II GSK 2317/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędziowie NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) del. WSA Ludmiła Jajkiewicz Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej 5. W. M., A. W. Spółki jawnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 25 sierpnia 2011 r. sygn. akt III SA/Lu 376/11 w sprawie ze skargi 5. W. M., A. W. Spółki jawnej na informację L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od 5. W.M., A.W Spółki jawnej na rzecz L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił skargę 5. W.M., A.W. spółka jawna na informację L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. (dalej LAWP) w przedmiocie rozpatrzenia protestu w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 19 listopada 2010 r. 5. W.M., A.W. Sp. j. (zwana dalej skarżącą) złożyła w ramach Regionalnego Projektu Operacyjnego dla Województwa L. na lata 2007-2013, Osi Priorytetowej Przedsiębiorczość i innowacje, Działanie 1.1. Dotacje dla nowopowstałych mikro przedsiębiorstw, wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "Mobilne kino 5D – nowy wymiar rozrywki sposobem budowy pozycji konkurencyjnej firmy". LAWP pismem z [...] maja 2011 r. poinformowała skarżącą o odrzuceniu wniosku z uwagi na niespełnienie kryterium merytorycznego – oceny techniczno-ekonomicznej "Projekt został scharakteryzowany we wniosku o dofinansowanie oraz załącznikach w sposób umożliwiający identyfikację jego zgodności z zasadami pomocy publicznej". Organ wskazał, że wnioskodawca jest w posiadaniu samochodu specjalnego marki mercedes Atego 1229, który został przystosowany do zamontowania na nim zabudowy kina 5D. Zatem w ocenie LAWP skarżąca przystosowując samochód(naczepę) do zamontowania na nim zabudowy kina rozpoczęła inwestycję przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie, a tym samym nie został spełniony wymóg określony w art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz. Urz. UE L z 2008 r., Nr 214), dalej rozporządzenie nr 800/2008. LAWP rozstrzygnięciem z dnia [...] czerwca 2011 r. uznała za niezasadny protest wniesiony przez skarżącą na powyższą informację. W uzasadnieniu wskazano, że biorąc pod uwagę treść art. 8 Rozporządzenia Nr 800/2008 oraz pkt 28 Preambuły do tego rozporządzenia, podmiot udzielający pomocy jest zobligowany do oceny faktycznego zakresu operacji oraz daty jej rozpoczęcia. W świetle złożonego wniosku oraz jego załączników, nie ma wątpliwości, że przedłożony do dofinansowania projekt obejmuje działania nakierowane na dokończenie zamierzenia inwestycyjnego, rozpoczętego przed datą złożenia wniosku, a powyższa ocena oparta została na oświadczeniach wnioskodawcy zawartych w złożonej dokumentacji. W tych okolicznościach wniosek, na podstawie art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 800/2008 nie mógł zostać zakwalifikowany do udzielenia dofinansowania, gdyż pomoc nie wywoła efektu zachęty, o którym mowa w tym przepisie. Dla potwierdzenia swego stanowiska LAWP przytoczyła decyzję Komisji z 11 grudnia 2007 r. w sprawie pomocy państwa – C 12/07 (Dz.U.L.178/38), planowanej przez Republikę Słowacką na rzecz przedsiębiorcy, w której – mimo zgodnego stanowiska podmiotu aplikującego o pomoc i państwa członkowskiego - Komisja uznała, że planowany projekt inwestycyjny nie jest samodzielny, ale stanowi naturalną kontynuację projektu rozpoczętego wcześniej (brak efektu zachęty). Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalając skargę podniósł, że zasadnicze kryterium przyznawania pomocy, o jaką ubiegała się skarżąca – wywołanie efektu zachęty, określa art. 28 preambuły i art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008. Zgodnie z tym uregulowaniem uznaje się, że pomoc przyznana małym i średnim przedsiębiorcom i objęta rozporządzeniem wywołuje efekt zachęty, jeżeli beneficjent przed rozpoczęciem prac nad projektem lub działaniem złożył do danego państwa członkowskiego wniosek o przyznanie pomocy. Wskazał również, że § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. Nr 193, poz. 1399 ze zm.) stanowi, że prace związane z realizacją nowej inwestycji w przypadku mikro, małych lub średnich przedsiębiorców mogą rozpocząć się po złożeniu przez beneficjenta wniosku. Zgodnie z § 12 ust. 3 tego rozporządzenia przez rozpoczęcie prac związanych z realizacją nowej inwestycji należy rozumieć podjecie prac budowlanych lub pierwszego prawnie wiążącego zobowiązania do zamówienia ruchomych środków trwałych, z wyłączeniem wydatków związanych z przygotowaniem i opracowaniem dokumentacji projektowej. Wobec powyższego, w ocenie Sądu I instancji, o "nowej inwestycji" można mówić jedynie wtedy, gdy dla danego projektu został spełniony efekt zachęty, co oznacza, że prace związane z jego realizacją nie zostały rozpoczęte przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy. Sąd I instancji wskazał, że wnioskodawcy, co wynika z załączonego do wniosku Biznes Planu ponieśli w 2010 r. znaczące nakłady inwestycyjne związane z zakupem samochodu ciężarowego, a następnie ze specjalistycznym przystosowaniem jego naczepy do zamontowania kontenera w postaci kina. Wobec tego WSA w L. stwierdził, ze LAWP zasadnie uznała, że część przedsięwzięcia zrealizowana została przed złożeniem wniosku oraz że ta część oraz przewidziana we wniosku o dofinansowanie stanowią funkcjonalną i gospodarczą całość. Trafnie zatem organ ocenił, że inwestycja objęta projektem nie stanowi "nowej inwestycji" i wnioskowana pomoc nie wywołuje "efektu zachęty". Zakres projektu, w części dotyczącej zakupu zabudowy typu kino 5D z wyposażeniem do zamontowania na podwoziu samochodowym, stanowi logiczną kontynuację wcześniej rozpoczętej inwestycji, którą było przystosowanie samochodu i jego naczepy do zamontowania kontenera w postaci kina. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. stwierdził, że nietrafny jest zarzut, że LAWP nie przeprowadziła postępowania wyjaśniającego celem wyeliminowania błędu polegającego na sprzeczności pomiędzy wnioskiem aplikacyjnym a biznes planem poprzez wezwanie skarżącej do złożenia stosownych wyjaśnień. Sąd wskazał, że skoro skarżąca złożyła oświadczenie o poniesieniu i przeprowadzeniu prac polegających na przystosowaniu samochodu, czy też jego naczepy do zamontowania zabudowy kina 5D LAWP zasadnie stwierdziła, że projekt nie spełnia kryterium: "Projekt został scharakteryzowany we wniosku o dofinansowanie oraz załącznikach w sposób umożliwiający identyfikację jego zgodności z zasadami pomocy publicznej". WSA w L. zgodził się ze skarżącą, że istotnie w części nagłówkowej rozstrzygnięcia protestu wymieniono wspólników tworzących spółkę jawną 5.W.M., A.W. i należy potraktować to jako uchybienie, jednakże takie, które nie może skutkować nieważnością procedury odwoławczej. Sąd wskazał, że treść doręczonego rozstrzygnięcia ewidentnie wskazuje, że było ono skierowane do spółki jawnej. Powyższy wyrok 5. W.M., A.W. Sp. j. zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w L. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712, dalej u.z.p.p.r.) polegające na: - oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy należało ją uwzględnić, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję; - nieuwzględnienia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. w sytuacji, gdy zaskarżona skargą informacja L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w przedmiocie rozstrzygnięcia protestu została skierowana do osób fizycznych nie będących stroną toczącego się postępowania odwoławczego, co stanowi naruszenie art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r.; - nieuwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. zarzutu naruszenia prawa przez L. Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości polegającego na nieprzeprowadzeniu przez LAWP postępowania wyjaśniającego celem wyeliminowania błędu polegającego na sprzeczności pomiędzy wnioskiem aplikacyjnym, a załączonym biznes planem poprzez wezwanie skarżącej w wyznaczonym terminie do złożenia wyjaśnień do projektu w zakresie dostrzeżonych sprzeczności, co stanowiło naruszenie pkt 3.1. (Ocena formalna wniosku o dofinansowanie) oraz pkt 3.2 (Ocena merytoryczna wniosku o dofinansowanie) Wytycznych dla Wnioskodawców w ramach I i II Osi Priorytetowej RPO WL 2007-2013, a w konsekwencji niedostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. naruszenia prawa przez LAWP polegającego na oparciu rozstrzygnięcia polegającego na negatywnej ocenie projektu w oparciu o kryterium merytoryczne oceny techniczno-ekonomicznej "Projekt został scharakteryzowany we wniosku o dofinansowanie oraz w załącznikach w sposób umożliwiający identyfikację jego zgodności z zasadami pomocy publicznej", na błędnych ustaleniach faktycznych polegających na nieuzasadnionym przyjęciu, że z treści wniosku oraz załączników w sposób bezsporny i jednoznaczny wynika, iż negatywnie oceniony projekt jest częścią zamierzenia inwestycyjnego, będącego w fazie realizacji już w dacie składania wniosku o dofinansowanie, wykluczając tym samym zaistnienie tzw. "efektu zachęty", co stanowi naruszenie pkt 28 preambuły oraz art. 8 Rozporządzenia Nr 800/2008 w zw. z art. 2 pkt 3, art. 58 lit. c) art. 60 lit. a) oraz art. 65 lit. a) Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego Rozporządzenie (WE) Nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210/25 z 31.07.2006 r ze zmianami wynikającymi ze Sprostowań opublikowanych w Dz. Urz. UE L 239/248 z 1.09.2006 r., L 145/38 z 7.06.2007 r. oraz L 301/40 z 12.11.2008 r. w zw. z § 11 ust 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11.10.2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. Nr 193, poz. 1399 ze zm.) w zw. z pkt 2.A. Kryteriów Wyboru Projektów w ramach I Osi Priorytetowej "Przedsiębiorczość i Innowacje" II Osi Priorytetowej "Infrastruktura Ekonomiczna" RPO WL ze zmianami przyjętymi przez Komitet Monitorujący RPO WL Uchwałą nr 37/10 z dnia 7.09.2010 r. Kasator podniósł, że powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy istnieje silny związek przyczynowo-skutkowy przejawiający się w tym, że brak tego naruszenia spowodowałby w sposób nieunikniony przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem co do dalszego postępowania ukierunkowanego na wyjaśnienie przez Zespół Oceniający błędu polegającego na rozbieżności w opisie zawartym we wniosku oraz zawartym w biznes planie, zgodnie z obowiązującą procedurą wyartykułowaną w punkcie 3.2 "Ocena merytoryczna wniosku o dofinansowanie" Wytycznych. W uzasadnieniu kasator podniósł, że spółka nie została wezwana, ani na etapie oceny formalnej, ani na etapie oceny merytorycznej do złożenia wyjaśnień mających na celu poprawienie błędu polegającego na umieszczeniu w dokumentach aplikacyjnych twierdzeń wykluczających się, a dotyczących tego, czy adaptacja samochodu ciężarowego pod możliwość zamontowania na nim kina jest zamierzeniem wnioskodawcy, czy miała faktycznie już miejsce. Gdyby takie wezwanie zostało do skarżącej skierowane, jak jej zdaniem wymaga tego procedura aplikacyjna, wykazałaby, że adaptacja miała faktycznie miejsce dopiero po złożeniu wniosku o dofinansowanie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną L. Agencja Wspierania Przedsiębiorczości wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 30d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. z 2009 r. Dz.U. Nr 84, poz. 712) – dalej u.z.p.p.r., wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną. W art. 30e u.z.p.p.r. ustawodawca nakazuje, w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wskazując, stosowanie których przepisów p.p.s.a. jest wyłączone. Wyłączenia nie obejmują przepisów p.p.s.a. dotyczących skargi kasacyjnej. Z kolei regulacje zawarte w art. 30d ust. 1 w zw. z art. 30c ust. 2 i art. 30d ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r. wyznaczają odrębności postępowania kasacyjnego prowadzonego w trybie określonym w tej ustawie. Odrębności te dotyczą sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej, samodzielnej podstawy, pobierania opłaty sądowej oraz wymogów odnoszących się do dołączania dokumentacji w sprawie. Ustawodawca w obrębie tej ustawy nie wnika w regulowaną przepisami p.p.s.a. materię podstaw kasacyjnych, granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i dopuszczalnych rozstrzygnięć. Konieczność modyfikacji nie wynika z celów ustawy o zasadach polityki rozwoju. Wobec tego odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 u.z.p.p.r. polega na stosowaniu wprost, między innymi art. 174, art. 183 § 1 i § 2 oraz art. 184 p.p.s.a. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważności postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Powyższa zasada oznacza związanie Sądu m.in. podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Zatem to podstawy skargi kasacyjnej decydują o zakresie dokonanej kontroli wyroku Sądu I instancji. Skarga kasacyjna, jak wynika z jej treści, buduje zarzut główny dotyczący naruszenia art. 30 ust. 3 pkt. 2 u.z.p.p.r., na który składają się poszczególne zarzuty szczegółowe mające wskazywać, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i skarga nie powinna być oddalona. Nie jest trafny pierwszy według kolejności zgłoszenia, zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 30 b) ust. 4 u. z. p.p.r. w związku z nieuwzględnieniem skargi przez Wojewódzki Sad Administracyjny w L. Przepis ten stanowi, że właściwa instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sadu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c. Jego naruszenie miało według autora skargi kasacyjnej nastąpić w ten sposób, że zaskarżone skargą rozstrzygnięcia protestu zostało skierowana błędnie do wspólników spółki jawnej zamiast do samej spółki. Wobec tak sformułowanego zarzutu należy zauważyć, że firma, pod którą działa, będąca wnioskodawcą w rozpoznawanej sprawie spółka jawna, nosi zgodnie z KRS nazwę "5. W.M., A.W. SPÓŁKA JAWNA" i prawidłowej nazwy firmy użyto w treści omawianego "Rozstrzygnięcia Protestu" używając także zamiennie określenia wobec spółki "wnioskodawca". Zgodzić się zatem z Sądem I instancji należy, że omawiany akt skierowany został do spółki jawnej, będącej wnioskodawcą projektu, a nie do poszczególnych wspólników. To, że w części nagłówkowej jako adresata omawianego rozstrzygnięcia podano "W.M., A.W., prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki jawnej 5. W.M., A.W." stanowi nieścisłość która nie miała jednak istotnego wpływu na wynik sprawy jeśli zważyć, że zamieszczono wszystkie elementy składające się na nazwę firmy i wskazano adres będący siedzibą spółki, pod którym to adresem przesyłka została doręczona. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał by nieścisłość polegająca na pewnej "nadmiarowości" w podanej w nagłówku nazwie firmy miała jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenia proceduralne mogą stanowić podstawę skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w tym przypadku wpływu takiego brak. Kolejny zarzut procesowy bazuje na koncepcji uchybienia ze strony LAWP przez brak postępowania wyjaśniającego celem wyeliminowania błędu polegającego na sprzeczności miedzy wnioskiem aplikacyjnym (pkt E4) a biznes planem (pkt 8.1). Sprzeczność ta powstała według kasatora w wyniku omyłki pisarskiej związanej z zastosowaniem czasu przeszłego w dokumencie obejmującym Biznes Plan. W ocenie autora skargi kasacyjnej LAWP powinna wezwać wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień w celu usunięcia sprzeczności. Brak wezwania do wyjaśnień spowodował, że oparto się na błędnych ustaleniach faktycznych jakoby z treści wniosku oraz załączników wynikało, iż negatywnie oceniony projekt jest częścią zamierzenia inwestycyjnego, będącego w fazie realizacji już w dacie składania wniosku o dofinansowanie, wykluczając tym samym zaistnienie tzw. "efektu zachęty". Zarzut ten powiązano z naruszeniem prawa materialnego w postaci wymienionych w kasacji przepisów prawa wspólnotowego i krajowego dotyczących efektu zachęty, jako skutku braku usunięcia błędu. Istota powyższego zarzutu sprowadza się zatem do oceny, czy wniosek złożony przez skarżącą dotyczy projektu stanowiącego samodzielne przedsięwzięcie, czy też jest kolejnym etapem realizacji inwestycji rozpoczętej przed jego złożeniem, a co za tym idzie, czy spełnione zostało kryterium "efektu zachęty". Podstawowe kryterium przyznawania pomocy o jaką ubiegała się skarżąca tj. wywołanie efektu zachęty określa art. 8 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych, Dz. U. UE L 08.214.3), dalej: rozporządzenie nr 800/2008. Przepis ten stanowi w ust. 1, że przewidziane rozporządzeniem wyłączenia blokowe mają zastosowanie wyłącznie do pomocy wywołującej efekt zachęty. W myśl ust. 2 powołanego przepisu uznaje się, że pomoc przyznana MŚP i objęta rozporządzeniem wywołuje efekt zachęty, jeśli beneficjent przed rozpoczęciem prac nad projektem lub działaniem złożył do danego państwa członkowskiego wniosek o przyznanie pomocy. Także w pkt 28 preambuły do rozporządzenia podkreśla się, iż rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do pomocy dla działalności, którą beneficjent mógłby prowadzić w istniejących warunkach rynkowych oraz wskazuje się, że w przypadku jakiejkolwiek pomocy objętej rozporządzeniem i przyznanej MŚP należy przyjąć, że efekt zachęty występuje, jeżeli przed rozpoczęciem jakichkolwiek działań dotyczących realizacji projektu lub działań objętych pomocą małe lub średnie przedsiębiorstwo złożyło wniosek pomocowy. Szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania regionalnej pomocy w ramach regionalnych programów operacyjnych, do której mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji nr 800/2008 normują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. Nr 193, poz. 1399). W myśl § 5 ust. 2 tego ostatniego rozporządzenia pomoc może być udzielana beneficjentom na realizacje nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nowa inwestycją w województwie objętym danym programem operacyjnym. Także i ta regulacja nawiązuje do warunku wystąpienia efektu zachęty. W § 12 ust. 1 omawianego rozporządzenia stanowi się, że w przypadku mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców prace związane z realizacją nowej inwestycji mogą się rozpocząć po złożeniu przez beneficjenta pomocy, wniosku, o którym mowa w § 11 ust. 1. Z przytoczonych uregulowań zarówno wspólnotowych jak i krajowych w sposób jednoznaczny wynika, że o "nowej inwestycji" wymienionych w § 12 ust. 1 przedsiębiorców można mówić wówczas, gdy dla danego projektu został spełniony efekt zachęty, a więc gdy prace związane z jego realizacją nie zostały rozpoczęte przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy. Na tle przedstawionego stanu prawnego należało zatem rozważyć, czy przedstawiony przez skarżącą spółkę projekt dotyczył "nowej inwestycji" i czy został spełniony warunek wywołania efektu zachęty. Sąd pierwszej instancji na podstawie analizy treści wniosku i załączonych do niego dokumentów, w tym Biznes Planu trafnie uznał, że celem planowanej inwestycji było wprowadzenie do oferty firmy nowych usług obejmujących między innymi pokazów filmów w technologii 5D, mobilną reklamę na ekranie LED i produkcję filmów krótkometrażowych oraz reklam w technologii 5D, w wyniku realizacji których firma będzie mogła świadczyć usługi rozrywkowe dla całej rodziny oraz usługi reklamowe. Natomiast zamierzeniem inwestycyjnym był służący realizacji tych celów zakup środków trwałych zabudowy typu kino 5D z wyposażeniem do zamontowania na podwoziu samochodowym po uprzednim jego przystosowaniu do tego montażu. Stwierdzić należy, że nie budzi wątpliwości ocena Sądu I instancji, że złożony projekt jest związany z częściowo już zrealizowanymi pracami. Wskazuje na to treść wniosku spółki i Biznes Planu. Wbrew twierdzeniom kasatora nie sposób dopatrzyć się błędu, polegającego na omyłce pisarskiej związanej z zastosowaniem czasu przeszłego w dokumencie obejmującym Biznes Plan i generującego sprzeczność między tym dokumentem a wnioskiem. Sąd I instancji na podstawie analizy powyższych dokumentów trafnie uznał, że po pierwsze, nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej, iż LAWP ustaliła, że zakup samochodu stanowił rozpoczęcie projektu, a po drugie, że nie można mówić o oczywistej omyłce w przypadku dwukrotnego zapisania w Biznes Planie, iż samochód został już przystosowany do zamontowania zabudowy kina 5D. Na stronie 4 tego dokumentu znajduje się bowiem informacja, że założyciele przedsiębiorstwa pragną stworzyć mobilne kino w formacie 5D a po niej zapis, iż "w tym celu zakupiony został samochód, który następnie został specjalnie przystosowany do zamontowania na nim zabudowy kina 5D. Następnie zabudowa zostanie wyposażona w zestaw urządzeń i instalacji umożliwiających świadczenie usługi projekcji filmów w technologii 5D." Natomiast na str. 9 w części opisowej projektu w pkt C1a stwierdzono, że "w 2010 r. właściciele ponieśli znaczące nakłady inwestycyjne związane z zakupem samochodu ciężarowego a następnie ze specjalistycznym przystosowaniem jego naczepy do zamontowania kontenera w postaci kina." Nie ulega więc wątpliwości, że przystosowanie samochodu do "zamontowania kontenera w postaci kina" nastąpiło przed złożeniem wniosku aplikacyjnego. Natomiast w samym wniosku nie zamieszczono żadnych zapisów na powyższy temat stąd o sprzeczności nie może być mowy, gdyż jej nie ma. W świetle powyższych rozważań zarzuty skargi kasacyjnej okazały się być nieuprawnione. Mając powyższe na względzie należało na mocy art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt. 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.