II OSK 2340/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 530/11 o odrzuceniu skargi L. O. na uchwałę Rady Miejskiej w Mogielnicy z dnia 23 czerwca 2010 r., nr LVI/321/2010 w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Pismem z dnia 19 kwietnia 2011 r. L. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Mogielnicy w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Sąd pismem z dnia 1 czerwca 2011 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, czy skarżący wzywał Radę Miejską w Mogielnicy do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591). Pismem z dnia 8 czerwca 2011 r., pełnomocnik skarżącego oświadczył, że skarżący przed skierowaniem skargi do Sądu wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa, na dowód czego dołączył pismo skarżącego z dnia 21 lutego 2011 r. skierowane do Burmistrza Gminy i Miasta Mogielnica. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę L. O. Jak wskazał Sąd, z treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika niezbicie, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy skierować do organu gminy, który podjął uchwałę, która w ocenie strony narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Z akt sprawy wynika niezbicie, iż skarżona jest uchwała Rady Gminy, a zatem to ten organ gminy (a nie Burmistrz Gminy i Miasta) winien być wezwany do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę do Sądu bez uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze, że skarżący nie wyczerpał trybu postępowania przed wniesieniem skargi do Sądu tj. nie wezwał właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia Od powyższego postanowienia skarżący wniósł skargę kasacyjną domagając się jego uchylenia i zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez uznanie, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane do Burmistrza Gminy i Miasta Mogielnica nie spełnia znamion wezwania określonego przepisem prawa – art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący powołał się na pogląd wyrażony w literaturze oraz w orzecznictwie, że ponieważ zgodnie z art. 31 ustawy o samorządzie gminnym wójt lub burmistrz kierują bieżącymi sprawami gminy i reprezentują ją na zewnątrz to tym samym skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa do tych organów nie powoduje, że wezwanie takie jest bezskuteczne i nie może być traktowane tak jakby nie zostało wniesione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Trafne jest stanowisko Sądu I instancji, iż w sprawach skarg na uchwały lub zarządzenia organów gminy znajduje także zastosowanie przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. Niewątpliwie skarżący przed wniesieniem skargi w tej sprawie wezwał Radę Miejską w Mogielnicy pismem z dnia 21 lutego 2011 r. (pismo adresowane do Burmistrz Gminy i Miasta Mogielnica) do usunięcia naruszenia prawa. Jak przyjmuje się bowiem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdy przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest uchwała rady gminy to organ ten powinien być wezwany do usunięcia naruszenia prawa i za jego pośrednictwem należy również skierować skargę na taką uchwałę, natomiast skierowanie takiego wezwania do wójta (burmistrza, prezydenta miasta ) nie powoduje, że wezwanie takie jest prawnie bezskuteczne i nie może być traktowana tak jakby nie zostało wniesione. Wójt (burmistrz, prezydenta miasta) kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz (art. 31 ustawy o samorządzie gminnym). Oznacza to, że obowiązkiem wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jest nadanie wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa właściwego biegu. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanych w skardze kasacyjnej postanowieniach z dnia 8 sierpnia 2006 r. sygn. akt II OSK 1009/06, z dnia 24 czerwca 2008 r., II OSK 338/08 oraz z dnia 4 marca 2009 r., II OSK 1236/08 – orzeczenia.nsa.gov.pl. W takiej sytuacji skoro wbrew stanowisku Sądu I instancji skarżący w sprawie niniejszej wezwał skutecznie organ do usunięcia naruszenia prawa to należało uznać, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi wydane zostało z naruszeniem przywołanego w skardze kasacyjnej art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a i jako takie podlegało uchyleniu jako wadliwe. Z tego względu na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał, ponieważ o zwrocie tych kosztów, stosownie do przepisu art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200) oraz w orzeczeniach o których mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tej ustawy. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji, natomiast koszty postępowania kasacyjnego poniesione w związku z zaskarżeniem postanowienia o odrzuceniu skargi, mogą być zasądzone w późniejszym orzeczeniu zapadłym w związku z jej rozpoznaniem (por. post. NSA z dnia 25 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 552/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 17).