II OSK 2625/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Rudnicka ( spr.) Sędzia del. WSA Robert Sawuła Protokolant sekretarz sądowy Marcin Kowalski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2543/10 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz M. K. kwotę [...] zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2543/10 oddalił skargę M. K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan faktyczny i prawny sprawy Sąd wskazał, że Naczelnik Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicy [...] złożył do Stołecznego Konserwatora Zabytków wniosek z dnia 4 lutego 2009 r. o wydanie pozwolenia na podział działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...], położonych w kwartale ograniczonym ulicami [...] stanowiących część układu urbanistycznego kolonii [...], wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] z dnia 12 sierpnia 2009 r. Stołeczny Konserwator Zabytków decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. odmówił udzielenia pozwolenia na planowany podział przedmiotowych nieruchomości. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. K.. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] października 2010 r. umorzył postępowanie odwoławcze i wskazał w uzasadnieniu, że wnoszący odwołanie nie ma przymiotu strony w mniejszym postępowaniu, a zatem nie ma legitymacji do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Organ podniósł, że ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) nie zawiera szczegółowego unormowania odnośnie kręgu stron postępowania prowadzonego na podstawie art. 36, w związku z czym zastosowanie znajduje art. 28 k.p.a., jako norma ogólna, zgodnie z którą stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa o istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne indywidualne i aktualne korzyści. Zaskarżona decyzja, zdaniem Ministra, nie nakłada na odwołującego się żadnych obowiązków, ani nie przyznaje mu jakichkolwiek uprawnień. Organ odwoławczy zauważył, że wprawdzie zgodnie z wyjaśnieniami wnioskodawcy, planowany podział miałby na celu realizację roszczeń wynikających z art. 7 ust. 3 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, niemniej na dzień wydania decyzji odwołujący się nie dysponuje tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości. Skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną, W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, że skarżący nie jest stroną niniejszego postępowania, nie posiada on bowiem żadnych praw do przedmiotowej nieruchomości, która stanowi własność Miasta W.. Sąd przypomniał, że powszechnie uznaje się, iż interes prawny, o którym mowa w art. 28 kpa musi wynikać z konkretnej normy prawa materialnego przy czym interes prawny wyrażać się winien w możliwości zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji danego podmiotu prawa. W niniejszej sprawie decyzja odmawiająca pozwolenia na podział nieruchomości wchodzącej w skład układu urbanistycznego wpisanego do rejestru zabytków, została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Sąd przytoczył regulacje zawarte w art. 3 pkt 12 i 13, art. 4 pkt 1 i 2 oraz w art.6 ust.1 pkt 1 wskazanej ustawy i wywiódł, że pozwolenie na podział zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru jest władczym działaniem organu administracji publicznej skierowanym na wywołanie konkretnych i indywidualnie oznaczonych skutków prawnych. A zatem do postępowania przed organem ochrony zabytków w takich sprawach nie ma zastosowania tryb przewidziany w art. 106 kpa. Sąd przypomniał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, iż pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków, o którym mowa w art. 96 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami jest wydawane w formie decyzji administracyjnej, odpowiadającej treści art. 107 kpa. W ocenie Sądu nie są stronami postępowania o uzyskanie pozwolenia na podział nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków osoby, które nie mają do niej żadnego tytułu prawnego. Poza sporem pozostaje, że skarżący nie posiada żadnych praw rzeczowych do przedmiotowej nieruchomości, a jedynie powołuje się na roszczenie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego, opierające się na art. 7 dekretu warszawskiego. Roszczenie do nieruchomości zgłoszone w trybie dekretu warszawskiego nie daje podstaw do przyjęcia, że skarżący ma interes prawny w postępowaniu w przedmiocie o wydanie pozwolenia na podział nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Interes prawnie chroniony w tym postępowaniu ma ten, kto ma tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego, a nie podmiot, który takiego tytułu dopiero dochodzi (art.36 ust.5 ustawy o ochronie zabytków). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. K.. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. nr 153, poz. 1270 ze zm). W zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego wskazano na naruszenie: 1. art. 36 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przez błędną jego wykładnię 2. art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. przez błędne jego zastosowanie w sprawie; 3. art. 7 ust 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta stołecznego Warszawy przez błędne ich zastosowanie, W zakresie naruszenia prawa procesowego wskazano na naruszenie następujących przepisów: 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez niezastosowanie tego przepisu w sprawie, w której powinien on być zastosowany, gdyż w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały naruszone następujące przepisy prawa materialnego, przy czym wymienione naruszenia miały wpływ na wynik postępowania administracyjnego: a) art. 36 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. przez błędną jego wykładnię, b) art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. przez błędne jego zastosowanie w sprawie, c) art. 7 ust 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta stołecznego Warszawy przez błędne ich zastosowanie, 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez niezastosowanie tego przepisu w sprawie, w której powinien on być zastosowany, gdyż w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały naruszone następujące przepisy prawa procesowego, przy czym wymienione naruszenia mogły mieć wpływ na wynik postępowania administracyjnego: d) art. 61 i art. 106 k.p.a. przez ich niezastosowanie e) art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie f) art. 28 k.p.a. przez jego niedopuszczalnie zawężającą wykładnię. 6. art. 151 p.p.s.a. przez zastosowanie tego przepisu, pomimo iż nie powinien on mieć zastosowania albowiem zaskarżona decyzja Ministra z dnia [...] października 2010 r. została wydana z naruszeniem przepisów wyszczególnionych w powyższych punktach 4. a - c i 5. d - f. 7. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie. Powołując się na powyższe podstawy w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, u podstaw błędnego nieprzyznania skarżącemu statusu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia konserwatorskiego na podział nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków legło: 1. nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji odmienności procesowej postępowań podziałowych wszczynanych na wniosek podmiotów prawa cywilnego mających tytuł prawny do dzielonej nieruchomości oraz tych wszczynanych z urzędu przez właściwy organ administracji publicznej na podstawie art. 97 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w celu realizacji roszczeń wynikających z w/w ustawy lub z odrębnych ustaw. 2. niepotraktowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów art. 7 ust 1 i 2 dekretu o gruntach warszawskich jako przepisów chroniących interes prawny skarżącego (w rozumieniu art. 28 k.p.a.) w postępowaniu o wydanie pozwolenia konserwatorskiego na podział gruntu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W skardze kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie wskazując zarzuty oparto się na obu podstawach określonych w art.174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. t.j.: 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej, jako " p.p.s.a.". W ramach podstawy kasacyjnej stanowiącej o naruszeniu przepisów postępowania podniesiono naruszenie art.28 k.p.a., który jest przepisem prawa materialnego, lecz to uchybienie nie pozbawia skuteczności podniesionego zarzutu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się bowiem do rozstrzygnięcia, czy skarżący M. K. posiada przymiot strony w postępowaniu toczącym się przed organami ochrony zabytków w sprawie udzielenia pozwolenia na podział nieruchomości. Zgodnie z brzmieniem art.96 ust.1 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. t.j. 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) w odniesieniu do nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków decyzję o podziale nieruchomości wydaje się po uzyskaniu pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na podział tej nieruchomości. Dokonanie podziału nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków zostało zatem przez ustawodawcę w sposób jednoznaczny uzależnione od uzyskania pozwolenia organu ochrony zabytków. Przepis ten koreluje z dyspozycją art.36 ust.1 pkt 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz.U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), który stanowi, że pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga dokonywanie podziału zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru. W związku z podniesionymi w skardze kasacyjnej zarzutami naruszenia art.106 k.p.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit.c w zw. z art.36 ust.1 pkt 8 i ust.5 ustawy o ochronie zabytków wymaga w tym miejscu rozważenia, jakie relacje zachodzą między postępowaniem podziałowym toczącym się przed prezydentem miasta oraz postępowaniem w sprawie pozwolenia na podział nieruchomości prowadzonym przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Innymi słowy: czy ma zastosowanie w sprawie art.106 k.p.a., czy też postępowanie przed wojewódzkim konserwatorem zabytków ma charakter autonomiczny. W tej kwestii przypomnieć należy, że jeszcze pod rządem uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury ( Dz.U. t. j.: 1999, Nr 98, poz. 1150 ze zm.) w orzecznictwie dotyczącym art.27 tej ustawy wypracowano pogląd, że postępowanie przed wojewódzkim konserwatorem zabytków ma charakter autonomiczny i jest niezależne od innych postępowań ( por. wyrok NSA z dnia 13 marca 1997 r., sygn. I SA 106/96, publ. Lex nr 143992, wyrok NSA z dnia 29 maja 2001 r., sygn. IV SA 626/99, niepubl., wyrok NSA z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 588/05, publ. Lex nr 198317, wyrok NSA z dnia 29 maja 2001 r., sygn. SA/Bd 1328/00, publ. Lex nr 78933 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 1996 r., sygn. III ARN 68/95, publ. OSNP 1996 r., Nr 17, poz.247). Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wskazanego postanowienia: " W zezwoleniu, o którym mowa w art.27 ustawy o ochronie dóbr kultury wojewódzki konserwator zabytków rozstrzyga co do istoty sprawę dopuszczalności podejmowania przez inwestora, określonych w tym przepisie, czynności odnoszących się do zabytku, jest organem administracji państwowej, który rozstrzyga sprawę co do jej istoty w formie decyzji. Ponadto wydane w trybie art.106 k.p.a. rozstrzygnięcie co do istoty w sprawie z zakresu ochrony zabytków, zamiast na podstawie art.27 wyżej wskazanego przepisu, wiązałoby organ wydający pozwolenie na budowę oraz przesądzałoby o prawach i obowiązkach stron w sprawie o udzielenie pozwolenia budowlanego i nie mogłoby być zaskarżone do sądu administracyjnego" ( według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydanego przez Sąd Najwyższy postanowienia – art.196 § 3 k.p.a.). Poczynione przez Sąd Najwyższy rozważania dotyczące relacji obu postępowań nie tracą aktualności pod rządami obecnie obowiązującej ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Postępowanie o udzielenie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, o którym mowa w art.36 ust.1 pkt 8 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jak trafnie też przyjął Sąd I instancji, jest postępowaniem autonomicznym, skierowanym na wywołanie konkretnych i indywidualnie oznaczonych skutków prawnych, do którego nie ma zastosowania tryb uzgodnieniowy, o którym mowa w art.106 k.p.a. Okoliczność, że to organ dokonujący podziału nieruchomości zwraca się w trybie art.96 ust.1 a ustawy o gospodarce nieruchomościami o udzielenie pozwolenia przez organy ochrony zabytków nie powoduje, że postępowanie prowadzone w trybie art.36 ust.1 pkt 8 ustawy o ochronie zabytków traci swój autonomiczny charakter. Pozwolenia, o których mowa w art.36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wydane są w formie decyzji, nie zaś postanowienia, jak stanowi art.106 § 5 k.p.a. Wszystkie opisane wyżej okoliczności prowadzą do uznania, że art.106 k.p.a. nie ma zastosowania w sprawach wydawania pozwoleń, o których mowa w art. 36 ustawy o ochronie zabytków. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie doszło zatem do naruszenia art.106 k.p.a. w zw. 145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 36 ust.1 pkt 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Mimo powyższego nie można odmówić racji autorowi skargi kasacyjnej, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było zasadnym pozbawienie skarżącego możliwości udziału w postępowaniu przed organem ochrony zabytków w sytuacji, gdy wynik tego rozstrzygnięcia miał bezpośredni wpływ na treść decyzji odmawiającej podziału nieruchomości. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że nie są stronami postępowania o uzyskanie pozwolenia na podział nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków osoby, które nie mają do niego żadnego tytułu prawnego. Sąd wywiódł, że posiadanie ekspektatywy nabycia prawa do nieruchomości, jak również roszczenie z art.7 dekretu warszawskiego nie stanowi interesu prawnego w postępowaniu o wydanie pozwolenia na podział nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Sąd I instancji odmawiając skarżącemu przymiotu strony w niniejszym postępowaniu oparł się na brzmieniu art.36 ust.5 ustawy o ochronie zabytków. Odnosząc się do stanowiska zajętego przez Sąd I instancji zauważyć należy, że art.36 ust.5 ustawy o ochronie zabytków określa jedynie krąg podmiotów uprawnionych do złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia. Do podmiotów tych ustawodawca zalicza: osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne posiadające tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego do rejestru, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego. Przepis ten określa jednak tylko podmioty, które mogą z takim wnioskiem wystąpić. Natomiast, o tym kto może być stroną tego postępowania decyduje norma ogólna - art.28 k.p.a. Nie może ujść uwadze, że stosownie do art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami podział nieruchomości może nastąpić w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów tej ustawy lub z odrębnych ustaw. Ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami w art.97 ust.1a zawarł wymóg, aby do wniosku o dokonanie podziału nieruchomości zabytkowej dołączyć m.in. pozwolenie, o którym mowa w art.96 ust.1 a wskazanej ustawy. Analiza wymienionych przepisów: art.95 pkt 4, art. 96 ust.1 a i 97 ust.1 pkt 3 a prowadzi do wniosku, że między postępowaniem podziałowym a postępowaniem o udzielenie pozwolenia na podział nieruchomości zabytkowej zachodzi ścisły związek. Skoro postępowanie podziałowe jest prowadzone w celu realizacji roszczeń, o których mowa w art.95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z takim wnioskiem o podział może wystąpić osoba posiadająca roszczenie dekretowe, a do wniosku o podział powinna dołączyć m.in. pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków, to nie można przyjąć, że ten sam podmiot, który posiada roszczenie, o którym mowa w art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dla którego realizacji musi dołączyć pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków, nie ma przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie takiego pozwolenia, w sytuacji gdy z wnioskiem o pozwolenie występuje organ prowadzący postępowanie podziałowe. Interes prawny wynika tu wprost z normy prawnej - art.97 ust.1 pkt 3 a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto z akt administracyjnych sprawy wynika bezspornie, że skarżący posiada roszczenie z art.7 dekretu warszawskiego, zaś na skutek stwierdzenia nieważności orzeczenia o odmowie przyznania prawa własności czasowej " odżył" wniosek dekretowy. Bezpośrednią i jedyną przyczyną odmowy przyznania skarżącemu prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości w jej przedwojennych granicach była odmowa udzielenia pozwolenia na podział nieruchomości przez Stołecznego Konserwatora Zabytków, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]. W tych okolicznościach, gdy odmowa udzielenia pozwolenia na podział nieruchomości zabytkowej jest bezpośrednią przyczyną odmowy ustanowienia użytkowania wieczystego, wpływa też w bezpośredni sposób na prawa skarżącego. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że organ dokonujący podziału, po myśli art. 96 ust.1 a ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może wydać decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości bez pozwolenia wojewódzkiego konserwatora ochrony zabytków. W zaistniałej sytuacji, gdy w postępowaniu podziałowym osoba posiadająca roszczenie dekretowe ma interes prawny, na co wskazuje również dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego ( por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. I OSK 658/07, postanowienie NSA z dnia 17 maja 2010 r., sygn. I OSK 446/10, oba publ. www.nsa.gov.pl), nie można podzielić stanowiska, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący nie posiada interesu prawnego. Normę prawa materialnego, na której skarżący opiera interes prawny stanowi również art.7 ust.1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Powołany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 914/09, publ. www.nsa.gov.pl, dotyczył postępowania uzgadniającego projekt decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego z usługami z wniosku osoby ubiegającej się o pozwolenie budowlane, ale nie mającej roszczeń z art.7 dekretu warszawskiego. Osoba powołująca się na roszczenie z art. 7 dekretu warszawskiego chciała wziąć udział w postępowaniu z wniosku inwestora. Natomiast w rozpoznawanej sprawie jest zupełnie inny przedmiot i zakres postępowania, bowiem postępowanie podziałowe było wstępnym etapem realizowania roszczenia dekretowego skarżącego, z jego wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego, nie z wniosku osoby trzeciej o wydanie pozwolenia budowlanego. Uznając zatem za uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny korzystając z dyspozycji art.188 p.p.s.a uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2010 r. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego znajduje uzasadnienie w art.203 pkt 1 p.p.s.a.