I GSK 203/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Waksmundzki Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Wdowiak Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Spółki z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 203/11 w sprawie ze skargi T. Spółki z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]; [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. Spółki z o.o. w S. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w G. 1.800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 22 września 2011 r. oddalił skargę T. Spółki z o.o. w S. (dalej: Spółka, skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do kwalifikacji taryfowej towaru, z następującym uzasadnieniem. W dniu 20 sierpnia 2010 r. skarżąca zgłosiła w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu różne urządzania elektroniczne zaimportowane z Chin. Towar zgłoszony w poz. 5 – tablica sygnalizacyjna zawierająca diody LED Spółka zaklasyfikowała do kodu TARIC 8531 20 20 90, natomiast w poz. 6 – części zamienne do tablicy sygnalizacyjnej – moduły LED – do kodu TARIC 8531 90 20 00. Oba towary z zerową stawką cła i podatku VAT w wysokości 22 %. Po kontroli zgłoszenia celnego oraz rewizji towaru objętego tym zgłoszeniem stwierdzono, że w 12 skrzyniach znajduje się zewnętrzny ekran zawierający diody LED w formie elementów – 24 szt. oraz części do tego urządzenia, tj. kable zasilające, bezpieczniki i moduły. Po weryfikacji zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego w G. decyzją z dnia [...] października 2010 r. uznał, że towar ujęty w poz. 5 zgłoszenia winien być zaklasyfikowany prawidłowo do kodu TARIC 8528 59 90 90 ze stawką cła dla krajów trzecich 14 % i podatku VAT 22 % obejmującego monitory wykorzystujące do wyświetlania obrazów różne technologie m.in. LED. Natomiast towar wymieniony w poz. 6 zgłoszenia celnego winien być zakwalifikowany do kodu TARIC 8529 90 97 90 obejmującego części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528 – pozostałe – pozostałe – pozostałe ze stawką dla krajów trzecich 3 % i podatku VAT 22 %. Dyrektor Izby Celnej w G., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że do wydania rozstrzygnięcia konieczne jest uwzględnienie danych technicznych urządzenia. W myśl pkt (6) Not wyjaśniających do podpozycji określających zakres i zawartość niektórych podpozycji Systemu Zharmonizowanego do pozycji 8528, pozycja ta obejmuje monitory ekranowe, których istotą pracy jest emisja świetlna punktów na ekranie, które pochodzą ze źródeł początkowych. Punkty mogą występować w kolorze czerwonym (R), zielonym (G) i niebieskim (B) lub być kodowane w odrębnych standardach (NTSC, SECAM, PAL, D-MAC itp.). Tabela danych technicznych urządzenia będącego przedmiotem postępowania jednoznacznie potwierdza, że aparatura ta posiada cechy wymienione w przywołanym wyżej opisie monitorów ekranowych klasyfikowanych do pozycji 8528. W szczególności urządzenie to może wyświetlać obrazy pochodzące ze źródeł początkowych za pomocą systemu operacyjnego Windows 98, XP i 2000 w pełnej gamie kolorów RGB – Red Green Blue. Funkcja wyświetlania obrazów wideo w systemach PAL, NTSC, SECAM itp. świadczy o tym, że funkcjonowanie tej aparatury po zmontowaniu wykracza poza proste wyświetlanie punktów (sygnalizację) co oznacza, że klasyfikację tego towaru do kodu 8531 20 20 90 należy wykluczyć. Powyższe ustalenia zostały potwierdzone przez Prezesa Zarządu Spółki który oświadczył, że sprowadzona tablica świetlna jest wykorzystywana do wyświetlania materiałów reklamowo-promocyjnych. W odniesieniu do zarzutów strony organ stwierdził, że określenie klasyfikacji taryfowej monitora ekranowego możliwe jest w oparciu o regułę 1 ORINS zgodnie z brzmieniem pozycji. Pozycja 8528 obejmuje m.in. monitory niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji. Wobec tego nie ma zastosowania reguła 3 ORINS. Klasyfikując przedmiotowy towar do właściwej podpozycji należy zgodnie z regułą 6 ORINS stosować zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Cechy decydujące o klasyfikacji towaru do kodu TARIC 8528 59 90 90 są następujące: nie ma on lampy elektronopromieniowej, nie jest on stosowany wyłącznie lub głównie w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471; jest to monitor kolorowy o parametrach technicznych innych niż wymienione w poprzedzających podpozycjach 8528 59 90 20 i 8528 59 90 40 na poziomie "czterech kresek". Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wskazał, że przedmiotem sporu w sprawie było, czy przedmiotowy towar objęty poz. 5 zgłoszenia celnego i opisany w zgłoszeniu jako tablica sygnalizacyjna zawierająca diody LED – powinien być klasyfikowany do kodu TARIC 8531 20 20 90, jak przyjęto w zgłoszeniu celnym, czy do kodu TARIC 8528 59 90 90, jak to uczyniły organy w kontrolowanych decyzjach. Klasyfikacja towaru objętego poz. 6 zgłoszenia – części zamienne – zależna jest od klasyfikacji towaru z poz. 5. Sąd wyjaśnił, że uwagi na datę dokonania zgłoszenia celnego (20 sierpnia 2010 r.) zastosowanie w sprawie mają przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L.2009.287.1.). Załącznik I zawiera Nomenklaturę Scaloną (CN). Sąd wskazał, że istotne jest nie to, jak towar został opisany czy nazwany w zgłoszeniu celnym, ale to, czym towar ten jest w istocie. Przyjęcie, że towar powinien być zaklasyfikowany do jakiejś konkretnej pozycji determinuje przypisanie go do konkretnej podpozycji. W toku postępowania ustalone zostało, że przedmiotowy towar to zewnętrzny ekran zawierający diody LED o wymiarach ok. 2 m x 1 m, w formie 24 elementów, mogący wyświetlać obrazy pochodzące ze źródeł początkowych za pomocą systemu operacyjnego Windows 98, XP i 2000 w pełnej gamie kolorów. Posiada on funkcję wyświetlania obrazów wideo w systemach PAL, NTSC, SECAM itp. Prezes Spółki wskazywał, że przedmiotowy towar jest wykorzystywany do wyświetlania materiałów reklamowo-promocyjnych. Jak wynika z Reguły 1 ORINS, przy dokonywaniu klasyfikacji istotne jest m.in. brzmienie poszczególnych pozycji. Pozycja przyjęta przez skarżącą w zgłoszeniu celnym – 8531 – dotyczy aparatury do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej, np. dzwonków, syren, tablic sygnalizacyjnych, urządzeń alarmowych przeciwwłamaniowych lub przeciwpożarowych. Z brzmienia tej pozycji wynika, że dotyczy ona aparatury przeznaczonej do prostego działania i do szybkiego, nieskomplikowanego odbioru przekazywanych dźwięków i sygnałów. Zdaniem Sądu z budowy i możliwości technicznych przedmiotowego towaru wynika, że jego funkcjonowanie wykracza poza proste wyświetlanie punktów – sygnalizację, co potwierdza też wskazywane jego zastosowanie. Sąd podzielił opinię organu, że funkcjonalność przedmiotowego towaru wykracza wyraźnie poza proste wyświetlanie punktów. Jest to urządzenie przeznaczone do wyświetlania ruchomych obrazów wizyjnych, spełniające rolę monitora wizyjnego, a nie tablicy sygnalizacyjnej. Powyższe okoliczności przemawiają za brakiem możliwości zaklasyfikowania przedmiotowego towaru do kodu wskazanego przez skarżącą. Z budowy i funkcji spornego towaru wynika, że jest to monitor, wobec czego zasadne jest jego zakwalifikowanie do kodu przyjętego przez organy w decyzjach, obejmującego monitory, które mogą mieć postać monitorów LED. Zdaniem Sądu twierdzenie skarżącej, iż dokonana przez nią klasyfikacja jest prawidłowa, bowiem w treści wyjaśnień do Taryfy celnej (Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej, MP. Nr 86, poz. 880) w pkt D ppkt 7 umieszczono także m.in. tablice informacyjne na giełdach, stadionach piłkarskich, w kręgielniach, a jako tablice podobne uznać można przedmiotowy towar – jest chybione. Argumentacja ta jest oderwana od faktu, że pozycja, do której skarżąca zalicza sporny towar dotyczy aparatury do sygnalizacji wzrokowej i dźwiękowej, którą towar ten nie jest. Pkt D, na który powołuje się skarżąca mówi o tablicach sygnalizacyjnych i podobnych, które stosuje się do przywoływania personelu, sygnalizowania miejsca, w którym potrzebna jest pewna osoba lub obsługa, wskazywania, czy pokój jest wolny czy zajęty. Do tych urządzeń należą właśnie tablice informacyjne na giełdach, stadionach piłkarskich, w kręgielniach itp., o jakich mowa w ppkt 7. Urządzenia te służą do prostej sygnalizacji. Przedmiotowe urządzenie do nich nie należy. W tej sytuacji organy dokonały prawidłowej klasyfikacji towaru wymienionego w poz. 6 zgłoszenia celnego, bowiem kod TARIC 8529 90 97 90 obejmuje części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528, czyli właśnie do towaru ujętego w poz. 5 zgłoszenia celnego, klasyfikowanego do pozycji 8528. Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów Ordynacji podatkowej, wskazywanych przez skarżącą. Postępowanie przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy i doprowadziło do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Skargą kasacyjną T. Spółka z o.o. w S. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), naruszenie: 1) przepisów postępowania: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w wyniku nieprzedstawienia i nieustalenia stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd, przez co niemożliwa jest kontrola kasacyjna wyroku, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z art. 122, art. 187, art. 188 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, dalej: Ordynacja podatkowa) poprzez nieuwzględnienie naruszenia przez organ skarbowy wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej. 2) prawa materialnego, tj. art. 51 pkt 3 oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622), art. 20 ust. 1 ust. 3 i ust. 6, art. 67, art. 68, art. 71 ust. 1, art. 220 ust. 1 i art. 214 ust. 1 rozporządzenia rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 302, str. 1, dalej: WKC), art. 3 ust. 1 i ust 2 art. 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256, str. 1), art. 5 ust. 1 pkt 3 art. 19 ust. 7 art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2. art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: ustawa o podatku od towarów usług) w wyniku niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów, będącego skutkiem ich błędnej wykładni prowadzącej do uznania, że Spółka powinna dokonać zgłoszenia celnego przyporządkowując towarom kody TARIC 8528 59 90 90 oraz poz. 6 części zamienne do kodu TARIC 8529 90 97 90. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec powyższego kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku ograniczona została do zbadania czy wyrok jest wadliwy w zakresie objętym zarzutami wyartykułowanymi w skardze kasacyjnej. Rozpoznając sprawę w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawy, na których ją oparto, nie usprawiedliwiają bowiem wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Istota sporu dotyczy taryfikacji celnej, opartej na ustaleniach, że towar objęty zgłoszeniem celnym określony przez stronę jako tablica sygnalizacyjna zawierająca diody LED (poz. 5 zgłoszenia) to zewnętrzny ekran zawierający diody LED, mogący wyświetlać obrazy pochodzące ze źródeł początkowych za pomocą określonego systemu operacyjnego w pełnej gamie kolorów, posiada funkcję wyświetlania obrazów video w określonych systemach, towar jest wykorzystywany do wyświetlania materiałów reklamowo-promocyjnych. Nie jest przy tym sporne, że taryfikacja towaru wskazanego w poz. 6 zgłoszenia celnego – części zamienne – jest z kolei konsekwencją określenia kodu Taryfy celnej dla towaru z pozycji 5. Poczynione przez organy celne ustalenia – uznane przez Sąd I instancji przy wyrokowaniu za prawidłowe – skarga kasacyjna podważa zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187, 1 art. 88 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej wskazując na naruszenie art. 187 Ordynacji podatkowej nie sprecyzował której jednostki redakcyjnej tego przepisu zarzut dotyczy. W uzasadnieniu środka odwoławczego wyjaśniano jednak, że wnoszący skargę kasacyjną kwestionuje prawidłowość zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie. Wskazuje to, że zarzut dotyczy § 1 art. 187 Ordynacji podatkowej. Niewątpliwa wadliwość konstrukcji skargi kasacyjnej w tym zakresie nie pozbawia jednak NSA możliwości odniesienia się do zarzutu. Zdaniem składu orzekającego NSA w całej rozciągłości należy zgodzić się z wywodami skargi kasacyjnej, co do zasad realizacji prawdy obiektywnej – wyrażonej art. 122 i doprecyzowanej art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, które to przepisy znajdują zastosowanie w postępowaniu celnym – na mocy art. 71 Prawa celnego. Istotnie, na organie spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej). Organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), przy czym ocena materiału dowodowego musi się mieścić w granicach prawem przewidzianej swobody (art. 191 Ordynacji podatkowej). Nie ulega też wątpliwości, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 Ordynacji podatkowej). Zarzucając Sądowi I instancji, że nie dostrzegł naruszenia ww. przepisów przez organ w postępowaniu celnym, wnoszący skargę kasacyjną nie wykazuje jednak jakich dowodów i na jakie okoliczności organ nie przeprowadził, jakie wnioski dowodowe strony, mające znaczenie dla sprawy, zostały pominięte. Brak też wyjaśnienia, z jakich powodów ustalenia faktyczne, przytoczone wyżej, strona uważa za dowolne. W gruncie rzeczy uzasadnienie omawianego zarzutu naruszenia przepisów procesowych ogranicza się do przedstawienia ogólnych teorii na temat prawdy obiektywnej. Tak sformułowana podstawa skargi kasacyjnej nie może być uznana za usprawiedliwioną. Oznacza to, że stan faktyczny nie został skutecznie podważony, a zatem wiąże w sprawie. Odnośnie do przepisów prawa materialnego – wskazanych w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej – zarzucono ich niewłaściwe zastosowanie wskutek błędnej wykładni, prowadzącej do zmiany taryfikacji zawartej w zgłoszeniu celnym. Powszechnie przyjmuje się, że błędna wykładnia oznacza niewłaściwe odczytanie treści przepisu, niewłaściwe zastosowanie zaś to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Objęty zarzutami skargi kasacyjnej art. 51 pkt 3 Prawa celnego stanowi, że kwotę należności wynikającą z długu celnego niezaksięgowaną – w przypadkach, o których mowa w art. 220 ust. 2 lit. a i b WKC – organ celny określa w drodze decyzji. Art. 73 ust. 1 tej ustawy wskazuje z kolei zakres zastosowania w sprawach celnych Ordynacji podatkowej. Nie ulega wątpliwości, że przepisy te zostały powołane w podstawie prawnej kwestionowanych decyzji. WSA w rozważaniach uzasadnienia wyroku nie zaprezentował jednak ich wykładni. Stwierdzić należy też, że nie stanowiły one materialnoprawnej podstawy taryfikacji. Chybiony jest zatem zarzut, że to wskutek błędnej wykładni tych przepisów i wobec niewłaściwego ich zastosowania taryfikację wskazaną w zgłoszeniu celnym uznano za błędną i towarom przypisano inny kod Taryfy celnej. Analogicznie należy ocenić zarzut naruszenia przepisów WKC. I tak, według art. 20 ust. 1 WKC w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Ust. 3 tego artykułu dotyczy zakresu Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, zaś ust. 6 wskazuje co określa klasyfikacja taryfowa towarów. Art. 67 WKC przesądza, że o stosowaniu przepisów procedury celnej decyduje data przyjęcia zgłoszenia celnego. Według art. 71 ust. 1 podstawę stosowania tych przepisów stanowią wyniki weryfikacji zgłoszenia. Art. 220 wskazuje termin zaksięgowania kwoty należności wynikających z długu celnego a art. 214 ust. 1 stanowi, że kwota należności celnych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Odnośnie do zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie nomenklatury taryfowej należy wyjaśnić, że art. 3 określa ile cyfr posiada numer kodowy podpozycji CN, a art. 5 dotyczy wykorzystywania i celów stosowania TARIC. W analizowanej podstawie kasacyjnej (pkt 2 jej petitum) – dotyczącej w istocie zaaprobowania przez Sąd I instancji nieprawidłowej taryfikacji – autor skargi wskazał także na naruszenie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W najmniejszym zakresie nie wyjaśniono jednak, w jaki sposób przepisy te mogły mieć wpływ na zmianę taryfikacji zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym. Nie powinno budzić wątpliwości, że to nie wykładnia i zastosowanie wszystkich powołanych wyżej przepisów skutkowało uznaniem, że skarżący powinien dokonać zgłoszenia celnego przyporządkowując towarom kody wskazane w zaskarżonej do WSA decyzji. Tak sformułowany zarzut jest zatem chybiony. Taryfikacja jest efektem ustaleń faktycznych. Wobec – jak wyżej stwierdzono – niepodważonego stanu faktycznego zastosowanie kodu 8528 59 90 90 dla towaru opisanego w poz. 5 zgłoszenia celnego uznać należy za prawidłowe. Ten kod ("Monitory i rzutniki, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu – Pozostałe monitory – – Pozostałe – – – Kolorowe") odpowiada opisowi towaru. Taryfikacja znajduje więc oparcie w Regule 1 ORINS, według której do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z pozostałymi regułami. Wbrew stanowisku skarżącej przytoczona Reguła wyklucza zastosowanie pozycji 8531 20 20 ("Aparatura do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej (na przykład dzwonki, syreny, tablice sygnalizacyjne, urządzenia alarmowe przeciwwłamaniowe lub przeciwpożarowe, elektryczna, inna niż ta objęta pozycją 8512 lub 8530 – Tablice sygnalizacyjne zawierające urządzenia ciekłokrystaliczne (LCD) lub diody elektroluminescencyjne (LED) – – Zawierające diody elektroluminescencyjne (LED)"). Fakt, że monitor posiada diody LED nie jest argumentem wystarczającym do podważenia stanowiska organów i Sądu. Nie podważono bowiem, że z budowy i możliwości technicznych przedmiotowego towaru wynika, że jego funkcjonowanie wykracza poza proste wyświetlanie punktów – sygnalizację. Jak już wyżej stwierdzono taryfikacja części zamiennych (poz. 6 SAD) jest z kolei konsekwencją taryfikacji monitora. Za chybiony uznać należy też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Według tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W ocenie składu orzekającego NSA – mimo prawidłowości teoretycznych wywodów na temat prawidłowości uzasadnień orzeczeń na gruncie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, że nie uchybia ono wymogom określonym ww. przepisem w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów podstawy skargi kasacyjnej nie znajdują usprawiedliwienia. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 204 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.