkowych, podczas gdy obowiązek ten spoczywa na osobach, którym złożono niniejsze oświadczenia oraz na urzędzie skarbowym, co w konsekwencji doprowadziło do przekroczenia zakresu orzekania w sprawach ze skarg właściwych dla sądów administracyjnych. Zarzucił dalej naruszenie art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie przepisów ww. ustawy do wniosku z żądaniem wydania odpisów dokumentów, który nie może być traktowany jako wniosek o dostęp do informacji publicznej. Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: art. 134 § 1 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym faktu niezawinionego paraliżu organizacyjnego Urzędu Gminy w Klembowie spowodowanego nieustannym składaniem przez skarżącego i jego ojca wielkiej ilości pism oraz faktu wywiązywania się przez organ z obowiązku udostępniania informacji publicznej, którego to obowiązku dotyczyła skarga W.S.; art. 141 § 4 p.p.s.a. wobec całkowitego braku uwzględnienia istotnych okoliczności, które wielokrotnie były sygnalizowane Sądowi, w zakresie oceny przez Sąd przyczyn przesłania odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy i skargą w terminie późniejszym od wyznaczonego przepisem. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych. W ocenie autora skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok jest jednak wadliwy ze względu na fakt, iż Sąd I instancji błędnie zinterpretował przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej uznając, że nie istniejące daty oświadczeń majątkowych stanowią informację publiczną. Wskazał, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji RP. Uwzględniając te aspekty można zatem uznać, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Podkreślono, że informacja publiczna odnosi się jednak do faktów. Bliższa analiza art. 6 ustawy wskazuje bowiem, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może być więc postulatem wszczęcia postępowania w jakiejś innej sprawie np. cywilnej czy karnej, ani też nie może dotyczyć przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych. Informacje publiczne odnoszą się bowiem do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania. W ocenie skarżącego kasacyjnie niewątpliwym jest fakt braku na poszczególnych egzemplarzach opatrzenia datą złożenia dokumentu stosownym osobom bądź organom, co bezsprzecznie stanowi uchybienie przepisom. Natomiast idąc za wykładnią wyroku WSA z dnia 9 grudnia 2010 r. zobowiązującego do udostępnienia żądanych oświadczeń wraz z datami złożenia ich odpowiednim osobom oraz organom, zmusiło by to organ do wpisania tej daty już po faktycznym złożeniu jej odpowiednim osobom i przekazaniu ich urzędowi skarbowemu, a więc dopuściłoby się fałszerstwa dokumentów. W ocenie organu ważny jest fakt, że na dzień złożenia wniosku oraz do chwili obecnej brak jest daty złożenia oświadczeń majątkowych przez osoby wymienione w art. 24 h ust. 1. W związku z tym organ nie może udostępnić czegoś, czego faktycznie nie posiada. Reasumując Wójt Gminy Klembów wskazał, że Sąd pierwszej instancji uznał błędnie zarzut skarżącego dotyczący braku opatrzenia datą złożenia stosownych oświadczeń odpowiednim osobom, uznając te daty za informacje publiczną, podczas gdy faktycznie nie istniały, a więc nie stanowiły sfery faktów. Zadaniem sądów administracyjnych jest bowiem badanie skargi w aspekcie udostępnienia informacji publicznej, a nie kwestionowanie ich poprawności pod względem merytorycznym. W tej kwestii powołano się na orzecznictwo sądów administracyjnych. W świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, zdaniem Wójta, nieuprawnionym jest fakt poddawania kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie złożonych oświadczeń majątkowych stanowiącymi wykonanie obowiązku wynikającego z art. 24 h ustawy o samorządzie gminnym. Z uwagi na powyższe stwierdzono, że w zakres orzekania przez WSA w sprawie ze skargi na bezczynność organu gminy nie wchodzi analiza stosownych oświadczeń pod względem ich terminowego złożenia odpowiednim osobom oraz organom skarbowym. Zatem poprzez rozpatrywanie skargi w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wykroczył poza swoją właściwość orzekania tj. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz naruszył przepisy ustawy o samorządzie gminnym. Odnośnie wykazania naruszenia ustawy o dostępie do informacji publicznej tj. art. 21 ust. 1 organ zauważył, że Sąd pierwszej instancji pominął istotny fakt, iż skarżący żądał wydania odpisu dokumentów, a nie dostępu do informacji. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie obejmuje prawa do otrzymywania dokumentów, czy też udostępniania odpisów dokumentów. Istotą postępowania o udzielenie informacji publicznej jest przekazywanie zainteresowanemu informacji, a nie przekazywanie dokumentów. Zatem w skargach na postępowanie o nieudostępnienie dokumentów lub odpisów dokumentów - poza formą udostępnienia do wglądu - nie mają zastosowania przepisy w/w ustawy, gdyż kwestie te regulują odrębne normy prawne. Skarżący, jak również Sąd byli wielokrotnie informowani, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie daje podstaw i nie obejmuje żądania wydania odpisów dokumentów. Zatem zarzut nieustosunkowania się przez organ do pkt 2 wniosku skarżącego jest bezprzedmiotowy oraz pozbawiony uzasadnienia. Odnośnie uzasadnienia zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., Wójt Gminy Klembów stwierdził, że należycie wypełnił obowiązek rozpatrzenia wniosku W. S. z dnia 15 lipca 2010 r. nałożony prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 09 grudnia 2010 r. Dowodem wykonania tego prawomocnego orzeczenia jest kserokopia pisma dołączona do skargi kasacyjnej oraz kserokopia dowodu doręczenia ww. pisma. Organ uznał też, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał zaskarżony wyrok poprzez błędną wykładnię przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz nie wziął pod uwagę okoliczności w jakich doszło do uchybienia terminowi przez organ. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik W. S. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w toku postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uwzględnia wszystkie okoliczności dotyczące sprawy i odpowiada prawu. Zarzuty wskazywane w skardze kasacyjnej w głównej mierze dotyczą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r. Ewentualne naruszenia przepisów prawa procesowego lub materialnego mające miejsce we wskazanej powyżej sprawie nie mogą stanowić podstawy skargi kasacyjnej w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem. Dalej wskazano, że wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r., organ nie wykonał w pełni, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, nałożonych na niego obowiązków. Przede wszystkim organ, wbrew nałożonemu na niego obowiązkowi, nie udzielił wnioskodawcy informacji o dacie złożenia części oświadczeń majątkowych przez osoby zobowiązane do ich składania. Okoliczność tą potwierdza zresztą sam organ w skardze kasacyjnej. Treść sentencji wyroku, którym nałożono na organ wskazany powyżej obowiązek jest jasna i klarowna. Skoro organ uważał, że z jakichś względów nie jest w stanie zadośćuczynić nałożonemu na niego obowiązkowi, powinien był zaskarżyć wskazany powyżej wyrok. Wobec faktu, że tego nie uczynił, nie może w chwili obecnej wywodzić z tego tytułu korzystnych dla siebie skutków prawnych. Nawet gdyby przyjąć, że organ faktycznie nie dysponował datami złożenia oświadczeń przez część osób zobowiązanych do ich złożenia, to wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powinien poinformować o tym fakcie wnioskodawcę. Taka informacja nie została mu jednak nigdy przekazana. Ponadto w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie organ konsekwentnie podtrzymywał stanowisko, że żądana informacja znajduje się na stronie internetowej gminy, co nie jest zgodne ze stanem faktycznym. Wskazano ponadto, że informacja na temat daty złożenia przez osoby zobowiązane do składania oświadczeń majątkowych, stanowi niewątpliwie informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Brak tych danych, zdaniem wnioskodawcy, stanowi również informacje publiczną, przy czym przyjąć należałoby, że w takim przypadku organ powinien poinformować wnioskodawcę o tym, że część ze złożonych oświadczeń nie zawiera adnotacji o dacie ich złożenia, a organ nie jest w stanie ustalić tych informacji na podstawie innych źródeł. Ponadto, co szczególnie istotne, część oświadczeń zawiera adnotację o dacie ich wpływu, przy czym jest ona nieczytelna. Także w odniesieniu do tych oświadczeń wnioskodawca nie otrzymał od organu żadnych wyjaśnień. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w zakresie, w jakim zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego zasługuje na uwzględnienie. Wskazać przyjdzie na wstępie, że postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zainicjowane zostało skargą na niewykonanie przez Wójta Gminy Klembów wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2010 r., a więc skargą, o której mowa w art. 154 p.p.s.a. Przypomnieć zatem wypadnie, że stosownie do art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Niewykonanie przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność ma miejsce wówczas, gdy organ administracji publicznej zobowiązany prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, nie wykonuje nałożonego przez sąd obowiązku, polegającego na wydaniu w określonym terminie aktu lub dokonaniu, określonych przez sąd czynności procesowych. Dotyczy to zarówno obowiązków objętych sentencją wyroku jak też wskazań zawartych w jego uzasadnieniu. Niewykonaniem wyroku jest również takie działanie organu, które następuje po zwrocie akt administracyjnych organowi przez sąd administracyjny lecz pozostaje w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku sądu. O niewykonaniu wyroku może być mowa także w razie niewłaściwej lub opieszałej realizacji obowiązków nałożonych przez sąd. Należy także wyjaśnić, iż konstrukcja skuteczności orzeczenia sądu administracyjnego, jak i jej zakres oraz konsekwencje nieprzestrzegania są ściśle powiązane z zasadą związania organów administracyjnych oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu administracyjnego, uregulowaną w art. 153 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, a więc istotne wyjaśnienie przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w konkretnej sprawie, jest wiążąca, zarówno gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego i to bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Ocena prawna traci moc wiążącą jedynie w razie zmiany przepisów prawa, w wypadku zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a także w przypadku wzruszenia orzeczenia w przewidzianym trybie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2010 r. zobowiązywał Wójta Gminy Klembów do rozpatrzenia wniosku W. S. z dnia 15 lipca 2010 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi w zakresie pkt 2, dotyczącego odpisów oświadczeń majątkowych ze wskazaniem dat ich złożenia. Wykonując nałożony przez Sąd obowiązek organ pismem z dnia [...] marca 2011 r. poinformował wnioskodawcę, że osoby zobowiązane do składania oświadczeń majątkowych złożyły je w ustawowym terminie i że informacje te są dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej. Podkreślenia wymaga, że z akt sprawy wynika, iż na części oświadczeń majątkowych, których udostępnienia domagał się wnioskodawca, brak jest daty złożenia tego dokumentu właściwym osobom lub organom. Uwaga ta jest o tyle istotna, że właśnie w braku udostępnienia tych dat W.S. dopatrywał się niewykonania wyroku Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. Nie jest możliwe udzielenie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w których posiadaniu nie znajduje się organ. Sąd pierwszej instancji z naruszeniem art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej zinterpretował obowiązek nałożony na organ wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r. Wbrew bowiem stanowisku Sądu pierwszej instancji, jak również wbrew stanowisku wnioskodawcy, wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r. organ został zobowiązany do rozpatrzenia wniosku w określonym zakresie, nie zaś do wskazania dat złożenia oświadczeń majątkowych. Określony zakres wniosku obejmował co prawda żądanie dotyczące odpisów oświadczeń majątkowych ze wskazaniem dat ich złożenia, jednakże rozpatrzenie tego wniosku w sytuacji, w której organ nie dysponował tymi datami musiało się sprowadzać do udzielenia informacji z pominięciem tych dat. Rozumiany w przedstawiony wyżej sposób obowiązek nałożony na Wójta Gminy Klembów wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r. został przez ten organ zrealizowany, a zatem skarga na niewykonanie tego wyroku nie zasługiwała na uwzględnienie i winna była zostać oddalona. Za niezasadne natomiast uznać należy pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Nie sposób ustosunkować się do zarzutu naruszenia art. 24h ust. 6 i 7 ustawy o samorządzie gminnym, albowiem przepisu tego nie stosował Sąd pierwszej instancji, a jedynie wskazał ten przepis, jako źródło obowiązku składania oświadczeń majątkowych. Niezrozumiałym jest zarzut naruszenia art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, powołując się ponownie na art. 21 ustawy, organ przedstawił argumentację, która w żaden sposób do treści tego przepisu nie nawiązuje. Zwrócić też przyjdzie uwagę, że Sąd pierwszej instancji nie opierał swojego rozstrzygnięcia na naruszeniu tego przepisu. Nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sąd pierwszej instancji orzekał bowiem w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 106 § 5 p.p.s.a. do postępowania dowodowego, którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Zarzucając naruszenie powołanych przepisów organ nie wskazał, na czym konkretnie miałoby polegać odpowiednie zastosowanie lub nie zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, a także o jakie przepisy tego Kodeksu miałoby chodzić. Nieskuteczny jest również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wskazane wyżej elementy. Brak natomiast w tym uzasadnieniu oceny Sądu co do przyczyn przesłania odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy i skargą z przekroczeniem ustawowego terminu. Nie to jednak było powodem uwzględnienia skargi lecz okoliczność, że Sąd pierwszej instancji uznał, iż organ w ogóle nie wykonał wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r. Wskazać jeszcze należy, że uzasadnienie skargi kasacyjnej w znacznej części próbuje polemizować i podważać ocenę wyrażoną w prawomocnym wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r. Przypomnieć zatem przyjdzie skarżącemu kasacyjnie, że w myśl art. 153 i art. 170 p.p.s.a. zarówno to orzeczenie, jak i wskazana w nim ocena prawna są tak dla niego, jak i dla Sądu wiążące. Mając wszystko powyższe na uwadze i stwierdzając, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę na podstawie art. 188 p.p.s.a.. Rozpoznając skargę na niewykonanie przez Wójta Gminy Klembów wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2010 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga W. S. z naprowadzonych wyżej przyczyn nie zasługuje na uwzględnienie, co uzasadnia jej oddalenie stosownie do art. 151 p.p.s.a. Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., mając na względzie wykazaną w toku postępowania sytuację majątkową W. S. Z kolei o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie orzeczono pomimo stosownego wniosku w tym przedmiocie, albowiem orzekanie w tym zakresie należy do właściwości Sądu pierwszej instancji.