II FSK 2762/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1951/11 w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P.K. na interpretację Ministra Finansów w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W motywach uzasadnienia Sąd wskazał, że w dniu 18 maja 2011 r. Skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, a pismem z dnia 2 czerwca 2011 r. wniósł skargę na powyższą interpretację. W dniu 20 czerwca Dyrektor Izby Skarbowej w W. udzielił odpowiedzi na wniesione wcześniej wezwanie. Sąd uznał zatem, że skarga strony została wniesiona przedwcześnie. Na powyższe postanowienie P.K. wniósł skargę kasacyjną. Orzeczenie zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie: - art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) polegające na wydaniu postanowienia, które zawiera nieprawidłową interpretację zakresu terminów do wniesienia skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego i przez to odrzuca zasadną merytorycznie, prawidłowo i w terminie wniesioną skargę, - art. 1 § 1 oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153 poz. 1269 ze zm.) polegające na niewystarczającym sprawowaniu kontroli przez WSA w zakresie legalności zaskarżonych działań organu, przejawiające się w utrzymaniu w mocy aktu naruszającego prawo, - art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 178 p.p.s.a. polegające na odrzuceniu skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu było uchylenie interpretacji naruszającej przepisy prawa materialnego, - art. 146 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. polegające na odrzuceniu skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu było uchylenie interpretacji naruszającej przepisy prawa materialnego. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. wskazuje, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zainteresowany ma obowiązek oczekiwania na odpowiedź organu, bądź oczekiwania na upływ określonego terminu od wezwania, zanim wniesie ewentualną skargę do WSA na interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora. Niewątpliwie skarżący przed wniesieniem skargi w tej sprawie wezwał Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa. Jak przyjmuje się bowiem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdy przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest interpretacja indywidualna to organ ten powinien być wezwany do usunięcia naruszenia prawa i za jego pośrednictwem należy również skierować skargę do WSA (por. postanowienie NSA z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2340/11, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego ma jedynie obowiązek wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Nie musi natomiast czekać na odpowiedź organu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, komentarz do art. 53, teza 5). W takiej sytuacji skoro wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji skarżący w sprawie niniejszej wezwał skutecznie organ do usunięcia naruszenia prawa to należało uznać, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi wydane zostało z naruszeniem przywołanego w skardze kasacyjnej art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a i jako takie podlegało uchyleniu jako wadliwe. Z tego względu na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał, ponieważ o zwrocie tych kosztów, stosownie do przepisu art. 209 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200) oraz w orzeczeniach o których mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tej ustawy. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji, natomiast koszty postępowania kasacyjnego poniesione w związku z zaskarżeniem postanowienia o odrzuceniu skargi, mogą być zasądzone w późniejszym orzeczeniu zapadłym w związku z jej rozpoznaniem.